Meningen

Ik was blijkbaar vergeten dat ik deze een paar maanden geleden had gezien! Kan mijn recensie van 13 maart niet opzouten? Zo goed was hij niet ... hieronder mijn herziene mening (was ***½) , mede het gevolg van het feit dat ik voorganger Soof inmiddels wél heb gezien. Die is veel beter!

In Soof leken de barsten in het huwelijk van Soof [Loes Visschedijk] en Kasper [Fedja van Huêt] te zijn verdwenen, maar dat was van korte duur. In afwachting van een formele scheiding besluit Kasper op zichzelf te gaan wonen. Nu moet Soof een manier zien te vinden om er te zijn voor haar kinderen, zonder dat dat ten koste gaat van het restaurant dat ze aan het einde van Soof opende. Dat valt niet mee natuurlijk. Teleurstellend vervolg reduceert Kasper tot een bijrolspeler en Blok en Hassouni tot figuranten. Nieuwe personages, waaronder een charmante dierenarts [Daan Schuurmans] en een ietwat hooghartige restauranteigenaar [Birgit Schuurman] zijn oppervlakkig uitgewerkt en het scenario mist de originaliteit van zijn voorganger. Het grootste bezwaar is dat Soof deze keer haar waardigheid niet behoudt. De cast redt wat er te redden valt.

En nu zonder taalfouten ...

Derde en laatste (?) film over veertiger Soof [Lies Visschedijk], die haar leven nu aardig op orde heeft. Restaurant Kooksoof is een succes, haar kinderen beginnen hun eigen levens leiden en de omgang met ex-man Kasper [Fedja van Huêt] en diens huidige vriendin [Elise Schaap] verloopt probleemloos. Bovendien keert dochter Sacha [Roos Dicmann] terug uit India met dubbel goed nieuws. Helaas krijgt Soof na een preventief medisch onderzoek in het ziekenhuis slecht nieuws te horen. Dat houdt ze voor zich om de opgewekte stemming niet te verpesten. Maar dat kan ze onmogelijk eeuwig volhouden. Behandelt veel voorkomende, zware thema’s op een authentieke en volwassen manier en omzeilt melodramatische clichés. Visschedijk had wat subtieler mogen spelen en de ontknoping is te gemakzuchtig.

Ángela [Miriam Garlo] en Héctor [Álvaro Cervantes] verwachten een kind. Ángela is door en daarom is er 50 procent kans dat Ona doof geboren wordt. En dat kan pas enkele maanden na de geboorte met zekerheid worden vastgesteld! Psychologisch drama registreert de groeiende spanning in de periode van onzekerheid en daarna. Libertad houdt het tempo erg laag, maar innemend spel van Garlo en Cervantes en een opmerkelijke laatste akte maken het de moeite waard.

Vier zussen komen bijeen in het huis waar ze als kind woonden omdat één van hen een belangrijke boodschap heeft. De terugkeer naar het ouderlijk huis brengt vele herinneringen boven, met name met betrekking tot hun jongste zusje die op jonge leeftijd om het leven kwam. De scènes uit de jeugd zijn levendig, vrolijk en dynamisch gefilmd. Hoewel er op de cast niets valt aan te merken is het deel met de volwassen zusjes (wat het grootste deel van de film beslaat) wat zwaar op de hand en uiteindelijk zelf melodramatisch. Hoewel de dood van het jongste zusje een sleutelelement is in het verhaal, wacht Dante tot het allerlaatste moment om uit de doeken te doen wat er precies is gebeurd. En het is een behoorlijke anti-climax.

LaKeith Stanfield is perfect als Cassius Green, een tele-marketeer die een baantje weet te bemachtigen bij Worry Free waar hij moeite heeft om zich te houden aan de basisregel ‘Stick To The Script’ en daardoor al snel zijn baan dreigt te verliezen. Wanneer veteraan Langston [Danny Glover] hem adviseert om gebruik te maken van een ‘white voice’, ontpopt Cassius zich als een topverkoper. Daardoor krijgt hij de felbegeerde functie als ‘Power Caller’ op een andere afdeling. Cassius begint enthousiast, tot hij ontdekt dat hij nu vast is komt te zitten in een duister complot. Wat begint als een vermakelijke soms scherpe satire stevent in de tweede helft af op een teleurstellende, ronduit bizarre slottwist waardoor het veel van de potentiële zeggingskracht verliest. Omari Hardwick scoort als gladde Mr. ----- (zijn naam wordt weggepiept).

Schrijnend, maar zeer realistisch verhaal is ongetwijfeld typerend voor de staat van Groot-Brittannië en maakt op pijnlijke wijze hoe de verzakelijking van de arbeidsmarkt families kapot maakt. Centraal staat een gezin bestaande uit vader Ricky [Kris Hitchen], moeder Abbie [Debbie Honeywood], zoon Sebastian [Rhys Stone] en zijn jongere zusje Lisa Jane [Katie Proctor]. Ricky en Abbie stonden in 2010 op het punt hun droomhuis te kopen, maar door de bankcrisis raakte Ricky zijn vaste baan kwijt waardoor het gezin nog steeds in een te kleine huurwoning verblijft. Ricky en Abbie moeten keihard werken om hun gezin te onderhouden, maar verdrinken in een systeem waarin efficiency ten koste gaat van menselijke waardigheid. Het gezin raakt daardoor in een neerwaartse spiraal waaruit het onmogelijk lijkt te kunnen komen.

Het is een deprimerend verhaal, maar Ken Loach gelooft volledig in dat verhaal en in zijn personages, getuige de volstrekt geloofwaardige vertolkingen van de cast. Wie de Britse politiek de laatste jaren gevolgd heeft voorbij het Brexit-geleuter, zal zich beseffen dat dit verhaal zeer dicht bij de realiteit staat voor hardwerkende, eenvoudige arbeidersgezinnen. De scène in het ziekenhuis toont hoezeer de NHS onder druk staat, maar het zijn de momenten van menselijke waardigheid die je een enorme brok in de keel bezorgen en die nog lang in je geheugen gegrift zullen staan: verpleegster Abbie die haar gezin achter laat om een vrouw met een lichamelijke beperking te helpen die al vier uur zonder hulp is en niet zelf naar de WC kan, een verwarde vrouw die een kinderliedje zingt terwijl ze het haar borstelt van de huilende Abbie, Ricky's smeekbede om een paar vrije dagen, Lisa Janes bekentenis en niet te vergeten de slotscène. Ken Loach steekt mensen als Ricky en Abbie een hart onder de riem in deze keiharde veroordeling van de moderne arbeidsmarkt in een meesterlijk, maar vooral menselijk drama.

Agnes [Eva Victor] krijg bezoek van haar hartsvriendin Lydie [Naomi Ackie] die een tijdje geleden is verhuisd naar New York om bij haar geliefde [E.R. Fightmaster] te zijn. Wanneer tijdens een etentje met vrienden valt de naam van Preston Decker verkrampt Agnes en alleen Lydie weet waarom. In de niet-chronologisch vertelde episodes die volgen, ontdekken we wat zich heeft afgespeeld en hoe Agnes daarmee is omgegaan. Agnes heeft een persoonlijkheid die zeldzaam is in de filmwereld en dat maakt haar extra authentiek. Victor (die ook het scenario schreef) verbergt Agnes’ geheim met een wrang (en door de omgeving vaak onbegrepen) gevoel voor humor waarbij haar taalgevoel (ze is literatuurprofessor) een sleutelrol speelt. De scène waarin ze is opgeroepen voor juryselectie is erg grappig, maar Victor verliest nooit de diepe pijn die schuilgaat achter de humor. Kreeg terecht veel positieve aandacht op de filmfestivals van Sundance en in Cannes en heeft mooie bijrollen voor Lucas Hedges als Agnes’ nieuwe buurman en John Carroll Lynch als een behulpzame passant tijdens een paniekaanval.

Enkele jaren na de geboorte van hun zoon ontdekken Ryota [Masaharu Fukuyama] en Midori [Machiko Ono] dat zij door een administratieve fout van het ziekenhuis niet hun eigen kind meer naar huis hebben genomen. Met behulp van advocaten treffen ze een regeling met Yudai [Lily Franky] en Yukari [Yôko Maki] om de kinderen stapsgewijs te ‘ruilen’. Keita [Kaita Ninomiya] voelt zich al snel thuis bij zijn biologische ouders Yudai en Yukari, maar Ryusei [Shógen Hwang] kan veel moeilijker aarden bij zijn feitelijke ouders, vooral omdat Ryota zich sinds de geboorte van zijn zoon vooral heeft gestort op het werk en niet goed weet hoe hij vader moet zijn. Scherp geobserveerd en subtiel geregisseerd (let op de verschillen in mimiek lichaamshouding van tussen de ouders) met opvallend goed spel van de kinderen. Meeslepend en ontroerend zonder sentimenteel te zijn.

Het leven in Napels wordt in grote mate beïnvloed door de dreiging van vulkanische uitbarstingen Vesuvius en Campi Flegrei. In deze prachtige gefilmde, maar episodische en onsamenhangende documentaire volgt Rosi archeologen, medewerkers van een archeologisch museum, bezoekers van historische gebouwen, Syrische arbeiders, de alarmcentrale en “gewone” Napolitanen. De rode draad is duidelijk, maar verhaallijn of dramatische opbouw is ver te zoeken. Lang en langdradig.

Een warrig plot, een rommelig slot en een oppervlakkige eindboodschap zijn de zwakke punten van deze visueel fraaie, afwisselend humoristische en ontroerende animatiefilm over Joe Gardner [ Jamie Foxx], een ambitieuze jazzpianist die staat voor een lastige keuze. Hij krijgt een vaste aanstelling aangeboden op de school waar hij muzieklessen geeft, maar wanneer een oud-leerling hem vraagt om auditie te doen als pianist van een beroemd jazzkwartet, droomt hij (opnieuw) van gouden bergen. Maar op de dag van zijn optreden komt hij door een niet al te duidelijk verklaarde fout in het hiernamaals terecht waar hij wordt aangesteld als mentor van 22 [Tina Fey] die haar 'spark' moet vinden.

Het verhaal is moeilijk te volgen, maar de stemvertolkingen zijn prima en Docter en Powers, die samen met Mike Jones tekende voor het scenario, zorgen voor een goede balans van fantasie, sentiment en humor in een vermakelijke, maar gezien de hoge standaard van Disney toch ietwat teleurstellende animatiefilm.

Op 9-jarige leeftijd speelt John O’Leary [James McCracken] letterlijk met vuur. Daardoor brandt zijn ouderlijk huis af en raakt hij zo verbrand dat de dokters geloven dat hij het niet zal overleven. Tientallen jaren later reist O’Leary [Joel Courtney] de wereld rond om te delen hoe hij toch overleefde en zijn leven zin wist te geven. Het verhaal is te mooi om waar te zijn, maar authentiek beeldmateriaal (dat aan het einde te zien is) bevestigt dat veel van de meest sentimentele momenten niet verzonnen zijn. Stroperige biografie met belangrijke bijrollen voor God en voor William H. Macy als een honkbalcommentator die John een hart onder de riem steekt. Je moet ervan houden.

Een emotioneel kwetsbare programmeur [David Rysdahl] valt de dubieuze eer ten deel een prototype van de Soulm8te te testen. Deze androïde [Lily Sullivan] is bedoeld om zijn eenzaamheid te bestrijden, maar ze blijkt uiteraard wat vervelende trekjes te bezitten. Vooral tegenover mannen die overschrijdend gedrag vertonen. Rafael Jordan en Kate Dolan laten elke kans op satire of intelligente maatschappijkritiek achterwege ten faveure van een standaard verhaaltje over “technology gone mad”. Sullivan ontbeert het talent om te overtuigen als androïde of om angst in te boezemen.

Als lid van een eenheid die internationale sekshandel bestrijdt, heeft Tim Ballard al 288 pedofielen opgepakt. Het is mentaal loodzwaar werk, vooral omdat de eenheid er maar niet in slaagt om de ontvoerde kinderen op de illegaal verhandelde beelden te bevrijden. Nu krijgt hij toestemming om zelf een poging te doen om in ieder geval een kind te bevrijden. Via de pas opgepakte Oshinsky [Kris Avedisian] komt hij steeds een stapje hoger in het netwerk en begeeft hij zich steeds verder in het hol van de leeuw. Monteverde slaagt er onvoldoende in om spanning op te bouwen en richt zich vooral op de emotionele reis die Ballard meemaakt. Die reis is echter behoorlijk voorspelbaar. De kinderen leveren uitstekend werk af, vooral Aparicio maakt indruk in een emotioneel complexe rol.

Het fraaie geluidsontwerp en het spel van Ahmed en Raci maken dit vaak ietwat meanderende psychologische drama de moeite waard. Ahmed leerde drummen voor deze rol en is zeer overtuigend als Ruben, de drummer van een metalband waarvan zijn vriendin Lou [Olivia Cooke] het boegbeeld is. Wanneer Ruben zich beseft dat hij zijn gehoor aan het verliezen is, hoopt hij op een snelle oplossing. Die blijkt er niet te zijn. Sterker nog: zijn gehoor is permanent beschadigd en hij zou hooguit met transplantaten nog enigszins kunnen horen, maar drummen zit er niet meer in. Op aandringen van Lou neemt Ruben intrek bij Joe [Paul Raci], die zomerkampen organiseert voor dove kinderen. We zien hoe Ruben, met dank aan de lessen die hij daar krijgt, langzaam uit zijn aanvankelijke isolement komt (de scènes aan de eettafel zijn zeer treffend) en weer iets van zijn zelfrespect terugvindt door gebarentaal te leren en nieuwe vrienden te maken, maar het verlangen naar zijn oude leven blijft. Opent indrukwekkend en heeft een aantal aangrijpende momenten, maar Marder had iets meer tempo in het verhaal mogen aanbrengen.

Dat Schoenaerts de Brando van zijn generatie is wist ik al, maar het zou prettig zijn als hij wat minder vaak de rol van de stoïcijns ogende, maar diep van binnen hevig getormenteerde einzelgänger speelde. Peter [Matthias Schoenaerts] raakt ongewild betrokken bij de maffia in Philadelphia door de rancune van zijn neem Michael [Joel Kinnaman] en probeert onnodig bloedvergieten te voorkomen. Daar betaalt hij uiteraard een prijs voor. In flashbacks ontdekken hoe Peter als kind [Nicholas Crovetti] een traumatische ervaring moest verwerken welke invloed de keuzes van zijn vader [Ryan Phillippe] op hem hadden. Goed geacteerd, somber drama maar weinig origineel. En Matthias, verras ons eens met een ander soort rol.

In februari 1961 verstoorde een groep activisten onder leiding van jazz-zangeres Abbey Lincoln en dichter Maya Angelou een algemene vergaderinig van de Verenigde Naties. Aan de hand van boekcitaten, audio-opnames en archiefbeelden schets de Belgische beeldkunstenaar Johan Grimonprez de complexe voorgeschiedenis die leidde tot dit protest. Het eerste uur doet vaak denken aan een serie TikTok-video’s met soundbites van politici, diplomaten, intellectuelen en jazzmuzikanten over (het einde van) kolonialisme op het Afrikaanse continent. Pas na een uur maakt Grimonprez de onderlingen verbanden werkelijk duidelijk door zich te richten op de gebeurtenissen in de Democratische Republiek Congo nadat Patrice Lumumba daar (tegen de zin van de voormalige ‘eigenaar’ België) daar tot president werd verkozen. Een uiteindelijk fascinerende geschiedenisles die vooral (maar niet uitsluitend) België herinnert aan koloniaal racisme, maar ook toont hoe belangrijk Afrika is voor de toekomst van de mens en waarom Afrika haar deuren liever opent voor Rusland dan voor ‘het westen’. De titel verwijst ook naar de muziek van o.a. Lous Armstrong en Dizzy Gillespie die allebei direct betrokken werden bij de politieke spelletjes van de VS.

Peperdure advocaten vinden dat iemand die uit wanhoop een moord pleegt voor een tientje veel harder aangepakt moet worden dan een berekenende bedrieger die voor talloze mensen voor duizenden, soms wel miljoenen heeft opgelicht. Deze documentaire bevat verrassend veel videobeelden van Rudy Kurniawan, het brein achter een wijnzwendel die hier tot in detail wordt uitgelegd, vele slachtoffers eiste en daarvoor - ondanks zijn peperdure advocaten - lange tijd de cel in moest. Best interessant, maar draait vrij lang om de hete brij heen en is niet heel spannend.

Variant op het aloude tijdreisgegeven speelt zich af in een passagierstrein waarvan alle inzittende 8 minuten later om het leven komen als gevolg van een explosie. Dr. Rutledge [Jeffrey Wright] gebruikt oorlogsveteraan Colter Stevens [Jake Gyllenhaal] om behulp van de code uit de titel die 8 minuten keer op keer opnieuw mee te maken als Sean. Met hulp van contactpersoon Colleen Goodwin [Vera Farmiga] moet Colter zien te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor de explosie. Maar Colter wil de loop gebruiken om zoveel mogelijk levens te redden, vooral die van zijn ‘geliefde’ Christina [Michelle Monaghan]. Intelligente, spannende voorganger van Edge Of Tomorrow (met Tom Cruise) is een mooie showcase voor Gyllenhaal en is een prettige mix van intellectuele thriller, romantiek en een vleugje humor.

Drie jaar nadat oceanoloog Sopha [Bérénico Bejo] ontsnapte aan de dood na een aanval van de mako Lilith, laten een activist [Léa Léviant] en een hacker [Nagisa Morimota] dat deze mako nu rondwaart in de Seine in Parijs. De burgemeester [Anne Marivin] is echter geenszins van plan om de geplande triathlon (met start in de Seine) af te lasten. En dus is het aan Sophia en rivierpolitieagent Adil [Nassim Lyes] om een andere manier te vinden om de veiligheid van de deelnemers te garanderen. Het ernstige spel van de hoofdrolspelers doet vermoeden dat Gens een moderne variant op Jaws in gedachten had. Des te vreemder is het dat de actiescènes een campgehalte hebben dat meer doet denken aan Sharknado. Onevenwichtig, maar met het verstand op nul isdit best vermakelijk.

De Amerikaanse media schilderen zuid amerikaanse landen af als de grote vijand, waarbij vooral Hugo Chavez, destijds president van Venezuela, het moet ontgelden. Oliver Stone reist af naar Zuid-Amerika en heeft daar ontmoetingen met Chavez, Raul Castro (Cuba), Raffael Correa (Ecuador), Cristina Kirchner (Argentinië) en Evo Morales [Bolivia]. Oliver Stone heeft duidelijk grote bewondering voor deze mensen, stuk voor stuk charismatische 'mensen van het volk' en het is op zich goed om hun kant van het verhaal te horen. Het gevolg van deze kritiekloze benadering is echter dat "South of the Border" niet meer is dan de andere kant van het verhaal. Nogmaals, dat is op zich een nobel streven, maar als kijker kun je niet veel meer doen dan concluderen dat de waarheid ergens in het midden ligt, zonder precies te weten waar dat midden dan precies ligt.

Maar de ideeën die deze politieke leiders hebben over socialisme zijn vernieuwend, modern en op zijn minst interessant genoeg om aan te horen en bieden sowieso een nieuw perspectief op hoe de maatschappij er uit zou kunnen zien.

Stan, Kyle, Eric en Kenny weten stiekem de Terrance & Phillip-film “Asses Of Fire” binnen te komen. Ze vinden film zo geweldig dat al hun klasgenoten de film ook gaan zien. De ouders van de kinderen zijn echter geschokt wanneer de kinderen opeens bijzonder grove taal gebruiken. In plaats van hun kinderen hierop aan te spreken besluiten de ouders, onder leiding van Sheila Broflovski, een hetze te beginnen tegen de Canadese Terrance & Phillip. Dit loopt zo uit de hand dat er zelfs oorlog dreigt te komen tussen de VS en Canada. Satan, hier een gevoelige, zachtaardige demon, worstelt ondertussen met zijn relatie met Saddam Hussein die hem als oud vuil behandelt en alleen maar uit lijkt op seks. Zij zien echter wel hun kans schoon wanneer het conflict tussen de VS en Canada uit de hand loopt, want zodra er onschuldig bloed vloeit kunnen zij de macht overnemen op Aarde.

De liedjes zijn voortreffelijk, een feit dat [onnodig] wordt onderstreept in de eind-credits wanneer we een paar matige cover-versies horen. De satire is hier ijzersterk en de humor op zijn best. Kortom: Trey Parker en Matt Stone zijn hier op het top van hun kunnen en deze film zou het startschot zijn voor een periode waarin South Park – in mijn ogen tenminste – zijn hoogtepunt bereikte. De seizoenen 4 t/m 7 die zouden volgen zijn kwalitatief de beste uit de hele serie, al heb ik dat pas ruim 15 jaar later ontdekt. Deze film is een uitstekende introductie in het universum van het bergstad South Park. Trey Parker en Marc Shaiman wonnen meerdere prijzen voor hun muzikale score en de soundtrac:; “Uncle Fucka” won de MTV-Award voor ‘Best Musical Performance’, “Kyle’s Mum’s A Bitch” was genomineerd voor een OFTA [Online Film & Television Award], “Quiet Mountain Town” verdiende een nominatie voor een Sattelite Award. Maar Trey Parker en Matt Stone zijn waarschijnlijk van hun stoelen gevallen van het lachen toen ze hoorden dat “Blame Canada” door de Academy of Motion Pictures Arts & Sciences voor een Oscar was genomineerd. Mogelijk dat ze – net als de helden in South Park – zich hardop hebben afgevraagd; “What Would Brian Boitano Do?”

De Covid-pandemie houdt de VS al 40 jaar in zijn greep en Stan [Trey Parker] heeft sinds zijn ruzie met Kyle [Matt Stone] over Covid zijn geboortestad de rug toegekeerd. Het nieuws van de dood van wetenschapper Kenny McCormick brengt Kenny’s vrienden van weleer voor het eerst in lange tijd bij elkaar. Want McCormick heeft geheime informatie die alleen zijn vrienden kunnen achterhalen en dat de sleutel zou kunnen bevatten voor de oplossing van de Covid-crisis. Kyles hereniging met Cartman is gedenkwaardig, maar deze hele TV-special zit vol inventieve grappen waaronder de zingende deurbel, de standup comedy van Jimmy en vooral Kyles vrouwelijke kompaan Alexa [Deiliah Kujala]. Kreeg een teleurstellend vervolg.

Alle goede grappen zaten in de oorspronkelijke Post Covid-special en Parker lijkt zich hier meer te hebben gericht op een verhaal dan op het bedenken van nieuwe grappen. Die nadruk op plot past niet bij South Park en het gebrek aan humor en de herhaling van ideeën uit de voorganger leveren een teleurstellende ontknoping op.

Fraai geconstrueerde horrorfilm waarin vijf verhaallijnen op slimme wijze met elkaar zijn verbonden. De verhalen spelen zich allemaal af in de buurt van een benzinestation aan een snelweg die - zoals één van de hoofdpersonen zegt - "in the middle of nowhere" ligt. Het feit dat de verhalen naadloos in elkaar overlopen betekent dat het einde van elke verhaallijn nimmer voorspelbaar is. De SF-elementen tijdens de opening van de film overtuigen niet geheel, maar dat eerste verhaal weet wel meteen een onheilspellende sfeer neer te zetten die gedurende de hele film blijft domineren. Mijn favoriet is 'The Emergency', waarin een automobilist die na een aanrijding de instructies volgt van een 911-medewerker om zo het leven te redden van het zwaargewonde slachtoffer, maar de andere verhaallijnen zijn eveneens zeer vermakelijk.

De eerste 50 minuten zijn één grote soap, waarin Jake Gyllenhaal zijn eigen ondergang als topbokser tegemoet gaat. Een zeer melodramatisch script dat - net als de hoofdpersoon - geen enkele subtiliteit kent. Alles verloopt precies volgens verwachting en Gyllenhaal krijgt alle ruimte om zijn emoties over ons heen te storten, want hoe zouden we anders moeten weten hoe hij zich voelt? Gevolg is dat we opgezadeld worden met een hoofdpersoon waarvoor je geen sympathie kunt hebben. Na 50 minuten verschijnt Forest Whitaker in beeld en is de film redelijk aan te zien, hoewel het vanaf dat moment volstrekt leentjebuur speelt bij de verschillende Rocky-films. Het onvermijdelijke slotgevecht mist dramatische stootkracht en benadrukt nog eens hoe goed de boksmeesterwerken Rocky en Raging Bull waren. Aan het einde van de film kon ik het niet laten om 'Adrian, Adrian!' te toepen. Het gebrek aan originaliteit en subtiliteit doen deze film al snel de das om.

Chicago 1989: Barack Obama loopt stagen bij een advocatenbureau en probeert al een tijdje een date te krijgen met zijn mentor Michelle Robinson. Hij weet haar over te halen om hem te vergezellen naar een publieke bijeenkomst in een kerk, maar Michelle laat er geen twijfel over bestaan: “This is not a date!” Barack en Michelle bezoeken een museum, eten een paar boterhammen en praten over van alles en nog wat voor ze uiteindelijk op de plaats van bestemming aankomen. Na afloop bezoeken ze een voorstelling van Spike Lees Do The Right Thing en eten ze een ijsje. Reconstructie van het moment waarop de liefde tussen de toekomstige president en First Lady van de VS opbloeide met twee hoofdrolspelers die perfect gestalte geven aan de persoonlijkheden van deze beroemdheden en is mede gebaseerd op een interview met Michelle over haar eerste date met Barack Obama. Innemend spel en intelligente, geestige en charmante dialogen maken dit een lust voor iedereen die van luchtige romantiek houdt.

Ruim 30 jaar geleden eindigde Liliane [Isabelle Huppert] onder haar artiestennaam Laura als tweede op het Eurovisie Songfestival. Nu is ze een fabrieksarbeider die contact met haar collega's schuwt en haar verleden allang achter haar lijkt te hebben gelaten. Wanneer de jonge, nieuwe collega Jean [Kévin Azaïs] haar herkent, ontkent ze eerst in alle toonaarden. Jean houdt echter vol en er ontstaat een relatie tussen de twee, waardoor Jean Lilliane weet over te halen om opnieuw het podium te betreden en zelfs mee te doen aan de voorrondes voor het Nationaal Songfestival. Daarvoor roept ze echter de hulp in van haar voormalige minnaar en manager Tony [John Leysen] en dat zorgt voor de nodige spanningen.

Dit is een vlot niemendalletje, want het heeft allemaal weinig om het lijf. Huppert is wel wat stijf en houterig om te overtuigen als zangeres. Aanvankelijk lijkt dat nog wel te verklaren vanuit een stuk onzekerheid omdat ze zo lang niet meer op het podium heeft gestaan, maar er is ook geen groei. Sowieso is er geen duidelijke karakterontwikkeling en zijn de dilemma's waarvoor de hoofdpersonen komen te staan ook niet dramatisch interessant genoeg om je werkelijk te raken. Dat neemt niet weg dat Huppert de aandacht wel weet vast te houden. De liedjes zijn bovendien goed geproduceerd, de optredens mooi gefilmd. Het nieuwe liedje - waarmee ze naar het Nationale Songfestival gaat - is ronduit aanstekelijk en zou het niet slecht doen 'in real life'. Daardoor is dit toch wel aangenaam kijkvoer te noemen.

"Sound and Sight" noemde dit de 'de beste film van 2019' en dat zou ik ze zeer kwalijk nemen, ware het niet dat deze werkelijk slaapverwekkende vertoning alom goede kritieken krijg. Het moge duidelijk zijn dat mij de reden voor deze lof volledig is ontgaan.

Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft Julie [Honor Swinton Byrne], een 23-jarige filmstudente uit een welgesteld gezin die graag een film wil maken over een jongen uit Sutherland. Ze praat eens met wat potentiële producers, ouwehoert op de filmacademie vrolijk mee over de werken van Hitchcock en de Nouvelle Vague en sponsort de heroïneverslaving van haar arrogante, onuitstaanbare 'geliefde' Anthony [Tom Burke].

Van karakterontwikkeling is geen sprake, van enige dramatische opbouw of emotie al helemaal niet en wanneer voormalig filmstudent Patrick [Richard Ayoade] verkondigt dat je films 'gewoon moet maken', bekruipt je het gevoel dat de maker van "The Souvenir" net zo amateuristisch is als de hoofdpersoon. Regisseur Joanna Hogg is echter een gerespecteerde en veelvuldig geprezen filmmaakster en dat is blijkbaar genoeg om deze film de hemel in te prijzen. Zonder enige twijfel de meest overschatte film van de eeuw... tot nu toe.

De verschrikkelijke, pretentieuze en praatzieke film over filmstudent Julie [Honor Swinton Byrne] en haar poging om een film die zich afspeelt in Sunderland te maken, krijgt een vervolg dat meer van hetzelfde is en om onbegrijpelijke redenen in bepaalde kringen zeer hoge ogen scoort. Julie gebruikt de dood van haar geliefde Anthony voor haar afstudeerfilm, maar haar filmschool wijst haar scenario af wegens een gebrek aan visie en duidelijkheid. Daarom klopt ze aan bij haar ouders [Tilda Swinton, James Spencer Ashworth] om de financiering rond te krijgen. Helaas beginnen andere leden van de crew zich ook af te vragen wat Jullie nu precies wil bereiken. En wij als kijker vragen ons ook af: wat is het nut van dit eindeloze gelul?

Een routinematige aanhouding op de snelweg loopt uit op een bloedbad waarbij twee politieagenten om het leven komen. Fascinerende schets van twee giftige culturen richt zich voornamelijk op Jerry Kane [Nick Offerman], een voormalig dakdekker die zich heeft gestort op de Amerikaanse wet en nu lezingen geeft waarin hij de juridische en economische fundamenten van de samenleving onderuit haalt. Zijn zoon [Jacob Tremblay] is nu op een leeftijd dat hij zijn eigen weg kan kiezen en vraagtekens zet bij zijn vaders denkbeelden. De andere giftige cultuur wordt vertegenwoordigd door wetsdienaar John Bouchart [Dennis Quaid] en zijn zoon Adam [Thomas Mann] die zijn eerste zelfstandige stappen zet als politieagent. Jerry’s rotsvaste geloof in zijn eigen retoriek is opmerkelijk, de politietraining over geoorloofd gebruik van geweld schokkend. Deze uitstekend geacteerde nagelbijter houdt ook de Nederlandse samenleving een spiegel voor.