Standard Operating Procedure (2008)

Is deze docu gemaakt voor, tijdens of na het befaamde incident?

Ik neem aan na dat wat jij 'het incident' noemt.

Tja, wat moet je er van zeggen.

Aan de ene kant: wat verwacht je anders als je wat jonge mensen aan de andere kant van de wereld, onder heel veel stress, macht geeft die ze natuurlijk nog lang niet aan kunnen.

Aan de andere kant: wat een domme losers.

Wederom een aardig document van Morris, alhoewel ik die stijl toch wat zat aan het worden ben (talking head, slow-motion reconstruction, talking head, theatraal muziekstuk, etc.). Alles wordt me wat te aangedikt, in zoverre dat het bijna de inhoudt van de film wat in de weg gaat zitten. Verder een aardig onderwerp en interessant dat ze de betrokkenen hebben weten te strikken voor interviews. Werd er verder niet heel veel wijzer van (behalve dat het hele 'ik deed alleen wat me opgedragen werd meneer'-verhaal).

Het is wel een docu die goed in elkaar is gezet. Maar ik ergerde me zo enorm aan de lompe koeien die zichzelf amerikaanse soldaten noemen. Als het machtigste land ter wereld nou verdedigd worden door dit soort retards, dan zijn ze verkeerd bezig.

Ik ergerde me echt KAPOT!

Het ging vooral om militaire politie, met een specifieke bewakingsopdracht. Kunnen zij ook ingezet worden in de strijd? Ik weet het niet.

Ik wil ook best geloven dat ik, als burger, bepaalde foto's en situaties niet kan inschatten zoals die openbare aanklager zei, maar toch. De foto's die hij als S.O.P. beschouwde... echt 'standard' kan je dat toch niet noemen.

Die MP's zelf dan, een zielige bende idd. En hun naïeve en kinderlijke verdediging: ik was verliefd, ik wilde iedereen te vriend houden, er is toch niemand gestorven...

Dit is een belangrijke documentaire. Het laat je de werkelijkheid achter de Abu Graib gevangenis zien. Wat een schandalige soldaten. De film maakte me woedend, vooral de manier waarop de misdadigers zich in de docu uitdrukken. Ok, sommigen hebben er veel moeite mee, sommigen kunnen er nog om glimlachen ook! Als ze deze documentaire aan de plaatselijke bevolking laten zien, dan zijn de rapen gaar.

Sterke, schrijnende documentaire over de misstanden in de iraakse gevangenis Abu Grhaib. De betrokkenen van de amerikaanse militaire politie worden geïntervieuwd in detail maar uiteindelijk blijft de ware toedracht van de beruchte vernederingen in het duister. Verveling, blijkbaar. Zoals vaak het geval is bij dit soort schandalen blijft de militaire top zwijgen en onaantastbaar, terwijl de lagere rangen worden gestraft. Regisseur Errol Morris brengt alles fascinerend in beeld, aan de hand van archiefbeelden, foto's en knap geconstrueerde nagespeelde gebeurtenissen.

De man die zich met de meesterwerken Gates of Heaven, The Thin Blue Line, en The Fog Of War op zijn CV heeft staat, doet opnieuw onderzoek naar de rol van de autoriteiten door onderzoek te doen naar de verhalen achter de beruchte foto's die soldaten in 2003 maakten van hun vernedering van arrestanten in Abu Ghraib. Morris sprak met de betrokken soldaten die openhartig - maar opvallend genoeg zonder zichtbare wroeging - spreken over de verhalen achter de foto's. "Je mag alles doen (...) zolang het maar niet op camera wordt vastgelegd". Deze documentaire is (niet geheel onterecht) bekritiseerd omdat de slachtoffers zelfs niet aan het woord komen. De beruchte foto's spreken echter voor zich en juist door zich te richten op het perspectief van de soldaten legt Morris de nadruk op de manier waarop de omstandigheden invloed hebben gehad op de gedragingen van de soldaten. Hoewel het terecht is dat Morris wijst op het feit dat alleen 'gewone soldaten' zijn aangeklaagd, is het niet gepast om de soldaten als slachtoffers van omstandigheden neer te zetten.