Meningen

Martin Bryant [Caleb Landry Jones] was al kind te zien op televisie als ziekenhuispatiënt op de brandwondenafdeling die zonder blikken of blozen verkondigt dat hij ondanks zijn door vuurwerk veroorzaakte verwondingen van plan is om gewoon door te gaan met afsteken van vuurwerk. Hardleers of is er iets meer aan de hand? Martin (die spottend wordt aangesproken als Nitram) is inmiddels jong volwassen en gezien zijn onvoorspelbare, onbehouwen en soms ronduit agressieve gedrag veelvuldig het mikpunt van spot in zijn woonplaats. Zijn moeder [Judy Davis] kan hem nauwelijks meer uitstaan en zijn vader [Anthony LaPaglia] is simpelweg niet in staat om zijn zoon onder de duim te houden. Martin vindt uiteindelijk vriendschap bij de veel oudere Helen [Essie Davis], een excentrieke kluizenaar voor wie Martin wat klusjes doet en bij wie hij prompt intrekt. Een fraaie rol van Landry-Jones die zijn complexe, zich regelmatig onaangenaam gedragende personage voorziet van een combinatie van menselijkheid en een daaraan verbonden sympathie dat de aandacht vasthoudt. Bereid je voor op een schokkende wending halverwege en een duistere ontknoping in dit onconventionele verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De epiloog stemt eveneens tot nadenken.

Het is niet zo wonderlijk dat juist Oliver Stone zich geroepen voelde om een biopic te maken over de meest controversiële Amerikaanse president van de 20e eeuw en de enige die ooit is afgetreden. Richard Nixons politieke carrière was nauw verbonden met dat van John F Kennedy, over wiens moord Oliver Stone 4 jaar eerder “JFK” had gemaakt. Aan het eind van “Nixon”, wanneer Nixon zich beseft dat zijn positie als president onhoudbaar is geworden, staart hij naar het presidentiële portret van Kennedy en verzucht: ‘When they look at you, they see what they want to be. When they look at me, they see what they really are.” Het onderstreept nog maar eens hoezeer de schaduw van Kennedy over het hoofd hing van Nixon.

Richard Mulhouse Nixon [Anthony Hopkins] groeide op als Quaker als zoon van een hardwerkende, maar strenge vader [Tom Bower] en een moeder [Mary Steenburgen] die hij aanbidt. Als kind verliest Richard twee van zijn broers aan tubercolose, wat hem niet alleen traumatiseert maar ook tot gevolg heeft dat Richard zichzelf onder druk zet om zijn ouders – en zijn moeder in het bijzonder – niet teleur te stellen. Tijdens zijn schooltijd weet hij zijn gebreken te compenseren met een tomeloze inzet, iets wat hem ook in zijn politieke carrière geen windeieren legt. Hij wordt vice-president onder Dwight D Eisenhower, maar in 1960 dwarsboomt John F Kennedy zin presidentiële ambities tijdens het eerste presidentiële TV-debat. Nixon is zeer vermoeid door zijn zware reisschema. Dat is niet alleen te zien aan zijn uiterlijk, hij is daardoor ook niet scherp genoeg om Kennedy van weerwoord te voorzien.

Nixon kan zijn verlies tegen het onervaren rijkeluiskindje John F Kennedy niet verteren, maar zijn echtgenote Pat [Joan Allen], al die jaren zijn trouwe steun en toeverlaat, weet hem over te halen zijn politieke carrière te beëindigen. Maar wanneer Lyndon Johnson in 1968 aangeeft zich niet verkiesbaar te stellen voor een tweede termijn, zetten oude politieke vrienden Nixon onder druk om het nog eens te proberen. Uiteraard komen de belangrijkste hoogte- en dieptepunten uit zijn tijd als president aan bod, waarbij het Watergate-schandaal en de manier waarop Nixon tot op de laatste snik probeert vast te houden aan de macht centraal staat.

Anthony Hopkins is zeer overtuigend in een rol die Richard Nixon in al zijn facetten laat zien. Hij zet Nixon neer als een tragische figuur wiens zware jeugd voor een belangrijk deel de oorzaak is voor zijn onzekerheden en zijn zwakheden. Bovendien is Nixon hier zo geobsedeerd door de Kennedy’s dat hij zichzelf in alles wat hij doet vergelijkt met hen en zichzelf constant aanpraat dat hij heeft gefaald. Joan Allen maakt ook indruk als Pat Nixon, een vrouw die Richards tekortkomingen als geen ander kent, maar niet schroomt hem eens goed de waarheid te vertellen, al zal ze haar echtgenoot blijven steunen, ongeacht de keuzes die hij maakt.

Beroemde momenten als de “Checkers Speech” en “The Kitchen Debate” zijn op knappe wijze gereconstrueerd, waarbij Stone – net als in JFK – op slimme wijze archiefbeelden vermengt met nieuwe scènes. Er is een enorme cast van bijrolspelers waarvan Paul Sorvino uitblinkt in de rol van Henry J Kissinger, veiligheidsadviseur en later Minister van Buitenlandse Zaken onder Nixon en één van zijn trouwste bondgenoten. Bob Hoskins valt op in een piepkleine rol als J Edgar Hoover in één van de meest bizarre scènes uit de film. “Nixon” vereist wel enige voorkennis, zeker met betrekking tot Watergate, om het allemaal te kunnen volgen, maar dat betaalt zich uit in een enerverende, boeiende biografie over één van de meest complexe publieke persoonlijkheden uit de 20e eeuw.

Regisseur Pablo Larraín wist meer dan 30 van de oorspronkelijk campagnevoerders uit de Nee-campagne van 1988 [gericht op het afzetten van de Chileense dictator Pinochet] te strikken om zichzelf te spelen in deze boeiende, enerverende docudrama. Hun aanwezigheid verhoogt de geloofwaardigheid, maar ook de authenticiteit van deze film, evenals de keuze om alles te filmen met video-camera's uit de jaren '80. No! boeit derhalve van begin tot eind, maar tussen alle gebeurtenissen, alle archiefbeelden en spectaculaire campagnefilmpjes weten is het een ijzersterke vertolking van Gael García Bernal die boven alles en iedereen uittorent en ons blijft wijzen op het menselijke aspect van dit fantastische verhaal. Niet te missen, educatief en niet te vergeten zeer onderhoudend.

Een groot deel van de cast doet tijdens de aftiteling een expliciet pleidooi voor empathie voor en hulp aan de 2,5 miljoen daklozen (waarvan de helft kinderen) in de VS in dit goedbedoelde, maar erbarmelijk geschreven en geregisseerde sociale drama. Lauren [Isabella Ferreira] verliest op jonge leeftijd haar moeder en wordt na het behalen van haar middelbare schooldiploma pardoes door haar pleegmoeder op straat gezet. Ze vindt een nieuwe familie in een kampement van daklozen dat Robert [William Baldwin], die diep in de schulden zit, wil laten afbreken om er luxe woningen neer te zetten. In werkelijkheid hebben dakloze een complexe voorgeschiedenis, maar Verdin reduceert dat tot een paar melodramatische scènes waardoor de personages slechts oppervlakkige archetypes zijn. Ze romantiseert het daklozenbestaan bovendien door hen neer te zetten als een hechte familie. Het acteerwerk is niet onaardig en de aanwezigheid van veteraan Beverly D’Angelo en popster Ashanti is interessant.

Veelbekroonde documentaire legt op inzichtelijke en begrijpelijke wijze bloot hoe en vooral waarom de politieke leiders van de VS besloten om in de nasleep van 9/11 de pijlen te richten op Irak. Koren op de molen van alles wat liberaal is natuurlijk, maar wat deze film zo overtuigend maakt is het feit dat de geïnterviewden stuk voor stuk insiders zijn, mensen die direct betrokken waren bij de besluitvorming en de uitvoering. Charles Ferguson legt bovendien bloot wat Bush, Powell, Cheney en kornuiten motiveerde, alsmede de incompetentie van een regering zonder mensen met directe oorlogservaring en vooral die van Paul Bremer, de interim-gouverneur van Irak wiens blunders een enorme invloed zouden op de publieke opinie over de VS in het Midden Oosten. Even schrijnend als boeiend, een documentaire die de huidige problematiek in het Midden Oosten in een recent-historische context plaatst.

Nadat zijn bedrijf failliet is gegaan begint Jack Dwyer [Owen Wilson] met zijn vrouw Annie [Lake Bell] en dochter Lucy [Sterling Jerins] aan een nieuw leven in Zuid-Oost Azië (vermoedelijk Cambodja, alhoewel het land nooit bij naam wordt genoemd). Niemand heeft blijkbaar de moeite genomen om zich ook maar enigszins te verdiepen in de politieke situatie in het land, want het komt voor de Dwyers als een complete verrassing wanneer er op de dag van hun aankomst een coup plaatsvindt waarbij de Minister President wordt vermoord en de plaatselijke bevolking zich op bloeddorstige wijze keert tegen Westerse bemoeials. De brave Jack komt letterlijk tussen twee vuren te staan maar weet op miraculeuze wijze te ontsnappen en ontpopt zich als een superheld in zijn poging zichzelf en zijn gezin uit handen te houden van de op wraak beluste rebellen. Daarbij krijgen ze hulp van Hammond [Pierce Brosna] die ze leerden kennen tijdens de vliegreis naar dit land. Volstrekte idiote, stompzinnige thriller.

Tiener Karen [Jeni Ross] en vader Michael [Mark Ghanimé] krijgen autopech in een woestijnstadje. In afwachting van de reparatie van hun auto besluiten Michael en Karen een bezoek te brengen aan de plaatselijke Escape Room. Samen met het ruziënde stel Melanie [Kathryn Davis] en Andrew [Dennis Andres] en stoïcijnse eenling Tyler [Hamza Haq] begint alles zoals verwacht. Uiteraard blijkt het spel helemaal geen spel te zijn in deze goedkope SyFy-productie dis (dus) vooral bestaat uit slecht gejatte ideeën en ondermaats acteerwerk. Maar Merkin weet met de beperkte middelen die hij tot zijn beschikking heeft toch een redelijk onheilspellende sfeer neer te zetten waardoor dit het gemiddelde SyFy-niveau behoorlijk ontstijgt en is een regisseur om in de gaten te houden.

Nadat zijn verzoek om vervroegde vrijlating is afgewezen, ontsnapt de wegens doodslag veroordeelde Colin [Idris Elba] tijdens het transport terug naar de gevangenis. Hij haalt verhaal bij zijn ex-verloofde [Kate Del Castillo] en staat laat op de regenachtige avond te op de stoep bij een huismoeder en voormalig openbaar aanklager [Taraji P. Henson] vanwege panne. Colin lijkt de zaak onder controle hebben, tot een vriendin [Leslie Bibb] langskomt voor een “girls’ night”. De slim gecaste Elba geniet van deze spaarzame kans om een schurk neer te zetten en heeft een uitstekende tegenstander in de sympathieke Henson. Net wanneer Miller het slimme plot lijkt te verpesten met een uitgesponnen finale, breit hij er na 80 minuten wijselijk een eind aan. Puike nagelbijter.

Om te voorkomen dat het huis van haar moeder ten prooi valt aan rijke projectontwikkelaars, heeft dertiger Maddie [Jennifer Lawrence] geld een auto nodig. Allison [Laura Benanti] en Laird Becker [Matthew Broderick] bieden een Buick voor degene die hun 19-jarige zoon Percy [Andrew Barth Feldman] wil ‘daten’, zodat hij ‘goed voorbereid’ naar Princeton kan gaan. Ondanks haar leeftijd weet Maddie de ouders te overtuigen dat dit een klusje voor haar is en ze gooit al haar charmes en trucjes in de strijd om die klus snel te klaren (!). Het verhaal kent verrassingen, maar de uitwerking van de personages en het heerlijke samenspel van Lawrence en Feldman zorgt voor veel memorabele momenten. En Lawrence kan tegelijkertijd naakt en grappig zijn, zonder meer een bijzondere prestatie.

De ervaren filmmaker Heddy Honigmann specialiseerde zich in films over andere mensen en beschouwde dit naar eigen zeggen als ‘een cadeautje aan mezelf’.’ Het feit dat haar zoon Adrie hier fungeert als cameraman geeft een extra persoonlijke dimensie aan deze voortkabbelende terugblik op het leven dat de 70-jarige Honigmann achter zich heeft gelaten. Zij leefde al jaren met MS en was op het moment van filmen gediagnosticeerd met kanker. Daar spreekt ze overigens heel nuchter over met haar goede vriendin Kristien Hemmerechts en met de familieleden die ze ontmoet in Peru. Haar bezoeken aan plaatsen uit het verleden roepen weinig interessante ontboezemingen op waardoor dit, ondanks de opvallende ontspannenheid van de naar eigen zeggen onzekere Honigmann, bepaald niet opzienbarend is. Aardig voor de familie, dat geloof ik wel.

James Stewart doet zijn ding als een even geniale als verstrooide wetenschapper wiens expertise rondom metaalmoeheid bij passagiersvliegtuigen in de wind wordt geslagen wanneer hij zijn vrees uitspreekt dat het vliegtuig, waarvan hij zelf één van de passagiers is, het elk moment kan begeven. Met verder onder anderen Marlène Dietrich en Glynis Johns is de film goed gecast en de acteurs houden het interessant, maar het verhaal is wat aan de magere kant om je als kijker ruim anderhalf uur aan de buis (of het grote scherm) gekluisterd te houden.

Als discipel van Jean-Luc Godard moet je bij Chantal Akerman niet verwachten gemakkelijke kost te krijgen en haar laatste film stelt Akerman-debutanten flink op de proef. De film opent met een langdurig (4 minuten!) statisch shot van een boom tijdens een storm, terwijl we in de verte een paar auto's voorbij zien rijden. Ik heb een hekel aan dat soort tijdverkwistende geintjes, maar gedurende de film krijgt dat openingsshot betekenis. Chantal Akerman gebruikt een onconventionele stijl, waarbij ze de camera ergens op een willekeurige plaats lijkt te leggen en vervolgens haar hoogbejaarde moeder filmt tijdens gesprekken die ze samen voeren. Die stijl zorgt voor een visuele en inhoudelijke authenticiteit waarin langdurige stiltes de kijker een kans geven om de eigen gedachten te vormen over datgene wat we zien en horen. Het feit dat Akermans moeder aan het eind van haar leven was en dat Chantal, die leed aan een bipolaire stoornis, niet lang daarna zelfmoord pleegde, maakt dit uitdagende, maar bezienswaardige en eigenzinnige portret van een moeder/dochter-relatie extra indringend.

In 1984 stelde President Reagan vijf CIA-agenten aan als ‘profilers’. Hun opdracht was meer inzicht te krijgen in de psyche van seriemoordenaars in de hoop dat die kennis zal helpen om toekomstige seriemoordenaars sneller te kunnen identificeren. Eén van die profilers was Bill Hagmaier en hij besloot zich te gaan richten op Ted Bundy, ook al was algemeen bekend dat Bundy een ontzettende hekel had aan CIA-agenten. Scenarist Kit Lesser baseerde zich op transcripties van de gesprekken die Hagmaier [Elijah Wood] en Bundy [Luke Kerby] voerden en Hagmaiers persoonlijke herinneringen voor dit intrigerende psychologische drama. Ondanks het statische basisgegeven weet Sealey dit visueel interessant te houden en het sterke spel van de twee hoofdrolspelers maakt dit de moeite meer dan waard.

Brynn [Kaitlyn Dever] woont sinds de dood van haar moeder [Lauren L. Murray] alleen en leeft een ogenschijnlijk geïsoleerd bestaan. Haar leven wordt opgeschud door de komst van buitenaardse wezens die haar willen teleporteren naar hun ruimteschip. Duffield verdient lof voor het feit dat hij een film wil maken zonder dialoog, maar door het gebrek aan achtergrondverhaal is het moeilijk om je te identificeren met de hoofdpersoon. Het basisgegeven is bovendien wat mager waardoor Duffield na een uur door zijn ideeën is en de speeltijd rekt met meerdere (overbodige) eindes.

Bewoners van de Westelijke Jordaanoever worden op basis van een juridische uitspraak van het Israëlisch Hooggerechtshof gesommeerd om hun woningen te verlaten, omdat die illegaal gebouwd zouden zijn op militair oefenterrein van het Israëlische leger. Israël ontkent daarmee het bestaan van dorpen die al in de 19e eeuw op landkaarten zijn vastgelegd. Deze documentaire volgt activisten Basel Adra en Yuval Abraham die al jaren de verwoesting van de woningen filmen en een luis in de pels van het Israëlische leger zijn tot oktober 2023. Een eenzijdige, met prijzen overladen film die bevestigt dat de meeste filmprijzen worden toegekend op basis van actualiteit, niet van kwaliteit. Relevant is dit zeker en er zijn zonder meer indrukwekkende en schokkende beelden, maar het is veel van hetzelfde zonder duidelijke verhaallijn en had daarom zeker een half uur minder lang mogen duren. Zie ook 5 Broken Cameras (2011).

Deze sfeervolle horrorfilm is een virtuele remake van Night of the Living Dead (1968) van George A. Romero (inclusief de finale waarin de held wordt doodgeschoten), maar mist de satirische inslag die van Romero's film een meesterwerk maakte. Ray Lovelock is bovendien wat kleurloos in de hoofdrol. Hij speelt George Meaning, een motorrijder die een lift krijgt van Edna Simmonds [Cristina Galbó] nadat ze bij een benzinestop Georges motor dusdanig heeft beschadigd dat hij het moet laten repareren. Edna is vermoeid van een lange reis naar het ziekenhuis, waar haar geestelijke labiele zus wordt behandeld. In de omgeving van het ziekenhuis is een test gedaan met een pesticide waardoor 'alleen wezens met heel weinig hersens' elkaar doden. Onder die categorie valt in ieder geval ongedierte... maar ook de verse lijken in het mortuarium uit de titel.
Hoewel de film een reputatie heeft vanwege het hoge gore-gehalte, neemt regisseur Jorge Grau bijna een uur de tijd om de spanning op te bouwen. Daarna ontaardt deze film dan ook in een bloedbad dat, mede door behoorlijk gebruik van make-up en acceptabele special effects, de liefhebbers van splatterhorror meer dan tevreden zal stellen. En uiteraard geldt ook gewoon het aloude credo: beter goed gejat, dan slecht bedacht. Dit valt duidelijk onder 'goed gejat'.

Een naderende orkaan betekent dat de bewoners van een kuststadje in Florida zich opmaken voor een evacuatie. Een aantal van hen twijfelt nog en hangt wat rond bij het zwembad, een halfpipe of op de bank. Er wordt ook gefietst in deze navelstaarderij, die zelfs op dubbele snelheid en ondanks een speelduur van nog een 90 minuten nauwelijks uit te zitten is. Als je hier al slapeloze nachten aan overhoudt, dan is het omdat je je afvraagt waarom je hier überhaupt naar hebt zitten kijken.

De aanwezigheid van James Stewart en Rosalind Russell zou reden genoeg moeten zijn om deze film te kijken, maar het resultaat is teleurstellend. Gaylord Esterbrook is een karikaturale versie van karakters die Stewart veel beter zou neerzetten in andere films en de problemen die ontstaan wanneer deze succesvolle komedieschrijver het in zijn hoofd krijgt om een serieus toneelstuk te schrijven, waarbij zijn vrouw (Russell) met enige tegenzin de hoofdrol dient te spelen, zijn niet bijster interessant en zelden grappig. Het begint allemaal veelbelovend en het is aardig om Charlie Ruggles eens in een serieuze rol te zien, maar dit is bepaald niet memorabel te noemen.

Craig laatste bijdrage in de James Bond-franchise lijkt een poging om de franchise de nek om te draaien door alles wat de Bondfilms zo aangenaam heeft gemaakt door de jaren heen vrijwel volledig overboord te gooien en te vervangen door middelmatige sentimentaliteit. Na twee prologen volgt de titelsequentie (het hoogtepunt van de film, ondanks de wat fletse titelsong van Billie Eilish) en nog een proloog. Rami Malek oogt dreigend maar heeft nauwelijks iets te doen in dit globetrottende romantische drama afgewisseld met teleurstellende actiescènes waarin Fukunaga meer bezig lijkt te zijn geweest met het schieten van mooie plaatjes dan met het opbouwen van spanning. Zie hoe een colonne aan landrovers en motoren uit de Noorse bossen komen gesprongen alsof ze over een BMX-heuvel rijden om vervolgens zonder aantoonbare redenen spoorloos te verdwijnen. Bond zoekt traditioneel de grenzen van logica op, maar dit is bij vlagen ronduit stompzinnig. Bond-puristen zullen ongetwijfeld ook meewarig het hoofd schudden en vrezen voor de toekomst van de franchise.

Sidney Poitier maakte zijn film debuut als Luther Brooks, een ziekenhuisdokter die probeert het leven te redden van de gewonde broer van crimineel Ray Biddle [Richard Widmark]. Wanneer die desondanks toch komt te overleven, is Ray ervan overtuigd dat Luther zijn broer heeft vermoord. Luther is ervan overtuigd dat een autopsie zal uitwijzen dat hij alles heeft gedaan wat hij kon, maar Ray weigert een autopsie op zijn broer te laten uitvoeren. Wanneer Ray, die zelf ook gewond was, het ziekenhuis verlaat besluit hij wraak te nemen door zijn 'vrienden' aan te zetten tot rassenrellen in de hoop zo af te komen van Luther en al het andere 'zwarte gespuis'.

Joseph L. Mankiewicz schreef een scenario waarin alle zwarte acteurs, waaronder de eveneens debuterende Ossie Davis, een serieuze rol kregen. Een bijzondere keuze, omdat tot die tijd zwarte acteurs vaak bedienden speelden of gebruikt werden als komische karikatuur. Dat geeft deze film zeker een historische significantie, maar de goede bedoelingen van Mankiewicz liggen er dusdanig dik bovenop dat deze film, ondanks de sterke cast en het prima acteerwerk, een kleine 70 jaar later wat gedateerd aandoet.

Aronofsky doet Cecil B. De Mille maar mist de luchtige benadering die de losjes op bijbelverhalen gebaseerde spektakelstukken van de koning van de spektakelfilm zo aangenaam maken. Noah [Russell Crowe] bereidt zich met zijn vrouw [Jennifer Connelly] en zonen [Douglas Boorth, Logan Lerman, Leo McHugh Carroll] voor op de zondvloed en moet zijn familie beschermen tegen de zelfverklaarde koning Tubal-cain [Ray Winstone]. Emma Watson speelt de vondelinge die hunkert na nageslacht. Spectaculaire melodramatische nonsens was veel beter te versmaden geweest als het niet zo zwaar op de hand was geweest.

Hoewel hij de kans heeft om twee inbrekers in zijn huis onschadelijk te maken besluit Hutch Mansell [Bob Odenkirk] ze te laten gaan. Dat komt hem op kritiek te staan van buren, collega’s maar ook van zijn eigen gezin. Wanneer blijkt dat de inbrekers niet alleen geld, maar ook het kettinkje van zijn dochter [Paisley Cadorath] hebben gestolen verandert hij in Paul Kersey. Hij schakelt in zijn eentje een groep criminelen uit die een meisje lastig vallen in de bus. Maar oeps: het zijn handlangers van een Russische maffiabaas. Doet in veel opzichten denken aan John Wick, maar Naishuller is vooral bezig de stijl van Scorcese (in het bijzonder Goodfellas) te kopiëren. Je kunt natuurlijk slechtere inspiraties gebruiken, maar het onderstreept het gebrek aan originaliteit. De zogenaamd hippe soundtrack levert filmfreaks de mogelijkheid op om een miniquiz: “Uit welke film is dit ook alweer gejat?” te spelen. Christopher Lloyd heeft een vermakelijke bijrol als Hutch’ vader.

Als er al sprake was van een satirisch element in Nobody dan is daar niets van overgebleven in deze actiekomedie waarin voormalig huurmoordenaar, nu brave huisvader Hutch [Bob Odenkirk] opnieuw de wapens opneemt tegen Russische criminelen. Een hoop oeverloos geknok met een bijdrage van RZA als Hutch’ broer en de terugkeer van Christopher Lloyd als zijn excentriek vader. Het enige pluspunt is Stone als het doortrapte hoofd van de Russische maffia. Haar flamboyante spel krijgt een 10 met een gniffel.

De Belgische Phillipe [Bouli Lanners] leeft een teruggetrokken bestaan op Isle of Lewis en verdient de kost door te helpen op de boerderij van Angus [Julian Glover]. Na een beroerte verliest Philippe zijn geheugen en wordt hij thuis verzorgde door Millie [Michelle Fairley], die hem wijs maakt dat zij al enkele maanden een relatie zou hadden. Millie en Philippe zijn gelukkig samen, maar wat als Philippes geheugen terugkeert? Stemmig romantisch drama met prachtige beelden van het desolate landschap en uitstekend spel van de twee hoofdrolspelers. Maar de aanhoudende sombere weersomstandigheden geven het geheel een wat deprimerende toon die niet iedereen zal bekoren.

Acceptabel, maar routinematig romantisch drama waarin een WOII-soldaat terugkeert naar zijn liefje en ontdekt dat die zijn spaargeld heeft verbrast door een roekeloze investering in een nachtclub. Nick Blake [John Garfield] wil zijn twijfelachtige praktijken van voor de oorlog eigenlijk achter zich laten, maar gebrek aan geld en een hernieuwde kennismaking met Pop Gruber [Walter Brennan] verleiden hem tot het meewerken aan een zwendelzaakje dat ten koste moet gaan van rijke weduwe Gladys Halvorsen [Geraldine Fitzgerald]. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Nick valt als een blok voor zijn beoogde slachtoffer. Oeps! John Garfield is altijd de moeite van het bekijken waard en er zijn genoeg interessante karakters om de boel interessant te houden. Heel origineel is het echter niet.

Wanneer de Belgisch-Pakistaanse Zahira [Lina El Arabi] zwanger wordt kan ze alleen rekenen op de steun van haar broer Amir [Sébastien Houbani]. Hij helpt haar de weg te vinden naar een abortuskliniek, maar op het laatste moment besluit Zahira de zwangerschap niet te beëindigen. Dat betekent dat haar geheim op den duur uit zal komen. De situatie wordt nóg moeilijk wanneer Zahira weigert zich uit te laten huwelijk. El Arabi is uitzonderlijk goed in de hoofdrol in dit goed geregisseerde en boeiende familiedrama dat jammer genoeg en vrij abrupte, doch weinig verrassende ontknoping heeft. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Verfilming van het gelijknamige boek van Jennifer Clement over drie meisjes die opgroeien in het Mexicaanse dorpje San Miguel waar wisselende kartels met ijzeren vuist regeren. Centraal staat de relatie tussen Rita [Mayra Batalla] en haar dochter Ana. Met pijn in het hart moet Rita haar dochtertje soms dingen laten ondergaan die ontzettend naar zijn voor een meisje, maar naar mate Ana ouder wordt beseft ze zich dat ze zonder haar moeder niet had kunnen overleven. Geeft een indringend beeld van het leven onder een waar schrikbewind. Huezo weet voortreffelijk, natuurlijk spel te ontlokken aan haar jonge cast en het leverde Huezo terecht een aantal prominente filmprijzen op.

Zeven jongeren voeren gelijktijdig een aantal aanslagen en liquidaties uit in Parijs om uiting te geven aan hun vervreemding van de moderne maatschappij. Terwijl de politie bezig is met een klopjacht verschuilen de daders zich in een warenhuis. Intrigerende thriller geïnspireerd door George A. Romero’s Dawn Of The Dead ontbeert ironie en satire en laat geeft bovendien weinig inzicht in de motieven van de daders. Desalniettemin is de ontknoping memorabel.

Susan Morrow [Amy Adams] is werkzaam in de kunstwereld en getrouwd met Hutton Morrow [Armie Hammer], die echter heel vaak van huis is. Susans weinig gelukkige leven krijgt een oplawaai wanneer ze het manuscript krijgt van het boek ‘Nocturnal Animals’ van haar ex-man Edward Sheffield [Jake Gyllenhaal]. Een groot deel van de film is haar verbeelding van het boek, waarin Edwards alterego Tony Hastings [Jake Gyllenhaal] betrokken raakt bij een nachtelijke aanvaring met Lou [Karl Glusman] en Turk [Robert Aramayo] wat resulteert in de dood in de dood van Tony’s echtgenote [Isla Fisher] en zijn dochter [Isla Fisher]. Met hulp van Bobby ‘I look into things around here’ Andes [Michael Shannon] begint een zoektocht naar de daders. Een intrigerend basisgegeven voor een sterke cast, maar de link met het verhaal van Susan is wat vaag/. Interessanter dan de gewaagde openingsscène wordt het dan ook niet.

Experimenteel psychologisch drama over een regisseur die onder grote druk staat. Een razendsnelle opeenvolging van verwijzingen naar klassiekers van o.a. Godard, Fellini, Hitchcock, Lynch, Lang met vage monologen, ongewone camerahoeken, extreme close-ups, opzettelijk neppe decors en surrealistische momenten. De muziek is vooral een hommage aan Bernard Herrmann. Alsof een aantal filmstudenten scènes uit hun favoriete films exact heeft nagemaakt en in een grotendeels willekeurige volgorde aan elkaar heeft geplakt. Dat concept had waarschijnlijk veel beter gewerkt in een korter format.