Meningen

Footballspelers Marquis Cooper [Quentin Plair] en Corey Smith [Terrence Terrell] gaan vissen op zee met vrienden Nick Schuyler [Zachary Levi] en Will Bleakley [Marshall Cook]. Ze rekenen erop dat ze terug zijn voordat een storm de kust bereikt, maar door problemen met het anker lukt dat niet. De boot kapseist en de vier mannen hebben al hun fysieke en mentale kracht nodig om weerstand te bieden aan de storm, de kou en de wanhoop. Josh Duhamel speelt de kapitein die de zoektocht leidt. Verfilming van waargebeurd verhaal dat zich onderscheidt van soortgelijke thrillers door meer nadruk te leggen op de onderlinge relaties dan op actie en visuele effecten.

Het vergt wat lef om het werk van literair genie Fjodor Dostojevski om te zetten in een film en regisseur Gary Walkow vertilt zich dan ook wat, ondanks sterk werk van Henry Czerny en een claustrofobische stijl die past bij het verhaal. Maar het blijft moeilijk toegankelijk materiaal dat zich onvoldoende lijkt te lenen voor het medium film. Dat neemt niet weg dat dit een bewonderenswaardige poging is die tevens het bekijken waard is voor één van de weinige filmrollen die Sheryl Lee na haar rol van Laura Palmer/Maddie Ferguson in Twin Peaks zou spelen, alsmede voor een vroege rol van Jon Favreau. Wie houdt van een uitdaging of wat beter bekend is met het werk van Dostojevski zou ik deze film wel aanraden.

Het vaak verfilmde basisgegeven rondom een weddenschap waardoor de hoofdpersoon 24 uur lang de waarheid moet vertellen is Bob Hope op het lijf geschreven. Hij moet al zijn verbale creativiteit gebruiken om de schade die het spreken van de waarheid berokkend te beperken en dat levert zeker hilarische momenten op, ook al omdat Hopes niet zijn eigen geld heeft ingezet voor de weddenschap! De film en de bijbehorende humor is wel wat gedateerd, maar Hope krijgt prima ondersteuning van de altijd charmante Paulette Goddard en karakteracteurs als Edward Arnold en Leif Erickson.

Een ijzersterke slottwist is een waardige afsluiter van dit psychologische drama gebaseerd op het relaas van New York Times-journaliste Judith Miller die in 2005 een gevangenisstraf verkoos boven het onthullen van een vertrouwelijke bron. In deze film heet de journaliste Rachel Armstrong [Kate Beckinsale] en onthult ze dat lerares Erica van Doren [Vera Farmiga] een CIA-agente is. Al gauw staat aanklager Patton Dubuis [Matt Dillon] lijnrecht tegenover haar en eist dat ze haar bron onthult omdat hier sprake zou zijn van landverraad. Maar om redenen die pas helemaal op het einde duidelijk worden, weigert Rachel de bron te onthullen. Dat betekent niet alleen dat ze in de gevangenis komt te zetten, maar ook dat haar huwelijk met Ray [David Schwimmer], alsmede haar band met zoontje Timmy [Preston Bailey] onder grote druk komt te staan.

Beckinsale is voortreffelijk in één van de beste rollen die ze ooit heeft gehad. Datzelfde geldt voor Dillon, die ook zijn beste rollen in vele jaren neerzet. Farmiga, maar ook Alan Alda en Courtney B Vance leveren vakwerk af in hun rollen en een bijzondere vermelding gaat uit naar Floyd Abrams in de rol van de rechter. Hij was Millers advocaat in de rechtszaak waar deze film op is gebaseerd.

Toen zij zich presenteerde aan de muziekwereld met haar kaalgeschoren hoofd en het diep persoonlijke, onconventionele maar alom geprezen debuutalbum ‘The Lion and the Cobra’, ontstond al snel het idee dat zij uit was op controverse. En vooral haar beruchte optreden in SNL zorgde voor enorm veel reuring, iets wat op pijnlijke wijze duidelijk werd toen O’Connor een jaar later verscheen bij Bob Dylans 30th Anniversary Concert. Deze documentaire onthult hoe oprecht en diepgeworteld O’Connors rechtvaardigheidsgevoel was, alsmede de prijs die ze daarvoor betaalde. Dertig jaar na haar publiekelijke protest tegen de katholieke kerk blijkt ze nog steeds haar eigen pad te volgen en zet deze documentaire haar op overtuigende wijze neer als een pionier en een rolmodel voor de volgende generaties aan eigenzinnige, uitgesproken vrouwen in de muziekwereld.

In de openingsscène van deze vooral voor niet-ingewijden opzienbarende documentaire, maken we kennis met Dusan Simic die tegen een buitengewoon lage kostprijs synthetische diamanten maken die alleen met complexe, peperdure apparatuur van ‘echt’ zijn te onderscheiden. Martin Rapaport, door Kohn omschreven als ‘de nummer 1 diamantoloog’ houdt vast aan de mythe dat een vrouw haar eigenwaarde voor een belangrijk deel ontleend aan de waarde van de diamant die haar echtgenoot haar heeft gegeven. Die mythe wordt stevig onderuitgehaald door de venijnige Aja Raden, die er geen genoeg van krijgt duidelijk te maken dat ze ‘the only female in the room’ is. En aan de hand van een barrage aan reclamecampagnes die het droombeeld achter de diamant verstevigen en/of in stand houden, maakt Kohn duidelijk dat onze ideeën over diamanten en hun waarde berust op een fabeltje. Het meest opvallend is dat Stephen Lussier, de directeur van De Beers, al decennialang de marktleider in de diamantenverkoop, dat toegeeft. Dat Kohn deze indrukwekkende lijst aan gesprekspartners voor de camera wist te krijgen en dat ze hem formeel carte blanche gaven met betrekking tot de eindmontage, is opvallend. Want wie dit heeft gezien, zal nooit meer een diamant kopen. Ja, op een vlooienmarkt voor een paar euro misschien.

Anne [Lotte Verbeek] besluit rigoureus te breken met haar huidige leven en besluit door de wereld te trekken, op zoek naar een nieuw leven en een eigen identiteit. Ze vindt onderdak bij Martin [Stephen Rea] in ruil voor klusjes in en om zijn afgelegen woning. Ze spreken af dat hun relatie louter zakelijk is en dat ze elkaar nooit persoonlijke vragen zullen stellen, maar het zou wat saai zijn als het daarbij bleef natuurlijk. De ontwikkeling van de relatie tussen deze twee vereenzaamde zielen is goed uitgewerkt, maar Antoniaks melodramatische en soms wat pretentieuze regie creëert teveel afstand tussen kijker en hoofdpersonen.

Eén van Hitchcocks beste films met een superieure cast. Ingrid Bergman speelt de losbandige Alicia wiens banden met de Nazi's (haar vader is een recent veroordeelde nazispion) haar een ideale pion maken voor de Amerikaanse geheime dienst en haar willen inzetten als spion. Alicia moet het vertrouwen (en meer) zien te winnen van Alexander Sebastian [Claude Rains], een vroegere familievriend, en zo informatie winnen over waar hij en een groep Duitse wetenschappers in het uiterste geheim mee bezig zijn. Cary Grant speelt de CIA-agent die haar moet 'begeleiden', maar zelf verwikkelt raakt in een potentieel levensgevaarlijke liefdesdriehoek. Grant schittert in een uitdagende rol waarin hij eindelijk de kans krijgt zijn duistere kant te verkennen en Leopoldine is één van de meest doortrapte en angstaanjagende moederfiguren uit het oeuvre van Alfred Hitchcock. Hoogtepunten: Grants introductie, de kus, de sleutel en de ontknoping. Een meesterwerk.

Viktor Bout, bijgenaamd The Lord Of War, was een gewiekst zakenman die volop gebruik maakte van de kansen die de val van de Sovjet Unie bracht. De grote vraag naar importproducten in de voormalig SU-staten betekende dat hij enorm veel geld kon verdienen met vliegtuigtransporten, maar het échte grote geld verdiende hij door zijn legitieme transportgoederen aan te vullen met wapens. Het is verleidelijk om Viktor Bout als schurk te bestempelen, maar wat deze documentaire vooral duidelijk maakt is dat niemand Bout een strobreed in de weg legde en dat democratisch gekozen regeringen dankbaar gebruik maakten van zijn handel. Die boodschap komt vrij snel naar boven drijven, waardoor de tweede helft - ondanks een aantal verrassende, soms bizarre onthullingen - daar weinig aan heeft toe te voegen. Aardig om in tandem te kijken met The Lord Of War waarin de hoofdpersoon (gespeeld door Nicholas Cage) is gebaseerd op Viktor Bout.

Je moet waarschijnlijk een expert zijn op het gebied van Italiaanse cinema om deze satirische komedie werkelijk op waarde te kunnen schatten, alhoewel ik zelf ook maar weinig kon met de verwijzingen naar Fellini en Pasolini. Centraal staat de dood van een Italiaanse filmproducer tijdens de halve finale van het WK voetbal in 1990 dat in Italie werd gehouden (Notti Magiche verwijst naar de slogan van dat WK). De politie arresteert en verhoort drie jonge scenaristen die eerder die avond zijn gefotografeerd tijdens een feestelijk etentje met het slachtoffer. Wat volgt is een wirwar van losse Ideeën waardoor het verhaal nauwelijks te volgen is. De cast heeft duidelijk veel plezier gehad in het maken van deze film, maar dat blijkt eens temeer geen garantie voor kijkplezier voor de onschuldige bioscoopbezoeker.

Documentaire is over een periode van vier jaar gefilmd in de grensgebieden van landen die een centrale rol speelden in de strijd tegen IS. Hoewel we zo nu en dan in de verte machinegeschut horen (o.a. in een luchtige scène op een terrasje in de stad) is de vijand onzichtbaar. De stilte overheerst wanneer verschillende burgers proberen iets van hun oude leven op te pakken, maar de oorlog heeft diepe sporen achter gelaten in de spookstadjes en de natuur. Het relaas van een jager die 's nachts over een door brandende olievelden verlichte meren probeert eenden te vangen, is van een ongekende visuele schoonheid. De beelden van mannelijke gevangenen tijdens en kort na hun pauze in de buitenlucht zijn confronterend. Niet alle vignetten zijn even interessant, maar de therapeutische sessies met kinderen, die aan de hand van hun samen gemaakte collage van tekeningen vertellen over de gruwelijkheden die ze hebben gezien of doorstaan, maken veruit het meeste indruk.

Ook als je Les petits mouchoirs (2010) niet hebt gezien, kun je dit vervolg op die film zonder al teveel problemen volgen. De vriendengroep uit die film komt voor het eerst in lange tijd bij elkaar om Max thuis te verrassen met een verjaardagsfeest. Max heeft daar echter totaal geen zin in. Niet alleen omdat er nog wat onuitgesproken frustratie heerst, maar ook omdat zijn relatie op de klippen is gelopen en hij het huis noodgedwongen te koop heeft moeten zetten.

Formulematig uitgangspunt komt tot leven door de chemie tussen de acteurs, scherpe dialogen en een ijzersterke vertolking van François Cluzet als de jarige job. Het verhaal mag dan niet al teveel verrassingen bevatten, maar het is een plezier om deze cast aan het werk te zien en er valt meer dan voldoende te lachen.

Benoît [Réphaël Ghrenassia] is net verhuisd van Le Havre naar Parijs en heeft moeite om contact te maken met zijn nieuwe klasgenoten. Johanna [Johanna Lindstedt] is het mooie Zweedse meisje dat worstelt met de taalbarrière, Joshua [Joshua Raccah] de vreemde vogel waar niemand contact mee heeft, Constantin [Guillaume Cloud-Roussel] de enthousiaste nerd, Charles [Eythan Chiche] de populaire plaaggeest, Astride [Iléana Courbey] de zelfingenomen schoonheid van de klas en Aglaée [Géraldine Martineau] een nieuwe klasgenoot met een lichamelijke beperking. Denk je nu dat je precies weet hoe het verhaal gaat lopen? Vergeet het maar, want kinderen zijn geen stereotypes en dit authentieke, hartverwarmende drama maakt duidelijk dat ieder kind zijn tekortkomingen heeft en dat kinderen tegenslagen kunnen verwerken en vergeten met elkaars steun. Goed voor een lach en een traan en Rosenberg verdient veel lof voor het perfecte spel van deze jonge cast. Eén van de beste jeugdfilms van het decennium.

Regie: Léo Todorov

Courtisane en artiest Lili d’Alengy [Leïla Bekhti] ontvlucht Parijs om te voorkomen dat haar clientèle ontdekt dat haar dochter Tina [Rafaëlle Sonneville-Caby] een “imbeciel” is. Ze komt terecht in Rome, waar ze kennismaakt met Giuseppe Montesano [Raffaele Esposito] en Maria Montessori [Jasmine Trinca]. Maria rondde als eerste vrouw een universitaire studie in medicijnen met succes af en werkt samen met Giuseppe aan een methode waarmee ze “imbecielen” als Tina de basiskennis van lezen, schrijven en rekenen aanleert met als doel hun zelfstandigheid te bevorderen en – belangrijk voor de financiers – ze de kans te geven een nuttige bijdrage aan de maatschappij te leveren. Zwalkende biografie maakt vooral indruk wanneer het zich richt op de ontwikkeling van Tina en haar klasgenoten. Veel later halen Todorov en coscenarist Catherine Paillé vrij plotseling het belang van moederschap en de discriminatie tussen Maria en Giuseppe aan. Dat onderstreept het gebrek aan een eenduidige visie die de ongetwijfeld goede bedoelingen van de makers dwarsboomt.

Eén van de betere films over het maken van een film (in dit geval Jean-Luc Godards baanbrekende À Bout De Souffle) met een uitmuntende cast en een regisseur die erin is geslaagd zijn cast te laten “acteren” op dezelfde ontspannen wijze als de hoofdrolspelers in À Bout De Souffle. Voor wie het niet weet: filmrecensent Jean-Luc Godard [Guillaume Marbeck] wil in navolging van zijn collega François Truffaut [Adrien Rouyard], die veel succes heeft met zijn debuutfilm Les Quatre Cents Coups, zelf de filmwereld opschudden. Hij gaat bewust zoveel mogelijk Hollywoodconventies uit de weg, onder andere door te werken op locatie zonder ingehuurde figuranten, geen uitgewerkt scenario te gebruiken en scènes maar één keer te filmen. Hoofdrolspelers Jean-Paul Belmondo [Aubry Dullin] en Jean Seberg [Zoey Deutch] maken er het beste van, ook al snappen ze (ook) niet waar Godard mee bezig is. Een amusant eerbetoon aan eigenzinnige kunstenaars in het algemeen brengt bovendien Parijs in 1959 op knappe wijze tot leven. Zeer vermakelijk!

Bewerking van ‘Waerachtige beschyvinghe van drie seylagien, ter wereld noyt soo vreemt ghehoort’, geschreven door Gerrit de Veer en uitgebracht in 1598, een jaar na de derde mislukte poging van Willem Barentsz om de doorgang naar China “om de noord” te vinden. In een weinig interessant zijplot (en een excuus voor een soort van happy end), moet deze derde expeditie van de onervaren Gerrit [Robert de Hoog] een man maken. Alleen dan zal dominee Petrus Plancius [Jan Declair] hem toestemming geven om te trouwen met zijn dochter Catharina [Doutzen Kroes]. Wat volgt is een soms was traag geregisseerde, maar aangenaam ouderwetse jongensroman over ferme jongens, stoere knapen en hoe we graag kijken naar de Nederlandse ontdekkingsreizigers van weleer. Uiteraard te nemen met een flinke korrel zout, maar onderhoudend is het wel en met met Derek de Lint als Willem Barentsz en Victor Reinier als kapitein Jacob van Heemskerck zijn de belangrijkste bijrollen uitstekend bezet.

Een niet al te snuggere boer krijgt advies om een 'liefdesgerecht' te maken van zweet, ossenhaar en uitwerpselen... en hij volgt het advies nog op ook! In Estland rolt men wellicht over de grond van het lachen bij dit soort scènes, maar ik kon alleen maar meewarig m'n hoofd schudden en me bijna hardop afvragen waar het allemaal op slaat. Ik vermoed dat er meer pogingen tot humor zijn dan ik heb kunnen ontwaren, maar grappig is dit allerminst. Het rommelige verhaal betreft de bewoners van een armoedige boerengemeenschap in vroeger tijden, die deals maken met de duivel en in ruil daarvoor een 'Kratt' krijgen waarmee hun diepste verlangens worden verwezenlijkt. Prachtig gefilmd en de openingsscène is fenomenaal, maar mede door een keur aan onsympathieke en slecht uitgewerkte karakters, alsmede door de abrupte verandering van toon, wordt het eerst verwarrend en uiteindelijk ronduit afstotelijk. Komt wel in aanmerking voor de titel 'meest bizarre verkrachtingsscène ooit', maar dat is zeker geen aanbeveling...

In 2008 zette Peter Devereaux [Pierce Brosnan] een punt achter zijn carrière in dienst van de C.I.A. nadat zijn pupil David Mason [Luke Bracey] tijdens een beveiligingsoperatie per ongeluk een kind doodschoot. Vijf jaar later komen ze in Lausanne opnieuw oog in oog met elkaar te staan, maar deze keer als tegenstanders. Peter weet te ontsnappen en probeert te achterhalen waarom en door wie zijn operatie is verraden. En wie nu eigenlijk zijn vijand is. Ouderwetse spionagethriller met een vergezocht plot, maar Donaldson zorgt ervoor dat je nooit de tijd krijg om daar teveel over na te denken en het niet geringe charisma van Brosnan (in James Bond-modus) maakt dit tot een onderhoudende, maar niet al te memorabele toevoeging aan het genre.

Sensationele (en daardoor ietwat smakeloze) reconstructie van de klopjacht op de daders van de aanslagen in Parijs die plaatsvonden op 13 november 2015. Inès Moureau [Anaïs Demoustier] leidt het onderzoek en Fred [Jean Dujardin] doet veel veldwerk. Héloïse zet Samia [Lyna Khoudri], de nicht van de verdachte Hasna [Sarah Afchain], onder druk om hen te helpen het brein achter de operatie op te sporen. Als je de makers kunt vergeven dat deze film gebaseerd is op een zwarte bladzijde uit de recente Franse geschiedenis, zul je het vakmanschap van cast en crew meer kunnen waarderen.

Nate [Jack Quaid] heeft een genetische afwijking waardoor hij geen enkele pijn voelt en is daarom zo beschermd opgevoed dat hij zichzelf een hoop dingen ontzegt. Hoewel hij onhandig is in het maken van sociale contacten heeft hij zowaar een affaire met Sherry [Amber Midthunder], een nieuwe collega bij de bank waar Nate assistent-manager van is. Wanneer Sherry wordt gegijzeld en ontvoerd bij een overval op de bank besluit Nate alle schroom van zich af te gooien en de gaven die hem zo vaak hebben belemmerd te benutten om Sherry op te sporen en te bevrijden. Rechercheurs Mincy [Betty Gabriel] en Coltraine [Matt Walsh] onderzoeken de bankoverval en verdenken Nate zelfs van medeplichtigheid. De introductie van de twee hoofdpersonages en de ontwikkeling van hun relatie is veelbelovend. Bruut en soms sadistische geweld en geforceerde humor doen afbreuk aan het aardige uitgangspunt, ondanks enkele vindingrijke momenten en de vermakelijke bijrol van Jacob Batalon als Nates gamepartner (en enige vriend) Roscoe. Voor ieder gniffelmoment is er helaas ook een zuchtmoment.

Leukemiepatiënt Tessa [Dakota Fanning met weinig overtuigend accent] heeft besloten zich niet meer te laten behandelen en het beste te maken van de tijd die haar resteert. Dat weerhoudt haar er overigens niet van zelfbeklag en cynisme dus het is geen wonder dat haar moeder [Olivia Williams] haar biezen heeft gepakt. Tessa’s vader [Paddy Considine] wil het nog niet opgeven, haar broertje [Edgar Canham] begrijpt het allemaal niet goed. Dit tienerziektevandeweekmelodrama vereist dat een mooiboy [Josef Altin] een aantal obstakels moet overwinnen voordat hij Tessa’s ridder te paard wordt. Mijn aversie voor de familie Fanning is weer gevoed. Jammer dat Considine en Williams zich aan deze draak meenden te moeten verbinden.

J. Daniel Atlas [Jesse Eisenberg], Meritt McKinney [Woody Harrelson], Henley Reeves [Isla Fisher] en Jack Wilder [Dave Franco] zijn briljante mentalisten die na een mysterieuze uitnodiging van multimiljonair Arthur Tressler [Michael Caine] de sterren worden van een spectaculaire show in Las Vegas. Tijdens één van hun shows wekken zijn de illusie dat een willekeurig toeschouwer een bank in Parijs berooft. Wanneer blijkt dat die bank precies op datzelfde moment is berooft, komt de Franse agent Alma Dray [Mélanie Laurent] naar Vegas en slaat ze de handen in een met FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] om het viertal te ontmaskeren. Maar waar is het concrete bewijs? Morgan Freeman heeft een rolletje als presentator van een programma dat illusionisten ontmaskert in deze vergezochte, maar zeer onderhoudende misdaadkomedie waarin met name Eisenberg en Harrison zich duidelijk als een vis in water voelen. Probeer hier geen logica achter te zoeken, maar laat je meeslepen in de visuele razzle-dazzle en het vlotte tempo van deze pretentieloze film waar liefhebbers van mentalisme extra van zullen genieten.

Zinloos vervolg op het vermakelijke, maar bepaald niet diepgravende Now You See Me worstelt om een originele invalshoek te kiezen en weet daarom nooit te verrassen. Wel zijn er curieuze, weinig overtuigende CGI-effecten (een sequentie waarbij de vier mentalisten een speelkaart verborgen proberen te houden is typerend) en doet Daniel Radcliffe zijn entree als de zoon van Arthur Tressler [Michael Caine] die namens zijn vader wraak wil nemen. FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] heeft zich nu aangesloten bij ‘The Four Horsemen’ en Morgan Freeman heeft een meer prominente rol als Thaddeus Bradley, die probeert zijn aartsrivalen te slim af te zijn. Harrelson speelt nu ook de rol van Merrits tweelingbroere Chase, hetgeen het gebrek aan originaliteit alleen maar onderstreept. Now You See Me hield je in het ongewisse, deze zwakke sequel leidt je op vervelende wijze om de tuin. Whatever...

‘The Four Horsemen’ worden uitgebreid tot 5 en krijgen hulp van jeugdige copycats als ze het opnemen tegen een machtige, steenrijke erfgenaam [Rosamunde Pike] die ze beschuldigen van het faciliteren van witwaspraktijken door criminele netwerken. Een hoop hocus pocus (met uitstekende visuele effecten) en blablabla zijn bedoeld om je zo te laten duizelen dat je het gebrek aan samenhang en originaliteit vergeet. Fleischer houdt het tempo hoog, maar dit is niets meer dan (extreem veel) gebakken lucht.

Vrachtwagenchauffeur André [Koen De Bouw] verdient wat bij met het vervoer van illegalen die hij voor een schijntje betaalt om te helpen bij verbouwingen in opdracht van Nico [Sebastien Dewaele]. Deze uitbuiting komt in een nieuw daglicht te staan wanneer André een band opbouwt met Thierry [Noa Tambwe Kabati], een vluchteling die hij betrapt bij een inbraak. Goed geacteerd sociaal drama waarbij de troosteloze Antwerpse decors de sfeer verhogen, heeft het hart op de goede plaats, maar is nauwelijks verrassend te noemen.

John [James Norton] is een 35-jarige ramenwasser die met zijn handen in het haar zit. Zijn vriendin is er tussenuit gepiept waardoor hij in zijn eentje voor hun zoontje Michael [Daniel Lamont] moet zorgen. Veel erger nog: John heeft zelf niet lang meer te leven. Daarom grijpt hij de unieke kans om met hulp van sociaal werker [Eileen O’Higgins] met Michael een aantal potentiële adoptieouders te bezoeken zodat John kan bepalen wie zich na zijn dood over Michael mag ontfermen. John is ontwapenend als de ruwe bolster, blanke pit van een vader die voor een onmogelijke keuze komt te staan en de gesprekken met de kandidaat-ouders zijn intelligent geschreven. Het grote minpunt is echter Lamont, wiens volstrekt mechanische, emotieloze vertolking de indruk wekt dat hij geen idee heeft waar het over gaat en dat hij zich niet op zijn gemak voelt voor de camera’s.

Regisseur Karl [Hans Kesting] heeft heel wat te stellen met de cast van zijn nieuwe toneelstuk. Veteraan Marius [Pierre Bokma] lukt het door privéomstandigheden maar niet om zijn tekst te onthouden en hoofdrolspeler Günter [Tom Dewispelaere] heeft een affaire met Karls vrouw Isabel [Anniek Pheifer], iets waar Günters dochter Lizzy [Friede Barnhard] ook lucht van heeft gekregen. Laat het maar aan Van Warmerdam over om een pastoor [Dirk Böhling] in de mix te gooien en te komen met een intrigerende vertelling vol verrassende en enkele ronduit bizarre twists. Van Warmerdam toont zich opnieuw een meester van de visuele vertelling: elke camerahoek en -beweging is duidelijk uitgedacht en de vreemde locaties onderstrepen dat dit verhaal balanceert op de rand van realiteit en surrealisme. Let op het enorme gestrande schip in de duinen en de vreemde locatie van het kerkgebouw waar de ontknoping van deze meesterlijk geregisseerde en geschreven aanklacht tegen een zekere vorm van hypocrisie zich afspeelt.

Na de invasie van Noorwegen in 1940 sluit de 22-jarige Gunnar Sønsteby [Sjur Vatnea Brean] zich aan bij het verzet. Hij werd veelvuldig onderscheiden voor zijn daden. Decennia later wordt Gunnar [Erik Hivju] tijdens een lezing het vuur aan de schenen gelegd door kritische studenten. Hivju is uitstekend in die raamvertelling, die ethische dilemma’s behandelt waar ieder verzetslid mee moet hebben geworsteld. Het boeiende oorlogsverhaal wordt ondermijnd door het kleurloze, emotieloze spel van Brean.

Een dag uit het leven van de Roemeense Angela Raducani [Ilinca Manolache], een productieassistent bij bedrijfsfilms. Ze brengt het grootste deel van haar werkdag door in haar auto waarmee ze haastig van de ene naar de andere afspraak sjeest. Ze reageert haar frustratie af op andere weggebruikers en op TikTok, waar ze onder het mom van satire – ze vergelijkt zichzelf met Charlie Hebdo – als ‘Bobita’ alle heilige huisjes omver schopt. Haar vermoeidheid bestrijdt ze met keiharde muziek en energy drink. Cynische en ironische satire over de schaduwkanten van het kapitalisme. Angela en de andere crewleden worden door hun werkgever uitgebuit om een bedrijfsfilm te maken dat in feite tot doel heeft beschuldigingen van uitbuiting te bestrijden. Eindigt met een ononderbroken take waarin zo’n filmpje tot stand komt. Ovidue Pîrsan (die zichzelf speelt) legt voor de camera waardoor hij, na ruim een jaar in coma te hebben gelegen, vanaf zijn middel verlamd raakte. Maar het bedrijf dat mede verantwoordelijk is voor het ongeluk, eist dat hij zijn woorden aanpast om hun merknaam niet te bezoedelen. De bittere toon kan afstotend werken, maar wie door die zure appel heen bijt, krijgt een intelligente satire voorgeschoteld. Jude verweeft beelden van de Angela Goes On (1982), een Roemeense film gemaakt tijdens het communistische regime, om het contrast met de moderne tijd te verscherpen. Manolache is fenomenaal en er is een merkwaardige en gedenkwaardige cameo van cultregisseur Uwe Boll.

Een bijna 50-jarige vrouw kijkt toe terwijl een Hongaarse callboy zich eerst doucht en vervolgens aftrekt op haar bed. Zodra hij is vertrokken werpt ze zich op bed en snuffelt ze aan de lakens. Vervolgens spreekt een she-male over zijn liefde voor Mozart, Schumann ... en zijn penis, die eigenlijk zijn klit is. Er is ook een ernstig gehandicapte man die blij is dat zijn penis in ieder geval nog wel werkt, iets wat wij mogen aanschouwen aan het eind van een lange sequentie in een seksclub vol SM-taferelen en dergelijke. Inderdaad, dit is ontegenzeggelijk vernieuwend, grensverleggend en taboedoorbrekend. Dat was blijkbaar voldoende reden voor de jury van het Berlijns Filmfestival om de maker dezes met een Gouden Beer te bekronen. In dat geval begrijp ik niet waarom noch "Sex voor de Buch" [1997] als "Buch, Burgers en Buitenlui" [1999] is bekroond met de Gouden Roos van Montreux! Daarin ging het óók over excentrieke/ongewone mensen die hun seksuele fantasieën graag voor de camera wilden bespreken en/of uitleven. In die programma's bleef ons tenminste al dat pretentieuze (en slaapverwekkende) pseudo-therapeutische geleuter van deze dwaze documentaire bespaard. De bedoelingen zijn goed en de geïnterviewden verdienen respect voor hun openhartigheid, maar zit weldenkend Nederland hier nu op te wachten?