Nitram (2021)

Wat verschrikkelijk zonde van het einde. Misschien dat er een reden voor is waar ik niet van weet...... Het feit dat het waargebeurd is maakt het natuurlijk extra ingrijpend. Bijzondere film.

Verontrustend portret, gebaseerd op ware gebeurtenissen, van een onstabiele jongen (Caleb Landry Jones) in Port Arthur, Tasmanië, in 1996. Uiteindelijk zou hij verantwoordelijk zijn voor de dood van 35 mensen in een zinloze daad van geweld. De film probeert te doorgronden wat hem tot deze daad heeft aangezet. Jones is fenomenaal goed in de hoofdrol en regisseur Kurzel is eindelijk terug op niveau, na een aantal minder geslaagde films. De troosteloze blik in het leven van de geesteszieke hoofdpersoon is fascinerend op een morbide manier en doet wel wat denken aan Kurzel's debuut, het al even verontrustende Snowtown.

Oh nee, niks voor mij.

Te traag en vooral heel saai.

En dan duurt dat ong 2 uren ppff.

Je moet er voor zijn zoals de 2 mensen hierboven.

Wat is de ultime motivatie, de bedoeling, van de maker van deze film?

Hier vraagt iemand wat de motivatie is van deze film, deze vraag begrijp ik totaal niet? Hier word gewoon verteld hoe iemand komt tot een gruwelijke daad door verschillende willekeurige mensen te vermoorden. Hij is gewoon gek, is soms te makkelijk, ik vond dit niet echt geweldig, maar redelijk uitgewerkt, maar vind wel dat het beter kon. Moet er achter elke film een motivatie zitten. Even terzijde en niet belangrijk, hoe dik is Lapaglia geworden, schrok hier wel van, maar ja wat moet je doen in deze pandemie, ben zelf al 10 kg aangekomen.....

Goeie film, goeie hoofdrol, maar toch: als je een waargebeurd verhaal gaat verfilmen dat zich in Tasmanië heeft afgespeeld, met een Tasmaanse geesteszieke moordenaar, waarom laat je de hoofdrol dan spelen door een Amerikaan uit Texas? En waarom maak je de film dan niet in Tasmanië -toch een unieke locatie- maar op het vasteland van Australië?

Is dat belangrijk dan? De acteur speelde goed en ik had het niet door... Dat is acteren toch? Dat is bijna de definitie van film maken wat je hier zegt. Een film in de ruimte hoeft niet echt in de ruimte te zijn.

Ja, de acteur was prima. Maar Tasmanië als achtergrond had wel iets kunnen toevoegen. Bovendien was het de verfilming van een waargebeurd verhaal. Dat heb je bij films in de ruimte minder.

Ja, maar je moet dat maar net weten. Ik had het niet door. Het is dat jij het zegt anders had ik het nooit doorgehad.

Martin Bryant [Caleb Landry Jones] was al kind te zien op televisie als ziekenhuispatiënt op de brandwondenafdeling die zonder blikken of blozen verkondigt dat hij ondanks zijn door vuurwerk veroorzaakte verwondingen van plan is om gewoon door te gaan met afsteken van vuurwerk. Hardleers of is er iets meer aan de hand? Martin (die spottend wordt aangesproken als Nitram) is inmiddels jong volwassen en gezien zijn onvoorspelbare, onbehouwen en soms ronduit agressieve gedrag veelvuldig het mikpunt van spot in zijn woonplaats. Zijn moeder [Judy Davis] kan hem nauwelijks meer uitstaan en zijn vader [Anthony LaPaglia] is simpelweg niet in staat om zijn zoon onder de duim te houden. Martin vindt uiteindelijk vriendschap bij de veel oudere Helen [Essie Davis], een excentrieke kluizenaar voor wie Martin wat klusjes doet en bij wie hij prompt intrekt. Een fraaie rol van Landry-Jones die zijn complexe, zich regelmatig onaangenaam gedragende personage voorziet van een combinatie van menselijkheid en een daaraan verbonden sympathie dat de aandacht vasthoudt. Bereid je voor op een schokkende wending halverwege en een duistere ontknoping in dit onconventionele verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De epiloog stemt eveneens tot nadenken.

Indrukwekkende film met verontrustende gegevens zoals een wapenwet die totaal uiteindelijk niet werkt.

Er zijn in Australië na 1996 alleen maar wapens bijgekomen sinds de aanname van de wapenwet.

Een 8.

Achteraf bezien was het fout dat ik vooraf de synopsis had gelezen. Nu zat ik heel de film te wachten tot het geweld zou losbarsten, temeer omdat de inleiding naar dat moment mij niet zoveel deed. Door de bank genomen kan ik waargebeurde verhalen wel waarderen. Met deze film is dat een stuk minder. Het waarom daarvan kan ik niet goed duiden.

Redelijk interessant, maar niet heel veel meer dan dat. Nitram is de naam waaronder de wat simpele en instabiele Martin vaak bekend staat, naar zijn ongenoegen. We zien een film lang hoe hij als buitenbeentje met (zeker achteraf gezien) tal van antisociale trekjes zich door het leven worstelt, geïsoleerd en obsessief. Tot hij uiteindelijk echt knapt, en helaas heb ik ook de plotomschrijving gezien - ik had liever niet van tevoren geweten waar dit in uitmondde. Het is best traag, en hoewel Caleb Landry Jones indruk maakt is het niet altijd even boeiend. Zo leuk is het kijken naar een depressieve psychopaat die wat simpel van ziel is ook weer niet de hele tijd.

Rond 't randje.

Het is best een aardige film, maar ik heb me nogal gestoord aan de bordkartonnen karakters en het karige script. Slecht uitgewerkt, al helemaal voor een Biografie. Niets ten nadele van de acteurs, die leveren overtuigend werk af. 5.5/10*

Regisseur Justin Kurzel keert terug naar een redelijk vertrouwde omgeving na in Amerika het een en ander geëxperimenteerd te hebben. De stilering van Nitram doet namelijk meer denken aan Snowtown, toevallig het langspeelfilmdebuut van Kurzel. De kijker kan zijn of haar borst dus nat maken voor een traag verteld verhaal met in de verte wat achtergronddreiging, zeker voor diegenen die bekend zijn met de daadwerkelijke achtergrond. Caleb Landry Jones acteert voortreffelijk en gaat volkomen op in zijn personage, maar ook de bijrollen acteren zeer verdienstelijk. Ondanks de waargebeurde elementen slaagt Kurzel er echter niet in om wat randzaken interessant te maken, met name het gebeuren tussen Jones en Essie Davis is simpelweg niet zo boeiend. Waar het debuut van deze regisseur overigens uitblonk vanwege het behoorlijke geweld, wordt er met Nitram juist voor gekozen het uiteindelijke bloedbad enkel te impliceren. Martin Bryant wordt hier als een licht empathisch figuur neergezet, maar in de wetenschap wat hij allemaal heeft uitgespookt is dat naar mijn inzien de verkeerde benadering. Als maatschappelijke aanklacht is Nitram namelijk niet scherp genoeg om zo'n nuance te beheren, maar als rauwe momentopname van een excentriek figuur werkt het gelukkig wel. In dat opzicht zit Kurzel comfortabel in de regiestoel en levert nog altijd de basiskwaliteit af die je van hem mag verwachten.

Een film die je een beetje kan vergelijken met We Need to Talk About Kevin, waarbij je een kind dat later een massamoordenaar wordt volgt in de hoop dat je kan zien waar het mis is gegaan. Ook hier kan je niet zomaar 1 schuldige aanwijzen, en waar WNTTAK toch vooral de conclusie leek te trekken dat het kind altijd al kwaadaardig was is er hier wat meer nuance en kan je "Nitram" en bijna iedere andere betrokkene zowel als slachtoffer en als een medeverantwoordelijke zien.

Kurzel vermijdt ook alle sensatiezucht en brengt vooral de aanloop naar de tragedie op een kille maar objectieve manier in beeld, waarbij er ook op een gepaste manier met de geweldsuitbarstingen om wordt gegaan. Het is vooral een film die heel ongemakkelijk maakt. Uiteindelijk zien alleen de mannen die de wapens aan "Nitram" verkopen er echt alleen maar slecht uit. Die scène in de wapenwinkel is echt verbijsterend. Jones is echt fantastisch in de hoofdrol. Judy en Essie Davis zijn ook enorm goed gecast.