Meningen

Op 28 april 1990 moet Irak de 50e verjaardag van president Saddam Hussein vieren. Daarvoor worden op iedere school lotingen gehouden om specifieke taken te verdelen. Weeskind Lamia [Baneed Ahmad Nayyeft] valt de “eer” te beurt om te zorgen voor de taart uit de titel. Diezelfde dag neemt Lidia’s oma [Waheed Thabet Khreibat] afstand van haar, omdat ze de zorg niet aan kan. Lamia staat er dus alleen voor, maar krijgt hulp van klasgenoot Saeed [Sajad Mohamad Qasam], die voor het fruit moet zorgen. Ironische vertelling toont hoe een corrupt regime corruptie broedt als de kinderen leren hosselen om hun doel te bereiken. Schept een treffend beeld van het leven in een dictatuur, ook dankzij uitstekend locatiewerk. Nayyef is een revelatie en de ontknoping is onvergetelijk.

Niet alles wat Björn en Benny schreven voor ABBA was briljant, zoveel blijkt wel uit deze sequel. Sommige liedjes zijn simpelweg niet sterk genoeg, anderen zijn gefilmd als video-clips, vaak sluit de tekst niet aan bij het verhaal (tenzij je net als Ronald Reagan denkt dat Born In The USA een liefdesverklaring is) en de zang laat ook nogal eens te wensen over waardoor veel liedjes niet goed (genoeg) uit de verf komen. Uitzondering is het fraai gemonteerde 'I Have A Dream' waarin we letterlijk zien wat er van Donna's droom om een hotel te starten is geworden. In deze sequel is van een verhaal feitelijk helemaal geen sprake meer en verrassingen zijn heel ver te zoeken. Wilden we nu echt weten hoe Donna in korte tijd met drie mannen in bed dook? Lily James is wel bijzonder goed als de jonge versie van Meryl Streep, ook al is haar rol vrij ééndimensionaal. Het duurt veel te lang voor de drie 'vaders' [Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård en Colin Firth] gezamenlijk te zien zijn (de chemie tussen de drie acteurs is een pluspunt) en het zegt veel dat Cher - die een sublieme, diva-waardige entree maakt - de film steelt in een piepklein rolletje in de, toegegeven, bevredigende finale. Haar vertolking van 'Fernando' is het muzikale hoogtepunt van deze film, de cameo van Meryl Streep het dramatische hoogtepunt. En ja, je mag me best een azijnpisser noemen, maar waarom wordt iedereen zo blij van het melancholische 'Super Trooper'?

Margaret [Rachel Griffiths] rouwt nog over het feit dat haar zoon Patrick [Patrick Cullen] na jaren van vermissing is overleden en over het einde van haar huwelijk met Matt [Michael McElhatton] wanneer ze een straatschoffie [Barry Keoghan] tegenkomt dat haar zo aan Patrick doet denken dat ze besluit zich over hem te ontfermen. Maar de band tussen deze twee door het leven getekende mensen wordt gekenmerkt door complexe emoties waarmee ze geen van beide goed raad weten. Emotioneel beladen drama met sterk acteerwerk van Griffith en Keoghan, maar het is een vaak verteld verhaal dat jammer genoeg nauwelijks verrassingen kent.

Ray Milland regisseerde zichzelf in deze bovengemiddelde western. Hij speelt een man met flink wat geld op zak die stuit op de postkoets waarvan de inzittenden zijn vermoord. Wanneer hij zich begeeft in het dichtstbijzijnde dorpje wordt hij uiteraard verdacht van de brute overval. Hij weet zich schuil te houden in het huis van de plaatselijke sheriff [Ward Bond], die ernstig ziek is en wordt verzorgd door zijn dochter Nadine [Mary Murphy].

De opening van de film, waarin Ray Milland de gedachten en emoties van zijn karakter zonder enige dialoog duidelijk weet te maken aan het publiek, is bijzonder sterk. Het basisverhaal is echter weinig origineel waardoor de aanvankelijke fascinatie voor deze film snel wegebt. Onderhoudend, maar na zo'n sterk begin had ik een iets beter eindresultaat verwacht.

Ook Tom Hanks slaat wel eens de plank mis. In deze remake van het Zweedse En Man Som Heter Ove blijkt Tom Hanks niet te kunnen overtuigen als de weerbarstige, morsige Otto, die zes maanden na de dood van zijn echtgenote het leven beu is en vergeefse pogingen doet om een einde te maken aan zijn leven. De komst van nieuwe overburen Marisol [Mariana Treviño] en Jimmy [Cameron Britton] gooit mede roet in het eten. Het helpt niet dat de bijrollen vrijwel uitsluitend bestaan uit karikaturen, al wordt dit een stuk beter wanneer Otto ontdooit. Dan bevindt Hanks zich duidelijk ook op meer vertrouwd terrein en weet hij wellicht toch nog een brok in de keel te bezorgen. Maar Hanks kan niet tippen aan Clint Eastwood in Gran Torino. De rol van de jonge Otto in de flashbacks wordt gespeeld door Tom Hanks’ zoon Truman.

Dit portret van Peter Marshall [Richard Todd], een van oorsprong Schotse predikant die zich van dorpsdominee ontwikkelt tot de gepassioneerde en geliefde predikant van de christelijke gemeente waar Abraham Lincoln tijdens zijn presidentschap kwam. Peters inspirerende preken en levenswijsheden zorgen ervoor dat dat hij één van invloedrijkste stemmen in Washington wordt.

Het eerste half uur doet vermoeden dat we met een sentimenteel prul te maken hebben, getuige de melodramatische reconstructie van Peters jeugd en de eerste kennismaking met Catherine Wood [Jean Peters], Peters toekomstige vrouw en de verteller van deze biografie. Maar hoe meer Peter groeit in zijn rol als dominee, hoe meer je als kijker ook wordt meegesleept in wat een boeiend levensverhaal blijkt te zijn. Todds Schotse accent overtuigt van geen kanten, maar desondanks draagt hij deze film op voorbeeldige wijze en is dit al met al een fraaie biografie.

Owen Deveraux [Glenn Ford] negeerde als generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog de witte vlag van een vijandelijke eenheid en liet ze meedogenloos afslachten. Desondanks geniet hij een reputatie als oorlogsheld waardoor hij na de oorlog als rechter is aangesteld. Maar Owen wordt nog steeds achtervolgd door de demonen van zijn bloederige oorlogsverleden, zeker wanneer hij wordt geconfronteerd met de enige overlevende van de slachting die dreigt zijn reputatie om zeep te helpen. Del Stewart [William Holden], een oude vriend, is vastbesloten Owen te helpen met zijn verleden en met zichzelf in het reine te komen.

Het is interessant om Ford in een onsympathieke rol te zien en hij zet een overtuigende rol neer. Holden is goed, maar minder interessant als de vriend. Er is een aantal goede actiescènes in deze western met boeiende verwijzingen naar de problemen van en de omgang met oorlogsveteranen van WOII.

Teddy Jackson [Kevin Hart] is een man vol ideeën, maar zonder doorzettingsvermogen die bovendien vergeet zijn huwelijksdag te vieren met Lori [Jasmine Mathews]. Om dat laatste goed te maken boekt Teddy een afgelegen huisje, maar door een misverstand (veroorzaakt door low-toner) belandt hij op het verkeerde adres waar hij zich opeens bevindt tussen criminelen die denken dat hij ‘The Man From Toronto’ is, een beruchte ondervrager die iedereen aan het praten weet te krijgen. Hij weet zich aanvankelijk uit deze hachelijke situatie te redden, totdat de FBI hem laat weten dat hij door zijn aanwezigheid een politieonderzoek heeft ondermijnt. Dat valt alleen te redden als hij zich blijft voordoen als The Man from Toronto. En dat valt natuurlijk niet in goede aarde bij de échte Man from Toronto [Woody Harrelson]. Hart doet wat hij al jaren doet en heeft in Harrelson een uitstekende tegenspeler, maar het plot is volstrekt belachelijk en wekt de indruk dat de makers dachten dat alleen de aanwezigheid van de twee sterren al voldoende garantie voor succes zou zijn. Er zijn zeker momenten waar je hard om kunt lachen, maar dat zijn maar momenten.

Een lege film, een typisch geval van 'style over substance' met mooie mannen en vrouwen die alleen maar bezig zijn met een wedstrijdje 'wie is de coolste' en 'wie heeft de slechte one-liners'. Er wordt veel teveel geouwehoerd in deze vervelende film, waarbij regisseur de leegte probeert te verhullen met visueel geweld [onzinnige splitscreens en bewegende camera's] en een ronduit irritante soundtrack, waardoor je meer het idee hebt naar een 70s-radioprogramma te luisteren. Daarvoor was ik niet naar de bioscoop gekomen!

Een jonge man en vrouw ontmoeten elkaar tijdens een veiling waar een aantal portretten wordt verkocht. Hun interesse komt voort uit het feit dat ze afstammelingen zijn van de geportretteerden. In flashback ontdekken we het levensverhaal van vriendinnen Clarissa [Phyllis Calvert] en Hester [Margaret Lockwood], twee vrouwen met een totaal andere achtergrond. De twee verliezen elkaar even uit het oog, totdat Clarissa Hester aanneemt als huishoudster. Maar Hester is verbitterd en heeft snode plannen, terwijl een ontmoeting met de charmante Peter Rokeby [Stewart Granger] druk zet Clarissa's toch al breekbare huwelijk met de conservatieve, veeleisende Lord Rohan [James Mason].

Gainsborough-escapisme dat aanzienlijk populairder was onder het publiek dan bij de critici. De film speelde in op de populariteit van 'vrouwenfilms' in de jaren '40 en toont de duistere kant van een periode die nog steeds veelvuldig wordt geromantiseerd. Niet geheel verrassend zijn de brave sequenties met Calvert en Granger lang niet zo interessant als de momenten met de duivelse Lockwood en de meedogenloze Mason. Lockwood was al een gevestigde naam, onder anderen door haar hoofdrol in The Lady Vanishes (1938), maar voor James Mason betekende dit de doorbraak die de deur opende naar een imposante filmcarrière.

Charles [Corey Hawkins] heeft een familiehuis geërfd, maar heeft geen werk en geen inkomen en dreigt het huis te verliezen. Dan doet een zonderlinge man [Willem Dafoe] een opmerkelijk aanbod dat zo lucratief is dat Charles het niet kan afslaan. Speelt zich grotendeels af in de kelder van het huis waar de man zich bevindt. De statische setting wordt gecompenseerd door de altijd intrigerende Dafoe, maar het verhaal leent zich beter voor een korte film.

Het verhaal rondom Will Isham [Alexander Knox] een machtige veeboer die vastbesloten is een oude vete in zijn voordeel te beslechten door het land van Owen Merritt [Randolph Scott] over te nemen, waarbij Owen bovendien een bovenmatige interesse blijkt te hebben voor Wills echtgenote Laurie [Joan Leslie], blinkt bepaald niet uit in originaliteit. Dat deze western het gemiddelde toch ruim ontstijgt komt door de (terecht geprezen) prachtige fotografie, vooral tijdens scènes die 's avonds zijn gefilmd en een paar voortreffelijke actiescènes, waarbij vooral een vuistgevecht op een besneeuwde heuvel behoorlijk indruk maakt. Zo weet regisseur André De Toth het maximale te halen uit een wat banaal plot, waarbij het helpt dat de cast ook vakwerk aflevert.

Bergman houdt niet alleen de maatschappij maar ook haarzelf een spiegel voor in haar poging om te achterhalen hoe mannen staan tegenover hun eigen mannelijke identiteit en die van andere mannen. Ze filmt haar levenspartner, haar vader en haar buurman en laat onderzoeken of haar hersenen wezenlijk anders zijn dan die van een man. En dat is maar één van de wetenschappelijke experimenten waarvan ze resultaten vastlegt in deze onderhoudende, boeiende en vrij opzienbarende documentaire die niet alleen duidelijk maakt dat het nog altijd prevalerende stereotype beeld van mannelijkheid berust op een mythe en dat mannen worstelen met zelfacceptatie in een wereld die, zoals wetenschapper Ryan A. McKelley, mannen blijft beklemmen.

Lon Chaney was en is de ongeëvenaarde koning van de make-up. Chaney stierf na het voltooien van zijn enige geluidsfilm - een remake van The Unholy Three - aan keelkanker en deze eerbiedige, maar schijnbaar niet geheel authentieke, biografie doorloopt de verschillende, vaak tragische stadia in zijn leven. Chaney [James Cagney] groeit op als kind van dove ouders, iets waarmee hij vaak wordt gepest en een feit dat zijn eerste vrouw afschrikt. Hoewel haar angst voor een doof kind ongegrond blijkt (in 1906 werd Creighton, die later door het leven zou gaan als Lon Chaney Jr, geboren), loopt het huwelijk uit op een ramp. Lon doet er alles aan om te zorgen voor de financiële en huiselijke stabiliteit die hem het recht moeten geven om voor zijn zoon te zorgen, maar zijn werk als acteur in de weinig gerespecteerde filmindustrie van de jaren '10 maakt dat lastig... tot hij zijn grote doorbraak maakt.

Cagney overtuigt in de vaudeville-acts en ook op het gebied van pantomime komt hij goed uit de verf. Reconstructies van scènes uit The Miracle Man, The Hunchback of Notre Dame en Phantom of the Opera zijn goed gemaakt, maar de pogingen om Chaneys make-up te evenaren zijn mislukken - en dat is niet geheel verrassend.

Clark Kent [Henry Cavill] groeit op als de zoon van Jonathan [Kevin Costner] en Martha [Diane Lane], maar ontdekt als kind al dat hij over ongekende, onmenselijke krachten beschikt. Jonathan besluit Clark de waarheid te vertellen, maar maakt Clark duidelijk dat hij zijn krachten pas moet gebruiken wanneer de tijd rijp is. Die tijd komt wanneer General Zod [Michael Shannon] eist dat ‘een buitenaardse bezoeker’ zich aan hem laat uitleveren, of anders. Zod zoekt in feite dat de Codex, waarmee hij de macht kan overnemen op Krypton, maar Clark laat dat uiteraard niet zomaar gebeuren. Een meer vrijgevochten en zelfstandig Lois Lane [Amy Adams] komt uiteraard opdraven als love interest in deze routinematige SF-actiefilm met een kleurloze Cavill en een hoop gebakken lucht in de vorm van explosies en idiote actiescènes waarbij hele gebouwen tot puin worden geslagen.

Tiger Chen [Hu Chen] is een veelbelovende student in Tai Chi die zich door de even charismatische als sinistere Donaka Mark [Keanu Reeves] laat overhalen om zijn vaardigheden te gebruiken in lucratieve gevechten. Tiger grijpt deze mogelijkheid om zijn familie financieel te ondersteunen en een heilige tempel te helpen aan een status van monument, maar komt wel lijnrecht tegenover zijn leermeester [Hai Yu] te staan, omdat Tai Chi absoluut geen vechttechniek is. Inspecteur Suen Jing Si [Karen Mok] probeert ondertussen Donaka’s circuit van illegale gevechten op te rollen. Indrukwekkend regiedebuut van Keanu Reeves is interessant als voorloper op de John Wick-serie, waarvan het eerste deel een jaar later verscheen, en zit vol indrukwekkende gevechten met onder anderen Iko Uwais (The Raid: Redemption). Voer voor fans van martial arts dus.

Een tam drama over oud-journalist Michael Trevor [William Powell] die nu zijn geld verdient door onaangename feitjes over rijke personen te ontdekken en ze daarmee te chanteren. Hij krijgt berouw wanneer hij kennis maakt met Mary [Carole Lombard], het nichtje van één van zijn beoogde slachtoffers. Powell en Lombard zouden enkele maanden na het verschijnen van deze film met elkaar trouwen, maar de vonken spatten er helaas niet vanaf in dit moraliserende drama. Het scenario mist de luchtigheid die in de komende jaren van Powell een wereldster zouden maken en Lombard is hier nog lang niet op het top van haar kunnen. Niet te missen voor fans van de beide sterren, maar wees voorbereid op een lichte teleurstelling.

Nick Cassidy [Sam Worthington] huurt een hotelkamer in Manhattan. Hij klimt door het raam, blijft op de richel staan en trekt zo de aandacht van zowel de politie als van vele omstanders. Agent Jack Dougherty [Edward Burns] probeert Nick tegen te houden, maar Nick eist de komst van onderhandelaar Lydia Mercer [Elizabeth Banks]. Wie is deze man, waarom doet hij dit en wat heeft Lydia met dit alles te maken? In dat deel van het verhaal zijn belangrijke rollen weggelegd voor Nicks broer [Jamie Bell] en voor de sinistere David Englander [Ed Harris]. Een behoorlijk dwaas verhaal, maar dankzij de aantrekkelijke cast en het hoge tempo behoorlijk onderhoudend.

Hoewel John Lennon als eerste besloot The Beatles te verlaten, kreeg Paul McCartney (mede door de documentaire Let It Be) de zwarte piet toebedeeld. Met zijn kersverse echtgenote Linda trok hij zich terug op een vervallen boerderij, waar hij een muzikale weg bewandelde die sterk afweek van die van John, George en Ringo. McCartney en bandleden van Wings kijken terug op een periode waarin een geniale, muzikale megaster eerst werd afgeserveerd, maar na een paar jaar met hits klassiekers als Live and Let Die, Band on the Run en Mull of Kintyre opnieuw de top bereikte. Bestaat louter uit archiefbeelden en profiteert van de medewerking van John Lennons zoon Sean, en van Paul en Linda’s oudste dochter Mary.

Een man [Larry Muller Jr.] met snode plannen arriveert in een dorpje en ontmoet bij de plaatselijke apotheek een gepensioneerde professor [Donald Sutherland] die hem bij hem thuis uitnodigt. Bestaat voornamelijk uit gesprekken waarin Sutherland zijn charisma inzet om de interesse van de kijker vast te houden. Gezien de statische setting en het gebrek aan actie valt dat niet mee. Het helpt natuurlijk niet dat U2-drummer Mullen Jr. geen uitstraling of acteertalent heeft.

Feelgoodfilm waar de val van de sentimentaliteit constant op de loer ligt. Dat die vallen keer op keer worden ontweken is een wonder op zich en zegt bijzonder veel over het puike werk van regisseur Holm en hoofdrolspeler Rolf Lassgard. Het scenario is ook uitstekend: een variant van It's A Wonderful Life waarin George Bailey zijn vrouw heeft verloren na een kinderloos huwelijk. Het karakter maakt geen transformatie door, maar, door een combinatie van terugkijken op zijn eigen leven en ontmoetingen met nieuwe en oude buren, ontdekt hij dat zijn leven niet zo zinloos is als hij aanvankelijk dacht. De verschillende karakters zijn kleurrijk, en dankzij Holm komen ze nooit karikaturaal over en zijn ze bovenal menselijk in hun gedrag en hun reacties. Ida Engvoll is te goed om waar te zijn als Sonja, met haar nimmer aflatende glimlach, maar dat versterkt het idee dat Ove haar op een voetstuk heeft gezet. De scènes met de kinderen van zijn Zweeds/Iranese buren zijn bijzonder vertederend. Lassgard is ronduit geweldig in de hoofdrol in deze hartverwarmende film, die, zoals Chaplin het graag zag, goed is voor een lach... en misschien een traan.

Een prima horrorthriller die het midden houdt tussen Ten Little Indians en Saw II (2005). Karloff is Dr Henryk Savaard, een wetenschapper die ter dood wordt veroordeeld nadat zijn experiment op een jonge vrijwilliger, die hij eerst laat sterven en vervolgens met zijn machine weer tot leven wil wekken, resulteert in de dood van de jongen omdat diens vriendin de politie erbij haalde en die hem niet de kans gaven om zijn experiment te voltooien. Savaard zorgt er echter voor dat zijn lichaam na zijn executie (door ophanging, vandaar de titel) in handen komt van zijn assistent, die hem tot leven weet te wekken en dan... WRAAK!!!

Een eenvoudig plot dat door het genuanceerde spel van Boris Karloff sowieso al het bekijken waard is. En de slotconfrontatie levert een aantal inventieve en spannende momenten op alsmede een sterke ontknoping. Karloffs slotpleidooi, waarin hij zijn beklag doet over hoe goedbedoelde uitvindingen door de mensheid voor afschuwelijke doeleinden worden ingezet, was en is nog steeds zeer actueel.

Filippo [Michele Riondino] is namens het Vaticaan naar een Limburgs dorp gekomen dat diepe littekens heeft overgehouden aan een bloedbad dat vier jaar geleden plaatsgevonden. Hij moet onderzoeken of de bewerking dat een Mariabeeld tranen heeft gelaten, bewijs is van een wonder. Zijn contact persoon is de plaatselijke pater [Raymond Thiry] en de belangrijkste getuige is Térèse, die op wonderbaarlijke wijze het bloedbad overleefde en sindsdien geen woord meer spreekt. Het helpt als je bekend met de tradities en rituelen die het Katholicisme rijk is, maar niet veel. Het merendeel bestaat uit scène waarin wordt gepraat over wat er is gebeurd en de gevolgen daarvan. De rest bestaat uit overgestileerde flashbacks, onder anderen van het bloedbad in kwestie. Het gebruik van geluid is daarbij intrigerend, maar de acteursregie is ondermaats.

Onderweg naar een familiefeest raakt Nancy [Lake Bell], een eigenzinnige dertiger die maar geen geschikte man kan vinden, in gesprek met Jessica [Ophelia Lovibond], een veel jongere vrouw die haar een zelfhulpboek geeft. Wanneer Nancy onder de klok van Waterloo Station loopt met het boek in handen, wordt ze aangeklampt door Jack [Simon Pegg], die een blind date met Jessica blijkt te hebben. Nancy is totaal verrast en de even nerveuze als praatzieke Jack geeft haar geen kans om uit te leggen dat er sprake is van een misverstand. Al gauw besluit Nancy de sprong in het duister te wagen en gaat ze met Jack wat drinken. Wanneer het blijkt te klikken tussen de twee, staat dat ene leugentje om bestwil een serieuze relatie in de weg.

Simon Pegg was zelden zo charmant en de onderlinge chemie met Lake Bell is een enorm pluspunt in deze moderne screwball-comedy. Regisseur Ben Palmer houdt de vaart er flink in waardoor er geen zwak moment te bekennen valt en hoewel Roy Kinnear wat karikaturaal is als Sean, een oud-klasgenoot van Nancy die zijn zinnen op haar heeft gezet, zorgt hij wel voor enkele van de grappigste momenten in een komedie die uiteraard leidt naar het verwachte einde, maar onderweg daar naartoe voor genoeg aangename verrassingen zorgt.

Monty Walley herhaalt zijn succesvolle Broadway-rol als Sheridan Whiteside, een beroemde criticus die bij een ongelukkige val tijdens een bezoek aan zakenman Ernest Stanley [Grant Mitchell] zijn heup breekt. Hij weet het zo te spelen dat hij bij de Mitchells kan blijven tijdens zijn revalidatie, evenals zijn secretaresse Maggie [Bette Davis] en verpleegster Miss Green [Mary Wickes]. Whiteside hangt echter constant aan de telefoon en laat allerlei bizarre pakketjes bezorgen (een octopus, een zeehond en penguins!). Er is een subplot waarin Maggie een romance heeft met Richard Stanley [Russell Arms] en de hyperactieve Jimmy Durante draaft op als Banjo in deze rappe, vrolijke screwball comedy. Bette Davis krijgt hier een zeldzame kans om haar luchtigere kant te tonen en de scène waarin Maggie en Richard gaan schaatsen is mijn persoonlijke hoogtepunt. Mary Wickes en Billie Burke (als de even vriendelijke als nerveuze vrouw des huizes) zijn eveneens subliem.

In 1842 maakt Charles Dickens [Dan Stevens] een zegetocht door de VS. Zestien maanden en drie flops later zit de Britse schrijver in zak en as. Hij snakt naar inspiratie en is vastbesloten om voor Kerst 1843 met een nieuw boek te komen. De komst van zijn vader [Jonathan Pryce] en moeder [Ger Ryan] lijkt aanvankelijk alleen maar voor meer chaos te zorgen, maar langzaam maar zeker vallen de puzzelstukjes op hun plaats en begint Charles aan het boek waarmee hij een nieuwe betekenis zou geven aan Kerstmis: A Christmas Carol. Wat volgt is de ene na de andere verwijzing naar dat boek waardoor het weinig verrassend is. Stevens is echter zeer charismatisch als Dickens en er is uitstekend ondersteunend werk van Pryce, Plummer (als Scrooge) en Justin Edwards als Dickens’ trouwe vriend John Forster.

Een cynicus wiens leven op zijn kop wordt gezet door een ontmoeting met een man die gelooft dat hij een middeleeuwse held is en het opneemt tegen denkbeeldige vijanden? Dat klinkt heel erg als The Fisher King, maar het is ook het basisplot van de film die Terry Gilliam jaren geleden al probeerde te maken met Jean Rochefort al Don Quixote en Johnny Depp als Sancho Panza. Terry Gilliam heeft de klassieke roman van Cervantes met co-scenarist Tony Grisoni omgewerkt naar een verhaal dat speelt met realiteit en fantasie, maar ook met tijd, zonder ooit de samenhang of de draad kwijt te raken.

Adam Driver speelt de rol van Toby, een regisseur die op locatie in Spanje gefrustreerd raakt door de tegenslagen bij een verfilming van Don Quixote. Hij besluit in zijn ééntje een bezoek te brengen aan het dorp waar hij 10 jaar geleden als filmstudent zijn examenfilm (ook over Don Quixote) maakte met een cast bestaande uit dorpsbewoners. Hij ontdekt dat Javier [Jonathan Pryce], de man die de titelrol speelde, sinds het maken van die film door het leven gaat als Don Quixote en dat zijn dorpsgenoten zoveel mogelijk meegaan in zijn fantasieën om te voorkomen dat de oude man zichzelf in gevaar brengt. Wanneer Javier Toby aanziet voor Sancho Panza, raakt Toby zelf verstrikt in een fantasiewereld waarin het ook voor hem steeds moeilijker wordt om fantasie en realiteit van elkaar te scheiden.

De cameravoering is in het begin verrassend ingetogen. Gilliam speelt zijn visuele troef op effectieve wijze uit in de zowel visueel als dramatisch prachtige finale. Nicola Pecorini weet desondanks gedurende de film regelmatig prachtige beelden te vangen, zonder de aandacht op de camera te vestigen. Het geeft de ruimte aan de cast om te schitteren en Pryce (die voor de vierde keer met Gilliam werkte) is ronduit sensationeel en Adam Driver toont nog maar eens zijn veelzijdigheid in een complexe rol. Een film waar je de aandacht bij moet houden om de wendingen te kunnen volgen, maar het is het 19 jaar wachten zeker waard geweest.

Hoewel de titel verwijst naar Srinivasa Ramanujan [Dev Patel], die ondanks zijn gebrek aan opleiding en de (op racisme gefundeerde) minachting jegens zijn achtergrond één van de meest briljante en bewonderde wiskundigen van de 20e eeuw werd, richt dit biografische drama zich vooral op G. H. Hardy [Jeremy Irons], de man die Ramanujan naar Engeland haalden en als diens mentor en verdediger optrad. Er is aandacht voor het openlijke racisme waar Ramanujan vanaf 1914 mee te maken kreeg, vooral in een scène met Sir Francis Spring [Stephen Fry] en er is degelijk ondersteunend werk van Toby Jones als wiskundige John Edensor Littlewood, een andere steunpilaar voor de binnen het establishment met argusogen aangekeken Ramunajan. Wat ontbreekt is een verdieping van de hoofdpersoon zelf, zowel met betrekking tot zijn voorafgaande jaren als tot de impact van zijn verhuizing van India naar Engeland ten tijden van WOI. Patel en Irons vallen weinig te verwijten, zij leveren prima acteerprestaties af.

Tijdens een wintersportvakantie in St Moritz zijn Jill [Edna Best] en Bob Lawrence [Leslie Banks] getuige van de liquidatie van Louis Bernard [Pierre Fresnay]. Voor Louis sterft geeft hij het echtpaar belangrijke informatie die hun levens op de kop zet, vooral wanneer hun dochter [Nova Pillbeam] ontvoerd wordt. In zijn eerste Engels gesproken film speelt Peter Lorre de leider van de terreurgroep die snode plannen heeft in Londen. Hitchcocks eerste verfilming van het verhaal heeft een hoog tempo, maar een lager budget dan de remake. De climax in Royal Albert Hall is het dramatische hoogtepunt, maar de schietpartij in de finale stelt teleur. De remake uit 1956 is beduidend beter.

Reconstructie van een geheime WOII-operatie bedoeld om de Nazi's op zijn minst te doen twijfelen over de locatie van de geallieerde invasie van Zuid-Europa, heeft een documentair karakter dat ten koste gaat van de spanning. Het is best een interessant verhaal maar de film komt eigenlijk alleen tot leven wanneer de wellustige, sexy Gloria Grahame op het scherm is. Teveel gepraat, te weinig actie, maar het is het gebrek aan spanningsopbouw dat deze film tot de middelmaat veroordeelt.