Mamlaket al-Qasab (2025)

Aangekocht door September Film Distribution. Release: 2026

Een bevolking die niet alleen gebukt gaat onder het regime maar ook onder de internationale sancties die werden opgelegd ten tijde van Saddam Hussein.

The President’s Cake - Fast Forward review

Op 28 april 1990 moet Irak de 50e verjaardag van president Saddam Hussein vieren. Daarvoor worden op iedere school lotingen gehouden om specifieke taken te verdelen. Weeskind Lamia [Baneed Ahmad Nayyeft] valt de “eer” te beurt om te zorgen voor de taart uit de titel. Diezelfde dag neemt Lidia’s oma [Waheed Thabet Khreibat] afstand van haar, omdat ze de zorg niet aan kan. Lamia staat er dus alleen voor, maar krijgt hulp van klasgenoot Saeed [Sajad Mohamad Qasam], die voor het fruit moet zorgen. Ironische vertelling toont hoe een corrupt regime corruptie broedt als de kinderen leren hosselen om hun doel te bereiken. Schept een treffend beeld van het leven in een dictatuur, ook dankzij uitstekend locatiewerk. Nayyef is een revelatie en de ontknoping is onvergetelijk.

Was toch wel blij dat die haan nog leefde.

Ik ben, misschien door het cultuurverschil, nauwelijks in staat om me met een van de acteurs te identificeren. Daardoor kom ik in een Arabische corrupte en verdorven chaos terecht waar mannen alleen schreeuwend kunnen communiceren. Bovendien lijdt het gros aan godsdienstwaanzin. En dan heb ik het niet eens over die muziek... Was blij dat ik weer buiten stond.

Het staarspel...

Tof en onderhoudend filmpje dat me veel deed denken aan de Iraanse films zoals Where is My Friend's House? en The Children of Heaven waarbij kinderen de hoofdrollen spelen.

Ook in deze The President's Cake zien we een meisje die een queeste aflegt waarbij ze verschillende ingrediënten bijeen moet zien te verzamelen om een cake te maken ter ere van de verjaardag van Saddam Hoessein. Niet dat de film echt hoogstaand wordt, waarbij de queeste gepaard gaat met de nodige tegenslagen en ontmoetingen met verschillende personages.

Al weet de film zich wel te onderscheiden door het verhaal vanuit Irakese oogpunt te vertellen. Overal zien we portretten en posters hangen van Hoessein en in de klas moeten de kinderen de groet uitbrengen voor Hoessein. De luchtalarmen, de jets die je voortdurend hoort overvliegen en de schaarse voedingsmiddelen zorgen ook voor extra authenticiteit in de film en een aantal scènes op het moeras waar Lamia en haar oma wonen, zijn knap gefilmd.

Al bij al een degelijke en onderhoudende film.

3*