Man of a Thousand Faces (1957)

Cagney is een hele goeie acteur, maar hij was hier echt miscast. Hij is niet zo rauw en ruig als Chaney eruit zag - en hij is te dik. Vooral de scenes waarin Chaney's klassieke rollen (Phantom of the Opera, de Hunchback, het omaatje uit The Unholy Three) worden nagedaan zijn verschrikkelijk.

Cagney was een echte miscast. Hij zag er totaal niet uit als Chaney die in de jaren 20 een geweldige acteur was.Sowieso zag Cagney er niet uit hoe Chaney eruit zag als de gebochelde in de jaren 20, phantom of the Opera etc. Alsnog krijgt het een 2,5.

Moet bekennen dat de thematiek me vooral door deze film geloodst heeft want de film doet Chaney niet echt eer aan. Een titel die duidelijk naar Chaney's carriere verwijst gaat eigenlijk over een man die zijn zoontje wil opvoeden en problemen heeft met z'n ex-vrouw. De thematiek van de doven en het 'anders zijn' kwam nogal geforceerd aan de orde en de film doet aan als een stukje formulewerk. Het grootste probleem zit hem in James Cagney die nogal een miscast is. In films als White Heat, One, Two Three, Angels with Dirty Faces of The Public Enemy is hij geweldig, hierin wordt echter volledig de plank misgeslagen. Los van dat zijn postuur en leeftijd totaal niet geloofwaardig zijn weet hij het drama in de film noch de acteerprestaties van Chaney geloofwaardig neer te zetten. Het is allemaal een beetje automatische piloot en dat vlakt het verhaal behoorlijk af. Man of a Thousand Faces is leuk om eens te zien met betrekking tot de thematiek maar een goede film is het niet.

Hier ben ik altijd erg benieuwd naar geweest, waar heb je deze gezien Drs. Daja?

Hij is op import te koop bij bol.com; bol.com | Man Of A Thousand Faces (Import) | Dvd

In deze hommage aan een van de eerste sterren van het witte doek, dat tegelijk een liefdesgedicht aan de zogenaamde zwijgende film was, leek James Cagney niet in "zijn" rol te passen. Bovendien was er sprake van overacting (waarbij de gelaatsuitdrukkingen niet bij het gesprokene pasten).

toch een mooie "hommage" aan een al lang vergeten akteur.....

Lon Chaney was en is de ongeëvenaarde koning van de make-up. Chaney stierf na het voltooien van zijn enige geluidsfilm - een remake van The Unholy Three - aan keelkanker en deze eerbiedige, maar schijnbaar niet geheel authentieke, biografie doorloopt de verschillende, vaak tragische stadia in zijn leven. Chaney [James Cagney] groeit op als kind van dove ouders, iets waarmee hij vaak wordt gepest en een feit dat zijn eerste vrouw afschrikt. Hoewel haar angst voor een doof kind ongegrond blijkt (in 1906 werd Creighton, die later door het leven zou gaan als Lon Chaney Jr, geboren), loopt het huwelijk uit op een ramp. Lon doet er alles aan om te zorgen voor de financiële en huiselijke stabiliteit die hem het recht moeten geven om voor zijn zoon te zorgen, maar zijn werk als acteur in de weinig gerespecteerde filmindustrie van de jaren '10 maakt dat lastig... tot hij zijn grote doorbraak maakt.

Cagney overtuigt in de vaudeville-acts en ook op het gebied van pantomime komt hij goed uit de verf. Reconstructies van scènes uit The Miracle Man, The Hunchback of Notre Dame en Phantom of the Opera zijn goed gemaakt, maar de pogingen om Chaneys make-up te evenaren zijn mislukken - en dat is niet geheel verrassend.

Nu hou ik van Lon Chaney en vooral van James Cagney, maar ik denk dat ieder die niet veel op heeft met de twee de film minder zal waarderen. Vandaag de Arrow uitgave ontvangen en gelijk gekeken. Ziet er wel weer pico bello uit hoor.Het is wel frappant dat zoveel jaar na het beroemde werk van Chaney ze dus nog steeds niet goed zijn creaties weten te kopiëren. Ik zag Cagney's Phantom en dacht: 'Dat is gewoon een b-versie van die van Chaney!'

Het zal mij niet verbazen als ik de film over een tijdje weer terugkijk en deze een lagere waardering zal geven. Zonde.

Prima film en uitstekende Cagney zoals altijd.