Meningen

Creepy. Doet wat denken aan The Babadook, alleen is deze film daadwerkelijk eng en lijkt-ie meer geregisseerd door iemand als Lodge Kerrigan. Vies en duister; zo kun je de stijl van deze film het best omschrijven. Vervallen gebouwen, afgebladderde huizen, ranzig behangen muren en rottende houten vloeren, vaak half verhuld door een hoop schaduwwerk. De sfeer is echt intens voelbaar. Ook de bevreemdende tronie van Harris en het personage van Armstrong spelen daar een grote rol in, al is de echte troef van de film uiteraard de 'pop'. Het ding ziet er gruwelijk uit en is verantwoordelijk voor een aantal scenes waar een hoop horrorfilms een puntje aan kunnen zuigen.

Knap en apart debuut van Holness. Geen groots horrorspektakel, maar een unheimische slowburner die echt onder de huid kruipt. Als een soort vreemde droom die nergens op slaat, maar toch in je hoofd blijft zitten. Het mist misschien een beetje aan écht geniale hoogtepunten, maar ik hou het toch op een voorzichtige 4*.

Leuk, maar een tikkeltje tegenvallend.

Van de game ben ik, en was ik vroeger al, een fervent liefhebber. Eén grote hoop ranzig, compromisloos cynisme, waar ik alleen maar met hartstocht over kan spreken. Boll doet met Postal zeker een aantal zaken goed, maar laat tevens wat steken vallen.

Dat Boll zich weinig occupeert met politieke correctheid pleit voor de film, maar het ontbreekt soms wat aan het écht scherpe, vileine randje, wat in de game wél prominent aanwezig was. Bepaalde scenes mogen er echt wel wezen (de kat, segment met Boll zelf), maar soms is het ook ronduit flauw en puberaal. Uiteindelijk is het ook een beetje braafjes allemaal.

Ward doet het niet echt slecht, maar zijn personage an sich had mijns inziens meer baat gehad bij een andere benadering. Waar The Postal Dude in het spel een lekkere cynische hufter was, is hij hier veeleer een soort klunsje. Verder had ik ook gewoon liever een ander acteur in de schoenen van de Postal Dude zien staan. Iemand als Billy Bob Thornton zou bijvoorbeeld per-fect geweest zijn voor deze rol.

Maar verder staat dit wel garant voor een avondje amusant vertier. Boll die zijn schijnbare haat tegen de mensheid wederom etaleert, maar ditmaal in komische vorm. En da's lachen. Alleen is het helaas lichtjaren verwijderd van de brille waarmee de videogame doordrenkt was. 3,0* sterretjes.

Jammer. Ergens zit hier een sterke film in verscholen, maar het wil er niet helemaal uitkomen. Het is vooral de gemakzuchtigheid waarmee het als geheel in elkaar is gezet die de film de das om doet. Een hoop typisch saai politie/detective geneuzel, personages die veel te cliché neergezet worden en dan nog de 'poughkeepsie tapes' zelf, die natuurlijk in een zo brak mogelijke kwaliteit gefilmd zijn in de hoop het allemaal wat groezeliger te maken. Helaas werkt het vooral averechts.

De daadwerkelijke inhoud van de tapes was ook lang niet zo shockerend als de figuren in de film constant lopen te prediken, hoop flauwe SM perikelen en wat torture porn die vooral off-screen plaatsvindt. Toch zijn er enkele scenes die wél indruk maken. Het interview met Cheryl op het einde is ijzingwekkend en maakt meer indruk dan alle homevideo beelden bij elkaar. Die scene op zichzelf maakt al een hoop goed.

Uiteindelijk een film die genoeg boeit en alvast een streepje voor heeft dankzij een interessant concept, maar buiten enkele uitschieters toch als een wat gemiste kans aanvoelt. 2,5*.

Aardig ensemble filmpje, dat vooral op visueel vlak makkelijk door de keuring komt.

Tevens iets wat ik niet direct verwacht had van deze film. Was hem in de eerste instantie eigenlijk alleen wezen kijken vanwege Whitaker; een acteur die bij mij altijd wel hoge ogen gooit. Maar wat bleek: Powder Blue bevat, naast een sterke acterende Whitaker, ook gewoon een redelijk verdienstelijk stukje cinema. Ergo, een leuke (kleine) verrassing, want veel verwachte ik er verder niet van.

Wat jammerlijker was de keuze voor Liotta. Die kan voortaan maar weer beter als ''stoere'' pipo in één of ander schijtlollig maffiafilmpje gaan fungeren, want zodra die vent écht moet gaan acteren wordt het huilen met de pet op. Gelukkig treft hij de mazzel dat zijn matige prestatie opgevangen wordt door het overige residu aan acteurs. Whitaker uiteraard voorop, daarna volgen Biel en Redmayne die het ook naar behoren doen.

De verhaallijntjes zelf zijn tamelijk banaal, en schieten nergens echt de hoogte in helaas. Het moment waarop Biel en Redmayne plotseling in de weer raken met elkaar is zelfs op z'n zachts gezegd een nogal ridicule wending. Whitaker's verhaallijn komt er ook nogal bekaaid vanaf, daar had tevens een stuk meer ingezeten. Daartegenover staan wel erg goede visuals, voornamelijk de scenes in de club zagen er prachtig uit. Mooie filters en belichtingen, waarmee de film wel wat sfeer wint. De soundtrack vond ik doorgaans wat lawaaiierig, de ambient die zo her en der opdook lag me dan veel meer aan het hart.

Nergens geniaal, nochtans ook zeker niet verkeerd dus. Verwacht geen subtiele of sterk uitgewerkte verhaallijnen, maar wel een filmpje met het hart op de juiste plek, en waarop visueel weinig aan te merken valt. 3,0*.

Hooguit vermakelijk, al heeft de film zijn zeer korte speelduur daarin natuurlijk mee. Voor de rest had er meer ingezeten heb ik het idee. De constant keuvelende oude omaatjes zijn soms leuk, maar echt glimlachen deed ik slechts sporadisch. Werd gaandeweg ook wat repetitief, en na de 68 minuten haalde ik eigenlijk opgelucht adem.

Wel sterk, naturel acteerwerk van de hoofdpersoon, alsmede van de oude vrouwtjes. Kwam geloofwaardig over. 2,5*.

Jakkie, nee hé. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat dit zo'n Franse, grimmige politie/urban crime thriller zou zijn, maar ik zat er pertinent naast, zo bleek. Ik kreeg een uitermate suf vader-zoon verhaaltje te verduren, dat louter terrein betreed waar zich al honderden regisseurs begeven hebben. Bingokaartje erbij, en clichés afstrepen maar. Tijdens het stupide slotakkoord komt er dan ook nog eens een onvermijdelijke, maar daarom nog niet minder ergerlijke, portie opzichtig sentiment bij kijken, waardoor mijn maag het finaal begaf.

Voor de rest ook niks lovenswaardigs aan dit ding. Zélfs Reno bakte d'r eigenlijk bar weinig van. Je kon het zowat van zijn tronie aflezen dat-ie er maar wat met tegenzin rondbanjerde; waarschijnlijk wist hij ook al dat dit hem niet ging worden. Ulliel vond ik verder maar een degoutant mannetje, de overige acteurs waren ofwel stereotiepen, ofwel ronduit slecht. De actie, in hoeverre aanwezig, was dat evenzeer.

Snel vergeten dit broddelwerk. 1,0*.

Best een fijne film.

Ondanks het nogal standaard verloop, wist de film me grotendeels toch best te boeien. De twee hoofdpersonages doen het goed, al moge het natuurlijk duidelijk zijn dat de ietwat houterige Gere overklast wordt door Norton. Zijn prestatie is dan ook hetgeen waar de film op teert. Een fantastische rol, waarmee de beste man maar weer eens bewijst zo'n beetje van alle markten thuis te zijn. Vaak erg diverse rollen, maar vrijwel altijd met verve gespeeld.

De twist op het einde zag ik aankomen, zo ook andere key moments in de film. Toch kan het de pret niet al teveel drukken, want mede door Norton's personage zijn de desbetreffende scenes alsnog gewoon erg leuk. Dat lachje van Norton wanneer Gere erachter komt hoe de vork in de steel zit is priceless.

Om hoger te scoren had het wat minder conventioneel gemogen, en had de film op audiovisueel gebied iets meer te bieden mogen hebben. Desondanks een aardige rechtbankthriller, met vooral een geweldige Norton. 3,0*.

Tijd om weer eens een 0,5 uit te delen.

Had verwacht dat deze film wel in m'n straatje lag, maar wat een afschuwelijk saai, oninteressant werkje is dit zeg. Die 78 minuutjes voelde echt aan als uren.

Sluit me voor de rest aan bij wat al eerder gezegd is. Vreselijke oninteressante nerds, die oninteressante onderwerpjes bespreken met elkaar, verpakt in een oninteressant jasje. Voelde vooral aan alsof de regisseur even wilde laten merken hoeveel interessantdoenerige, wetenschappelijke termen hij wel niet kende. Leuk voor de wetenschappers onder ons, maar ik vond het vooral vrij ergerlijk. De film wist me echt op geen enkel punt te pakken.

Soundtrack was namelijk ook al even slecht. Van die generic piano deuntjes die vooral erg goedkoop aandeden, en absoluut geen meerwaarde hadden. Enkel op visueel vlak was de film nog wel oké, maar zeker niet meer dan dat, en zeker niet compenserend voor de saaiheid die me getoond werd.

Tijdverspilling. 0,5*

Best een sterk filmpje. De animatie is moeilijk echt 'mooi' te noemen, maar het heeft zeker iets sfeervols. Het dubieuze, maar door het thema originele verhaaltje vermaakt, is bij momenten ook opvallend grafisch voor een animatiefilm, en het duo August en Mia is enorm aandoenlijk. De wisselwerking tussen animatie en real-life beelden werkte wel, al detoneerde de spuuglelijk geschoten home-videos wel érg bij het frivole animatie wereldje. Waardoor ik soms wat uit de sfeer gehaald werd.

Ik zat op een 3,5* met mijn score, maar de eindscene gooide helaas roet in het eten. Niet zozeer omdat het slecht afliep, maar wel omdat de allerlaatste scene met de live-action beelden gewoon overbodig was en in combinatie met de kitscherige muziek een nogal vies nasmaakje achterliet. Wel een ruime 3*, grotendeels genoten.

Een film waarbij ik het ene moment met een soort plaatsvervangende schaamte toekeek, en het andere met mateloze fascinatie. Dat is dan ook meteen dé kracht van Prins. Leuk om weer eens een wat eigenzinnigere Nederlandse film te zien.

De Jong trekt in zijn debuutfilm van meet af aan een blik aan guitigheden open. Van de florissante cinematografie en de geweldige, opgewekte soundtrack, tot de schare aan bonte types die de film rijk is. De vergelijking met Spring Breakers vind ik wel treffend, vooral de manier waarop ook deze film op een soort bewuste manier potsierlijk is en zijn eigen clichés etaleert.

Die Kalpa geeft het begrip schmieren overigens een nieuwe dimensie, maar eigenlijk past ook dat juist wel binnen de film. Benieuwd waar deze regisseur in de toekomst nog mee op de proppen komt. Een groots meesterwerk is dit zeker niet, maar wel een ludiek en aandoenlijk debuut, aangeraden voor mensen die eens wat anders willen zien in het immer saaie Nederlandse filmlandschap. Zelfs een kleine 4*.

Onderhoudend, maar verre van denderend.

Een film die eigenlijk precies bracht wat ik er van verwacht had, en dat is dan ook meteen zo'n beetje het grootste manco. Opvallend eigenlijk dat Villeneuve hierna met Enemy voor de dag kwam, want dit is zo'n conventionele film dat je je echt afvraagt waar al die lofzangen toch op gebaseerd zijn. Het kijkt allemaal aardig weg, maar meer by-the-book dan dit vind je ze zelden.

Spannend vond ik het ook allerminst, in tegenstelling tot velen hier, tot mijn grote verbazing. Nu was het me gedurende de film wel duidelijk dat Villeneuve niet al teveel buiten de lijntjes zal kleuren, maar kom op zeg.. Iets minder voorspelbaarheid was geen overbodige luxe geweest. Sommige zaken zijn wel érg voor de hand liggend, sterker nog, nagenoeg alles aan de film is dat wel zo'n beetje, behalve misschien het ietwat plotselinge einde.

Zelfs het acteerwerk lijd hier wat onder. Jackman acteert erg stereotiep, Leo was een totale afknapper. Rest nog Gyllenhaal, wiens personage eigenlijk ook een wandelend cliché is, maar desondanks weet hij er wél wat van te maken. Één van de betere elementen in de film. Lijkt als acteur sowieso steeds beter te worden de laatste paar jaren.

Kortom; misschien leuk voor de velen speurneuzen die devoot trachten uit te pluizen hoe de aap in de mouw zit gedurende dit soort films, maar ik vond het weinig bijzonder allemaal. Toch gek hoe goed dit soort thrillertjes (zie Se7en) toch altijd scoren. Kleine 2,0*.

Kon hier maar weinig kwaliteit uit destilleren. Op audiovisueel gebied laat het heel wat te wensen over ten opzichte van de betere Franse horrors en als je dan ook nog eens met een beproefd verhaaltje opgezadeld zit wil het allemaal niet zo vlotten. Qua gorigheid viel het stierlijk tegen, qua spanning ook, al is dat vooral omdat een stel uit de hand gelopen zwijnen nou niet direct de meest angstaanjagende creaturen zijn. Gelukkig duurde het allemaal niet zo lang (had de 75 minuten versie). 1,5*.

Ach, Le Proie breekt weinig potten; zoveel was na een minuut of vijf al wel duidelijk. En waar een À Bout Portant in ieder geval vlotjes wegkeek, bleek het uitzitten van deze film nog een laborieuze opgave.

Dupontel zie ik steevast graag bezig; hij maakt dit modale thrillertje nog enigszins draaglijk. Al kun je je evenwel afvragen waarom juist hij in dit soort producties komt opdraven. Valette is echter al helemaal in een keurslijf gevangen, hij leek er geen belangen bij te hebben ook maar iets aan de verbeelding over te laten. Rest verder nog de debiele performance van Debac, die krampachtig zijn best doet, maar echt een zoutzak van een psychopaat neerzet. En natuurlijk de obligate politieagente mét zesde zintuig.

Ik kan verder nog wel pagina's lang mijn frustratie jegens deze film gaan lopen spuien, maar eigenlijk is dit ding het simpelweg niet waard. Gemakshalve zal ik daarom niet alle hilarische plotholes, achterlijke toevalligheden/ongeloofwaardigheden, en opzichtige clichés gaan benoemen; dan raakt MovieMeter vermoedelijk overbelast.

1,0*. Stuitend hoe deze draak aan zó'n hoog gemiddelde komt.

Joost en Schulman hebben vaak wel leuke ideeën en concepten, maar de uitwerking is vaak toch een beetje flauw en kinderachtig. Er gaat toch steeds een beetje zo'n MTV sfeertje vanuit (wat gezien de achtergrond van de regisseurs niet verrassend is natuurlijk). Wat kekke kleurtjes en een R&B/hip-hop soundtrack moeten het allemaal wat hipper maken, maar daar blijft het allemaal wat te vlak en simpel voor.

Het gegeven van de superkrachten is wel leuk, maar ook daar wordt niet echt het maximale uitgehaald. Een concept waar je erg veel kanten mee op kunt, maar er wordt toch vooral voor de voorspelbare route gekozen. Levitt en Foxx doen het aardig en tijdens de actiescenes leeft de boel steeds wel weer op. Het is dan ook zeker geen rampzalige film, wel eentje waar met een andere regisseur denk ik veel meer uit te halen viel. 2,5*

Hilarische reactie van riefenstahl hierboven. Jezelf aan dergelijke stereotypering schuldig maken getuigd gelukkig wél van een enorm hoog niveau.

Enfin, ik vond dit filmpje, tegen mijn verwachtingen in, best aardig. Allicht zorgt de wijze van filmen ervoor dat je echt het gevoel hebt onderdeel uit te maken van de joligheid. Toegegeven; de dames gingen wel erg makkelijk uit de kleren (heeft ook zo z'n doel natuurlijk), en de muziek bestaat veelal uit basale hitjes en makkelijke keuzes, maar wat wil je ook. Het was vermakelijk genoeg.

Aldus gewoon leuke filler, niks meer en niks minder. De zure oude mannetjes; die van het allooi dat graag over de 'degeneratie van de jeugd' spreekt, kunnen hier beter wegblijven. Kleine 3,0*.

Op momenten best lollig, alleen vééls te lang. Geen idee waarom een lomp genrewerkje over een moordlustige leeuw bijna 2 uur moet duren. Een halfuur eraf, hier en daar nog wat meer zwarte humor en je zou een erg fijne genrefilm te pakken hebben. In deze vorm sleept het helaas te vaak om echt leuk te blijven. 2*

Film heeft een hoop potentie maar weet die maar moeilijk in te lossen. Miste vooral het 'punt' van de film een beetje. Vader en Dochter crashen op een maan, vader wordt vermoord, dochter werkt na lang wikken en wegen mee met de moordenaar en samen keren ze terug. Plotje dat je nog op een bierviltje kwijt kunt.

Nu hoeft dat op zich niet erg te zijn mocht de planeet/maan zelf leuk zijn vormgegeven, maar hoewel de film er op zich visueel best netjes uit ziet valt het voor de rest nogal tegen op dat gebied. Had zich inderdaad net zo goed in de Amazone of iets dergelijks af kunnen spelen. Hier en daar zeker wel wat leuke vondsten, voor de rest vooral een hoop ideetjes die je in soortgelijke films al beter uitgewerkt hebt zien worden. Wat wordt bijvoorbeeld die hele inheemse stam ook flauw neergezet.

Het kijkt allemaal best vlot weg en de wat avontuurlijke aard van de film ligt me wel. Maar verder toch een tikje te mager. Budget zal ook wel een factor zijn. 2,5*.

Nooit echt veel gezien waar Sandler in speelde eigenlijk. Wel behoorlijk wat negatieve verhalen gehoord, en mede daardoor veel van z'n films maar vermeden. Wat hij hier echter laat zien is echt geweldig. Met zijn onvoorspelbare gedrag, grappige zenuwtrekjes en z'n geweldige kop alleen al, zet hij echt een ontzettend komisch personage neer.

Verder is dit gewoon een ontzettend leuke, vlotte film, vol met allerlei grappige en originele vondsten (die frequent flyer miles ). Ook visueel is de film verrassend sterk. Voornamelijk die silhouetten zien er vaak erg mooi uit, met als hoogtepunt het shot wat je ook terugvind op de cover van de dvd. Erg schattig en erg mooi. Muziek was ook erg aangenaam en vooral lekker speels, wat perfect bij het karakter van de film paste.

Ik hou het voor nu maar op een hele dikke 4*, maar zou in de toekomst zomaar 4,5* kunnen worden. Erg aangename ervaring, deze Punch-Drunk Love. Een film die je echt met een fijn gevoel achterlaat.

Tja, leuk idee inderdaad, maar ook zeker niet meer dan dat.

Zeer matige film die opzich veelbelovend begint maar al snel een totale ramp wordt. Het hele idee van die zogenaamde ''Purge'' is (hoewel het niet echt realistisch te noemen is) best interessant alleen is het probleem dat wanneer the purge eenmaal begonnen is de film vervalt in een vreselijk irritante, clichématige flutfilm. Vooral die scenes wanneer iemand dreigt vermoord te worden maar er op de een of andere magische wijze toch steeds weer een familielid tot de redding komt. Kom op zeg .

1,5* Voor het idee en die bad-guy. Die was wel goed.

Iets beter dan het eerste deel.

Het onnozele, maar toch wel enigszins interessante concept wordt uiteraard weer van stal gehaald, met als verschil dat dit vervolg veel meer bij de kern van ''The Purge'' zelf blijft. Deel één was eerder een flauw home-invasion filmpje, waarbij het hele concept louter als aanleiding functioneerde. Hier is dat gelukkig anders, wat ook meteen het meest positieve element aan de film is.

Voor de rest is het namelijk weer bar en boos. Erg saaie en brave uitwerking, wat eigenlijk nefast is voor een concept als deze. Begon nog niet eens zo slecht, maar eens de personages elkaars paden kruisen daalt het niveau drastisch. De vier stakkers in het verhaal volgen gedwee het leiderschap van Grillo, die zich als een doorgewinterde rambo doorheen de film verplaatst, en daarbij worden de flauwe clichés in grote getale op de kijker afgevuurd.

Maar eenmaal onze helden gevangen genomen worden ontaard de film pas écht in pure kolder. Overduidelijk lenen situaties als degene die in de film voorkomen zich beter voor een komedie/satire, want hier kon ik me toch echt niet aan de indruk onttrekken dat de intonatie vrij serieus was. DeMonaco mag zich in een hoekje gaan schamen, en flink ook.

Iets beter dus dan de eerste, voornamelijk door het feit dat het concept wat meer to the point uitgewerkt wordt. Daarnaast is de film ook nog wel vermakelijk genoeg om in ieder geval niet te vervelen, maar niettemin wel érg matigjes. Met moeite een kleine 2,0* voor dit ding.

Redelijke feel-good movie.

Gelukkig is de film zich daar ook goed bewust van. Het blijft allemaal redelijk simpel, zonder echte uitschieters, maar het vermaakt allemaal wel. Smith doet het ook goed, is ook wel perfect voor rollen als deze natuurlijk. Verder een handjevol komische momenten, een paar scenes die er een beetje teveel aan zijn qua sentiment, maar ach, dat had ik ook wel enigszins verwacht.

Nergens indrukwekkend, maar een aardig filmpje om de tijd te doden. 2,5*.

Sterk debuut van Refn.

Je kunt ook wel merken dat het zijn debuutfilm is, want hoewel het een sterke film is, valt er nog maar weinig van zijn audiovisuele brille uit latere films te herkennen. Gelukkig staat daar genoeg tegenover.

Acteerwerk is vooral erg goed. Bodnia is overtuigend, fijn ook om eens een wat a-typischere crimineel te zien in dit soort films. Zijn personage is een nogal zielige snuiter, wat al een stuk origineler is dan de zoveelste triggerhappy, wannabe tough-guy. Overige acteurs zijn niet zo heel opvallend, behalve Mikkelsen. Vaak nogal een dode mus, dus leuk om hem ook eens een wat kleurrijkere rol te zien spelen.

Zoals gezegd, audiovisueel kan het niet in de schaduw staan van zijn latere films, de misplaatste metal soundtrack is bij vlagen zelfs vrij ridicuul. Verder nogal grauwe cinematografie, af en toe best aardig, al had het al bij al dus wel een onsje meer mogen zijn. Wel indrukwekkend is het einde. Zowel prachtig als tamelijk tragisch hoe je de moed in Bodnia's schoenen ziet zakken na het zoveelste verraad. Dat tilt de film nog naar een (kleine) 3,5* voor mij.

Niet Refn's beste dus, maar wel zeker de moeite waard. 3,5*.

Waardige afsluiter, ook het beste deel mijns inziens. Al ligt het niveau alle drie de delen eigenlijk niet ver uit elkaar.

Toch blijven de Pusher filmpjes, in het bijzonder deze, een klein beetje dubbel. Enerzijds weet je vanaf minuut één eigenlijk al wel wat de film voor je in petto heeft, dikwijls is het allemaal best voorspelbaar. Anderzijds is het penibele sfeertje dat gaandeweg steeds verder de film in sijpelt aangrijpend genoeg om toch wel enige impressies achter te laten.

Één van de factoren die daar essentieel bij is, is vermoedelijk toch de geloofwaardigheid. Daarmee zit het doorgaans wel goed in de Pusher films; niks wordt geromantiseerd, tevens wordt het ook weer nergens zo miserabel dat het naar een soort overdreven effectbejag neigt. Nergens is het gekunsteld of onecht, Refn weet duidelijk goed waar hij mee bezig is.

Ook het acteerwerk mag er wezen. Milo was sowieso al één van de leukere figuren uit de reeks, goede keuze dus om dit deel rondom zijn wereldje te bouwen. Zodoende komen we ook meer over hem te weten: de stevige Joegoslaviër, die in de eerste twee delen menigeen nog zo makkelijk voor zijn karretje spande, blijkt ook menselijke trekjes te vertonen. Soms de uit zijn slof schietende hufter, soms het joviale vaderfiguur. Knap spel van Buric.

Stilistisch overigens wel wat minder deftig dan zijn voorganger, maar soit. De imminente, sfeervolle soundtrack zorgt ervoor dat dat snel vergeten is.

Leuke trilogie van Refn. Écht groots is het niet, consistent absoluut wel daarentegen. En da's ook wat waard. 3,5*.

Op sommige punten minder dan deel één, op sommige punten een stuk sterker.

Audiovisueel is Refn er, zeker ten opzichte van het eerste deel, zichtbaar op vooruit gegaan. De beeldtaal in deze film leunt veel meer aan bij zijn latere werk, voornamelijk Fear X kan niet aan de vergelijking ontkomen. Mooie belichting en ditto camerawerk, wat het groezelige misdaaddrama dat de film is wat flatteuzer laat overkomen. Zienderogen merk je ook hoe Refn's stijl met de film verder evolueerde.

Daarnaast is Refn presumptief tot de ingeving gekomen dat die abominabele metalherrie uit het eerste deel nogal funest voor de sfeer was. Een grote plus, de elektronische soundtrack in dit deel is immers al vele malen sfeerbevordender.

Minpuntje ten opzichte van het voorgaande deel is echter Mikkelsen. Hij acteert weliswaar niet beroerd, maar zijn personage kan zich nauwelijks meten met de ijzersterke Bodnia uit deeltje één. Derhalve was ik ook wat minder geïnteresseerd in de hele rompslomp rondom zijn personage. Maar goed, de slotfase, waarin de maat vol is bij Mikkelsen, en hij er voorts plompverloren tussenuit piept met zijn kind, vond ik best sterk.

Op bepaalde vlakken dus kwaliteitsverschil in verhouding met deel één, maar eigenlijk heft 't één 't ander wel zo'n beetje op. Aldus krijgt deze eveneens een kleine 3,5*. Goed stukje cinema dus weer van Refn, die ik vooralsnog nog steeds niet op een slechte film heb kunnen betrappen.

Niet slecht maar een beetje flauw. Ik hou best van een slowburner maar het drama was van dermate matig allooi dat ik al gauw naar het horrorgedeelte begon te snakken. Daar maakt de film het soms ook wel waar, met vlak voor het einde een aantal goeie momenten. Dat shot van de 'demoon' die achter dat hoekje vandaan kruipt is echt goud. Helaas is de allerlaatste scene flauwtjes. Kwam over alsof het bedoelt was als een soort 'shocking twist', terwijl ik er eigenlijk allang vanuit ging dat dat haar echte moeder was die ze vermoord had. Beetje een domper.

Al bij al wel te pruimen voor een film uit een genre dat me weinig ligt. Hangt ergens tussen 2,5* en 3,0* in.