Meningen

Wow...Tjonge wat een film! Maar ik vraag me af; Wat is dat toch met films waar je domweg de seriemoordenaar volgt en de impact ervan! In 1980 deed Frank het in Maniac. In 1983 was er K uit Angst. In 1986 volgde Henry In 2018 hadden we Jack, blijkt dat er tussen die twee laatste ook nog Tony was! Op het eerste gezicht ziet deze man er erg introvert en nogal onhandig uit als het gaat om de omgang met mensen.

Werkeloos en levend aan de rand van de samenleving, brengt hij zijn tijd door met rondlopen in London en het kijken van eighties-actiefilms op VHS-videobanden. Tony wil een vriend, iemand om mee te praten, iemand die van hem zal houden en voor hem zal zorgen maar ook een sociopaat, een emotioneel onstabiel persoon die handelt op basis van impulsen, die ook niet van plan is een ander mens of een dier kwaad te doen.

Er zijn duidelijke parallellen te trekken tussen Tony en Dennis Nilson, de seriemoordenaar die van 1978 tot en met 1983 op een groot aantal mannen aasde en doodde. Wanneer hij klaar was met een stoffelijk overschot, sneed hij het in stukken. De overblijfselen verbrandde hij, spoelde hij door het toilet of liet hij achter als voedsel voor dieren in het bos.

De film is eigenlijk meer een een situatieschets, er is geen echt 'verhaal' over de persoon Tony. Hij het moorden en de rest van zijn leven zijn gewoon. Daarnaast is de film opgenomen met een handcamera, en zijn de dialogen geïmproviseerd. Misschien is dat ontbreken van een duidelijke verhaallijn wel ook juist hetgeen dat de film intrigerend en verontrustend maakt en waardoor de creepy sfeer mogelijk nog beter over komt.

Op het gebied van gruwelheden houd de film zich misschien enigszins in er worden de moorden in beeld worden gebracht maar het is niet de grofheid van de moorden zelf, maar juist het ‘gewone’ eraan en Tony die nonchalant rondloopt met tasje en weggooit wat dit een goede horror maakt!

Op poster staat; een film van Stephen J. Cannell Wie...? Tja een naam die je niet gauw herkent. Ik heb het ook maar even opgezocht! En wat blijkt? Hij is een bekende in de wereld van televisie. Hij is de maker van het populaire series als; A-Team, 21 Jump Street, Riptide en The Rockford Files enz. Ja als maker van hit tv-series deed hij het niet slecht maar dat maakt hem echter geen goede maker van horrorfilms.

De regie was in handen van Chuck Bowman, die voornamelijk aan televisieprogramma's heeft gewerkt en dat is goed te zien aangezien deze aanvoelt als een film geproduceerd door het Syfy-kanaal. Een film die door een nog best ruim budget, aardige productiewaarden bezat! Het acteerwerk was eveneens van tv-competentie! Maar dat verandert niets aan het feit dat er hier vrijwel niets is dat de aandacht van de kijker vasthoudt.

De film ploetert regelmatig doelloos voort zonder dat er echt interessante dingen aan de hand zijn. Zoals de twee personages die s avonds opeens een gesprek voeren over duiven? Een buurvrouw die besluit om heel slim zich helemaal in het zwart te kleden en rond te sluipen als een inbreker - waarom? Tja het was een halfslachtige poging om het plot verder te helpen! Oh, en er zijn meer scènes met twee boerenkinkels, dan dat de tandenfee zich laat zien. Gevalletje opvulling ? Laat ik maar over het belachelijke zinloze 'filosofisch' gesprek van de rockster en Star zwijgen!

En wacht even, waarom vermoordt deze tandenfee-moordenaar willekeurige mensen? De film verklaarde toch dat ze achter kinderen aanging die hun laatste tand verloren? Waarom laat je anders kindergeesten zien? Ahum...echt het achtergrondverhaal gaan ondermijnen om er een voorspelbare (er staat een kapotte houtversnipperaar in de schuur, ojee wat zal daarmee gaangebeuren?) slasher van te maken? Dat is een gevalletje van besluiteloosheid? Zou de oude heks niet een soort van magische krachten moeten hebben of zoiets in plaats van gewoon een Jason Voorhees te worden?

De special effecten zijn matig maar gek genoeg waren die voor een film als dit enigszins te bloederig en seksuele getint! En opeens net voor de climax kreeg je ook een paar ontblote borsten! Tja daardoor weet de film niet de laagste rating te scoren. Er zij ergere films maar het faalt absoluut als goede horrorfilm. Een slecht voorspelbaar script met een overvloed aan overbodige elementen maken dat deze film vooral handig is als je om wat achtergrondlawaai verlegen zit!

De film speelt zich af in 1962, in het midden van de Koude Oorlog. Als een Russische geleerde met zijn gezin overloopt naar het westen, verstrekt hij natuurlijk gegevens aan de Amerikanen. Een van die geheimen draagt de codenaam: "Topaz" Hierna gaat de film tot het laatste half uur niet meer over dat mysterieuze verbond 'Topaz'. Gek want de film draagt wel die titel. We zien de Amerikaanse geheimagent Nordstrom (Forsythe) en zijn Franse collega Deveraux (Stafford) samenwerken in het onderzoek naar inmenging van de Sovjet-Unie in Cubaanse aangelegenheden. We volgen het verhaal via Kopenhagen naar Washington en via Havana naar Parijs, en overal gebeurt wel iets spannends. Het verhaal lijkt een beetje op een spannend jongensboek.

Hitchcock was 70 toen de film werd gedraaid, en niet in goede gezondheid. Om hem te sparen, werden veel locaties in de Universal studios nagebouwd. Iets wat ook direct het eerste manco was. Je waant je namelijk vaker in de jaren vijftig dan in de jaren zestig. En dan is er het slot, of liever: het gebrek aan een passende slotscène. Dit doet nogal afbreuk aan de film.

Voor Hitchcock-begrippen is dit misschien een beetje teleurstellend. Maar er zijn wel een paar pracht van scenes te zien die misschien wel tot het beste horen wat Hithcock in het laatste deel van zijn carrière afleverde. Zo zijn er een paar ‘stille’ scènes, doelbewust opgenomen zonder dialoog en de mooiste is toch wel de dood van Deveraux’s maîtresse, gefilmd met een hoge camera, waarbij de paarse jurk onder haar uitwaaiert als een plas bloed. Deze scenes maken dat film zeker nog het bekijken waard is!

Deze film werd niet gedraaid in de grote zalen omdat niemand hier het lef voor had. De vertoningen gebeurden dus in achteraf-bioscopen na de reguliere openingstijden. Wonderlijk genoeg zat de bioscoop bij elke voorstelling propvol Dit kreeg natuurlijk navolging en zo is de term "middernachtfilm" ontstaan. Met het werk van regisseur Alejandro Jodorowsky was ik niet bekend. Wel kende ik hem als schrijver van verschillende scenario's van stripboeken.

'De mol graaft gangen onder de grond, op zoek naar de uitgang. En soms komt er een wel eens boven, om enkel verblind te raken door de zon.' Met die woorden begint El Topo,een twee uur durende psychedelische splatter-western. De zin heeft betrekking op het derde gedeelte van de film. Ik wil ook niet zeggen dat het allemaal mooi of prachtig is! Het is veel meer een continue stroom van (vaak onvergetelijke) beelden. Buitengewoon bizar en gaat over een spiritueel pad dat de door Jodorowsky zelf vertolkte killer aflegt. De reis is vol met symboliek, bloed, vreemde pistoolhelden dode konijnen en lichamelijk gehandicapte personen. Het is zeker niet de gemakkelijkste film om te bekijken. Soms heel subjectief en soms ook behoorlijk grafisch, maar of je nu van de film houdt of niet, je kunt niet ontkennen dat "El Topo" een hele ervaring is.

Wat lastig om een ​​film als deze te beoordelen? Weet het eerlijk genoeg niet zo goed. Het is een dramafilm maar gaat over de ergste impulsen van de mensheid en bezit daardoor heel wat smerigheden, die niet zullen misstaan in horrorfilms. (alhoewel geen gore of veel bloed) Het is een aangrijpend verhaal, een verhaal dat volgens de regisseur direct uit de krantenkoppen is gehaald, al heb ik niets kunnen vinden over dit voorval.

Tore (Julius Feldmeier) gelooft en zijn geloof is onwrikbaar. Hij heeft geen familie, weinig vrienden en geen echte sociale vaardigheden, maar hij heeft wel Jezus. Als het op een dag blijkt dat de christelijke waarden bij de ' Jezus Freaks' ook niet al te serieus zijn, wordt hij opgenomen in het huis van Benno en zijn vrouw en twee kinderen. Het begint als het gevonden paradijs maar gaat uiteindelijk over in fysiek geweld. Wat je ziet is religieus geloof tegen het meest wrede gedrag van de mensheid.

Wat de film voor mij lastig maakt, hoewel ik erg geïntrigeerd was, er is niet echt een moreel standpunt. Waarom ondergaat Tore alles? Is er geen wraak of vecht hij niet terug? Het voelt dan ook best wereldvreemd dat hij de vernedering en het martelen over zich heen laten komen met het rotsvaste geloof dat de Heer het is die hem test. Soort extreem gevalletje van “de andere wang toekeren?” Misschien heeft dat iets met geloof te maken? Sanny vraagt het ook aan Tore op een moment, als hij eigenlijk uit de hel ontsnapt is; "Maar waarom ben je teruggekomen?" Tja ... het maakt van deze film een lastige!

Niks mis met deze Mexicaane horrorfilm! Heerlijk van die geïsoleerde vervallen en lege gebouwen zo laat op de avond. Een oververmoeide beveiligingsbeambte die iets probeert te verbergen, mag de nacht doorbrengen in het mortuarium met een lijk en wordt gekweld door schuldgevoel of....is het iets bovennantuurlijks? Oké er zijn ook betere te vinden (Malum (2023), Last Shift (2014), Nattevagten (1994) enz Wel een langzaam opbouwende film maar met een goede sfeer, tjonge heerlijk creepy die lange gang en dit werd versterkt door een prima audiodesign. Het is zeker vermakelijk genoeg en de schrikmomenten zijn redelijk goed. De studente is alleen dus heel veel dialoog is er niet. Wat de film niet helemaal goed lukt, is de emotionele achtergrond, er zijn teveel en vaak scènes waar het hoofdpersonage Brenda snottert of om haar moeder roept. Lag ook niet echt aan de actrice want Natalia Solián herkende ik van "Huesera: The Bone Woman", en ze is een prima actrice. De film is dus niet helemaal perfect, maar het is meer dan de moeite waard!

Kuck-x

Ah, bedankt voor de tip! Aangezien ik bezig ben om alle Hitchcock te kijken zal ik er eens opletten. Alleen in het geval van Torn Curtain reden de Mercedes aan de verkeerde kant van de muur. De opmerking was meer ironisch. In West Berlijn was het niet raar geweest maar plaats van handeling was Oost Berlijn en was het waarschijnlijker geweest dat het Wartburgs waren geweest. Maar aangezien we in 1966 nog vol in de koude oorlog zaten, is het Hitchcock vergeven dat hij die auto's niet kon gebruiken.

Wederom een solide leuke film van acteur-regisseur Brea Grant! Een Grande Dame Guignol. Voor mij zelfs één van de betere Blumhouse-productie (de bescheidener gebudgetteerde tv-divisie) die ik de laatste jaren zag. (samen met Vengeance (2022) Eerlijk gezegd is het enige teleurstellende aan de film dat het niet volledig zijn campy-horror potentieel omarmt. Het bleef helaas bij een thriller met knalroze schiettuig. Genrefilms over de prijs van roem zijn er voldoende te vinden maar de meeste spelen zich af in de wereld van rock of heavy metal maar hier speelt het script zich af de wereld van Country & Western en het lijkt met wat insiderkennis te zijn. Nu ben geen grote fan van countrymuziek maar het mis staat in deze film zeker niet en het is zeker een keer wat anders! Torn Hearts is zowel de titel van de film als de naam van de band. Het verhaal is verder vrij eenvoudig: een opkomend country-duo Jordan (een heerlijke Abby Quinn) en Leigh (Alexxis Lemire) ontmoeten hun idool Harper, de ene helft van The Dutchess Sisters, (Katey Sagal bekend als Peg Bundy in Married … With Children) en worden gedwongen te beslissen wat ze bereid zijn te doen voor een kans om sterren te worden. Het acteerwerk van de drie hoofdvrouwen is behoorlijk goed. zorgde voor een vermakelijke kijkervaring. Sagal zingt trouwens ook haar eigen geschreven liedjes. De acteerprestaties zijn dus goed, het technische aspect is goed en oké de muziek moet je liggen maar het is absoluut een leuke film om te kijken, met een geweldig wrang einde.

Na het succes van Dr. Terror's House of Horrors (1965) kon het niet uitblijven dat Amicus Films met nog een anthologie kwam.Nu doet de titel van deze film missschien vermoeden dat het hier om een heftig filmpje gaat. Dit is niet het geval! Het gaat over Dr. Diabolo (Burgess Meredith) die in zijn spookhuis op de kermis aan vijf bezoekers verschillende martelwerktuigen demonstreert en hierna aanbiedt om een blik in de toekomst te werpen. Dit zie je in verschillende filmpjes;

"Enoch"; De hebzuchtige Colin Williams bezoekt zijn op sterven na dood zijnde oom Roger en probeert hem te ontfutselen waar deze zijn geld heeft verborgen. Maar treft op zoektocht een kwaadaardige kat. Erg geslaagd begin met een duistere atmosfeer en een fijne dreiging die er van de duivelse kat uitgaat.

"Terror Over Hollywood" De ambitieuze Carla Hayes doet alles om het in de filmwereld te maken. De vraag is; hoe ver zal ze hier echt voor willen gaan. Vooral een leuk satirisch tintje ten opzichte van het acteursgilde in Hollywood maar niet al teveel daadwerkelijke horror.

"Mr. Steinway" De jonge Dorothy Endicott krijgt een verhouding met de beroemde pianist Leo. Echter is het de piano waarmee ze in een zware concurrentie slag beland. Nog wel aardig vormgegeven en Sfeervol maar weinig horror en eveneens weinig spanning maken dat dit het minste verhaaltje is.

"The Man Who Collected Poe" Op een veiling ontmoeten de verzamelaars Ronald Wyatt (Jack Palance) en Lancelot Channing (Peter Cushing) elkaar. Ze blijken een gemeenschappelijke obsessie voor de werken van Edgar Allan Poe te hebben. Dit is het beste verhaaltje doordat beide acteurs duidelijk genieten. Ook de aardige gotische decors en de aanwezigheid van Poe dragen bij aan de opgebouwde spanning.

Aan het einde nog een twist (met Michael Ripper) in het omvattend verhaal. En wie meerdere het Amicus-producties heeft gezien zal verschillende gezichten herkennen uit andere films. Al met al is het wederom weer een fijne anthologie maar met meer de nadruk op het mysterie-aspect dan de horror. Toch weet het zonder al teveel moeite de aandacht vast te houden.

"If she would've gave him a blowjob, she might've lived"

Hoe goed je film vind hangt af van hoe goed je een lui Hollywood-basisscript kan waarderen. Het is het typische concept van slasher-horror combineren met een ander genre en kijken of het aanslaat! Nu was het uitgangspunt wat mij intrigeerde maar naar de zoveelste pijp-beurt, wiet en geile tienergrap was ik er wel klaar mee. Uiteraard zijn er ook veel verwijzingen naar betere films! Pfft... 100 keer naar Back to the Future verwijzen? Ik wil niet zeggen dat de film helemaal slecht is, maar het hangt bij elkaar van één gimmick en dat zijn de observaties tussen twee tijdperken Oftewel "De jaren 80 waren problematisch!". Als een slasher-film werkte dit sowieso niet goed. De moorden zijn lullige CGI-effecten die nooit enige indruk maken. Daarnaast ziet de film er uit alsof het meer bedoeld is als Halloween-aflevering van een moderne sitcom. Nu zijn de meeste op tieners gerichte horrorkomedies ook nooit echt mijn ding, dus ben ik ook niet direct de persoon om dit op juiste wijze te beoordelen denk ik. Tot slot nog een rekensommetje; Als de ouders elkaar na de universiteit ontmoetten, uiterlijk in 1995, zou de dochter dan niet algauw 25-30 jaar oud moeten zijn, en niet 17? Nee, dit was voor mij géén succes!

Door de goede aftrap, waarin de dood van een jongen door creepy etalagepoppen en rondvliegende attributen me even aardig op de kast kregen, zakt de opgebouwde spanning direct weer in. Nee, dit is niet de beste jaren '70 slasher. Veelal zijn er de geijkte clichés, er is bar weinig echte enge spanning en het verhaal loopt niet lekker. Waarom aanhalen dat de drie meiden zonder badpak gaan zwemmen in een idyllisch meertje met waterval? Terwijl je daarna opeens last krijg van zedelijkheid? Een killer gaat los maar bloed vloeit er vrij weinig. Erg jammer want de film had wel een cool creepy idee; een killer met bovennatuurlijke krachten en een voorliefde voor mannequins. Het voorkwam wel dat deze film zich bij de grote groep anonieme hap-slik-weg slasher-films mocht scharen. Maar de spanning was soms ver te zoeken. Wat mede ook te wijten was aan de vele herhalingen van handelingen en sfeer. De shots van de paspoppen en het creepy gedrag van de killer geven deze horrorfilm, iets meer maar zijn niet voldoende om de film boven zichzelf uit te laten stijgen.

Een fijne en bijzondere samensmelting van historische drama en low budget horror van Roger Corman. De film combineert elementen uit Tower of London (1939), en Shakespeare’s Richard III en Macbeth tot een fijne beleving. Vincent Price speelt ditmaal de hoofdrol als Richard, de hertog van Gloucester die na de dood van koning Edward IV (Justice Watson) zijn zinnen heb gezet op de troon van Engeland. Hij vermoordt en martelt iedere man, vrouw of kind die hem daarbij in de weg staat. En daar weet Roger Corman natuurlijk wel raad mee! Vooral de mooie hofdame Shore (Sandra Knight) moet het flink ontgelden in de martelkamer. Daarnaast is de combinatie van Price en Corman natuurlijk altijd goud waard. Ditmaal speelt Price met Shakespeariaanse teksten de edelman die gekweld wordt door zijn geesten en langzaamaan doordraait. En Corman laat zien dat hij ondanks zijn kleine budget; prachtige beelden weet te toveren (vooral veel mooie schaduwen), goede sets en kostuums weet te maken en zelfs prima Gore- effecten levert. Geschoten in zwart/wit maar zeker erg mooi om te kijken!

In de jaren zeventig werd het toen hoogste bouwwerk ter wereld, het World Trade Center geopend. Uiteraard brengen deze nieuwe ontwikkelingen ook twijfels en angsten met zich mee. Wat schrijvers weer inspireert om de gevaren van zulke hoge gebouwen in het geval van brand te verwoorden in een boek. De jaren ’70 was ook, mede door hogere budgeten en meer mogelijkheden met special-effect de periode dat de rampenfilm echt populair werd. Als dan de twee grote studio’s 20th Century Fox en Warner Bros ook nog eens (voor het eerst) besluiten om samen te werken resulteert dat in een film met geweldige praktische effecten en een indrukwekkende cast van bekende acteurs. Met acteurs als Steve McQueen, Faye Dunaway, Paul Newman, William Holden, Fred Astaire, Susan Blakely, Richard Chamberlain, Jennifer Jones, O.J. Simpson, Robert Wagner en Robert Vaughn is de lijst lang. Verder werkt het volgens het bekende rampenfilm scenario. Je wordt voorgesteld aan diverse mensen met hun kleine persoonlijke probleempjes die later met de ramp geconfronteerd zullen worden. De film biedt dan ook weinig verrassingen, maar de special effects zitten ondanks bijna 50 jaar oud nog goed in elkaar. Ook zijn er in het verhaal wat vrijheden toegepast om het verhaal beter te laten verlopen. Zo werken de telefoonlijnen niet maar kunnen Steve McQueen en Paul Newman elkaar regelmatig toch bellen. Of brandweermannen die rondlopen met explosieve lijkt me ook een uitdaging? Ach het mag de pret niet drukken! Best een goede rampenfilm met aan het einde woorden van McQueen die pijnlijk genoeg nog steeds voor wolkenkrabbers van toepassing zijn! McQueen zegt; “We were lucky today, The body count was only 200. One of these days 10,000 people are going to die in one of these firetraps.” (denk aan 9/11 of de Grenfelltoren)

Gisteren het derde deel afgekeken van The Toxic Avenger. En deze viel mij tegen. Ik had een dag ervoor het tweede deel gezien en ik zag heel wat scenes die ook in dat tweede deel zaten (maar net even iets anders.) De openingsscène was wel nieuw en die overtuigde dan ook. Wat een heerlijke A-politieke binnenkomer was dat weer! Helaas was wat volgende veel minder. Herhalingen (door ontbreken van budget waarschijnlijk) en te weinig actie. Pas aan het einde herpakt de film zich. Nu werd in veel hilarische tweede deel al aangekondigd dat er een derde deel kwam en kan ik me voorstellen dat uit budgettair oogpunt er dus gekozen is om direct voor deze film scenes mee te schieten. Helaas is de film hierdoor wel een heel stuk minder!

Toxie is terug! Vijf jaar naar het eerste deel kwam er een tweede deel uit. Tromaville is ontdaan van alle criminaliteit en de Avenger werkt bij een blindeninstituut. Maar nieuw gevaar dreigt als Apocalypse, Inc. een snood plan bedenkt om van hem af te komen en de Toxic Avenger gaat naar Japan om naar zijn vader te zoeken. Hilarische Kung-fu gevechten met vis! Deze sequel verschilt vooral met de eerste doordat het allemaal zeer luchtig is.Zoals het bij een goede Troma hoort is het acteerwerk belabberd, de grappen van flauw naar ranzig. Is er wat maatschappij kritiek en zijn er ontblote vrouwen boezems.Toch steelt de film mijn hart. En heb ik met een grote glimlach zitten kijken naar dit werkje!

De film kwam mij een beetje over als de Horrorvariant van Porky's (1982) maar zeker niet slecht. Ik heb de lange directors cut versie gekeken. Ik had het vermoeden dat het acteerwerk express heel erg dik aangezet was. Zodat het erg irritant overkwam. Maar moet zeggen dat ik wel genoten heb van deze pulpfilm. Er zaten toch een paar briljante vondsten in. Wat te denken van die jongere die voor punten mensen van de straat reden? Het leek GTA wel! Maar dan wel politiek incorrecte versie. Of wat te denken van het monster met een tutu? Briljant. Verder dit de film vol met satire, blote vrouwen, typische jaren `80 thema`s en gore. Redelijk geinig filmpje.

Hoe tijden veranderen....of toch niet? The Toxic Avenger, bedacht door Lloyd Kaufman en Michael Herz van Troma Entertainment, ging in 1984 in première. Uiteraard kwam dit niet in de bioscopen, cinefielen en critici gingen er met een wijde boog omheen maar de film vond wel zijn weg naar VHS en werd het een verrassend grote underground-hit. De film leverde door zijn mix van buitensporig geweld, naaktheid, grove humor, splattereffecten, milieu-commentaar en anti-establishment karakter een flinke schare fans op!

Jarenlang werd er gesproken over een reboot...en in 2010 werd er een "gezinsvriendelijke" remake aangekondigd. In 2013 gonsde zelfs de naam Arnold Schwarzenegger rond, drie jaar later die van Guillermo del Toro totdat in 2019, Macon Blair werd aangekondigd om het te schrijven en regisseren. En in 2023 was het eindelijk zover...de nieuwe Toxie ging in première...en toen konden ze geen distributeur vinden. De film zou te gewelddadig zijn en om dezelfde reden schijnt het financieel tegen te vallen.

Maar voor een film die draait om chaos en bloederigheid, voelt het nog best vreemd conservatief en politiek correct aan. Het is een zachte R-rating. Deze versie bezit een gestroomlijnder plot en minder T&A, maar blijkbaar voor vele kijkers behoudt het wel de anarchistische geest van de eerste film. Gelukkig maar...en een goede remake weet ook dat het een dwaze onderneming is om te proberen het origineel te herscheppen. Oh, vergis je niet, dit is nog steeds geen hoge kunst, het is een luchtige film met een ongemakkelijk tempo en een beetje te lang, maar hij is ook inventief, onderhoudend en (het belangrijkste) erg leuk.

Het basisplot van een zero-to-hero-metamorfose wordt voortgezet in de reboot, maar met een paar belangrijke wijzigingen die het geheel op zichzelf laten staan. Melvin Fred Junko III werd vervangen voor Winston Gooze, een man van middelbare leeftijd die ook als conciërge werkt en onderbetaald wordt door de hebzuchtige baas van de chemische BTH-fabriek. Ongeneeslijke ziek, nog maar kort te leven en dat leven was al niet rooskleurig dus dit dwingt hem naar onbekend terrein...met alle gevolgen van dien.

Deze nieuwe Toxie is niet zo komische grof, onsamenhangend of anarchistisch als Lloyd Kaufmans origineel, maar dat zijn maar weinig dingen! Het is natuurlijk ook geweldig dat er iemand Macon Blair geld, tijd en middelen gaf om deze gekke overdreven momenten op het scherm te laten zien. Het is logisch dat deze film onverkort uitgebracht moest worden zonder knipwerk! Een liefdevolle ode die niet probeerde de vreemdheid van een monster met een dweil te verdoezelen, Een hartverwarmende en bloederige filmervaring, Elijah Wood, Peter Dinklage en Kevin Bacon en de rest hebben het overduidelijk naar hun zin heeft. Lloyd Kaufman (een traditie) en Macon Blair zijn ook nog even te zien! Oh en de studio geeft (minimaal) $ 5 miljoen om medische schulden kwijt te schelden. Dat is bewonderenswaardig.

Een korte film die deel uitmaakt van "A Ghost Story for Christmas" een anthologiereeks (is het dat wel met elk jaar éé'n aflevering?) van de BBC. De eerste aflevering van een reeks films die zijn geregisseerd en meer door Mark Gatiss Geen onbekende want hij schreef ook Crooked House (2008) Dit is gebaseerd op een spookverhaal van de Engelse wetenschapper en schrijver Mr. James. In dit verhaal vraagt John Eldridge, aan een ​​bibliothecaris of hij een exemplaar heeft van een oud Hebreeuws boek "The Tractate Middoth" Wat volgt is een verhaal vol eeuwenoud stofwolken, webben en spinnen. Het is een oud spookverhaal daarom bezit ook de film een rustiger tempo dan de meeste moderne horrorfilms. De regie en cinematografie zijn Britse degelijk en komen de subtiele, (enigszins) ouderwetse en ingetogen toon ten goede. De film werd minder goed ontvangen, misschien omdat het een beetje een vreemde keuze was om dit verhaal als eerste te bewerken voor televisie, aangezien het een van Mr. James' minder bekendere werken was, maar Mark Gatiss doet goed werk om liefhebbers van spookverhalen te boeien gedurende de prijzenswaardig korte 35 minuten.

Deze film leek nog niet helemaal te hebben besloten of het een horrorkomedie of een regelrechte slasher was. Hoe dan ook, het was verrassend vermakelijk. Kekke horror in een pretpark met naast een psycho-slasher-tweeling ook nog een motorbende en bloederige vallen. De giechelende, roodharige tweeling zorgt ook voor wat lucht en een lach. Het is grappig, maar niet belachelijk, beetje bloederig en een beetje schrik. Beter dan menig ander lowbudget film maar er zijn hier ook dingen die niet zo goed gingen.

Interessante maar teleurstellende horror-komedie. Het geheel ziet cinematografisch prachtig uit. En voor 45 minuten weet regisseur Tyler MacIntyre ook best mijn aandacht vast te houden. Echter daarna zinken de personages en de film steeds verder weg in 'hip nihilisme' Met het populair en luchtige uitgangspunt van de twee tienermeiden McKayla en Sadie die alles doen om populair te zijn op sociaal media zat zeker goed. Of misschien in dit geval meer; "Storm" van de "X-men" is de beste vriendin van "Negasonic Teenage Warhead" uit "Deadpool" en ze willen aandacht op sociale media. Maar hoe het mogelijk is om naar een sterk begin,recht op elke cliché van High School drama en Slasher-film af te steven, is mij een raadsel. Ook de leuke bloederige kills van het eerste uur zijn plots weg. Waren de ideeën op of grepen de producers in? Wat het ook mogen zijn een onvergetelijke ervaring is het hierdoor helaas niet geworden. En al is het ook niet heel slecht, het is gewoon allemaal net niet.

Het toneelstuk 'The Tragedy of Macbeth' van William Shakespeare is het kortste en tevens bloedigste tragedie die bard ooit schreef. Deze film is één van de vele interpretaties en is afkomstig van regisseur Roman Polanski. Het verhaal over de stoutmoedige Schotse generaal Macbeth die van drie heksen (Three Wyrd Sisters) de voorspelling te horen krijgt dat hij op een dag koning van Schotland zal worden, is natuurlijk bekend. Een voorspelling die overigens tevens zijn ondergang behelst. behelst! Hoewel sommige elementen van de plot en dialoog zijn ingekort, uitgebreid of anderszins gewijzigd, wordt het grootste deel van de originele tekst intact gehouden.

Echter laat precies wat de film nu nog zo bijzonder goed maakt, in het jaar van uitkomen een punt van kritiek zijn geweest! De film schuwt het namelijk niet om expliciet bloederige en verontrustende beelden te laten zien. Gapende wonden, een naakte gek-geworden Lady Macbeth en kakelende heksen. Het acteerwerk, bij Shakespeare-verfilmingen toch een must, zijn erg sterk! Misschien zijn vertolkingen iets te theateriaal. Ik vond het in ieder geval niet storend.

Daarnaast zijn er visuele mooie sombere scènes met hevige regenval en winderige locaties die adembenemend goed werken en ook de kostuums en kastelen zijn prima verzorgt. Roman Polanski maakte deze schitterende film niet lang nadat zijn zwangere vrouw Sharon Tate in hun huis in Beverly Hills werd vermoord door leden van Manson-familie Doordat de regisseur elders geen financiering kon krijgen werd de film gefinancierd door Hugh 'Playboy' Hefner. De film werd helaas geen succes maar de film staat anno 2021 nog steeds als een huis! En hoort zeker tot één van de betere interpretaties die ik heb gezien!

Het eerste solo-uitje voor Joel Coen en het is naar mijn inziens vooral een veilig uitje. Het is een behoorlijk klassieke en letterlijke her-vertelling van het verhaal van Macbeth. Alsof hij Shakespeare-puriteinen absoluut niet voor het hoofd wil stoten! Grijpt het daarom terug naar de oude films uit de jaren '20, inclusief het 4:3 beeld? Wat me direct bij mijn eerste opmerking brengt want ik begrijp niet zo goed waarom je met digitale zwart-wit opnames, wel dit format wil gebruiken, maar goed dat zal wel een hipster of regisseur--dingetje zijn. Echt meerwaarde was er niet! Daarnaast lijkt alles op een podium gebouwd (voor een jaren '20-decor) Hierdoor ontworstelt het zich nooit helemaal aan zijn toneelproductie uiterlijk. Shakespeare-tragedies opvoeren op toneel zijn prima maar film vergt toch ook wel iets meer... Enfin ik zal die beide keuzes nooit echt helemaal snappen. Dat het meer een toneelproductie is, komt ook naar voren omdat het bronmateriaal van dit verhaal, het bloederigste is van Shakespeare maar is er in de film bijna géén druppeltje te vinden! Dat mag niet... van de puriteinen? En dan is er nog het gebied van acteren; Denzel Washington doet het opvallend goed en de acteur kauwt op elke regel en geniet duidelijk van de rol. Maar aan de andere kant komt een actrice als Frances McDormand over alsof ze de dialoog ongemakkelijk lijkt op te voeren. (hoe getalenteerd ze ook is) Uiteindelijk lijkt het vooral meer een oefening in stijl. Wat mij met nogal gemengde gevoelens achterliet. Altijd goed dat er weer een nieuwe Shakespeare-bewerking toegevoegd wordt aan de omvangrijke Filmografie. Maar persoonlijk vond ik dit nogal braafjes, nee geef maar wat meer wreedheid en waanzin en dus was dit voor mij niet de allerbeste bewerking.

Voordat regisseur Alain Payet, de film Nathalie Rescapée de l'Enfer (1978) maakte kwam er al ondermaatse nazisploitatie-film van zijn hand. Dat was deze Speciale Trein voor Hitler. Na een in Duits gezongen cabaret-chanson en wat gedoe met leden van de Nazi-partij rijd volgens het verwaarloosbare plot en stoomtrein vol schaars geklede vrouwen naar het Oostfront (waar uiteraard een mooi zonnetje schijnt!) Enfin de aaneenschakeling van onsamenhangende scènes duurt maar voort ! Het acteerwerk is uiteraard op zijn best klungelig. Voor de vrouwelijk cast was alleen belangrijk dat ze vol op naakt en in denigrerende scenes wilden spelen! Was dar nu bewust of onbewust dat er een soort van koude oorlog-verwijzing in zat ? Duitse soldaten waren namelijk erg door zich te vergrijpen en verkrachten aan de vrouwen maar de Russische soldaten waren erger door naast verkrachten ook opgewonden te raken van paardje te rijden of spanking! Uiteraard waren alle partijen (Russen, Duitsers en Amerikanen) er wel over eens dat de vrouwen onderdanige moesten zijn en geschikt waren voor maar één ding! Een goed gemaakte film had ik niet verwacht maar ik blijf het toch verrassend vinden dat dit genre ondanks hun reputatie nergens ook maar de soft-seksfilms ontgroeid en het vooral gedomineerd wordt door amateurische broddelwerk.

Het is augustus 1944 en de geallieerden staan ​​op het punt Parijs te bevrijden. De Duitse kolonel von Waldheim (Paul Scofield) is van plan honderden schilderijen van beroemde kunstenaars naar Duitsland te vervoeren. Aan Burt Lancaster als de spoorwegman genaamd Paul Labiche en het verzet de taak om dit te plan niet te laten slagen. Dit is zeer losjes geïnspireerd door feitelijke gebeurtenissen want in werkelijkheid stopte het Franse verzet de trein niet door moedige sabotage, maar door bureaucratische rompslomp. (zie het verhaal over de Franse kunsthistorica Rose Valland) Ondanks alle onlogica van het verhaal. werkt de avontuurlijke actievolle film wel op vrijwel elk niveau. Het hart van de film is dan ook de prachtige actiescenes, zoals een bombardement op een rangeerterrein en een onovertroffen spectaculaire trein-ontsporing/ crash met echte locomotieven. Wel werd de film grotendeels in het Engels opgenomen en de aanwezige Franse acteurs gebruiken naar behoefte Franse of Duitse accenten. De Amerikaanse Lancaster deed geen eens een poging voor een ​​Frans accent. Deze zwart-wit avonturen- annex WO II-actiefilm was een erg fijne en goedgemaakte kijkervaring

Een volgens het boekje documentaire die vermoedelijk alleen relevant is als je bekend bent met de Marokkaanse band Nass El Ghiwane. Nu keek ik dit omdat ene Martin Scorsese het heeft uitgebracht op zijn World Cinema Project. Helaas ontbrak het hier vooral aan voldoende samenhang en is de muziek mij te eentonig. De liederen, lijken meer een vorm van gebeden begeleidt door percussie en zijn voor mij niet bijzonder interessant. Tussen de concert--scènes zijn er zwart-wit beelden geplaatst. Vaak begrijp ik helemaal niet waarom het beeld op dat moment aanwezig is maar ze boeide meer dan het hele band-gebeuren Zo zijn er beelden te zien van een opstand, een man met sambaballen op het strand en plots vreemd willekeurige naaktheid Opvallend want bij de concerten was "Men Only" en waren er geen vrouwen te bekennen. Oh en mensen die niet tegen dierenleed kunnen...opgepast er is eens scene waar bij het lijkt alsof iedereen het naar zijn zin heeft en dan draait de camera een beetje naar beneden en is er een geit in doodsstrijd. De film is uiteraard niet voor mij bedoeld, ik kende de band niet en ik was dus geen fan. Echter na het zien van de film wordt je ook geen fan en ben ik van mening dat de film de plank mis heeft geslagen.

In dit debuut van regisseur Michael O'Shea worden meerdere andere vampiers-films genoemd en getoond; helaas komt deze middelmatige film niet in de buurt van de genoemde klassiekers. Op zijn best poogt de film om een soort Låt den Rätte Komma In (2008) -light te zijn. De naam 'Let the Right One In' wordt dan ook meerdere keren geroemd door Milo de gekleurde vampieren-tiener uit dit verhaal. En als dat verhaal bij de relatie tussen Milo en Sophie (Chloe Levine) blijft is de film best aangenaam, echter tijdens de verschillende zij-plotjes gaat het mis. Ook ontbeert de film dat duistere of donkere wat vaak rond vampieren hangt en de film net dat extra beetje sfeer meegeef. Het acteerwerk was alles behalve slecht maar helaas komt ook daar niet het nodige vuurwerk vandaan. Je krijgt nooit echt een band met de spelers en alles blijft helaas een beetje afstandelijk. Chloe Levine (die wel heel erg op een jonge Geena Davis lijkt) presteert nog het beste. Ook zijn er voor de oplettende kijkers nog een paar leuke cameo's van genre-genoten Lloyd Kaufman en Larry Fessenden. Ondanks een paar leuke ideeën en momenten is er verder te weinig 'bijt' (letterlijk en figuurlijk) in de film om van een topper te spreken die in de buurt kan komen van Milo's favoriete VHS-films.

"Then we were people living in the darkness, now we are people dying in the light. Which is better?"

De locatie van de Transsiberië Express van Peking naar Moskou spreekt uiteraard tot de verbeelding, En zodra het door Emily Mortimer en Woody Harrelson vertolkte echtpaar aan boord stapt is het dan ook genieten. Het koppel krijgt na een tussenstop gezelschap van rugzaktoeristen Eduardo Noriega en Kate Mara. Nu weet je ergens moet er ook iets staan te gebeuren...En regisseur Brad Anderson weet met dit gegeven (haast Hitchcockiaans) de kijker erg knap te bespelen om zo onderhuidse onrust op te voeren! Het tempo zit er dan ook goed in en je verveelt je geen moment. Daarbij wordt er goed geacteerd in deze film. Vooral Emily Mortimer is overtuigend als de ietwat verlegen Jessie, die graag fotografeert en niet zo van avontuur houdt. Een Russisch sprekende Ben Kingsley en Harrelson zijn niet vervelend maar ietwat inwisselbaar. De film overtuigt prima als een spannende thriller, eentje die veel ontleent aan de optimaal benutte locatie van de rijdende trein.

Hoe krijg je een geweldige vader-dochterrelatie? In het geval van regisseur M. Night Shyamalan realiseert hij voor zijn dochter Saleka Shyalaman haar droom dat ze een groot popster is. Bedacht een verhaaltje rondom een stadionconcert, zodat zijn dochter haar r&b-nummers te gehore kan brengen... Tja en zo zit je dus naar een soort concertregistratie te kijken die af-en-toe wordt onderbroken door vader Cooper die met zijn tienerdochter bij een concert is. Maar dit hele concert is georganiseerd om een moordenaar te vangen; het is niet moeilijk raden voor wie deze "val" uit de titel is opgezet.. en wie oh wie redt de dag door met grote reebruine ogen, de onvindbare killer te ontmaskeren? Naast ontelbare onwaarschijnlijkheden lukt het totaal niet om spanning te creëren. Tja dit is dus niet veel meer dan een vehikel voor Saleka Shyamalan om haar muzikale kunsten te vertonen en ook die zijn maar mager...

Hillbilly-terreur. Henry Chatwill (Henry Silva) heeft zijn knappe vrouw betrapt met een andere man. Henry en zijn boerenpummel -vrienden nemen het recht in eigen hand. Een viertal studenten reist naar het zuiden van Amerika en is getuige van de moordpartij. Het is een goed gemaakte film waarin regisseur William Fruet erin slaagt om veel in 95 minuten durende film te proppen. Er is voldoende actie, verontrustend bruut geweld en een vleugje vrouwelijk naakt, en deze film sleept nooit.

Ach je kunt gewoon niet al te negatief zijn op deze goedaardige onhandige maar plezierige kerstfilm. Op het eerste gezicht heeft het weinig gemeen met de "traditionele" kerstfilms. In plaats daarvan kruipt de kerstgeest naar binnen in de vorm van een goed bedoelde boodschap. Uiteraard begint dat al bij de naam Paradise die verwijst naar een kleine stad waar iedereen buitengewoon aardig, Joviaal en gastvrij is. Het is ook een film waar eigenlijk niet zo gek veel in gebeurd. Ja oké Nicolas Cage, Jon Lovitz en Dana Carvey overvallen een bank en als gevolg daarvan belanden ze in allerlei toevallige ongelukken. Maar nooit zijn die al te ernstig en zijn ze vooral onschuldig. Het draait voor de drie mannen om feestvreugde, vrede op aarde, goede wil en familie. Ja deze film is prima! Zeker zo rond Kerstmis! Het gaf me wel een goed gevoel!