Meningen

Geanimeerde mockbuster van de filmstudio The Asylum, bedoeld om te profiteren van de populariteit van Dreamworks Trolls. De film bezit een mengelmoes van wel erg vreemde keuzes. Er is echt hele slechte 3D-animatie in te zien. Alhoewel de ogen van de trollen gedetailleerd en vaak glazig bijna eng waren en zo uit een horrorfilm zouden kunnen komen. Ware het niet dat de animatie gewoon lachwekkend slecht was. Oh en waarom stonden die trollen nooit stil? ADHD ofzo? Het verhaal volgt het standaard vertelling over een sociaal geïsoleerd jochie dat op een zomerkamp vriendschap sluit met een trol om zo een einde te maken aan de vete tussen de mensheid en trollen. Nog zoiets ongelofelijks; voor de stemacteurs hebben ze; Dick Van Dyke, Jerry O'Connell, Ja Rule en Tionne "T-Boz"Watkins (meidengroep TLC) ingehuurd...die moeten toch ook aardig wat gekost hebben? En gek genoeg was het stemwerk meer voordracht dan acteren. Dit voelt niet eens meer als een afgewerkt product, die is puur haast werk om samen te vallen met de releasedatum van Trolls. Er is geen enkele reden om deze film te kijken...En Ja en ik keek dit echt vrijwillig voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Oei, wat een mysterie als er op de Trollenberg in Oostenrijk veel wandelaars zijn verdwenen. Want hé bergklimmers die verongelukken regelmatig en zo'n vreemde, onbeweeglijke radioactieve wolk, is helemaal géén rede voor paniek. Bouw er gewoon een peperduur observatorium bij zodat een stel zusters met een psychische band en een wetenschapper gezellig naar deze berg kunnen reizen. Niemand weet natuurlijk dat deze wezens in de wolk op onverklaarbare wijze kunnen communiceren met een klein aantal mensen. Het begin waar twee mannen op de berg een derde proberen te redden en het einde met de buitenaardse monsters waren wonderbaarlijk nog best goed! De speciale effecten zijn gemaakt door Les Bowie, bekend van Hammer's Quatermass-, Frankenstein- en Dracula-serie en in 1979 postume Oscar won voor Superman uit 1978. Helaas is er in het tussenstuk ook veel geklets, toch weet men de spanning aardig op te bouwen! Waardoor het zeker niet slecht was voor een Britse B-film!

Oorlog is he(i)l-larisch

Bijtende satire uit het Reagan/Rambo-tijdperk. Echter verliest Troma nogal de focus met hun kenmerkende komische insteek (ziekelijke humor en alles behalve subtiel) en uiteindelijk eindigt in een verwarde puinhoop. Het verhaal is op zich simpel; vliegtuig uit Tromaville stort neer op een onbewoond eiland al vlug ontdekken ze dat het eiland gebruikt wordt als basis voor internationale terroristen van alle soorten pluimage. Algauw is het een krankzinnige actiefilm waarin het groepje overlevenden een paar kampen van goed getrainde terroristen uitroeit.Uiteraard wordt er geen kans onbenut om bloed, ingewanden, halfnaakte vrouwen te laten zien en uiterst politiek -incorrect zo'n beetje iedereen te beledigen. Gek genoeg schijnt dit de duurste Troma-film te zijn. Echt het eraan af zien deed ik niet. Al met al nog wel een leuke Troma maar minder uitbundig/vreemd als andere.

Deze film is de derde van de zeven samenwerkingen tussen Jess Franco en de Britse producent Harry Alan Towers, waarvan er meerdere met Christopher Lee en de meeste met Towers' vrouw Maria Rohm waren. Men wilde duidelijk meeliften op het succes van Michael Reeves' Witchfinder General (1968) en vonden in de 17e-eeuwse historische figuur 'Hanging Judge' George Jeffreys de geschikte kandidaat. Wat ze mixte met gedeeltes van de roman Lorna Doone.

Deze George Jeffreys was lordkanselier van Engeland en opperrechter en stond bekend als een gewetenloze, harde rechter. Als hij ervan overtuigd was, dat iemand schuldig was, dan was hij dat ook! Was hij eerst de gunsteling van de protestantse koning Charles II, maar toen de katholieke Jacobus aan de macht kwam, wisselde hij van geloof, en ging nu net zo geestdriftig op protestanten jagen, als dat hij daarvoor op katholieken deed. Hij bevestigde zijn bloeddorstige reputatie als wrede rechter na de Monmouth-opstand doordat hij honderden gevangen ter dood veroordeelde of liet deporteren naar de Caraïben. Er kwam een eind aan het schrikbewind van rechter Jeffreys na de Glorieuze Revolutie van Willem van Oranje waarna hij in de gevangenis in de Tower belandde en stierf op 41 jarige leeftijd.

Christopher Lee is, nou ja, Christopher Lee. De mooie blonde Maria Rohm schittert als een van de vele potentiële slachtoffers. Seks en naakt zijn wel aanwezig maar gelukkig nooit zo prominent als andere uitbuitingsinspanningen uit de jaren '70 en vermoedelijk pas achteraf toegevoegd. Deze film mag dan verbleken in vergelijking met het folk-horrormeesterwerk van Reeves of het latere The Blood on Satan's Claw (1971) van Piers Haggard, maar het is op zijn minst een vreemde maar verrassend goed gemonteerde combinatie van historische feiten, liefdesverhaal en heksenjacht-horror.

Onvervalste Italiaanse trash. Minder dan low-budget, nergens goed acteerwerk, meer naakt op de poster dan in de hele film, logica is soms ver te zoeken maar het kijk nog aardig weg. Pietro Torrisi oogt als het equivalent van Arnold Schwarzenegger maar met nog minder talent. De mooie Sabrina Siani loopt de gehele film rond in bikini en maak zich meer zorgen over of haar haar wel goed zit dan iets anders. Het verhaal is natuurlijk niet al te moeilijk: Spierbal Siegfreid (Torrisi) moet het kwaad bevechten in de persoon van Morak de zoon van de boodschapper van de duivel Belial. Dit doet hij door te voorkomen dat Morak trouwt met de rondborstige blonde Valkari (Siani) Zucht, 89 minuten heen en weer rennen en zwaard tegen zwaard slaan dus! Het positiefs was ik over de scene in de Well of Madness. Die was nog wel aardig gedaan om helaas dan wel weer te eindigen met onbegrijpelijke logica. Maar dat was dan ook het enige leuke Z-grade momentje...

Och, dit was toch best fijn naar Full Moon Entertainment en Charles Band begrippen. Al wil ook niet beweren dat dit een goede horrorfilm is die geweldig was om naar te kijken. Deze film was eerst opgezet als een miniserie van 5 afleveringen en is later tot één film gemaakt. De film kan dus episodisch aanvoelen!

De film draait uiteraard ook een beetje op nostalgie en slim als Charles Band is neemt hij Scream Queens die in de jaren '80 en '90 ook in VHS-horrorfilms van zijn eigen maatschappij speelde. Je ziet dan ook fragmenten in de achtergrond van Alien Abduction: Intimate Secrets, Slave Girls van Beyond Infinity, Creepozoid, Sorority Babes in de Slimeball Bowl-O-Rama, Head of the Family en Subspecies II: Bloodstone. Deze film is dan ook gemaakt voor fans van die films, het zal het beter doen voor degene die ermee is opgegroeid dan voor de algemene horror-fans

Met de dames; Darcy DeMoss, Linnea Quigley, Brinke Stevens, Michelle Bauer, Jacqueline Lovell en Denice Duff heb je denk ik een flink gedeelte van de B-film Screams Queen te pakken. Of het niet genoeg is, zijn er ook cameo's van Kristine DeBell, Carel Struycken, David DeCoteau en zelfs Stuart Gordon kom nog even langs! Maria Olsen die de moeder van Max speelt, is daarnaast ook geen onbekende!

Helaas slaagt de film niet om je op het horror-gedeelte iets leuks te bieden. Wat je op de poster ziet, is alles wat er aan speciale effecten is te zien. De kills zijn bijna niet in beeld en er stroomt zo goed als geen bloed. De kibbel-dialogen tussen de verschillende dames waren soms nog wel vermakelijk. Vooral Lovell en Duff stelen de show als twee kibbelende sterretjes.

Over het algemeen pakte het eindresultaat leuk uit en ondanks de gebreken was het wel leuk om de dames weer te zien acteren. Daarom moet ik wel redelijk mild zijn in mijn waardering!

"I've got the most scathingly brilliant idea!"

Laatste speelfilm van Ida Lupino als regisseur, hierna deed ze voornamelijk nog televisie-werk. En gezien de inhoud van de film, een productie die ze kreeg vanwege haar geslacht en niet haar vaardigheid. Er is een volledig vrouwelijke cast en de film gaat over vrouwelijke vriendschap (relaties) en volwassen (coming of age) worden. De twee vrouwelijke hoofdrolspelers raken vanaf de eerste paar minuten van de film verstrikt in allerlei soorten kattenkwaad, en gelukkig is het geen al te 'meisjesachtig' soort onheil

Ik vond het echter op geen enkele manier echt geweldig, het is verder ook een hele onschuldige film. Het deed me vooral denken aan een soort wanna-be Disney-film (komedie is ook een te groot woord) maar positief genoeg om niet kinderachtig te zijn. Iets wat destijds misschien schandalig moet zijn geweest, was het roken van sigaretten en later een sigaar Maar verder doen de ondeugende dames niet veel echt schokkends.

Ida Lupino is efficiënt en voldoende gevarieerd om het er nog sympathiek uit te laten zien. Maar terwijl het toch lang genoeg is, springt het op een lukrake manier door de tijd zodat het soms voelt alsof scènes ontbreken (mogelijk een budgetprobleem) En er is een erg netjes pro-katholiek einde.

De uitvoeringen van Hayley Mills, June Harding (Mary en Rachel) en Rosalind Russell (moeder-overste) zijn leuk en goed. De verschillende nonnen worden aan het begin van de show geïntroduceerd en vervolgens als personages genegeerd. Zoals ook de rest van de personage bijna niet zichtbaar zijn. De film is braaf, veilig maar nog wel goed voor wat het is. Echter voor Ida Lupino's doen is haar laatste film (ook mijn laatste die ik nog moest zien) te teleurstellend.

De film was wel een grote hit in de bioscopen, en er kwam dan ook een vervolg Where Angels Go, Trouble Follows (1968)

We kennen allemaal wel de films waar er gezeuld wordt met een dode. Denk aan Weekend at Bernie's (1989) of recentelijk Swiss Army Man (2016)

Hitchcock maakte ook zo'n film. De film zal niet tot (zijn) de beste behoren maar is zeker het kijken waard. Vooral visueel is het een prachtige film. Alles is in mooie herfstkleuren gefilmd. Shirley MacLaine in de film haar eerste rol voor het grote doek en doet dit zeer overtuigend. Niet alle grappen in de film zijn even geslaagd maar er waren zeker een paar hele leuke. Naar mijn mening gaat het ook net iets te veel door. Ondanks dat de dialogen wat klungelig overkwamen en de cast te houterig speelt. Laat Hitchcock toch zien dat hij ook met andere genres wel iets leuks kan maken. Zijn thrillers zijn overtroffen maar het mag er wezen de Herrie om Harry.

Braden Croft, de schrijver en regisseur van deze film was ook betrokken als tweede man, bij What Keeps You Alive (2018) Die film draaide om een soort kat-en-muis-spel en dat is eveneens het geval bij deze. Het is verder wel een aardige psychologische thriller die wat leent uit andere horror/thrillerfilms. Het speelt met de vraag; Wat is echt en wat niet? Naast die vraag, zitten er ook een paar wendingen in de film en op sommige momenten waren die best verwarrend. Ook is de conclusie een beetje dubbelzinnig en je kunt het op een aantal manieren interpreteren. Het acteerwerk was best goed en hoofdpersonage Avery Malone wordt zeer overtuigend gespeeld door Sara Garcia (TV Serie Reign) Ik vond het een onderhoudende film, alhoewel er geen al te grote wending zijn om je een ah-ha-moment te geven. Gaat het ook niet voor de goedkope schrik. Een prima, nette film!

Tjonge was dit wederom een moetje ofzo...? Had verwacht dat dit leuker was dan dat het nu was...De eerste film van de regisseur, The Blazing World (2021) was een leuk oprecht ambitieus filmpje, de tweede een Prime RomCom en deze SkyShowtime-thriller is eigenlijk niet veel beter! Het uitgangspunt is standaard Home Alone-gedoe. Overvallers die dom waren en een meisje in kleine ruimte.Het scenario is zwak want veel van de beslissingen en plotontwikkelingen van de personages lijken er alleen maar te zijn om het verhaal vooruit te helpen, zonder veel aandacht voor consistentie of logica, wat uiteindelijk de geloofwaardigheid van de film schaadt. Veel hangt dus van Sophie Turner af....tja...als soapsterretje misschien wel geloofwaardig maar een sterke hoofdrolspeelster...Als dit een film is die mij moet overtuigen dat ze Lara Croft kan spelen, weet ik het niet zo zeker. In een paar scènes was een beetje van Carlson Youngs invloed te zien maar verder een enorm niemandalletje.

Best aardige en vlotte horrorfilm! Dit was verrassend beter dan ik dacht dat het zou zijn maar het is ook niet iets dat we nog nooit eerder hebben gezien. De eerste tien minuten van het feest waren een beetje saai, maar toen ze eenmaal bij het huisje waren...ging het wat meer los. Er zijn dan ook enkele geweldige momenten. Het is netjes gefilmd en de vertolkingen van de cast waren prima. Vooral David Oakes (The Borgias) was overtuigend als de charismatische broer Justin en Jennie Jacques was erg leuk als bitch Eleanor. Ik kende haar ook van de rol van Judith uit Vikings. Al met al was het een erg vermakelijk en plezierig anderhalf uur met een beetje spanning en een beetje gore.

Obscure Japanse cyberpunk-film

Een film die vooral (voor mij) in tweestrijd is; Enerzijds zijn er zeer mooie shots, wordt er mooi gespeeld met licht en schaduwen en voegen de beelden soms echt iets toe om je te wanen in een cyberpunk-wonderland maar diezelfde beelden zijn gewoon lelijk geschoten doordat alles er erg korrelig en flets uit ga zien. En de film heeft het juist nodig van die audio-visuele pracht. Want ook al is het acteerwerk wel voldoende, het is van een ondergeschikt belang aan het visuele, omdat er bijna geen teksten zijn. Zonder dat er dus eigenlijk heel veel gebeurt loopt de film van een claustrofobisch atmosfeer naar het meer symbolische te interpreteren einde. En daar tussen zien we shots die er niet altijd toe doen. Rest alleen nog de vraag of ik het ook goed vond? Helaas nee, niet echt het was wel aardig maar heel veel had ik er niet mee.

Je denkt dat het ergens heen gaat als Aitana en haar vrouw Gabi, samen met hun pas geadopteerde zoontje een verrassingsbezoek brengen aan het ouderlijk huis op kerstavond … de ouders gedragen zich echter vreemd en Aitana lijkt te zijn vervangen door een Roemeense vluchtelinge Nadia. Helaas draait de film alleen maar rondjes om een plot dat je al eerder zag in films uit 2017 en 2018. (raad zelf maar welke?) Allemaal erg "been there done that" Er is één het-is-een-droom schokkende scene maar dat is niet voldoende om van een goede horrorfilm te spreken! Er wordt geplaagd met demon-aanbidding of culinaire cultus. Maar van enige spanning komt hier niet veel terecht?

Helaas maakte de film mijn lage verwachtingen volkomen waar. Naar 10 à 15 minuten hebben we al de gebruikelijke clichés van meegebrachte joint en homo-grappen gezien. Het was dan nog een geluk dat de film zich iets herpakte met de bloederige miscommunicatie en de manier waarop er de draak wordt gestoken met de clichés van de echte hillbilly horror. Helaas komt de film zelf ook met de nodige clichés. Zo is er de standaard opbouw, die ook nog eens erg traag is. Het verschrikkelijk dik erbovenop liggend liefdesplotje met Katrina Bowden, het leuke zonnestraaltje uit de film. Maar het ergste waren toch de horrorelementen. Oké de film levert zowel een parodie als ook een hommages aan de films Evil Dead en The Texas Chain Saw Massacre. Maar de film zit zelf vol met gemakzuchtige simpele kills. Onbegrijpelijk?

Als je dan het predicaat horror wil,doe het dan ook goed? Als RomCom was het misschien een geslaagde film echter als horror is het dat niet.

Film over de heksenvervolgingen op het Finse eiland Åland. Die vervolgingen hebben ook daadwerkelijk in de zeventiende eeuw plaatsgevonden. Tegen die achtergrond zien we Anna Eriksdotter, een meisje van zestien die woont bij de plaatselijke kruidenvrouw en baker. Een dokter is er niet, wel een rechtelijke macht en een foute pastoor. Op het eiland komen nog veel oude rituelen en bijgeloof voor en de Rechter Psilander wil naar een "modernere tijd. " Daarom moet hekserij worden uitgebannen. Nu is er in kleine gemeenschappen vaak veel afgunst en roddel. Zo ook hier en de pijnbank en de beul kunnen hierdoor overuren draaien. Anna heeft het aangelegd met een getrouwde man, en daardoor raakt alles nog meer in een stroomversnelling. Dit had een zeer spannende film opleveren, helaas blijft het allemaal heel vlak. We krijgen met niemand echt een band. Ik kreeg ook een beetje het gevoel dat de regisseuse niet goed wist wat zij nu precies wilde vertellen. Er waren meerdere verhaallijnen die verschenen en dan weer net zo snel werden losgelaten. Het acteerwerk, afgezien van de hoofdkarakters, verdiende ook niet echt de schoonheidsprijs maar was voor mij niet storend omdat ik het wel vond passen bij de kleine eilandgemeenschap. Door het vakkundige camerawerk en het zeer natuurgetrouwe tijdsbeeld, redt de film het net om tot het einde toe interessant te blijven. Historisch drama waar veel meer in had kunnen zitten!

Sleep, or Hastar will come for you”

Hindoeïsme, Een geloof dat vele goden kent, zoveel dat niemand weet hoeveel precies. Het is dan ook geen probleem om een extra god te bedenken. In deze film heeft Lakshmi, de Godin van de Welvaart, waarvan men zeg dat haar baarmoeder de aarde is, een zoon die Hastar heet. Deze zag hoe zijn moeder welvaart (goud) en eten (graan) schepte voor de mensheid, maar Hastar wilde alles voor zichzelf. Uiteraard werd hij tegengehouden door andere goden. Om hem te beschermen nam de Godin van de Welvaart Hastar terug in haar baarmoeder maar op de voorwaarde dat hij niet meer aanbeden zou worden en gewist werd uit alle verhalen. Het goud mocht hij houden.

En dat Indische verhaal was zeer verfrissend! Er zijn geen emmers bloed of extreme spanning, maar er is wel aandacht besteed aan set & creature-design. Grootmoeder was goed uitgewerkt, al was Hastar dan weer minder. Ook verliep het verhaal zelf ietwat chaotisch. Ze proppen er teveel erin; de Britse kolonisatie of hoe vrouwen en kinderen worden behandelt. En uiteraard wordt er een paar keer gezongen, gelukkig wordt het hier niet ondersteund door dans. Dat is zeker al een pluspunt voor ons westerlingen. Deze horrorfilm uit India heeft tekortkomingen maar het is wel zeker een geslaagde horror/fantasyfilm.

Geen rampzalige Noorse rampenfilm! Ze zijn succesvol dus lijkt/leek het een beetje een traditie te worden van de Noren om elk jaar een rampenfilm uit te brengen. Eerst kwam Bølgen (2015) daarna volgde Skjelvet (2018) In 2019 was er dan deze. Hierna volgde nog Breaking Surface (2020) en Nordsjøen (2021) Ach ze zijn leuk, vakkundig gemaakt, kijken door enig realisme makkelijk weg en lijken qua opzet ook allemaal op elkaar. Deze keer is het de bedoeling dat we ons zorgen maken over een tiental slachtoffers die met Kerstmis vastzitten in een met rook gevulde tunnel. Hoewel het nergens baanbrekend is, is het een uitstekende optie om de tijd te doden.

Oké, dit was een teleurstelling. Dit was verre van een echte giallo. Dit is meer een Italiaanse erotische film die gebruik maakt van elementen van het giallo-genre en het probeert te combineren met Roger Corman’s "Poe-cyclus" Helaas is het veel naakt en maar weinig bloederigheid. Dat begint al met schrijver Oliviero die aan het begin zijn hand in een openstaande blouse stopt om aan de borsten van vrouw te zitten. Waarna alle aanwezige beginnen te zingen en een andere vrouw begint te strippen.

Om te vervolgen met een bitch-slap en een verkrachting...Tja de toon is gezet....Natuurlijk is er wel een maniak die meisjes vermoordt maar de film richt zich meer op de ruzie die Irina heeft met haar dronken en losbandige echtgenoot. Totdat nichtje Floriana uit het niets arriveert. De film, wordt dan vooral voortgestuwd door gedoe om een zwarte kat en een lesbische scène met tante Irina, een crossmotorrace in de modder, opnieuw seksscènes, nu met haar oom en de motorrijder en dan toch moordscènes...

In het laatste half uur ofzo komt Edgar Allan Poe aan de beurt maar dat word flink afgerafeld want de tijd is bijna op. Het soapachtige melodrama en de talloze seksscènes maken dat dit niets bijzonders was. Desalniettemin is er een beetje kwaliteit, er is degelijk camerawerk en het ziet er niet al te goedkoop uit en natuurlijk is er de zwoele Edwige Fenech...Maar een giallo, in de ware zin van het woord...kan ik dit niet als beschouwen.

Aardige film, met wat enge(gore) scene`s. Weinig echte horror aangezien er alleen wat schiet werk in voorkomt. Pluspunt vond ik ook dat er heel wat leuke dames in rond- liepen die soms nog maar weinig kleding aan hadden. Dit was nergens echt storend! Wat in andere films nogal eens het geval kan zijn! Ook vond ik de onderwater- scene`s erg geslaagd. Dit voegde echt iets toe aan de spanning. Alhoewel als ze in de grotten boven water zijn het wel erg donker is om iets te zien.

Deze Ozploitation begint als een futuristische versie van Women in Prison (WiP)-film en veranderd langzaam in een bloederige variant op "The Most Dangerous Game". Je ken deze films wel; onschuldige gevangen (meestal vrouwelijk) die worden vastgezet om gezamenlijk te douchen (die doucheruimtescène was enorm gaaf gefilmd) en een sadistische gevangenisbewaarder het hoofd moeten bieden. Hier is het kamp alleen wel in de toekomst en een totalitaire regering pakt iedereen op van wie ze beweren dat ze 'afwijkend' zijn. De onschuldige mooie brunette Chris Walters (Olivia Hussey), de blonde met losse moraal Rita Daniels (Lynda Stoner) en politiek dissident Paul Anders (Steve Railsback) zijn de drie nieuwelingen die je in de film volgt. Maar net wanneer de film zich op het mindere WiP-vlak dreigt te begeven veranderd het in een bloederige trashy, schlocky-sensatie. Een jacht van rijke elite vol met goede gore (na jaren '80 maatstaaf); uitgestoken ogen, pijlen uit een kruisboog, afgehakte handen, exploderende hoofden en Euh....zelfs een weerwolf-assistent op een bulldozer! En alles eindigt geheel in stijl met een grote BOEM! Ja hier heb ik super van genoten!

Sterke opvolger van Page Eight. Wederom met Bill Nighy. deze speelt de rol van John Worricker erg goed. Er zijn wat verwijzingen naar deel 1 maar volgens mij kan je ook zonder deze gezien te hebben het nog goed volgen. Het speelt zich ongeveer 3 maanden naar de eerste film af. En dit keer een nog grotere cast van bekende acteurs en actrice`s. Christopher Walken vs. Bill Nighy is een goud team. Maar Winona Ryder stal voor mij de show! Adembenemend en mysterieuseen echte femme fatale. Goh, wat speelt ze deze rol fantastisch. Ook de locatie van dit belastingsparadise is zeer mooi om te zien. Kortom gezegd super-cast, mooie set en goed verhaal. Een zeer goeie aanrader!

Verzameling van 17 korte films naar de gelijknamige verhalenbundel van Tim Wintonover. Als rode draad is er het persoon Vic Lang die verschijnt in verschillende leeftijden in de filmpjes. De film is er in twee vormen; ik heb de beknotte vorm voor de Britse markt gezien; die bijna de helft van de looptijd van drie uur is. Dat betekent dat de zeventien hoofdstukken zijn inclusief begin en einde, teruggebracht naar negen segmenten. De anthologie leek mij vooral interessant door betrokken bekende namen.

Ash Wednesday; Aan het begin en het einde zijn er zandanimaties te zien. En hoor je Colin Friels (Darkman (1990) voorlezen met half gefluisterde stem uit het gedicht van TS Eliot met dezelfde naam.

01. Reunion van Simon Stone (The Daughter (2015): je schoonmoeder kom over voor kerstfeest, je kijk enorm tegenop maar door een gebeurtenis valt het allemaal wel mee. Luchtige maar aangenaam en een aardige opener. Richard Roxburgh en Cate Blanchett - die Vic en Gail spelen - kunnen natuurlijk veel met een beetje doen. Robyn Nevin als Schoonmoeder is ook geen onbekende.

02.Aquifer van Robert Connolly (Balibo (2009); een man (Callan Mulvey) die is gepest als kind moet de demonen uit het verleden verwerken als er een kinderlichaam wordt gevonden. Ziet er mooi uit maar het uiteindelijke verontrustende geheim is niet bijzonder boeiend.

03.On Her Knees van Ashlee Page: een jonge Vic (uit het eerste segment) vind dat zijn moeder Carol ongerechtigheid wordt aangedaan maar beseft dat het juiste doen niet altijd goed voelt. Vrij eenvoudig verhaaltje met een korte speelduur waar eigenlijk niets in gebeurd.

04. The Turning van Claire McCarthy (Ophelia (2018); dit verhaal draagt de naam van de film en zal dan ook de beste moeten zijn. En oké Rose Byrne als 'woonwagenpark trash' was best goed. Ze speelt een misbruikte en mishandelde vrouw en moeder van twee kinderen die vriendschap sluit met een paar wedergeboren christenen (waaronder Miranda Otto) uit de middenklasse. Best netjes gefilmd ook maar wat een verschrikkelijk verhaal over niets anders dan evangelisatie.

05. Long, Clear View het regiedebuut van Mia Wasikowska waarin de uitdagingen en angsten van een tween (vermoedelijk ook Vic) worden verbeeld door wat filmische trucjes en een verteller vertelt wat er op het scherm gebeurt. Aardige en charmante korte film, maar die ook een beetje buiten de anthologie valt.

06. Commission van David Wenham nog een regiedebuut van een acteur. Nog een vrij eenvoudig filmpje,

Bob, een politieagent die het huis verliet om te leven als een semi-kluizenaar in Australische outback. Veel dialoog tussen Vic (Josh McConville) en zijn vader (goed acterende (Hugo Weaving, duh) Bekwaam maar zonder veel impact.

07. Cockleshell van Tony Ayres (Walking on Water (2002) Voor mij het mooiste filmpje; goede setting, het strand, een paar huizen, een opkomende puber romantiek en een paar metaforen. Heerlijk en in korte tijd wordt een goede krachtige karakterboog bereikt.

08 . Sand van Stephen Page (Spear (2015) twee jonge Aboriginaljongens die flirten met een tragedie op het strand. Dialoogloos, poëtisch en experimenteel. Ziet er mooi maar wederom is het gebeuren alleen maar bijna...

De filmpjes; Big World, Abbreviation,Damaged Goods, Family, Small Mercies,Immunity,Boner McPharlin's Moll, en Defender missen in de Britse versie en heb ik dan ook niet gezien. Afgezien dat je de film kan beschouwen als een soort bloemlezing van Australisch talent, is het ook niet veel meer. Als anthologiefilm vond ik het nogal inconsequent (al kan daar ook meespelen dat ik meer horror-anthologies gewend ben) De filmpjes waren maar mager aan elkaar verbonden en dat het zich afspeelt in het plot genoemde badplaats werd nergens duidelijk. Laat ik de beoordeling door de goede bedoelingen maar aan de positieve kant houden! (mede omdat dit de verkortte versie was)

Zo slecht was deze gothic horrorfilm nu ook weer niet hoor! Echter kijkers die de typische formule van de hedendaagse horrorfilms (Boe-schrik van het harde geluid) verwachten zullen inderdaad wat teleurgesteld zijn. Wat wel begrijpelijk is als het script, geschreven is door het “The Conjuring” duo Chad Hayes en Carey W. Hayes. Deze film vind zijn oorsprong in Henry James 'novelle The Turn of the Screw. Een verhaal uit 1898 maar dat nu in een moderner jasje is gestoken en zich afspeelt in de vroege jaren '90. Om redenen die niet helemaal duidelijk zijn want de opzet is nog steeds klassiek en blijft grotendeels ongewijzigd. Waar de film het iets laat af weten is het verhaal wat de schrijvers willen vertellen. Dit is een beetje onderontwikkeld, kijkers die niet op de hoogte zijn van het verhaal zullen het einde misschien te abrupt vinden.Terwijl degene die wel weten hoe het zal aflopen misschien net iets meer hadden gehoopt, dat het in het midden was gelaten. Daarnaast zijn er verschrikkelijke oneliners. En ik weet wel dat het niet is goed te praten maar er is best veel te wijten aan de rampzalig productiegeschiedenis van de film. Echter zijn de onheilspellende sfeervolle cinematografie, het prachtige gotische Ierse herenhuis dat als filmset fungeert en de goede optredens van de sterke cast, die van deze film een best fijne griezelige gothic horrorfilm maken. 3,3 *

Geforceerd leuk doen werkt bij mij niet!! Veelal van die scene`s zijn echt erg! Neem nu de scene dat hij bij de paspoort controle komt, dit is gewoon te dom voor woorden! Het ziet er zeer goedkoop uit, en de grappen zijn niets of minder dan "er komt een Nederlander in Belgie"(maar in dit geval dan Canada). Het was me eerst niet opgevallen dat Johnny Depp erin mee speelde. En dat is maar goed ook!! Ik heb een zwak voor de acteur. Hij heeft heel wat goede werkjes afgeleverd maar deze hoort toch zeker bij zijn dieptepunten! Las laatst dat ie een nieuwe agent zoekt aangezien zijn films alle floppen. Mijn advies is naar het zien van dit gedrocht om dit zeker te doen!!

Anderhalve ster omdat ik het monster/ de creatie wel erg leuk vond!!

Tjonge, er werd wat afgereden in deze roadmovie…Een Amerikaanse man en een Oost-Europese/Franse vrouw rijden in een Hummer door Californië, neuken, ruziën en neuken opnieuw. In horrorfilms zie je altijd kortstondig wat personage ergens naar toerijden om op de plaats van bestemming hun lot te ondergaan. In principe gebeurd dat hier ook, maar met dat verschil het rijden duurt 1uur en 40 minuten. Nu is het uiteraard in eerste plaats ook een drama, en worden er een paar summiere elementen uit de horror geleend. Wat die griezeligheid betreft is het een soort statement waarbij de mannelijke dominantie en zijn trots worden weggenomen door een invloed van buitenaf. Maar deze vertelling gebeurt in zo tergend langzaam tempo. Minutenlang wordt de auto van David door het woestijnlandschap gevolgd zonder dat er werkelijk iets gebeurt. De twee geliefden zitten langdurig zwijgend in de auto, zonder dat er iets gebeurt. De twee liggen op bed en zeggen af en toe wat tegen elkaar maar meer gebeurt er niet. Kortom cinema met eindeloos niets...

Deze film ontleent zijn titel aan een korte verhalencollectie uit 1837 van Nathaniel Hawthorne

met dezelfde naam. De film is duidelijk tot stand gekomen als gevolg van het succes dat Roger Corman had met zijn reeks bewerkingen van Edgar Allan Poe. En dan in het bijzonder 'Tales of Terror', in beide films is namelijk Vincent Price de verbindende acteur van alle drie de verhalen.

Het eerste verhaal is "Dr. Heidegger's Experiment" wat tevens het enige verhaal, wat ook echt in de omnibus was te vinden. Echter is het verhaal hier wel veranderd in een Poe-achtig verhaal over; water dat op mysterieuze wijze op een doodskist druppelt en uiteindelijk een vrouw uit de dood doet herrijzen.

Het tweede verhaal, is de bewerking van 'Rappaccini's Daughter', het beste van de drie segmenten en is ook het meest trouw aan het originele verhaal. Erg intrigerend mysterie, opgebouwd rond het meisje Beatrice dat beperkt is tot een weelderige en afgesloten tuin gevuld met giftige planten van haar vader. Het deed mij een beetje aan Romeo en Julia denken.

Het derde en tevens laatste verhaal is 'The House of Seven Gables' waarin de familie Pyncheon last heeft van een honderd jaar oude vloek. Nu is dit een flink boek en dus bijna onmogelijk om in ongeveer 40 minuten verteld te worden. Daardoor is er gekozen om er hier er meer een spookhuis-verhaal van te maken met een handvol elementen uit het boek.

Zo sterk als Poe-verfilmingen wordt het niet, daar lenen deze verhalen zich iets minder goed voor maar door goede spelers (uiteraard Vincent Price voorop),vindingrijke regie en voldoende sfeer weten de aandacht prima vast te houden. Eigenlijk bootst het niets anders dan de Poe-werken van dezelfde periode na, maar ik ben hier dol op, zelfs al weet ik zelf niet precies waarom.

De ommuurde Stad Kowloon groeide van een militaire buitenpost (middeleeuwen) naar een dichtbevolkte stad in een stad. Dit kwam omdat in 1898 bepaald werd dat Groot-Brittannië de New Territories voor 99 jaar mocht pachten, met uitzondering van "Kowloon Walled City",door deze vreemde situatie was er amper toezicht van zowel de Britse als de Chinese overheid. De stad bereikte zijn maximale omvang eind jaren 70 en begin jaren 80 en in 1993/94 is het gesloopt.

Deze film speelt zich af in die ommuurde Stad Kowloon van de jaren 80 en speciaal voor de opnames werd er een levensgrote replica gebouwd, die vrijwel identiek zou zijn aan de echte. In de film volg je de onfortuinlijke Immigrant Chan Lok-kwun die net in Hong Kong is aangekomen, krijg het al snel aan de stok met bendebaas Mr Big en zijn rechterhand King. Hij ontsnapt en kom dan terecht in Walled City en onder de aandacht van Cyclone en misdaadbuddy Chau.

Tja wat moet je verder nog over deze film zeggen? In film zijn veel martial arts bekende te zien zoals; Raymond Lam, Louis Koo, Chun-Him Lau, Philip Ng, Tony Tsz-Tung Wu, German Cheung en Sammo Hung De gevechten en het daarbij horende stuntwerk zijn frequent, keihard en zeer uitstekend. Tussendoor is er voldoende ruimte voor meer hart en ziel. Het is een bewerking van een stripboek en of dit nu de eerste film of een vervolg op “Twilight of the Warriors: Dragon Throne” weet ik niet....maak ook niet veel uit de film is heerlijk!

Tja...het spookhuis-plot over een gezin met een traumatische ervaring, wat verhuisd maar kort daarop blijkt zoonlief zich opeens anders te gedragen. Wat duidelijk wordt gemaakt met de bekende tekening en het ingebeelde vriendje. Een film met tradities uit Finland dus het gaat ook de mysterieuze folk-horror kant op compleet met heidense rituelen en door Baphomet veroorzaakte nachtmerries, maar het wordt allemaal bewust op afstand gehouden. Deze elementen waren nog best interessant te noemen maar de wending in het eindresultaat bezat maar minimale impact. Door die plottwist kwamen sommige personages motivaties en aangehaalde elementen als overbodig over. Er werd goed geacteerd; Teresa Palmer en Barbara Marten dragen de film (opvallend veel acteurs uit de TV Serie A Discovery of Witches?) Ook het jochie Tristan Ruggeri (The Witcher, de jonge Geralt) was niet irritant en deed het best goed! Op zich is het geen slechte film, maar het doet maar weinig om op te vallen en het mindere script helpt dan ook niet!

Meer dan een luchtige romantische komedie wilde het maar niet worden. Er was één of ander verhaal over een vage relatie tussen Sybil Londonderry, ook wel bekend als Twinky, een 16-jarig naïef en spring-in-veld schoolmeisje dat verliefd wordt op een oudere man, de 38-jarige Scott Wardman, een Amerikaanse auteur van erotische fictie. Echter doet het gehele film meer denken aan vader-dochter relatie Daardoor is het meer een film die je achterover laat leunen en je doet afvragen ​​wat het nut was van wat je ziet. Ik weet ook niet waar ze eigenlijk voor willen gaan? Een relatie tussen een oudere man en een jonger meisje was niets nieuws, en het grootste deel van de speelduur kijk je naar iets schattig of grappig. Tja het werkte gewoon niet. Charles Bronson (ongeveer 49 jaar op het moment van filmen) mocht hier acteren, en dat doet hij niet slecht! Susan George speelde de rol van de zestienjarige Lola / Twinky. Zij was toen twintig (of misschien nog net negentien) maar overtuigde als puber met minirokje Echter de overdreven hoge stem was soms wat irritant. Tja, het grootste probleem van deze film kwam dus van het scenario en de regie van Richard Donner. En dat licht en luchtig thema-liedje gezongen door Jim Dale hielp ook niet echt voor een betere film of waardering.

Dit derde deel uit de Karnstein-trilogie van Hammer House of Horror luidt helaas ook een beetje het verwachtte einde van een tijdperk aan. De monsters als Frankenstein en Dracula waren uit en de Italiaanse Giallo had zijn intrede gedaan. Ook kwam een paar jaar later The Exorcist uit. Hierdoor zette de dalende koers verder door. Echter was er eerst nog deze film met de overigens ietwat misleidende titel ‘Twins of Evil’ We gaan wederom naar het zeventiende-eeuw Duitsland alwaar we kennis maken met de wonderschone tweelingzusjes Maria en Frieda. Nichtjes van Gustav Veil (Peter Cushing), de leider van een groepje heksenjagers. Carmilla de vampirella uit de vorige films is dit keer gereduceerd tot veroorzaker van alle ellende, als ze familielid graaf Karnstein bijt. De toen 19-jarige sensuele tweeling Mary en Madeleine Collinson (Playboy,oktober 1970) zijn een lust voor het oog en met hun de diepe en uitpuilende decolletés en doorschijnende nachtgewaden komen ze volkomen tot hun recht bij wat de Hammer House voor ogen had. Qua sfeer is dit misschien wel de meest duistere ‘Hammer’-vampiersfilms. En wel door de aanwezigheid van meerdere onheil-verspreidende personages en de geringe mate waarin dit gedurende een lange tijd verandering in komt. In ruime mate komen hierdoor talrijke ontwikkelingen en gebeurtenissen met de nodige griezel en spanning gedurende een sfeervolle opbouw goed tot uiting. Een prachtige en waardige afsluiter voor deze trilogie.