Meningen

Uitspraken als; je moet voor het bekijken van de film een sterke maag hebben, of dat de film overeenkomsten vertoont met Pasolini’s Salò, vallen achteraf gezien wel mee. De eerste uitspraak heeft voornamelijk betrekking op de de huiveringwekkende eerste minuten, de tweede uitspraak zie ik zelf niet echt. Toch is de psychologische drama/horrorfilm bekijken geen makkelijke opgave, minder vanwege de verontrustende inhoud maar meer om het uitermate complexe verhaal.

Op het visuele vlak valt het op dat over de hele film,een diepe blauw-grijze zweem hangt, een belichtingskwestie die kilheid, zo niet afstandelijkheid suggereert. Een nadeel ondervond ik in het acteerwerk en Spaanstalige dialogen. Het kwam mij wat vreemd over. Het verhaal is erg symbolische, iets met de nawerking van eerdere gebeurtenissen; individueel voor Klaus en Angelo en misschien in nationale zin voor Spanje (Franco-tijdperk) De donkere kant van de mens vertoont, door de ogen van een onschuldig kind. Enfin, het zag er allemaal erg mooi uit maar die symboliek is mij net iets te zware kost.

Boekverfilming die overeenkomsten met Slumdog Millionaire bezat. De film omkaderd zich met een quasi-documentaire biecht, waarin de jongens hun avontuur vertellen aan de hand van videoflashbacks. Als drie jochies, Rafael, Gardo en Rato een portemonnee vinden tussen het afval is dat de start van een gevaarlijk avontuur. Van de favela 's tot de welgestelde suburbs aan zee, via politiebureau en gevangenis naar een begraafplaats. Maar hoewel de film zich dus op Braziliaanse bodem afspeelt, voelt het vooral als een film van Britse filmmakers. Vandaar ook dat Martin Sheen, een priester speelt en Rooney Mara, is te zien als een hulpverlener. Ach het is licht-verteerbaar en zomers door de Braziliaanse muziek.

Ik vond Richard Bates Jr. eerste film , Excision (2012) fantastisch maar nooit geweten dat hij een tweede film had gemaakt, enfin nu is hij al toe aan zijn derde film. En dat is een soort “Picket Fences Horror” oftewel je weet nooit wat er allemaal achter de iemands deur afspeelt. Terwijl we misschien we wel nieuwsgierig zijn en het willen weten of misschien maar beter van niet? Daarnaast is er ook veel ruimte voor het onplezierige pessimisme van Owen. Wat blijkbaar ook in zijn familie zit? De film is verder vooral een zwarte komedie die maar minimaal iets van horror in zich heeft. We zien diezelfde Owen (Entourage’s Adrian Grenier) samen met zijn vriendin Isabel (The Final Girls’ Angela Trimbur) ze hebben al drie jaar een relatie waarvan alles niet zo soepel loopt maar de onverwachte zwangerschap brengt daar nogal verandering in. Nu wil zijn vriendin dat hij het goed maakt met zijn familie en dus gaan ze naar oma (The Others’ Fionnula Flanagan) en zijn verbrande zus (AnnaLynne McCord). Met alle gevolgen van dien, want Bates Jr. is goed bekend met rare verknipte personages en deze zijn dan ook nu weer rijk vertegenwoordigt. Zo goed als de eerste is het niet maar er is zeer goed acteerwerk en dialogen zijn zeer fijn, waardoor je blijf kijken. Fantastische zwarte humor, die soms flink raak was! En een charmant sfeertje waar je nooit helemaal je vinger op kan leggen. Al met al een redelijke film.

'Trauma' is een rauwe onvervalste verkrachting/wraakfilm en ik ben het zeker met Collins eens dat deze film niet voor iedereen is! Deze film valt onder cinema-extreem! Het verhaal begint tijdens het Pinochet-regime en na een gruwelijke gebeurtenis (ik overdrijf niet), gaat de film naar de huidige dag en ziet je een stel vriendinnen op vakantie gaan. De film houd zich nergens in, alles is expliciet in beeld. Door die explosie van marteling, verkrachting, incest en moord kan de film enigszins vergeleken worden met Srpski Film, (die film vond ikzelf minder goed) want beide zijn extreem en beide zijn bedoeld als een politieke allegorie, maar deze voelt beduidend minder als uitbuitend aan. Alhoewel het dus een vrij meedogenloze film is, krijg regisseur Lucio A. Rojas het ook voor elkaar om visueel, elegant en atmosferisch voor de dag te komen. Het psychologische aspect van wat er gebeurt, wordt ook perfect weergegeven, en vanuit beide kanten; zowel de aanvallers, als de slachtoffers. De twee mannen zijn de agressors maar door te laten zien wat hen zo heeft gemaakt zoals ze zijn, maakt dat de film interessanter. Het is daardoor niet de zoveelste; lokale mannen besluiten een vrouw(en) alleen te verkrachten, waarna er de wraak volgt. Het is voor sommige kijkers dan ook maar goed dat de personages soms ietwat onrealistische overkomen. Zodat je weet dat het alleen maar films was! 'Trauma' bewijst zichzelf als een donkere, onprettige en compromisloze, maar toch zeer goede film.

‘The reward of suffering is success’.

De vierde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze film geregistreerd door Michael Middelkoop (videoclips voor Anouk en Donnie, YouTube-serie Vakkenvullers en korte films Netflix & Chill en Snor) levert pas iets als de film vordert. De film begint wel met een prikkelende openingsscène maar in de eerste 15 minuten, dacht ik echt dat het niets ging worden...

Het speelt zich namelijk af in het beetje versleten wereldje van kunst en galeries. De jonge kunstenaar Nova werkt als assistent in een galerie maar de mensen om haar heen nemen haar kunstenaarschap niet serieus omdat ze zogenaamd geen ‘verhaal’ heeft en geen culturele achtergrond die haar interessant maken. Via via hoort Nova over de darkweb-app 'Sano', Maar dan als een in het openbaar masturberende man verschijnt gaat de spanning omhoog!

De film scoort met een onheilspellende sfeer en leunt ook sterk op actrice Sigrid ten Napel, die hier prima acteert. Visueel is het gewoon goed en het acteerwerk was dus prima, maar daar kijk je niet een genrefilm voor! Nu was het aanvankelijk een thriller maar er zijn een paar zeer goede "shock value"- waardige scènes. De grootste schok komt trouwens van Gijs Scholten van Aschat in een verontrustende cameo...Ik verwachte het eerst niet maar dit was uiteindelijk toch best sterk!

Zag van regisseur Pierre Tsigaridis al Two Witches (2021) Dat was een prima film dus was ook benieuwd naar deze en eerlijk gezegd dat was helemaal niet mis! Een vervloekt artefact, waarvan gezegd wordt dat het een demon bevat die zich aangetrokken voelt tot het terroriseren van kinderen zorgt voor heel veel problemen. De film opent sterk met griezelige POV-shots, slim gebruik van duisternis en een oprecht verontrustende sfeer. De scenes in het huis zitten vol met behoorlijk gestoord gedoe. Ja het weet je vaak ongemakkelijk gevoel te geven en er is genoeg vreemde energie om boeiend te laten blijven, Gek genoeg springt de film dan twintig jaar vooruit en verliest hij veel aan kracht en wordt wat traditioneler en lang niet zo eng (of vies). Ik vind dit nog steeds een goede film, maar alleen is hij niet zo strak en samenhangend als ik zou willen.

Het giallo horror-drieluik van Mario Bava is met recht een klassieker. Boris Karloff introduceert aan het begin de drie verhalen. Dat is helaas een van de mindere dingen, iets wat duidelijk de tand des tijds niet heeft overleeft. En dan begint het eerste verhaal:

Il telefono: Een stijl-oefening in minimalisme alles speelt zich af in één kamer. Meisje is alleen in die kamer en krijg steeds mysterieuze telefoontjes waardoor er een constante claustrofobische sfeer hangt. (is dit een soort andere intrepetatie van Call-girl? ) Een duidelijke prototype voor een giallo script inclusief de seksuele spanning en een onverwachte twist.

I Wurdalak: is gebaseerd op de novelle The Family of the Vourdalak van Tolstoy. Ook verreweg de langste van de drie. Boris Karloff speelt hierin de vader/opa van een Russisch gezin. Deze heeft een bandiet gedood waarvan werd gezegd dat het een Wurdalak was. Hierdoor ontstaat er een griezelige atmosfeer met de vraag is hij het nu wel of niet. Deze Russische variatie van een vampier dood alleen zijn geliefden en uiteindelijk eindigt dit dan ook in een luguber liefdesverhaaltje. Dit verhaal heeft trouwens ook nog een prachtige bewerking gekregen in La Notte dei Diavoli (1972)

La goccia d'acqua: Naar een verhaal van Ivan Chekhov en met een geniale griezelige atmosfeer. Verpleegster krijg het verzoek om een overleden oude vrouw aan te kleden voor de begrafenis. Nu is deze gestorven tijdens een seance, wat natuurlijk de nodige angst oplevert. Een fantastische Gothic horror film.

Als een soort van bedankje omdat hij was doorgebroken dankzij ‘The Maltese Falcon’ (1941) van John Huston maakte Humphrey Bogart na de oorlog wederom met hem samen een film. Een film over de armoedzaaier Fred C. Dobbs (Bogart) en zijn companion Curtin (Tim Holt, vooral bekend uit B-westerns) die samen op zoek gaan met de oude Howard (Walter Huston, vader van de regisseur) naar goud in de bergen van de Sierra Madre. en vervolgens aan hebzucht ten onder gaan. Behalve met bandieten en indianen hebben de drie het vooral te stellen met zichzelf. Het is een prima western -film met een meeslepend verhaal over de verraderlijke slangenkuil van hebzucht en wantrouwen, een universeel thema, en gespeeld door een sterke cast.

"Do a bear shit in the woods and wipe his ass with a fluffy white rabbit?"

Dertig jaar na die eerste Tremors-film met Kevin Bacon komt nu verreweg het beste vervolg van de hele franchise. Na het tweede vervolg met de Shriekers werden de vervolgen alleen maar slechter in kwaliteit De twee laatste (uit 2015 en 2018) die in Zuid-Afrika werden gefilmd, deden hun best maar waren eigenlijk compleet overbodig. Blijkbaar is driemaal nog steeds scheepsrecht want ditmaal weet regisseur Don Michael Paul er wel een erg leuke film van te maken!

Het verhaal is simpel; als een groep rijke trofeejagers op een privé-eiland, Graboid-eieren genetisch modificeren om de ultieme jachtervaring te creëren gaat het mis En er is maar één man die iedereen uit de rotzooi kan halen; Burt Gummer (Michael Gross) Deze Tremors-film is daarom volop genieten! Het lijkt wel alsof de regisseur naar zijn fans heeft geluisterd!? Je krijg Burt Gummer in een fantastisch hoofdrol, Richard Brake als de onbeschofte aanvoerder van de jagers, die daar duidelijk plezier in heb! Bill Heder was veel beter dan Jamie Kennedy (irritante de zoon van Burt uit 5 & 6)

De Graboids en Shriekers waren weer dreigend en dat was meer dan welkom! Oké ze zijn niet van het meer praktische werk, Maar voor computer- animatie was zo slecht niet! En door de genetisch modificatie kregen we er ook weer een paar leuke toevoegingen bij! Bloed is er echter zo goed als niet te bekennen maar er is wel voldoende horror en humor om entertainment te bieden. Ook zijn er tal van knipoogjes naar andere sci-fi / actie / horrorfilms, waaronder de originele film. Het eindigde met een trieste noot, die eigenlijk het einde van de franchise aankondigt maar als dit het einde van de franchise is, gaat het eruit met een knal!

Claustrofobische WWI- film met een paar sterke gore scenes.

Het verhaal over uit de hand gelopen experimenten en de geallieerden die dan gestuurd worden om uit te zoeken wat de Duitsers nu doen in een ondergrondse basis, is bekend terrein. Toch was de uitwerking van deze film niet verkeerd! Zodra ze zich een weg banen in het labyrint van tunnels en bunkers, wordt de film een ​​donkere, spannende en ongelooflijk intrigerende film om naar te kijken. Na een korte inleiding bedoeld om te laten weten dat de Duitse dokter Reiner experimenteert met zeer besmettelijk biologisch wapens, zien we dokter Priest, officier Jennings, drie Amerikaanse soldaten en de Canadese zich begeven naar loopgraaf nummer 11.

Helaas zien we dan ook het eerste schoonheidsfoutje; de Amerikaanse soldaten worden uitgebeeld als zuipende, drugsgebruikende testosteron-bommen. Eenmaal aangekomen kan de pret beginnen en die was zeer goed! De tunnels waar elk moment de slachtoffers van de gruwelijke experimenten te voor verschijn kunnen springen, creëerde fijne spanning. De aandacht voor de aankleding van kostuums, vertrekken en andere attributen uit WWI waren zeer verzorgt.

En dan het horror-aspect van de film, die was fantastisch! Nu heeft regisseur Leo Scherman voor zijn stage een tijdje doorgebracht met David Cronenberg en dit is duidelijk te zien aan de gave effecten (body horror). Het is dan ook jammer dat er niet meer dan drie te vinden waren in de film. Er gebeurd verder genoeg in de film om genoeg spanning en plezier te beleven maar een beetje meer gore was niet verkeerd geweest! Het acteerwerk was verder degelijk. Waarbij Dr. Reiner (Robert Stadlober), Pruisische officier Muller (Shaun Benson) maar vooral de Canadese tunnelgraver Berton (Rossif Sutherland inderdaad de zoon van Donald) opvallen. Bijzonder was het om te horen dat de Duitsers hun taal spraken. Zoals ook de Franse love interest Veronique. Ja, zelfs daar was er oog voor details!

Ik kan niet anders zeggen dan dat "Trench 11" je zeker een bevredigende en verontrustende tijd bezorgt. Verpakt met goede (maar iets te weinig) gore en atmosfeer. Er zijn wat gebreken maar over het algemeen is het prima kijkvoer en je kan het erger treffen.

De Slag aan de Somme was een grote slag tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij meer dan een miljoen slachtoffers vielen. Op 1 juli 1916, om exact 07.30 uur, werd het sein gegeven voor de aanval. Deze film handelt over de soldaten voordat de confrontatie met de Duitsers plaats vind. Over de slag en het voorgaande gebeuren, krijgen we eigenlijk maar weinig informatie. Zo zien we de jongens in de loopgraven wel graven en zien we eenheden lopen die bezig zijn om Duitse posities te ondertunnelen met mijnen. Echter wat zij precies doen wordt compleet weggelaten. Zo ook elk ander feit over deze slag. In de film wordt alleen ingegaan op de dagelijkse beslommeringen van een divisie Britse soldaten. Een reeds beproefd recept. Het is dan ook vooral door de goed spelende cast (waaronder Daniel Craig) dat de film het bekijken waard is.

Air BnB Home-Invasion-Thriller die wat punten scoort door de Argento'esken-kleurtjes. De rest is helaas onlogische, rommelig en niets nieuws. Met de eerste handelingen wil men spanning opbouwen maar aangezien veel van de suggestie al is weggegeven is het vooral wachten. Daarbij hielpen de karakters nu ook niet echt mee! Een van de twee koppels socialiseerde met drugs. Dit was zo overduidelijk geplaatst om het verhaal verder te helpen, eveneens als het onverwerkte drama van het andere koppel. Fairuza Balk (The Craft, Almost Famous) leek wel op het laatste moment erin geschreven te zijn want haar korte cameo had geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Toch slaagt de film erin, mede door wat bloederige taferelen, om net bevredigend te zijn.

“The same, every day is the same, if I do one thing differently, I lose him.”

Triangle is één grote mind f*ck en meer ga ik niet vertellen want ieder woord over het plot is er één te veel. Maar laat ik zeggen dat de film scenes bevat die verwijzen naar de mythe van Sisyphus o.a. de naam van het spookschip, de Aeolus, die de vader was van deze mythologische figuur. In de mythe wordt de gelijknamige held gedwongen om een zinloze taak te volbrengen zonder dat hij ooit verder komt.

Wie opzoek is naar bloedvergieten is bij deze film aan het verkeerde adres. Er zijn geen monsters alla Chuckie, Freddy en Pinhead of Jigsaw te vinden. En de verstikkende angst die de regisseur opwekt, vloeit voor de verandering eens niet voort uit enge schaduwen of donkere gangen. Nee, het shockeffect is vooral psychologisch.

Aan introductie of enige verdieping van de personages wordt (natuurlijk met opzet) nauwelijks tijd besteed. Melissa George is als Jess eigenlijk de enige belangrijke spil, maar ook haar personage is duidelijk ondergeschikt aan het grotere geheel. Terwijl de vreemde gebeurtenissen zich blijven opstapelen, vormt zij voor de kijker nog enigszins een leidraad. Daarnaast heeft de film geen makkelijke conclusie. (zie ook de mythe van Sisyphus)

Het is een erg fijne geworden (een paar kleine plotgaatjes nemen we voor lief) waarbij menselijke angsten en zijn complexiteit de horror vormen. Een gekmakende nachtmerrie!

Hap-slik-weg-slasher die wanhopig probeert om zijn stempel te drukken, maar bij elke stap miserabel faalt. De film opent sterk met een eerste aanval die toch voor een paar minuten een opwindende sfeer creëert. Maar algauw wordt duidelijk dat de film niets meer te bieden heeft dan één idee, een seriemoordenaar genaamd Trick. En die personage is verstoken van inhoud, geschiedenis of interessante kenmerken. De moorden zijn ook net zo oninteressant als zijn motivatie.Uiteraard komt het in de derde act tot een conclusie en die is nogal lachwekkend. Ook is het dan zonneklaar dat ze er een vervolg op willen maken en misschien wel een hele franchise. Maar of dat een goed idee is...?

Goed gemaakte horrorfilm die de ouderwetse charme van de cult-serie Tales from the Crypt of Creepshow oproept. De film is een bloemlezing van verschillende verhalen die zich op dezelfde avond afspelen. En in die verhalen zien we;

1.) Een jong stel leert op de harde manier dat je niet moet tornen aan de regels van Halloween

2.) Een groepje mooie meiden dat onderweg naar een feest is en is op het laatste moment nog zoek naar jongemannen om hen te vergezellen. Voor één van de dames is dit de avond waarop ze haar eerste keer gaat beleven.

3.) Een dikke jongen steelt snoep van de veranda van zijn docent met grote gevolgen.

4.) Een groepje tieners gaat op onderzoek uit naar de waarheid achter “The Halloween School Bus Massacre”. Een bus gehandicapte kinderen is dertig jaar geleden een ravijn ingereden, maar die bus is nooit terug gevonden.

5.) De buurman van de docent (tweede verhaaltje) is een oude knorrepot. Hij krijgt deze avond bijzonder bezoek.

De personages van het ene filmpje kan voorbij komen in een ander filmpjes en zo komt het dat we regelmatig een kind in een oranje pyjama met een jutezak over zijn hoofd door het beeld zien lopen. Het is juist die manier waarop de verschillende verhalen met elkaar worden verweven, wat het zeer intrigerend maakt. Hierdoor blijft de wisselwerking tussen mindere en sterkere verhalen goed in balans. Het wordt nergens voorspelbaar en de wendingen zijn verrassend. De film heeft comic-invloeden die de goede sfeer nog meer verhogen. De visuele effecten zijn goed en de cast is sterk, met toppers als Anna Paquin(het meisje), Dylan Baker(de docent) en Brian Cox (de knorrepot).

De film heeft nooit in de bioscoop gedraaid maar is een toch een zeer grote succes onder echte horror-fans geworden. (bloed kruipt waar het niet gaan kan hé?) Veel geslaagde film-odes aan Halloween zijn er niet maar deze Trick ‘r Treat’ is één prachtige ode aan zo'n beetje alles wat bij Halloween hoort!

In 1980 ontstond er in Amerika een paniek voor satanisme door de publicatie van een boek geschreven door de Canadese psychiater Lawrence Pazder en zijn patiënt Michelle Smith over een satanische sekte van rijken en elite die kinderen ritueel misbruiken. (eveneens de basis van het complot wat de QAnon-beweging aanhangt)

Als in 1984 diezelfde Pazder optreed als adviseur tijdens het McMartin-voorschoolse proces zit de angst er in heel Amerika goed in. Tja en heavy metal-bands ‘flirten’ met satanische symboliek in hun song- en albumtitels en zijn de grote boosdoeners.

In 1985 pleegde twee jonge mannen zelfmoord nadat ze naar een LP van de band Judas Priest luisterde. Men beweerde dat het verborgen berichten bevatte als je het nummer "Better by You, Better than Me" achterstevoren afspeelde. Volgens mij is niemand er ooit in geslaagd om een ​​samenhangende boodschap te vinden door dit te doen en de Metalband werd uiteindelijk dan ook vrijgesproken.

Dat concept van achterstevoren afdraaien van een LP die een demon oproept is zeer goed: er zit dus veel potentieel in het idee! Echter richt deze film zich meer op andere richtingen. Waardoor je meer het plot van het onbegrepen gepeste jongentje op een Highschool die stiekem verliefd is op een meisje, krijgt. Er zijn af en toe wilde effecten waarbij gezichten uit de stereoluidsprekers proberen te komen, orensmelten of anti-heavy metal-campagnevoerderster uit een tv-scherm wordt gerukt.

Naarmate het einde nadert, lijkt het alsof de regisseur zich plotseling realiseert wat voor onzin het is, en overgaat vervolgens op een onvast ironisch gevoel voor humor. De heavy metal-score is voor liefhebbers misschien best goed maar doordat het teveel aanwezig is nu irritant. Cameo's van metal-bekende zijn er natuurlijk ook zo is Ozzy Osbourne een predikant op tv en Kiss-bassist/zanger Gene Simmons een radiopresentator. Voor een goede horrorfilm had meer bloed nodig, maar het heeft tenminste wat onfunctionele naakt, het is niet slecht maar ook niet geweldig.

Ondanks dat de tekst: "inspired by true events" vaak niet veel goeds voorspelt. Is dat bij deze tweede film van Ti West niet het geval! En wordt maar weer eens duidelijk wat een talent de man is. Een van de pluspunten is het feit dat er weinig dialogen zijn. Iets waar veel andere lowbudget- films wel last van hebben. En die minimum aan dialoog is direct één van de sterke pluspunten. Het gegeven is vrij simpel, de jager wordt... de prooi. Het is even wachten want eerst zien we de drie vrienden gezellig rondslenteren in het bos op zoek naar wild. Maar bij deze film is geduld een schone zaak! En als het dan plotseling gebeurd naar pakweg 30 minuten wordt het gruwelijk spannend. Het sloeg bij mij zelfs in als een bom! Ook al is er weinig gore, hetgene wat er wel is, is van goede klasse! De keuze om de film op te zetten als een soort found footage zal voor het grootste gedeelte om budgettaire reden zijn. Echter voegt het in dit geval wel een extra spanning toe. Alles wordt afgemaakt met heerlijke irritante muziek Dit alles maakt het tot een fijn filmpje!

“In most horror movies, the f*cking bad guy isn’t, ALL the good guys.”

De plot is supereenvoudig; een ​​groepje mensen (hier negen oude klasgenoten) en volgens de regels van een spel kan er maar één overlevende zijn. Maar dat is precies waarom dit nog steeds werkt. De film speelt zich af in het heden maar heeft een soort jaren '90-vibe qua stijl en heeft de ietwat stereotiepe karakters. Er zijn verder genoeg momenten in de film waar het de kijkers eraan herinnert hoe snel de gemiddelde mens zal handelen om hun eigen belangen te beschermen. Als er CGI werd gebruikt in deze horrorfilm, dan heb ik daar niets van gemerkt. Ja die effecten waren prima in orde! Echter probeert men de dialoog aan te vullen met "actuele" verwijzingen en oneliners. Sommige van deze 'rare' oneliners zijn ook best grappig, maar het doet ook iets af van de algehele sfeer. Toch zijn het hoge tempo en de bloedigere scenes aangenaam. Zo ik moet toegeven dat ik ook een beetje in dubio sta over hoe goed ik de film nu eigenlijk vond.

Amerikaanse horror -anthologiefilm met vier keer Karen Black in de hoofdrol. Het bestaat uit (hoe kan het ook anders) drie segmenten, elk gebaseerd op niet-gerelateerde korte verhalen van Richard Matheson ( het meest bekend The Last Man on Earth/I Am Legend en Roger Cormans Poe-films) Het is onderdeel van de televisieserie ABC-film van de week waar tussen 1969 tot 1975 speciaal voor tv gemaakte films waren te zien. (o.a. regisseur Steven Spielberg, Duel (1971) of tv-Pilot Starsky & Hutch (1975) Er is uiteraard geen expliciete seks of naaktheid en geweld wordt tot een minimum gebracht.

Het eerste segment; "Julie" (kort verhaal "The Likeness of Julie" 1962) College student Chad Rogers vraagt zich af hoe zijn wiskundelerares Julie eruitziet onder haar kleren. Zo gezegd zo gedaan hij neemt haar mee naar een Drive-In, drogeert, fotografeert, en er wordt geïnsinueerd meer om vervolgens haar te chanteren...Afgezien, dat Karen Black niet verder gaat dan een paar knoopjes van haar blouse open, wel een verhaal dat de aandacht weet vast te houden.

Het tweede segment "Millicent en Therese" (kort verhaal "Needle in the Heart" 1969) Waarin Karen Black haar acteertalent mag laten zien, ze speelt een dubbelrol van twee zussen. De afstandelijke preutse Millicent houdt zich het liefst afzijdig van alles en iedereen terwijl de flirterige en verleidelijke Therese het liefst de hort op is. De moderne kan helaas al ver van tevoren zien wat er aan het einde voor wending komt...Toch weet dit verhaal wel een broeierige sfeer op te roepen.

Derde en laatste segment "Amelie" (kort verhaal "Prey" 1969) Het is deze aflevering waardoor deze film zijn memorabele status verdiende. Afgezien van een poppenspeler en stemacteur is dit keer het hele verhaal een onewomanshow. De onzekere vrouw Amelie probeert zich los te worstelen van haar (nooit geziene) overheersende moeder, Ze woont alleen in een appartement in de stad en heeft avondplannen om haar antropoloogvriendje op zijn verjaardag te zien. Ze heeft de een authentieke Afrikaanse Zuni Fetish-pop gekocht als cadeau maar wanneer het kleine gouden kettinkje om zijn middel knapt, is het mis...Het stop-motion-wezentje en zijn onophoudelijke geluid zijn inderdaad iets opvallends! Shots vanuit het perspectief van de pop dragen bij aan de zenuwslopende chaotische paniek.

Prettig om naar te kijken, maar niet meer zo revolutionair volgens de normen van nu, maar door Karen Black en als minder heftige product van de netwerktelevisie van 1975 zeer prima te bekijken! Gevolgd door twee sequels, Dead of Night (1977) en, jaren later, Trilogy of Terror II (1996) (geen van beide, in tegenstelling tot de eerste film, was een ABC Movie of the Week ). De eerste twee films waren onverkochte pilots voor een horror-anthologie-tv-serie die Dead of Night zou gaan heten .

Tot slot nog even een leuk feitje; In de aflevering “Battleground” (Stephen King) van Nightmares and Dreamscapes heeft de huurmoordenaar de Zuni-fetisjpop uit de “Trilogy of Terror” in een vitrine staan!

Tv-film Trilogy of Terror (1975) werd behoorlijke beroemd door het Amelia -segment waarin Karen Black door haar appartement wordt achtervolgd door een Zuni-fetisjpop. Eenentwintig jaar later keerde regisseur Dan Curtis terug om een ​​vervolg te maken op deze Anthologiefilm. Er is deze keer geen Karen Black in de drie verschillende hoofdrollen van elke aflevering maar de minder bekende Lysette Anthony.

Verhaal één is een aanzienlijk gewijzigde bewerking van "The Graveyard Rats" (1936) van Henry Kuttner. (ook een aflevering in Guillermo Del Toro's Cabinet of Curiosities) Het gaat over een vrouw en haar minnaar die haar rolstoel-gebonden echtgenoot vermoorden en er dan achter komen dat ze de doodkist moeten openbreken om een ​​microfilm te bemachtigen die de verblijfplaats van zijn fortuin bevat. Dit is een aardige aflevering waarin de rattenaanvallen met enige felheid gepaard gaan, er is duidelijk in de jaren '90 op televisiegebied wat veranderd!

Verhaal twee is "Bobby" een herverfilming van het oorspronkelijk door Richard Matheson geschreven zelfde segment voor Anthologiefilm Dead of Night (1977) Een vrouw wiens zoon, Bobby, is verdronken, gebruikt zwarte magie om hem weer tot leven te wekken. Niet nodig om te vertellen dat dit misgaat. Veel schaduwen, en donder en bliksem om griezelige en spannende effecten te verkrijgen. Verwacht alleen geen grote verrassingen!

Verhaal drie is "He Who Kills" een vervolg op het derde segment van de eerste film maar is eigenlijk gewoon een herhaling/remake. De Afrikaanse Zuni Fetish-pop wordt van plaats delict naar een museumlaboratorium gebracht waarna nu Dr. Simpson wordt geterroriseerd in exact dezelfde manier (kofferscène en hetzelfde einde) Maaar nog wel steeds efficiënt en plezierig want door een veranderde tijdgeest mocht er ook een vleugje meer bloed! Het maakt van deze vervolgfilm opnieuw een verdienstelijke leuke Anthologiefilm!

'Stoner-horror'-film vol meiden...

In vele horrorfilms wordt cannabis of drugs in het algemeen gebruikt. Waarschijnlijk is dit omdat je voor drugsgebruik in een film een R-rating krijg. Wat misschien nog wel een voortvloeisel is van de conservatieve Hays Code en de opkomst van tegendraadse exploitatiefilms in de jaren dertig. Deze film van Ariel Vida is dus zeker niet de eerste 'stoner-horror'-film! (Wie ken films als de negendelige Evil Bong-serie, of Hansel & Gretel Get Baked nu niet?) Echter deze film was wel wat betere serieuzere poging dan al die humoristische THC-filmpjes.

Geldproblemen motiveren Emma (Bethlehem Million, Sick) en haar beste vriendin Julia (Alex Essoe, Starry Eyes, The Pope's Exorcist) om een baan te accepteren als toppenknipper (Trimmer) op een afgelegen cannabisboerderij in de Emerald Triangle in Noord-Californië, die wordt gerund door de excentrieke matriarch Mona (Jane Badler, V tv-serie) Het klinkt te mooi om veilig en waar te zijn!

Terwijl ze naar de boerderij reizen, maken ze (en wij) kennis met drie andere trimmers, Harriet (Ally Ioannides), Lex (Juliette Kenn De Balinthazy) en Dusty (Bex Taylor-Klaus) Deze vrouwelijke cast zette uitstekende prestatie neer. Enigszins frustrerend is Mona degene die ik een stuk minder vond presteren. Helaas wordt wat het voor de horrorkijker interessant maakt en verwacht te zien bewaard tot de laatste 20 minuten. Na de veelbelovende bloederige opening met twee vrouwen in een trimhuis, duurt het een uur en een kwartier vol wietpraat voordat we terug zijn in Horrorland.

Ik waardeerde absoluut sommige ideeën, ook met de sfeer en bloed(aan het einde) zat het goed. Visueel was het ook best indrukwekkend te noemen voor een regiedebuut, en het is duidelijk dat regisseur Ariel Vida meer creatieve visie had dan meeste films over cannabis. Ja de film was zeer zeker goed te noemen maar voor mij was er helaas net iets te veel geklets en vond ik de eind en beginscenes repetitief waardoor ik niet, dat halve puntje meer geef!

"Return My Body"

Geen idee waarom dit, zo laag wordt gewaardeerd? Zo slecht was dit ook niet! Het was gewoon een leuke Indonesische horrorfilm die luchtig en ouderwets griezelig is. Het is een bewerking van een hoorspel die populair was in de jaren 80.en de titel Trinil komt van een bijnaam die een van de hoofdpersonages in de film als kind kreeg.

Aan het begin schetst de film de situatie; het jonge stel Rara en Sutan keert terug van huwelijksreis terug. Er gebeuren spookachtige dingen in de woning bij hun theeplantage maar gelukkig is schoolvriend Yusof een psychiater/exorcist. Deze duikt in het mysterie rond de moeder van Rara, Rahayu die onder duistere omstandigheden is verdween. En dan wordt het behoorlijk bloederig

Met het oude koloniale huis heeft de film een goede locatie en het portretteert voor de verandering eens een ​​vrouw met een sterke wil. Nog één ding: deze film legt niet de hele tijd de nadruk op jump scare-tactieken. Helaas wel effecten met CGI en het acteerwerk van sommige castleden voelt ook wat stijfjes aan, Maar over het algemeen goed. Ja er was heel wat plezier beleven aan deze horrorfilm! Oh misschien is het ook omdat ik iets bevooroordeeld was omdat er ook Nederlandse woorden werden gesproken!

In 1974 was deze film zeer controversieel, dat kwam doordat mensen de combinatie van Romy Schneider en de groteske scenes niet trokken. Anno nu is daar nog maar weinig controversieel aan. Oké er zijn wat bloederige scenes en ook wat onschuldige naaktscènes. Verder is de film erg beschouwelijk. Door die afstandelijke manier van filmen krijg je totaal geen binding met welke acteur dan ook. Dit gaat tevens ten kostte van de spanning. Schneider en Piccoli spelen twee meisjes die een relatie krijgen met advocaat Sarret en samen bekokstoven ze een manier om snel rijk te worden. Daarbij gaan ze natuurlijk over lijken. Deze moorden zijn op zich best macaber maar komen nu dus totaal niet over. Het verhaal is bizar’ en klaarblijkelijk is het als een inktzwarte komedie te beschrijven maar echt humoristische vond ik het ook niet. De handelingen van de personages zijn zondermeer verwerpelijk, maar een morele veroordeling roepen ze niet op. Een merkwaardige misdaadfilm die veel te tam en afstandelijk is om echte spanning op te roepen.

Deze film gaat over een Troglodyte oftewel een troglodiet, een mens die in grotten (of holen) leeft, een holbewoner dus. Maar dit was gewoon een slechte film. En niet zomaar slecht nee, heel SLECHT! Wat moet er bij deze film aan de hand zijn geweest om dit dieptepunt te creëren. Je heb met Michael Gough, Joan Crawford (en ik ben totaal geen fan van haar) en regisseur Freddie Francis toch een paar grote namen in huis. Maar hier was niets geïnspireerd te vinden! Het Trog-kostuum schijnt uit Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey (1968) te komen en de herinneringen zijn van beelden van de claymation-dinosaurussen uit The Animal World (1956). Crawford speelt een Antropologe die de 'ontbrekende schakel' uit de evolutie van de mensheid onderzoek, maar natuurlijk weet dit monster te ontsnappen. Kortom, het is volslagen onzinnig. Kan het erger...eigenlijk wel want in één scène wanneer er rock tegenover klassieke muziek wordt gespeeld. Is de opmerking; zelfs een primitief beest heeft een betere smaak dan de kinderen tegenwoordig of Michael Gough die even verkondig dat het maar niets is om onder een vrouw te werken. Outsch! Het gekke is dat er in de film (die verder heel braaf was) opeens wel één memorabele scene te zien is en die misschien wel tot inspiratie voor The Texas Chainsaw Massacre heeft gediend. Het is te weinig om dit echt goed te vinden!

Het werk "Les Trois Mousquetaires" van de hoofdzakelijk historische romanschrijver Alexandre Dumas wordt al sinds de begin jaren van de film verfilmd. De eerste versies verscheen in 1898. Er volgde in 1921 een Franse en Amerikaanse stille film. Er kwamen tig versies in de volgende jaren. De versie uit 1948 was er één die bekender werd door zijn cast. Ook zijn er Indiase en Russische versie gemaakt. Er volgde parodieën, de Italianen gebruikte het voor een spaghetti Western-komedie, liet hen samen met Zorro ten strijde trekken, en uiteraard verschenen ze in animaties (Silly Symphony, Hanna & Barbera, Mickey Mouse, Barbie) en Anime. In 1973 en 1974 kwam er in twee delen een getrouwe humoristische versie. In 1993 volgde er een luchtige Disney-adaptatie De laatste grote film kwam in 2011 en was een in 3D-steampunk actie-versie. Wat al die films gemeen met elkaar hebben is dat ze bijna allemaal niet Frans waren (de uit 1961 Bernard Borderie-adaptaties wel!)

Echter nu in 2023 kwam daar verandering en keert dit eerste deel van een tweeluik, terug naar Frankerijk, serieus historische en er bestaat geen twijfel over dat deze film een ​​van de meest respectvolle bewerkingen is die gemaakt zijn van het werk van Dumas. Alsof men wilde laten zien dat er maar één land is, dat recht kan doen aan het verhaal. De basis is vrijwel hetzelfde; Gascon D'Artagnan reist naar Parijs om aan te sluiten bij de musketiers van koning Lodewijk XIII Onderweg stuit hij op snode plannen van kardinaal Richelieu en zijn spionne Milady de Winter. Wel zijn er enkele discutabele beslissingen zo doet men het zonder Rochefort (redelijk belangrijke bijrol) en Planchet (speelt geen al te grote rol).

En zeg nu zelf een film met de echte Franse architectuur en omgeving, verhoogd de sfeer toch net iets meer!? Ook voelt de politieke achtergrond van die tijd (het conflict tussen katholieken en protestanten) en het naderende onheil van de oorlog meer tot zijn recht in een film van Franse makelij. Dat authentieke gaf het net wat meer spanning. Uiteraard zijn er actie-gevechtssequenties en die zijn niet mis. Vaak worden ze direct voor de camera gefilmd en in één lange opname.

En dan is er natuurlijk nog de cast. Alle gekozen acteurs zijn uniform uitstekend: Vincent Cassel speelde rol van de gekwelde Athos, Francois Civil was een goede D’Artagnan, de Aramis en Porthos van Duris en Marmaï doen het uitstekend maar vallen wat minder op maar daarvoor terug krijg je Louis Garrel als koning Louis XIII, Vicky Krieps die al eerder de weelderige jurken van een hooggeplaatste dame aantrok was koningin Anne van Oostenrijk, Lyna Khoudri (uit Wes Andersons The French Dispatch) is het lieve maar pittige meisje Constance Bonacieux en Eva Green (op dit moment) nog weinig te doen, maar toch weet ze Milady te spelen als de heerlijke fascinerende femme fatale!

De roman van Alexandre Dumas is natuurlijk al tig keren op het scherm verschenen of het een beteer of mindere film is dan andere zal ook een kwestie van smaak zijn, waarschijnlijk mede bepaald door nostalgische herinnering, maar er bestaat geen twijfel over dat deze film met zorg en talent werd gemaakt. Mede vormgeven door praktische effecten en opnames op locatie. Een avontuurfilm dus met klassiek flamboyant, opzichtig, groots filmwerk, misschien onbeschaamd ouderwets maar ook onverbeterlijk vermakelijk! De perfecte film voor liefhebbers van avonturenfilms van weleer!

Eindelijk is daar dan het vervolg van Les Trois Mousquetaires: D'Artagnan (2023) Dit tweeluik is de eerste Franse verfilming van het boek van Alexandre Dumas sinds 1961! Want hoewel "De Drie Musketiers" regelmatig tot films worden bewerkt waren dit bijna altijd pompeuzere Hollywood-pogingen. Voor de duidelijkheid dit is geen joviale avonturenfilm. Dit vervolg bezit dezelfde kwaliteiten als het eerste deel, voordeel is natuurlijk ook dat Frankrijk over meer dan genoeg historische locaties beschikt!

Na een korte terugblik van het voorgaande zie je Gascon D'Artagnan (François Civil) op een wanhopige zoektocht om de liefde van zijn leven, Constance Bonacieux (Lyna Khoudri), te redden, ontvoerd nadat ze per ongeluk de drijvende kracht achter het verijdelde complot om de koning Louis XIII, te vermoorden, ontdekt. Het brengt de Musketiers uiteindelijk naar het beleg van La Rochelle (Het onvermijdelijke treffen tussen de katholieken en de protestanten) en de ontmoeting met Milady de Winter ( Eva Green).

Het verhaal zelf is een stuk serieuzer van aard. Wat de film alleen maar ten goede komt! Het focus zich dus meer op het gekonkel van de Koning, Kardinaal Richelieu, Prins Gaston van Orléans, Graaf Henri van Chalais enz. En zijn dus hier net iets wat belangrijker dan actie. Goed hierin was ook dat ze van Richelieu niet de kwaadaardige intrigant maken die de koning ten val wil brengen om zelf de macht te grijpen maar wel degelijk het beste met Frankrijk voor heeft. Iets wat redelijk getrouw is aan het boek!

Verrassend genoeg neemt het plot dan wel vrijheden met Milady de Winter oftewel Eva Green. Ze is hier meer de femme fatale die D'Artagnan verleidt, bedriegt, geen wraak neemt op Constance en aan het einde zelfs nog een verrassing in petto had! Voortreffelijk steelt Eva Green uitgebreid de show! Waarom men opeens kiest om de musketier Hannibal van Ralph Amoussou op te voeren, snap ik dan niets van, het had totaal geen meer waarde en was zelfs verwarrend. Toch slaagt de film erin meer vertrouwd aan de boeken te voelen, zelfs als het plot afwijkt!

Hoewel ik vond dat de pauze tussen de twee films betekent dat het momentum enigszins verloren ging, zat ik algauw weer helemaal in de film. En was dit wederom een geweldig spektakel: met sterke cinematografie, heerlijke locaties en uitstekende actiescènes vaak in één lange opname. De Franse productie doet dan ook veel dingen precies goed, want waar vele andere films denken dat je dit verhaal humoristische en lichtvoetig moet brengen, weet dit absoluut veel meer de sfeer uit de 17e eeuw (en zijn politieke onrust) over te brengen!

'Troll' is heerlijke jaren '80 rommel. Horror wordt het nooit! Het eerste waar je bij deze film aan denk is het woord; schattig. De producer Charles Band had besloten om van de film een PG-13 te maken. Zodoende werd het verhaal door Ed Naha (Dolls en Honey I Shrunk The Kids ) herschreven en er een fantasie-element aan toegevoegd. Resultaat een kinderhorrorfilm. Oké, er geschort misschien het één en ander aan de film maar ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor deze Troll.

Het verhaal is verder domweg cliché: de grote broer redt de kleine zus van het kwaad en wordt verteld vanuit het oogpunt van de familie Potter. Opvallend is dat de cast niet zo maar de eerste beste waren; Vader Harry Potter Sr. was Michael Moriarty (veel Larry Cohen films en Pale Rider) moeder Anne was Shelley Hack (Charlie's Angels (1976) en zoon Harry Potter Jr. was Noah Hathaway (the Never Ending Story) Daarnaast was er een bijrolletje van Sonny Bono (ja van Cher), speelde Phil Fondacaro (Willow) zowel Malcolm Malory als Torok de Troll en zien we Julia Louis-Dreyfus (Seinfeld) in haar eerste rol als buurvrouw/elf. Ook leuk om te weten is dat de oude en jonge buurvrouw Eunice St. Clair in het echt moeder en dochter zijn.(June en Anne Lockhart)

De speciale effecten zijn over het algemeen best goed, op een low-budget manier. De Troll was daarbij het beste maar ook de metamorfose van Bono was erg geslaagd. Het appartement werd bijna direct na deze film nogmaals gebruikt in de film Crawlspace (1986) Helaas hebben niet alle effecten de tand des tijds doorstaan, er zijn namelijk ook van die typische jaren '80 lichtstralen. 'Troll' voor mij Gek genoeg erg bevredigend. Ik hou wel van dit soort cheesy/ goedkope films. En als er dan ook nog een gek liedje: Cantos Profane in de film zit ben ik helemaal om! Maar als je op zoek bent naar een goede schrik of bloederige film dan is deze film niets voor jou.

“They’re eating her! And then they’re going to eat me! Oh my gaaaaaawwwwwddddd!”

Tja wat moet je hier nu voor rating aan geven? De film heeft de eer om de titel van één van de slechtste films ooit gemaakt te bezitten. En na het zien van de film zal ik dat zeker ook niet tegenspreken! Bij Troll 2 zijn alle elementen - de regie, de muziek, het acteren, de speciale effecten, het script, het plot en de bewerking - verschrikkelijk slecht. Maar die dubieuze eer is slechts de helft van het verhaal want het verklaart niet dat het ondanks (of juist vanwege) de gebreken het nog best een vermakelijke film was. Zeker niet vanwege zijn kwaliteit, maar juist door de complete afwezigheid van kwaliteit. Een ander fenomeen is dat erbij deze film een soort zelfde gekte ontstond als je ook bij "The Rocky Horror Picture Show" ziet. Slecht is het zeker, maar niet om aan te zien was het zeker niet. In zover snap ik die mensen wel! Echter ikzelf zal dit niet nog een keer terug willen zien.

Meer van hetzelfde, maar helemaal niet zo goed. Het is een mengelmoes van kopieën van bekendere films; Jurassic Park-King Kong/Godzilla, enz. Bevat dus nog maar weinig eigen ideeën en blijkbaar had iemand het idee dat er grappen nodig waren...De special effecten waren wel goed. Maar de verhaallijn maar zo, zo. Tja er trekt wederom een trol naar een stad om daar ravvage aan te richten. Helaas weet men het uitgangspunt dus niet fris te houden. De eerste was prima, dit is echter een beetje een herhaling. Ach het was niet geweldig, maar ik kan met de Noorse versie van kaiju, nog wel iets van plezier hebben...(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a sequel)

Bij de korte beschrijving op wikipedia staat dat Troll-Elgen een roman uit 1921 is en geschreven door de Noorse schrijver Mikkjel Fønhus. Verder heeft de film veel mooie beelden van de bergen, bomen en... elanden. Ook zien we sfeerbeelden van het leven op het platteland uit die tijd. Het middenstuk van de film valt iets uit de toon als het verhaal zich verplaatst naar het 'modernere' van de grote stad. Gelukkig keert de film weer terug naar waar het begon en zien we nog een spannende jacht op de 'troll-elgen' Alhoewel de film een simpel plot heeft zijn het prachtige beelden waardoor ik best genoten heb.