Trilogy of Terror II (1996)

Uitstekend vervolg op de 1ste trilogie. Sterker nog: Ik vond deze op alle vlakken beter. Lysette Anthony doet het erg goed. Bij Karen Black wordt ik toch altijd afgeleid door die ogen. Ze komt helaas niet altijd even geloofwaardig op me over. Dar gebeurd bij Lysette dus veel beter.

De verhaaltjes zijn sterker. En ondanks dat het voor tv gemaakt is, vond ik zeker de 1ste 2 best creepy. Ook de rest van de cast is sterker. Qua sfeer is de film ook behoorlijk sterk. Ondanks dat de film uit 1996 komt, zou het zo een filmpje uit de jaren 80 kunnen zijn. De soundtrack past er ook goed bij.

Dikke 4*, een dikke vooruitgang dus t.o.v. de 1ste Trilogy Of Terror uit 1975, dat al geen onaardig filmpje was.

Plot hierboven klopt trouwens niet. De vrouw probeert het graf van haar man leeg te roven ipv andersom.

Iets meer gore en iets meer creature designs dan het origineel, maar het gaat daarmee óók tikkeltje voorbij aan de meer subtiele, psychologische aanpak. In het eerste filmpje voelt de paranormale twist als een karige afronding van een vermakelijk verhaal over een moordplan rond een erfenis. Eigenlijk gaat het tweede filmpje óók net die ene stap te ver, als het een beklemmend moordspel tussen moeder en zoon probeert te overtreffen met de komst van een demon. Het derde filmpje voelt als goedkope fan service om de moorddadige pop uit het origineel terug tot leven te brengen voor nog meer moord en narigheid.

Verrassend goed vervolg op de gelijknamige film uit de jaren zeventig, ook van Dan Curtis en naar kortverhalen van Richard Matheson, die hier toch wel zeker zijn verdienste heeft. In het eerste segment "The Graveyard Rats" is een nukkige oude man in een rolstoel getrouwd met een veel jongere vrouw, die een minnaar heeft en haar voorstelt hem om het leven te brengen. Maar dan blijkt dat de grijsaard zijn voorzorgen heeft genomen voor het geval hem iets zou overkomen. Hij heeft de link naar het geld voor de erfenis met hem laten meebegraven op een kerkhof waar het wemelt van hongerige ratten... In het tweede luik "Bobby" brengt een vrouw haar overleden zoon terug tot leven door middel van zwarte magie. Wanneer hij opdaagt is de dame eerst dolgelukkig maar al spoedig blijkt dat de jongen een gevaarlijke gek is geworden die van griezelige spelletjes houdt. "He Who Kills" gaat net als in de eerste film uit 1975 over een Afrikaanse pop. Deze keer heeft die een aantal slachtoffers in een woning naar het hiernamaals geholpen. De politie vindt de pop schijnbaar verbrand in de uitgedoofde haard en laat hem onderzoeken door een vrouwelijke geleerde. Wat haar opwacht is een nacht van onbeschrijfelijke terreur.

Deze anthologie overtreft ruimschoots het origineel. Er is werkelijk in alle drie de verhalen een sfeer van beklemming en angst aanwezig. De acteurs doen het voortreffelijk. De muziek zorgt voor voldoende ondersteuning van de spanning. Voor liefhebbers van een griezelomnibus is dit beslist een aanrader.

Over die van 1975 hoorde ik jaren geleden wel eens lovende woorden, maar ik sta niet echt te springen om een film die zo oud is en slechts 75 minuten telt aan te schaffen. Dat was meer dan 15 jaar terug toen dvds nog aardig prijzig waren. Inmiddels begint deze uit 1996 al oud te worden.

verhaal 1 vond ik het aardigst met zijn reuzenratten (geeft me een déjà gevoel nadat ik pas nog Nightmares 1983 bekeek) en de ontknoping. verhaal 2 deed meteen weer alles te niet. Ga vooral geen drinkwedstrijdje met je gezelschap aan om bij elke keer dat de bliksem inslaat alcohol te nuttigen, of bij iedere keer dat er "mommy" of "Bobby" geroepen wordt. Natuurlijk ook weer het oeroude cliche dat de auto niet start, doe me een lol zeg. En het einde was, wut? Het was daarnaast of de regisseur de productie wilde opfraaien met Burton-achtige filmhoeken. Een van die twee verhalen was niet eens wat nieuws, maar een adaptatie van iets dat al eerder was geschreven in 1977. verhaal 3 zou een matige heruitvoering zijn over het Zuni idol beeldje, zo'n door inboorlingen vervaardigd hels houtsnijwerkje van duivel's eiland. Liefhebbers van dit verhaaltje zouden ook eens op zoek kunnen gaan naar Attack of the Beast Creatures.

Tv-film Trilogy of Terror (1975) werd behoorlijke beroemd door het Amelia -segment waarin Karen Black door haar appartement wordt achtervolgd door een Zuni-fetisjpop. Eenentwintig jaar later keerde regisseur Dan Curtis terug om een ​​vervolg te maken op deze Anthologiefilm. Er is deze keer geen Karen Black in de drie verschillende hoofdrollen van elke aflevering maar de minder bekende Lysette Anthony.

Verhaal één is een aanzienlijk gewijzigde bewerking van "The Graveyard Rats" (1936) van Henry Kuttner. (ook een aflevering in Guillermo Del Toro's Cabinet of Curiosities) Het gaat over een vrouw en haar minnaar die haar rolstoel-gebonden echtgenoot vermoorden en er dan achter komen dat ze de doodkist moeten openbreken om een ​​microfilm te bemachtigen die de verblijfplaats van zijn fortuin bevat. Dit is een aardige aflevering waarin de rattenaanvallen met enige felheid gepaard gaan, er is duidelijk in de jaren '90 op televisiegebied wat veranderd!

Verhaal twee is "Bobby" een herverfilming van het oorspronkelijk door Richard Matheson geschreven zelfde segment voor Anthologiefilm Dead of Night (1977) Een vrouw wiens zoon, Bobby, is verdronken, gebruikt zwarte magie om hem weer tot leven te wekken. Niet nodig om te vertellen dat dit misgaat. Veel schaduwen, en donder en bliksem om griezelige en spannende effecten te verkrijgen. Verwacht alleen geen grote verrassingen!

Verhaal drie is "He Who Kills" een vervolg op het derde segment van de eerste film maar is eigenlijk gewoon een herhaling/remake. De Afrikaanse Zuni Fetish-pop wordt van plaats delict naar een museumlaboratorium gebracht waarna nu Dr. Simpson wordt geterroriseerd in exact dezelfde manier (kofferscène en hetzelfde einde) Maaar nog wel steeds efficiënt en plezierig want door een veranderde tijdgeest mocht er ook een vleugje meer bloed! Het maakt van deze vervolgfilm opnieuw een verdienstelijke leuke Anthologiefilm!