Meningen

Enorm frustrerende film want in eerste instantie is het behoorlijk intrigerend met enkele erg gave praktische effecten en decorontwerpen. Maar artistieke aspiraties zorgen dat dit een tegenvaller werd! En de verschrikkelijke zwarte banden van het ouderwetse formaat zijn nog het minste ergerlijke ervan!

De wereldwijde schimmelinfectie Coral bedreigt de mensheid door na zich vast te hechten aan de menselijke huid om vervolgens de bloedtoevoer van zijn gastheer af te sluiten en de macht over te nemen...maar voordat je denk...zombiefilm wordt Fret een vrouwelijke parasitoloog neergeslagen en opgesloten in levens-ondersteunende capsule...en wordt de film een opsluitingshorror als Méandre (2020), Oxygène (2021) en Ascendant (2021)

Visueel en de redelijke sterke prestatie van Anna Hopkins maken aan het begin dat de film effectief je interesse wekt. Echter waar deze film het meest onder gaat lijden, is dat het bewust vaag wordt gehouden. Maar op basis van de flashbackscènes heb al lang een vermoedden waar het heen wil. Tja en als je dan ook voor een tergend langzaam tempo kies...worden 104 minuten een lange zit!

Uiteindelijk opent de film zich om te laten zien wat er buiten de pods gebeurt, wat je hier precies mee moet doen is zelfs nog vager en onduidelijker....Tja en uiteindelijk is het kunstzinnig onsamenhangend liefdesverhaaltje

Historische Hong Kong-Chinese actie-avontuurfilm geregisseerd door en met in de hoofdrol Donnie Yen. Een wuxia-film die zich laat inspireren door het bronmateriaal (de Engelse titel) van Jin Yong. Het in het boek uitgebreide complexe verhaal behelst drie afzonderlijke maar met elkaar verweven verhaallijnen over Qiao Feng, Duan Yu en Xuzhu. Er zijn meerdere films en series dus is het ook zeker niet de eerste verfilming. Maar waar de series logischerwijs het heel boek aanhouden, richten de films zich op één personage;

In deze film is dat Qiao Feng (later Xiao Feng) Dit verhaal speelt zich af tijdens de Noordelijke Song-dynastie; het koninklijke Song-leger komt regelmatig in botsing met de Khitan een nomadisch krijgersvolk van het Liao-rijk. Qiao Feng van de Song-bedelaarsclan valt uit de gratie nadat is onthuld dat hij een Khitan is, en hij daarnaast ten onrechte wordt beschuldigd van de moord. Hij vertrekt om de beweringen te verifiëren en de moorden te onderzoeken en wordt daarbij vergezeld door A-Zhu.

Helaas slaagt men er niet goed in om een echt episch verhaal te creëren. Het begin is in ieder geval veelbelovend. Het gevecht in de taverne biedt alles wat je van een wuxia-film mag verwachten. Oh, de actie, gechoreografeerd en gerealiseerd door Donnie Yen en Kenji Tanigaki, weet ook regelmatig te overtuigen. Helaas is de CGI die gebruikt werd voor de "bovenmenselijke vermogens" van wisselende kwaliteit.

Het lijdt ook geen twijfel dat Donnie Yen een begenadigd krijgskunstenaar is. Echter bekruipt mij bij deze film toch ook het gevoel dat hij gewoon te oud is! Kon mij niet onttrekken aan het idee dat het een beetje "stijf" overkomt. Ook het liefdesverhaal tussen Donnie Yen (Qiao) en Yuqi Chen (A-Zhu) komen naar mijn smaak iets te ongeloofwaardig over. Yen is bijna zestig jaar, Yuqi Chen is dertig jaar...en Ah Zhi wordt veel te laat geïntroduceerd, waardoor de relatie gewoonweg ook niet werkt.

Ondanks dat de film 130 minuten duurt lijkt het ook een beetje op afgezwakte versie van het verhaal. Toch zijn de verschillende verwikkelingen interessant genoeg om te blijven kijken en eerlijk gezegd is een nog best vermakelijke "wuxia"-film maar het loopt gewoon niet helemaal lekker op het gebied van inhoud en tempo...

Compleet met vreemde wetenschappelijke uitdrukkingen, campy dialogen, cheesy effecten en een opeenvolging van gebeurtenissen die zowel hilarisch als ook griezelig zijn, is dit wederom een heerlijk William Castle-film. De regisseur is naast dat hij prima entertainde films maakt vooral bekent om zijn heerlijke promotie-gimmicks. Bij de film "The Tingler" was er zoiets als wat de “Percepto” werd genoemd. Een soort buzzers onder de stoelen van de bioscoop gemonteerd zodat sommige stoelen tijdens de film vibreerde. Maar ook zonder die gimmick heeft de film genoeg te bieden. Ten eerste is er het redelijk briljante idee over een beestje wat leeft in de ruggengraat van elke mens en groter wordt als men in paniek raakt. Een gevaar wat van binnenuit ons lichaam kwam. Doodsangst die alleen kan worden voorkomen door te schreeuwen. Wat zal er dus gebeuren als je doofstom bent?

Daarnaast is ook de cast zeer goed. Het ijskoude treffen tussen Vincent Price en zijn overspelige vrouw Patricia Cutts zijn fantastisch. Maar ook Judith Evelyn (Rear Window) die de doofstomme vrouw speelt en op verzoek van Price de rol heeft gekregen was grandioos. Een leuk feitje is dat we aan het einde van de film een filmoperateur in beeld zien die niemand minder dan Dal McKennon is. Hij was de stem van Woody Woodpecker. Nu was de film niet om op een tv thuis af te spelen maar echt bedoeld voor in de bioscopen. Vooral door de verschillende trucjes die aan het eind in de film zijn verwerkt maar bovenverwachting doet de film het ook best goed op het kleine scherm. Er is met deze vreemde maar memorable film van de late jaren '50 nog steeds veel plezier te beleven.

Tot slot nog iets wat mij opviel; ergens aan het begin lees Price een boek over een nieuw soort Acid/drugs, echter het kaft van dat boek zat net andersom. Ach geen paniek maar Schreeuw! Schreeuw voor je leven! The Tingler is los!

Nogmaals een kijkje in de keuken van de internationale spionage van de jaren '70. Dit bestaat niet uit wilde autoachtervolgingen, bloedmooie vrouwen en chique feestjes op exotische locaties. Want als binnen de Britse inlichtingendienst zich een Sovjet-mol in de hoogste rangen bevindt Gaan onopvallende rokende theedrinkende mannen in pak aan de slag met dossiers, afluisterapparatuur en ontmoetingen op geheime armtierige locaties. De film laat dan ook veel meer zien hoe de geheime dienst werkt (de alledaagse routine) dan een echte whodunnit.

De film is gebaseerd op de roman van John Le Carre uit 1974, en kreeg in 1979 al een BBC-bewerking in de vorm van een miniserie van 315 minuten. En daar wringt direct de schoen...het vuistdikke boek bevat een best ingewikkeld verhaal wat niet valt te vertellen in 127 minuten. Het verhaal is een schaakspel tussen George Smiley (Gary Oldman), vijf á zes verdachte leden van het Circus (MI6) en zijn Russische tegenhanger Karla. Smiley moet uitzoeken wie welk stuk is. Echter Smiley krijg hier bijna geen achtergrond (oké Smiley's vrouw Ann is ontrouw) en Karla is zo goed als afwezig.

Nee, het scenario is geen toonbeeld van duidelijkheid. Het verhaal is tot op het bot teruggebracht. Terwijl de kijker een groot aantal personages, een aantal gebeurtenissen en veel mogelijkheden moet verwerken. Dit lukt niet als de speeltijd te kort is om de personages en hun functies te leren kennen, dus het is lastig om te onthouden wie wie was. Wie de originele tv-serie hebt gezien of het boek van Le Carre hebt gelezen, zal misschien wat beter op de hoogte zijn! (en ja de miniserie heb ik gezien!)

Technisch gezien was dit in handen van regisseur Tomas Alfredson buitengewoon goed. Ja op dat vlak doet het veel goed! Uitstekende cinematografie, donkere, trieste shots, prachtig gearrangeerde sets en de muziek is slim in de film verwerkt. (bv. Het themalied van de Britse Bond-rip-off Licensed to Kill (1965) of Sovjet-volkslied) Daarnaast is het acteerwerk puik! Wat ook niet verwonderlijk was, als er een blik met mannelijk Britse topacteurs is opgetrokken!

Rest mij alleen nog de vraag; waarom dit opnieuw gemaakt moest worden? Dat ontgaat mij ook een beetje? Geen probleem dat ze een boek opnieuw verfilmen, maar deze bracht niet veel nieuws aan het verhaal. Het is prima dat ze iets dat 32 jaar oud was nieuw leven willen inblazen. Echter zie ik maar weinig relevantie voor deze film. Qua uiterlijk gaat het terug naar de jaren '70. Digitale camera's leveren wel een beter kwaliteit maar dat is de enige meerwaarde. Als historische kijkje bij de Britse spionagedienst werkt dit niet En het onderwerp is ook enigszins gedateerd want zover ik weet zijn ook geheime diensten gemoderniseerd.

Hm...wisselvallig want er zijn zowel goede als slechte opmerkingen te maken. Met haar debuutfilm Raw (2016 ), maakte Julia Ducournau een goede film met (body)horror, bloed en kannibalisme. Nu zijn de recensenten nogal enthousiast over deze opvolger en betitelen het als dat er nog een schepje bovenop wordt gedaan...tja dat val dus tegen. Men spreekt van een krankzinnige finale maar euh...wat gebeurd er met zwangere vrouwen?

De film begint met 7-jarige Alexia die op de achterbank van haar vaders auto motorgeluiden maakt wanneer het noodlot toeslaat. Jaren later is zij een exotisch danseres en ook nog een seriemoordenaar bij een autoshow. Show's waar vrouwelijke en metalen curves hand in hand gaan! Ja.. zekers... een film waarin het hoofdpersonage hydraulische seks heeft met een Amerikaanse muscle car is een hoogtepunt! Maar dan schakelt de film in het tweede gedeelte over naar een psychische tweestrijd met surrogaat vader en brandweerman-commedant.

Het is natuurlijk prima dat er werd gespeeld met verwachtingen, dat wanneer je denkt te weten waar het naartoe gaat, het dat niet is...de film blijft zo wel intrigeren. Echter ging het aan het einde ook meer de boodschap-tour van o.a. genderneutraliteit op en lijkt men soms ook zo maar wat te doen. Een niet al te beste en uit te toon vallende dansscène op een brandweerwagen lijkt alleen maar de queer-ondertoon te willen benadrukken. Tja het sociale drama veroorzaakt bij mij een flinke dip.

En dan heb ik het nog niet over de goed gekozen muziek in de film gehad, met onder andere 16 Horsepower, The Zombies, Future Islands, The Kills en ene Johann Sebastian Bach. Dat de film de Palme d’Or in 2021won is zeker terecht en ook verrassend doordat de beelden het filmhuis-publiek blijkbaar als best schokkend en extreem zien. Persoonlijk vond ik dat juist meevallen en kan ik minder met het drama. Maar de film verdiend zeker een ruime voldoende.

"I want to speak with the captain"

Amerikaans lowbudget-productiebedrijf "The Asylum" had al eerder de rampenfilm Titanic II (2010) gemaakt .Ook brachten ze de film Flight 666 (2018) uit. Bij deze hebben "The Asylum" en "Tubi " voor de derde keer samengewerkt en het zijn handige jongens dus worden hier beide films gecombineerd. Bovennatuurlijke vergelding op een zinkend schip dus...

Maar voordat het zover is krijg je eerst een openingsscènes met een nog redelijke reconstructie van James Camerons Titanic (1997) Het effectenteam van Asylum moet in topvorm zijn geweest! Om vervolgens voorgeteld te worden aan een bovengemiddelde B-film cast; influencerkoppel, dubieuze Professor-oplichter, beveiligingsmedewerker, en de vrouwelijk kapitein.

Heel snel naar afvaart beginnen de spoken al te rommelen met de elektronica van het schip. Wat wil je...als je naar de plaats gaat waar de Titanic is gezonken? En de geesten komen met een serie vrij standaard jump scares. Wel is er slim gefilmd aan boord van de gepensioneerde Britse oceaanstomer RMS Queen Mary, (één van de hoog genoteerde spookachtige locaties in de VS) dus de binnenopnames zien er in ieder geval geweldig uit.

Nergens was de film echt overdreven slecht of goed. Het doet eigenlijk alles wat je van een "Tubi/Asylum" mag verwachten. De film bouwt redelijk op, kent wat geestenschrik, precies genoeg speeltijd en eindig zoals je verwacht. Tegen alle verwachtingen in was het verrassend leuk, simpel en onschuldig vermaak.

Oké voor wat voor reden dan ook, wordt er in deze lowbudget rampenfilm van The Asylum, jaren later wederom een oceaanlijner gebouwd en noemen ze haar "Titanic II" (blijkbaar museumschip Queen Mary in Californië) Raad eens wat er daarna gebeurde....? Eerlijk gezegd... het is niet eens helemaal on-kijkbaar en vaak met onbedoeld amusant resultaat. Slechte CGI, halfslachtig acteerwerk en oppervlakkig uitgewerkte personages die vooral dienen om het plot van de ene crisis naar de andere te stuwen. De dialogen zijn vaak stijf, emotionele momenten komen zelden goed over en er is een gebrek aan logica. De man die het script schreef, de regie voerde, en zelf de hoofdrol speelt; heeft vermoedelijk de tijd van zijn leven omdat hij als miljardair gedurende de helft van de film met vrouwen aan zijn armen mg rondlopen! Het is absoluut geen goede film maar ook niet de slechtste.

Hier heb ik dus van genoten! Mysterie heeft het niet want al aan het begin wist ik hoe de vork in zijn steel zat. Nee, de kracht van de film zit vooral in de prachtige decors, setting en landschappen. Plus de manier hoe er gefilmd word. Bijvoorbeeld het shot waarbij het oude bloemenvrouwtje van onder in beeld komt. Of de spannende ontknoping op de daken in zeer aparte kleurbeelden. En dan was er nog het speelse en frivole spel tussen Cary Grant en Grace Kelly. Heerlijk! Voor Hitchcocks doen misschien een wat luchtigere film. Wie weet deden het zonnetje en de mooie Franse Riviera ook bij hem zijn werk en was hij in een perfecte vakantiestemming. Daar is er absoluut niets mis mee!

De voorlaatste film voordat Hammer House of Horror voor twee decennia zal verdwijnen. Voor de film zijn niet de eerste de best acteurs ingeschakeld; nee we zien huisacteur Christopher Lee, Hollywoodveteraan Richard Widmark(met Amerikaanse tongval) en ook Denholm Elliott was van de partij. Verder zien we de toen nog vrij onbekende nieuwkomer (2e rol) Nastassja Kinski. De film past goed tussen de thema's occultisme en duivels-aanbidding van horrorfilms uit de jaren 70. Helaas vertoont de film ook wat slordigheden; zo is het begin van de film nogal warrig, mede omdat gebeurtenissen zich afwisselend afspelen in Duitsland en in Engeland. Ziet het er allemaal wel een beetje goedkoop uit en sommige scenes tonen wel heel duidelijk overeenkomsten met The Exorcist (1973) De mooiste scene is als Nastassja Kinski op bed lig terwijl er een oerlelijk, bloederig monster omhoog kruipt. Een redelijk knappe thriller met wat occulte horrorelementen die toch wel goed is voor wat fijn tijdverdrijf.

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan maar waar de locatie is veranderd naar een containerschip. Niet heel erg geloofwaardig ook, Taiwanese bemanningsleden die verstekelingen ombrengen. Oké zouden ze het wel doen, dan valt de film nog tegen omdat er geen enkele echte dreiging is te zien. Het tempo was ook vreselijk traag wat de film het laatste beetje spanning deed verliezen, en afgezien van de bootsman, voelde de rest van de cast als non-personages. Ook de plotwending/climax was nogal onbevredigend. Afgezien van de cinematografie en de degelijke prestatie van de hoofdrolspeler, is dit niet veel meer dan een zwak lesje in christelijke waarden. Dat is verder prima maar niet iets waar ik echt op zit te wachten. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Een soort experimentele documentaire-achtige film die over zeven dagen is uitgesmeerd en elke dag een zelfmoord toont. Echter regisseur Jörg Buttgereit heeft nu niet echt een mooie visuele stijl en hierdoor oogt het allemaal nogal grauw. Alsof je een nieuw deel uit de Faces of Death-serie zit te kijken.Tijdens (donderdag) opnames die vanuit verschillende camerastandpunten een brug laten zien met eronder de namen, leeftijden en beroepen van de verschillende mensen die daadwerkelijk ook van de brug waren gesprongen, werd die vergelijken nog meer toepasselijker. Helaas zag ik ook te veel van die niets toedoende shots, die de film vooral saai maakte. Daarnaast was de muziek ronduit irritant. Tijdens zaterdag moest ik zelfs het geluid uit zetten zo veel irritatie wekte het monotone geluid op. Soms waren er een paar lichtpuntjes maar over het algemeen vond ik de film te traag en dus niet goed. Denk dat deze film duidelijk een gevalletje; je houdt er wel van of je houdt er niet van, is! Ik hoor tot de laatste groep!

Een co-dependent persoon is iemand die zijn eigen gevoelens en behoeften afhankelijk maakt van die van een ander, wat leidt tot ongezonde afhankelijkheid in relaties. Co-dependentie ontstaat door trauma en ja hoor daar is ie weer...de horror is een metafoor en tata... de eerste twee derde van de film zit je regelmatig te kijken naar relatiedynamiek. De elementen van body horror zijn te ondergeschikt aan niet al te interessant relatiedrama. Waarom trouwens die openingsscène? Beginnen met die soort van "The Thing" -rip-off, gaat ten kosten van de verdere spanning en als er broodmes wordt gebruikt wil ik dat ook zien'! De finale is ook niet zo heel spectaculair, als gehoopt. Geen slechte gemaakte film, maar als horror te middelmatig en de enthousiaste lof die deze film krijg, snap ik dan ook niet zo goed. (als wel vaker) Het voelt meer dat dit een horrorfilm was voor mensen die eigenlijk niet zo houden van (of niet durven te kijken naar) horror.

Ruim 30 jaar maakt regisseur Aki Kaurismäki al films, toch is dit de eerste die ik van hem ziet. Deze eerste film was best een redelijke film die vooral opvalt door mooie beelden die soms lijken op schilderijen en een soort slapstick-scenes waar regisseur schijnbaar patent op heeft. We zien twee verhaal-lijnen die uiteindelijk samenkomen. De eerste verhaal-lijn handelt over de Finse zakenman-op-leeftijd Wikström die zijn vrouw verlaat, de inboedel van zijn kledingzaak verkoopt, en uiteindelijk met de opbrengst van een potje illegaal poker een restaurant koopt, inclusief personeel. De andere gaat over de Syrische jongeman Khaled, wiens huis in Aleppo verwoest is, en die na een lange tocht door Europa per toeval in Helsinki belandt. Dit alles is verpakt met veel melancholie. Doordat Khaled van Syrische afkomst was, mag het duidelijk zijn dat de film veelal over de problematiek van de vluchtelingencrisis ging. Toendertijd was er het schrijnende probleem van de enorme toestroom van vluchtelingen en de houding van de voormalige Oost-bloklanden en Turkije. Dit werd verwoord door Khaled in een interview-gesprek voor de behandeling van zijn asielaanvraag. Echter het verblijf in het asielzoekerscentrum stond nogal veraf van de werkelijkheid.(in ieder geval met Nederland) Het leek er vooral op alsof iemand iets liet zien zoals hij dacht dat het zo werkt. Dit lag meer aan mij want voor werk kom ik wel eens op zo'n AZC. Enfin, het is nog wel kundig gemaakte film, die naar het einde toe zelfs neigt naar een vertederende tragikomedie.

Aardige eenvoudige actie- thriller. De vaart zit er van het begin best goed in. Met een dochter die is ontvoerd en de afhandeling erna is het een soort kruising tussen ‘Taken’ en ‘Man on Fire’ Géén al te origineel plot, wat ik ook niet had verwacht. Het wie-en-hoe in het plot was zelfs niet eens heel moeilijk te doorgronden. Maar er is ruimte voor lekkere uitbarstingen van actie die onderhoudend worden geënsceneerd. De film bevat ook een paar mooi geënsceneerde achtervolgingen, waarvan één een vlotte autoachtervolging is. Nicholas Cage doet wat hij altijd doet Continuum-& The Man in the High Castle actrice Rachel Nichols krijgt niet veel schermtijd, maar ze speelt haar rol verder prima. De film scoort op bruut geweld een dikke voldoende. Ik heb mij in ieder geval dan ook prima vermaakt.

Zuid-Afrikaanse horrorfilm die je kennis laat maken met Busi (Petronella Tshuma), een vrouw die begint als schoonmaakster in een ziekenhuis in Johannesburg. Ze treft een jong meisje in het ziekenhuis dat gelooft dat ze wordt achtervolgd door een bovennatuurlijk kwaad...een Tokoloshe uit de Afrikaanse folklore, meer bepaald de Zoeloecultuur. Het wezen zijn enige motivatie is plezier en pleegt hiervoor kwade dingen, vooral tegenover kinderen. Ondanks dat er in de film meerdere elementen zijn van ‘je heb het allemaal al eerder gezien’ was het wel sfeervol, griezelig, doordacht en verrassend goed. Een donker en grimmig verhaal waar men wat traumatische verleden perikelen van de hoofdpersonage en wat subtekst over de problemen van het land zelf, toegevoegd. De effectieve belichting en cinematografie, het acteerwerk en de locatie waren zeer goed, heb weleens Afrikaanse films gezien waar het allemaal veel minder was!

Alphaville een Duitse synthpop/-rockband zong het op hun debuutsingle uit 1984 al over het fenomeen dat Westerse bands in hun eigen regio minder succes hadden, soms in Japan supersterren waren. Deze film hsandelt eigenlijk over datzelfde en kende destijds wat succes in Cannes maar vanwege failliete distributeurs, is verder nooit wat geworden. Enfin dat was toen en nu zin we 37 jaar later en is het meer een perfecte tijdcapsule of iets wat stamt uit een lang vervlogen tijd. Toch heeft het een bepaalde eenvoudige charme. Het is een soms amusant, maar onbeduidend verhaal over wat er gebeurt wanneer als een geblondeerde Amerikaanse zangeres genaamd Wendy afreist naar Japan en de Japanse rockster Hiro ontmoet. Een groot deel van film bestaat uit karaoke en muzikale optredens, en die liedjes zijn niet van het beste soort. Het is vooral het optreden van Carrie Hamilton die op zoek is naar roem in een wereld van botsende culturen die van dit prettige kijkervaring maken. Carrie Hamilton stierf helaas in 2002 op 38-jarige leeftijd.

Wat een fijne bizarre hiphop musical over Yakuza-gang's in Tokyo volgepropt met seks en kung-fu actie. Nadat de verschillende gang's en karakters met heerlijk boom-bap rap zijn geïntroduceerd neemt de film iets gas terug maar krijgen we daarvoor in de plaats wat meer gekte. Een echt verhaal moet je bij deze film trouwens niet zoeken want die is tussen alle visuele en gekke scenes in waarschijnlijk kwijtgeraakt. Echter is dat in zijn geheel niet erg! Je krijgt er genoeg voor terug! De muziek waar het in deze film toch vooral om draait is zeer goed. Pompende beats en rappers met ieder een eigen stem en stijl. Die Japanse flow was zeer aangenaam en ik vond het veel diverser dan de Amerikaanse Hiphop van heden ten dage.(uitzonderingen daargelaten) Alsof de leerlingen van de KRS-One- hiphopschool, Japans zijn geweest! Nu spreek ik de Japanse taal niet en was afhankelijk van de Engelse ondertiteling, echter om een sluitend verhaal te maken werd die niet altijd goed in rijm vertaald en vermoedelijk was het soms ook meer een interpretatie. Maar tjonge wat is dit een heerlijke mengeling van genres! Prachtig!

......Na het zien van deze compleet geflipte, actie/horror-film val je even stil. Regisseur Yoshihiro Nishimura gaat in de overtreffende trap volledig over de top. Met veel, heel veel mutilaties, bloed-fonteinen en groteske monsters. Echter met diepe wortels in de populaire Japanse cultuur. De politiemacht van Tokio is geprivatiseerd en heeft zijn handen vol aan een nieuw soort mutanten "Engineer" genaamd. Aan superagente Ruka (Eihi Shiina, Ôdishon) de taak om deze monsterlijke wezens een kopje kleiner te maken. Wat volgt is een kleine twee uur gore, onsmakelijkheden en liters maar dan ook liters aan bloed. Hoe deze groteske actie eruit ziet kan wel wat vergeleken worden met de populaire manga/Hentai strips. Maar denk aan; alsof Braindead (1992) wordt gecombineerd met Lik Wong (1991) en dan met nog meer kolderieke horror en geflipte ADHD-acties. Heel veel meer kan je ook niet zeggen over een film als deze? Het kan de lol alleen maar bederven. Een film als deze vergeet je hoe dan ook nooit meer…

Van jongs af aan krijg je mee dat je voorzichtig moet zijn met mensen die je niet kent en voor al niet mee mag gaan! Daarom zijn privépersonen die voor Uber, taxi spelen maar een raar iets. Uiteraard spelen horrorfilms op deze angsten in! Dus als Cami (Jordan Hayes) bij de onaangenaam chauffeur, Spencer (Max Topplin) instapt, kan de kijker zijn motieven in twijfel trekken. De film neemt echter ook een andere wending zodra er een boeman opduikt. Wat volgt is een prima verontrustende genre-mashup ('Blair Witch'-bos, 'Poltergeist 'tv's en een heel stel andere waar hebben we eerder gezien momenten) om het publiek aangenaam uit balans te brengen. Maar geen slasher-film-perikelen waar er een 'Toll Man' in huishoudt. Er zijn zelfs niet al te veel shockscènes of nauwelijks bloed. Toch maken de bovennatuurlijke momenten zeker in het eerste uur of zo dat je fijn in de spanning raakt ondergedompeld. Hierbij helpt natuurlijk de goede sfeer en het prima acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Wel had er wat meer aan het script mogen worden gewerkt zodat het einde iets doeltreffender was geweest en het was geweldig geweest als de mythologie van de Toll-man iets meer gedetailleerder werd onderzocht.

Tja wat kan je verwachten van een Tom en Jerry "live-action" film? De meeste van die animatie-ontmoet-realiteitfilms zijn nogal standaard, formule-werk en dat is hier niet veel anders! Een wanhopige poging om van Tom en Jerry het enige te maken dat ze nooit waren: cool. Je krijg dus 100 minuten oubollige slapstick-komedie die zijn best doet om een ​​zwak plot te ondersteunen.

Het belangrijkste van de film is dat elk dier wat je ziet is getekend. Over het algemeen zag die animatie er nog redelijk goed uit. De dynamiek tussen de menselijke acteurs is slecht, zelfs saai. Chloë Grace Moretz kwam er ondanks het woke-isme nog het beste vanaf en was nog ietwat geloofwaardig en sympathiek.(maar nog steeds niet heel goed)

Het is moeilijk te beweren dat een film met hondenscheten en poep grappig was, een lachje veroorzaken doet de film dan ook niet (al geldt natuurlijk ook al jaren voor degene die opgroeide met de tekenfilms) Alhoewel de jongste natuurlijk daar misschien nog wel om kunnen gniffelen! En dat is denk ik ook wat deze film probeert te doen! Door grappen die verwijzen naar Drake, T.I. en TikTok, proberen ze Tom & Jerry krampachtig hip en cool te maken voor volgende generaties.

De soundtrack was nog één van de weinige dingen die nog enigszins fris overkwam. Al was het duidelijk gekozen door iemand die dacht; "laten we hip eens doen!" (veel van de muziek kwam uit de jaren '90 en '00 en was niet echt nieuw meer te noemen) Toch is het wel één van het weinige waar niet zo heel veel mis mee was! Stel je voor... dat men daar ook had gekozen voor van die bejaarde top 2000 popmuziek? De film had dan voor niemand meer te pruimen geweest! Goed kan je dit absoluut niet noemen maar het biedt voor jongere en wie niet veel films heeft gezien niets minder dan standaard-vermaak!

Tussen 1990 en 2002 waren verfilmingen van boeken van Tom Clancy over CIA-agent Jack Ryan populair. Bekende namen als Alec Baldwin, Harrison Ford, Ben Affleck speelde hem al eens. In 2014 werden ze opgevolgd door Chris Pine én tot op heden is John Krasinski, in de Amazon Prime tv-serie (2018) te zien. In twee van die films vervulde voormalig marinier John 'Clark' Kelly al eens een bijrol.( gespeeld door Willem Dafoe en Liev Schreiber)

Tja en in 2021 stapt Michael B. Jordan (Erik Killmonger in Black Panther) in de rol van die John 'Clark' Kelly met een eigen film. Nu zijn Tom Clancy's films nooit al te complexe spionageverhalen waarbij goede actie en Koude Oorlog politieke intriges aardig evenredig waren. Echter in dit oorsprongsverhaal draait alles om actie. Wraak is Clarks enige drijfveer bij zijn klopjacht op een stel Russische paramilitairen en hun onbekende opdrachtgever.

Heel slecht was het allemaal niet, de vechtscènes zijn prima in orde en de visuele effecten vallen ook niet tegen. Ook zijn er rollen voor Jodie Turner Smith, Guy Pearce en Jamie Bell. Maar verder is er ook niet veel meer te vertellen. Het blijft vakkundig maar ook een beetje te voorspelbaar. De film bevat ook nog een scène na de aftiteling voor een Rainbow Six-vervolg, (van de populaire videogames). Wat doet vermoeden dat Amazon hier duidelijk verder mee wil gaan en er een franchise van wil maken voor hun streaming-site!

“Man need not kneel before the angels nor lie in death forever but for the weakness of his feeble will.”

Genre-cinema uit de jaren zestig werd veelal gedomineerd door het Gothic-Kostuum Horror-Drama, en dan met name de Britse Hammer-horrorfilms en de Edgar Allan Poe-bewerkingen van met name Roger Corman. Heden ten dage zal 'The Tomb of Ligeia' horror-fans niet echt schrik meer aanjagen maar prima acteerwerk, prachtige locatie en een sterk verhaal maken dit meer dan goed. Dit is een fantastisch uitziende film. De film bezit daarnaast zo'n beetje alle goede voorwaarden om er goede Poe-bewerking van te maken; een kasteel/ruïne, een brand, een mooie dame(of twee), een onsterfelijk lijk en Vincent Price die waanzinnig is van schuld. En O ja het is Poe dus natuurlijk ook een zwarte kat. Deze kat heeft een grote rol in de film maar hoort niet bij dit verhaal, waarover het algemeen wel de meeste elementen uit het verhaal in zitten. Of de "The Conqueror Worm" die onderdeel uit maakt van het verhaal, ook in de film zat weet ik niet, ik heb er eigenlijk niet goed opgelet. Naast Price is ook de mooie Elizabeth Shepherd te zien in de dubbelrol van de knappe en intelligente raven-harige Ligeia en de blond-harig dame met blauwe ogen Lady Rowena Trevanion, van Tremaine. Kijkers met een zwak voor dieren zullen wat moeite kunnen ondervinden doordat er beelden zijn van de vossenjacht en geweld tegen de zwarte kat. Verder is dit een wederom een zeer fijne Poe-verfilming. Het complexe verhaal is fascinerend en Roger Corman slaagde erin om het feit dat er eigenlijk maar weinig echt gebeurt(behalve op het einde), goed te camoufleren.

De nieuwe Lara is kwetsbaarder, minder sexy, maar veel geloofwaardiger dan de vorige. Alicia Vikander maakt van Lara meer een mens, oogt minder plastic en vooral ook minder topzwaar dan haar voorgangster. Trouw aan de Tomb Raider-games biedt het Engelstalige debuut van de Noorse regisseur Roar Uthaug vooral volop avontuurlijke actie. Die actie is degelijk maar helaas zijn boobytraps in de tempel niet heel vindingrijk en moeten we er erg lang op wachten. De film toont niet veel meer dan de uit andere films (Indiana Jones, National Treasure) geleende vallen. Desondanks is Tomb Raider over het algemeen makkelijk verteerbaar. Als het gaat om video-game films, is deze Tomb Raider absoluut een bovengemiddeld exemplaar en uit de slotbeelden blijkt dat een vervolg onvermijdelijk is.

Japanse versie van het verhaal van H.G. Wells en erg schatplichtig aan de Universal Monster-film van James Whale. Het plot is nogal kronkelig en verwarrend; Er zijn twee assistenten van Dr. Nakazato die werken aan een formule om onzichtbaar te worden...en rivaliseren om het hart van de dochter van de dokter Blijkt dat de Doc ook succesvol aan een drankje heeft gewerkt... met een vervelende bijwerking: het proefpersoon wordt gewelddadig. Bovendien spelen er criminele belangen. Het werd zo een enigszins ingewikkeld en onsamenhangende misdaadfilm. Een film die het vooral moet hebben van de leuke special effecten. Een goed geënsceneerde scène toont een politieachtervolging met een scooter. Niet gek want deze zijn gemaakt door Eiji Tsuburaya, die vijf/zes jaar later beroemd zal worden door zijn werk voor de eerste Godzilla.

De film wordt met enige regelmaat onderbroken door een man die schrijft en eigenlijk dit verhaal verteld. Dit is (denk ik) de Griekse historicus- geschiedschrijver Herodotus die van de uiteenlopende verhalen over de dood van Cyrus II de Grote, heerser over het Perzische Rijk dat over Tomyris het meest waarschijnlijke vond. En het is waarschijnlijk ook de meest betrouwbare bron. De film duurde oorspronkelijk blijkbaar meer dan drie uur, maar is voor deze release ingekort tot een relatief korte 155 minuten.

Deze film vertelt het verhaal over Tomiris, een prinses en later koningin die in de zesde eeuw voor Christus leefde in Centraal-Azië. Vanaf haar geboorte bij de Massageten, via een jonge wees die nadat haar vader was verraden en vermoord moest vluchten. Haar tienerjaren in ballingschap bij de Sarmaten doorbracht. Uiteindelijk de nomadenvolkeren verenigend, Wraak neemt op de verraders en na de dood van haar echtgenoot, onvermijdelijk met een bedreiging in de vorm van de Perzische keizer Cyrus krijg te maken.

De cinematografie is uitstekend, al zijn de steppe-landschappen daar mede voor verantwoordelijk! De actiescènes zijn goed geënsceneerd, bruut en bloederig en eveneens goed gedoseerd tussen de beelden van het leven, politiek en relaties van de ruitervolken. Er zijn enkele luchtopnames van vermoedelijk CGI en misschien is hier en daar er ook wat ter ondersteuning/ verbetering van de film maar het is zeker niet veel. Almira Tursyn levert sterke acteerprestaties. Kortom een zeer vermakelijke Kazachse film over een sterke koningin.

“I am meant to do something special with my life,”

Regisseur Chris McKay steekt hiermee regisseur Roland Emmerich naar de kroon! Met een typische jaren 90' Sciencefiction-rampenfilm....Ach help... in het jaar 2051bedreigen buitenaardse wezens de mensheid met uitsterven! Tja... en dan lijf je hedendaagse mensen zonder enige voorkennis van wapens of oorlog in om als kanonnenvoer in die toekomstige oorlog te vechten. En over de tijd-paradox doe ik niet eens moeilijk! Onder hen is Chris Pratt als Dan Forester, een natuurkundeleraar van de middelbare school en een Irak-oorlogsveteraan. Wat betreft de buitenaardse tentakelmonsters (White Spikes), met tanden die kogels absorberen tenzij ze uit het wapen van de hoofdpersonage komen en constant hoge gillende geluiden maken, is de film al bijna een uur onderweg voordat je deze ziet. Knap dat ze ook nog even de klimaatverandering erin weten te schrijven! Om 140 minuten vol te maken gaat er veel tijd naar familie-snotter-drama; Onopgeloste vader-zoonkwestie, jonge dochter en vrouw willen niet dat hij gaat, en vader en dochter in de toekomst problemen en uiteraard het dramatische "Nee!" in slow motion... Het spelen van een vader uit een buitenwijk die worstelt om zijn gezin (en de hele mensheid) te redden, is niet Pratts sterke punt. Een overenthousiaste score en inwisselbare personages (waaronder natuurlijk één die humoristisch moet zijn) maken de film ook niet echt beter! Met 200 miljoen dollar is de film natuurlijk visueel niet zo heel slecht, de speciale effecten best goed maar door overdreven drama weinig originaliteit of creativiteit weet het niet eens een vermakelijke popcornkraker te worden!

De film begint met Clooney die in de camera praat. Dit werkt erg slecht en is zeer verwarrend. Zo erg dat het de hele film niet meer goed komt. Alles blijft vaag en rommelig. B.v. Wanneer de clip/button als eerst wordt gebruikt zien we dat virtueel en werkelijkheid gelijk zijn. Maar later is dit niet meer! Dit vond ik zo vreemd!! Niet dat het allemaal nu zo heel slecht is! Nee, er valt wel zeker ook te genieten. Zoals de futurische stad ( wat gedeeltelijk dus Valencia blijkt te zijn)En als de robots binnenvallen bij het huis van Clooney En dan het einde dit was wel een heel erg zoetsappig Disney gebeuren. Oke, de film moest goed aflopen maar dit einde is te....!
Kortom prachtig vormgeven, heerlijk cast maar een slecht uitgewerkt verhaal met een boodschap en met rommelig scene`s

Het eerste wat me opvalt aan deze vierde film van Hayao Miyazaki is dat ondanks de hoge aaibaarheidsfactor er nergens in de voor de hand liggende valkuilen en clichés wordt getrapt. Er is geen spoortje vals sentiment te bespeuren in de film en de bosgeesten behouden hun mysterie. En dat is zeer knap met een verhaal wat toch alles in zich had om over het randje van sentimentaliteit te vallen. Het verhaal begint er mee dat de tienjarige Satsuki en haar jongere zusje Mei verhuizen met hun vader naar het platteland, terwijl hun moeder in het ziekenhuis moet herstellen van een ziekte. Het betreden van dat nieuwe huis is natuurlijk spannend voor kinderen en deze film laat deze grote gebeurtenis dan ook zien vanuit hun oogpunt. De nieuwe plekjes in het huis bekijken is een ontdekkingsreis, net zoals de omgeving om het huis heen. Daarbij zorgen de geesten die rond het huis wonen voor vertederende situaties. Totoro, een groot, goedaardig knuffeldier en een grote wollige kat die dienst doet als bus vertonen zich alleen aan kinderogen. Wat een simpele maar doeltreffende metafoor voor de kinderlijke fantasie is. Visueel is de film een wonderbaarlijke wereld van detaillering. Je voelt je weer kind bij het zien van de film. En dat oog voor detail is fantastisch! Het lijkt alsof het geen enkele moeite kost om bewegen van blaadjes of het in een paar seconden laten groeien van een boom te tekenen. De scène waarin Satsuki en Mei 's avonds onder een paraplu bij de bushalte staan te wachten op de bus die hun vader thuis zal brengen en daar onverwacht gezelschap krijgen van Totoro, behoort tot één van de mooiste van de film. En laat duidelijk Miyazki's genialiteit zien, de bizarre wereld waar avontuur en gevaar de klok slaan, komt hij juist met kleine, intieme en meest alledaagse details - zoals wanneer Satsuki de in slaap vallende Mei op haar schouders hijst - en dat weet de grootste ontroering te wekken. De films van Miyazki werken (bijna) verslavend.

Werkelijk Baby Boomers versus millennials? Laat ik zeggen dat de film op zijn zachtst gezegd een teleurstelling is. Regisseur Richard Bates Jr. kan zo veel beter! Al is de film wel even inconsistent als de regisseurs carrière. Potentieel voor satire was er misschien maar dit is gewoon niet slim, grappig of eng (op welke van de drie Bates wilde inzetten is niet duidelijk) Oké er is de poging van sociaal commentaar op een generatieconflict maar dit is tot de nok toe gevuld met oppervlakkige kritiek en de meest voor de hand liggende grappen. Tja...Harvey doorbreekt de vierde muur en Olive vertoont egoïstische gedrag maar het werkt het gewoon niet! En er is het gebrek aan actie. Gelukkig toont Bates nog wel steeds talent als regisseur. Maar hier is het resultaat helaas, een best wel saaie film met hier en daar een lichtpuntje (andere seriemoordenaar)

Aan de start van de film had ik het gevoel dat dit een goede en mooi gemaakte horror ging worden. Echter hoe ver zat ik er naast toen de film verder ging met twee meiden en twee jongens die op weg waren naar de plaats van handelen. Nu zag 'Tonight She Comes' er dus niet heel slecht uit maar zodra de cliché personages in beeld kwamen ging het dus mis. Ze hadden verschrikkelijke dialogen die vooral bedoeld waren voor een komische noot maar nu de karakters saai en veel minder overtuigend maken. Hierdoor hangt er ook rond de hele film een aura van goedkoop, iets wat ook te zien is in het bloed en/of de gore, er is daarvan genoeg maar alles ziet er te makkelijk en goedkoop uit. Als laatste wil de regisseur teveel genres (o.a: slasher,gekke familie, bezetenheid en zombie) in één film combineren waardoor de film als geheel doodslaat en daarom nog maar weinig in zich heeft om te griezelen. Laat ik maar positief sluiten door te melden dat de synthesizer soundtrack van Wojciech Golczewski (We Are Still Here, Late Phases, Beyond the Gates) wel erg goed was. Iets wat ze zelfs ook was opgevallen aangezien aan het begin van de film de melding kwam dat de film zo luid mogelijk moest worden afgespeeld. Jammer want potentie had het zeker!