Meningen

Ja aardig. Leuk uitgangspunt, al had er nog wel wat meer mee gedaan kunnen worden, de actie ziet er spetterend uit, en verder weet men er gedurende de film de spanning er goed in te houden. Maar het leukste is dat de film speelt in New Orleans. Er zijn veel films die in New Orleans opgenomen worden, het is een beetje het Hollywood van het Zuiden, maar vaak komt de stad niet erg herkenbaar in beeld. En zelfs als een film in New Orleans speelt, zoals The Curious Case of Benjamin Button, valt het vaak nog wel tegen hoe veel je van de stad ziet. Dat is hier anders, en dat bevalt me erg goed. 3*.

Bij dit soort films voel ik altijd een soort plaatsvervangende schaamte, alsof ik de hoofdpersoon ben die uiteindelijk onvermijdelijk de confrontatie met zijn ouders aan moet gaan. Uiteindelijk is wat dat betreft het einde bevredigend: vader vindt zijn zoon eigenlijk wel cool, en op school is hij ineens van een nobody in een held veranderd. Maar goed, het verloop is degelijk, zoals verwacht loopt het steeds meer uit de klauwen met de nodige humor in de vorm van domme bijfiguren. Maar met name het camerawerk is sterk: het overtuigt als found footage, maar ondertussen zijn de camerabewegingen van hoge kwaliteit. Een film zonder veel pretenties, maar die de beloften waar maakt. 3,5*.

Een nieuwe Imaishi, dus hoge verwachtingen, maar dit is helaas meer Tengen Toppa Gurren Lagann dan Dead Leaves. Dezelfde formule wordt gevolgd, maar waar het in Gurren Lagann om spiralen en drillen gaat, gaat het hier meer om vuur. Het plot is behoorlijk cliché, dat de goede gouveneur de antagonist blijkt te zijn zie je natuurlijk al van verre aankomen. Verder veel epische onzingevechten, met veel explosies. Het mag spectaculair geanimeerd zijn, ik volg desondanks Animosh en danuz dat dit op een gegeven moment echt ronduit saai wordt. En ja, de soundtrack is ook behoorlijk irritant. Het enige dat in de buurt komt van Dead Leaves is wat mij betreft Redline. Deze film daarentegen is zwaar teleurstellend. 2,5*.

Omdat ik niet kon slapen heb ik deze film, die ik van mijn zus en zwager heb gekregen omdat ik wiskunde studeer, maar eens opgezet. De andere optie was om te doen wat Hopkins in de film voorstelt: een wiskundeboek lezen. Vaak genoeg gedaan, maar daar had ik nu even niet zoveel zin in.

Ja, wat valt hier over te zeggen? Het eerste dat in me opkomt is weer een film over gekke wiskundigen. Die hadden we nog niet na Pi en A Beautiful Mind.Het lijkt alsof er alleen films over wiskundigen gemaakt kan worden als er een steekje bij los zit, want anders is het niet interessant. Aan de andere kant zie ik ook op de universiteit een aantal wereldvreemde types rondlopen die perfect voldoen aan het clichébeeld, maar toch ook meer dan genoeg gewone jongens waarvan je het niet zou merken dat ze wiskunde doen, behalve als je er naar vraagt.

Wat deze film betreft ben ik blij dat ik de omschrijving hier niet heb gelezen. Wat mij betreft een grote spoiler, gezien het feit dat de openbaring dat het bewijs van haar afkomstig is, pas halverwege de film komt. Verhaal kon op zich wel redelijk boeien, met als uitschieter in het script het moment waarop Hopkins Paltrow dwingt om naar zijn bewijs te kijken. Echt ontluisterend. Men doet wel erg moeilijk over of het bewijs nu van haar of van haar vader is. Ook als haar vader het haar uitgelegd zou hebben, kan je altijd dusdanige vragen stellen dat uit het antwoord blijkt of iemand het echt heeft geschreven. Snap ook niet dat het karakter van Gyllenhaal zo'n "omg, allemaal revolutionaire technieken waardoor ik er niets van snap" houding heeft. Voortgang in de wiskunde gaat nu eenmaal vaak hand in hand met het ontwikkelen van nieuwe technieken en als je je een nieuw vakgebied eigen wilt maken, kom je ook onherroepelijk nieuwe technieken tegen.
Karakters vond ik overigens maar lomp en vooral het karakter van Paltrow vond ik wel erg hysterisch en irrationeel, zeker gezien het rationele werk waar ze zich mee bezig houdt. Maar goed, zulke mensen bestaan vast ook binnen de wiskunde. Ben ze alleen nog niet tegengekomen. Gyllenhaals karakter was wel een beetje lulletje rozenwater met z'n bewering dat ie collega's fysiek heeft bedreigd. Kom op zeg, jongen!
Audiovisueel was het allemaal aardig. Niet slecht, maar ook weer niet fantastisch. Muziek was aangenaam, maar niet heel erg opvallend en het camerawerk beviel me ook wel, ik kon me er wel mee vermaken. Maar echt opvallende dingen heb ik nu ook weer niet gezien.
De film heeft een beetje de pech dat het onderwerp wiskunde me te dicht aan het hart ligt, zodat ik wellicht enigszins overdreven kritisch ben over hoe de wiskundige wereld wordt neergezet. Nu kost de uitwerking hiervan de film een halve ster. De ultieme wiskundefilm blijft voor mij Pi waar de manische gedrevenheid van de hoofdpersoon wat mij betreft meer in de buurt komt bij hoe wiskundigen echt kunnen zijn.
Voor Proof in ieder geval 2,5*. Moet erbij zeggen dat ik van te voren minder had verwacht.

Noot voor de vertalers: algebraic geometry vertaal je met algebraïsche meetkunde en niet met geometrische algebra (hetgeen een andere tak van sport is) en differential equations zijn differentiaalvergelijkingen en geen differentiaalquotiënten.

Saaaaaaai! Qua beelden nauwelijks interessant, voor mijn gevoel steeds iets teveel ingezoomd. Muziek was niet veel bijzonders (overigens ook niet echt irritant), en dan blijft er niet veel over dan het verhaal. Dat was nou ook niet echt boeiend. Het leven in de gevangenis is hard. Ja dat weet ik inmiddels wel. De hoofdpersoon wist in het begin misschien wat sympathie op te wekken, voor de rest was het ook gewoon een lul. En daar moet je dan tweeëneenhalf uur naar kijken. Toen de pauze aanbrak snakte ik al naar het einde. Het was dat ik met familie naar de bioscoop was, anders was ik weggelopen. Goeie humormop trouwens dat hij bij de controle op het vliegtuig ook zijn tong uitstak. Ik lag echt in een deuk.
Wat die dooie gast trouwens die hele film door deed is me ook een raadsel. De hoofdpersoon leek ook behoorlijk langs hem heen te leven. Wat mij betreft was zijn rol of belangrijker gemaakt, of er helemaal uitgegooid, maar dit was gewoon niets.

Dit blijft toch Tarantino's beste, jammer dat het hierna per film minder werd. Ik weet nog hoe ik onder de indruk was toen ik deze film voor het eerst zag. De muziek, de dialogen, de vreemde wendingen. Ik denk dat de beste beschrijving van deze film van Hans Teeuwen is, die opmerkte dat de truc die hier de hele tijd toegepast wordt is dat filmchliché op filmcliché wordt gestapeld, waardoor het aanvoelt alsof je in een auto zit die flink overhelt in een bocht, en dan ineens wordt het stuur omgegooid omdat er iets totaal onverwachts gebeurt. Genoeg van dat soort scenes aan te wijzen. Daarnaast blijft het slappe geouwehoer over mayonaise en voetmassages afgewisseld door een schietpartij opmerkelijk en vermakelijk. Dat laatste valt ook te zeggen over diverse oneliners die behoorlijk memorabel zijn. Ik ken er in ieder geval genoeg uit mijn hoofd.

De film zit vol met coole personages. Niet eens het coolste personages, maar ik blijf het geniaal vinden dat Travolta is gecast, en dat hij ook nog eens met z'n dikke reet moet gaan dansen. Heerlijk ironisch met zijn dansfilms toen hij nog jong was.in het achterhoofd. Ook aardige rol van Tarantino zelf. Opmerkelijk, mans acteerprestaties lijken net zo hard achteruit te gaan als zijn films, maar hier doet hij het prima als toch enigszins sukkelachtig persoon. Maar de coolste rol is toch (zij het nipt omdat de rest niet veel onderdoet) van Samuel L. Jackson. De man blijft toch altijd een imponerende uitstraling hebben.

Ik noemde het al even, maar ook de soundtrack is bijzonder. Ik zou niet snel dit soort muziek op zetten, maar wel erg bepalend voor de sfeer op een zeer positieve wijze. En ook vaak gewoon erg vet, alleen al de openingsliedjes. Ook hier opmerkelijk dat de soundtracks bij latere films alleen maar nietszeggender lijken te worden.

Uiteindelijk is de film miet helemaal perfect, want enigszins aan de lange kant, en er zitten ook wel wat saaiere gedeelten in, met name de scène van Bruce Willis met z'n Franse vrouwtje. Daarom niet het maximum. 4,5*.

Vierde film van Anderson die ik zie en het is duidelijk de leukste.

Ik heb in mijn jeugd wel eens wat films van Sandler gezien, en wat ik ervan kan herinneren is dusdanig melig en flauw, dat ik zijn films zo graag mogelijk vermijd. Deze film heb ik niet uitgezocht op acteur, maar op regisseur, en ik moet dus zeggen dat ik verrast was dat hij hier de hoofdrol speelde. Maar zoals al mijn bedenkingen bij Tom Cruise verdwenen na het zien van Magnolia, kan ik niet anders constateren dat Sandler hier echt een geweldige rol neerzet. Die Anderson haalt toch het beste in zijn acteurs naar boven.

In ieder geval krijgen we iemand te zien die niet helemaal helder in zijn bovenkamer lijkt te zijn, en waarbij het ergens de vraag is of het niet door zijn zeven zusters hebben. De man heeft in ieder geval een gebruiksaanwijzing, en het lijkt er sterk op dat die zusters die, ondanks dat ze hun broer een leven lang kennen, nog lang niet hebben gevonden.

Het begin van de film is al bijzonder surrealistisch en sterk: een crash en een harmonium dat lukraak gedumpt wordt. Tel daar stapels pakjes met pudding bij op, en de cocktail voor gekte is ruimschoots aanwezig. Het leuke is dat dit door de muziek flink versterkt wordt. Die springt tijdens scènes waar hij zijn aandacht flink moet verdelen alle kanten op, en zorgt er in ieder geval voor dat het al behoorlijk chaotisch in mijn hoofd voelt, wat het medeleven met de arme hoofdpersoon alleen maar vergroot.

Verder een aardige romance met een dame die ook niet helemaal lekker in haar hoofd lijkt te zijn. Emily Watson vind ik eigenlijk niet eens erg mooi, ziet er eigenlijk vrij gewoontjes uit, maar heeft wel een charmante dan wel lieve uitstraling wat iets extra's geeft. Ik had eigenlijk grote drama's verwacht. Ik heb namelijk kennissen die niet helemaal sporen, dan een vriendin vinden die op eenzelfde manier niet sporen en dat lijkt dan geweldig, want eenzelfde soort ziel, maar stoten dit soort gelijke polen elkaar toch met veel drama af. Dat dergelijk drama hier achterwege blijft voelt ergens niet helemaal realistisch aan, maar is ergens ook wel fris. Drama's over mensen die niet alles onder controle hebben zijn er al genoeg.

Een stuk korter dan de andere films van Anderson die ik tot nu toe zag. Prettig, lang hoeft niet altijd van mij. Toch ook hier een klein dipje te weten naar het einde toe, maar over het algemeen was ik dusdanig gefascineerd door wat er allemaal gebeurt dat ik soms vergat op te letten op de cinematografie, die er op de momenten dat ik er wel op lette er erg goed uitzag. Ook hier weer vrij lange shots, die erg strak gekadreerd worden. Ik vermoed dat een herziening me erg goed zal smaken, omdat ik dan naar waarschijnlijkheid wat meer de aandacht op die cinematografie kan richten, maar ook omdat ik wat minder in spanning zit over de afloop en gewoon kan genieten van de fun van het plot, personages en het acteerwerk. Voor nu 4*.

Aardig drama dat me niet echt kon raken. Daar was de hoofdpersone te stom voor bezig. Tja, je moet wat als material girl met een gat in je handen, dan ga je maar de porno in. Wel bewondering voor hoe ze reageerde op haar ouders. Het personage van Odagiri vond ik dan weer een stuk interessanter, wellicht omdat je pas gaandeweg in de film meer over hem te weten komt.

De beelden waren mooi, maar nergens echt oogstrelend. De soundtrack vond ik maar matig. Door dat verjaardagsnummer kreeg ik op het einde een beetje last van braakneigingen. Lag ook aan het einde dat niet helemaal bij mij werkte.