No Time to Die (2021)

Een heerlijke bioscoop avond een goede Bond film, veel acties alleen na de pauze wat aan de saaie kant. Goede acteurs en de landschappen waren prachtig. voor mij 4 sterren film. En je blik of weet ik veel op nul en gewoon kijken zonder al die lul verhalen.

Waar voor je held

Een aantal weken geleden zag ik Spectre nog, en mijn eerste conclusie na het zien van No Time to Die was dat dit niet mijn beste beslissing was geweest. Twee keer Bond zo kort achter elkaar ervoer ik als een behoorlijke overkill. Met een speelduur van ruim 2,5 uur werd dit er niet beter op.

No Time to Die schiet sterk uit de startblokken met een spannende introductie van de nieuwste schurk, en pakt vervolgens goed door naar erg gave actievolle momenten aan de kust van Italië. Dit hoge niveau wordt helaas niet vastgehouden met een uitgekauwd plot, een uiteindelijk vergeetbare slechterik en het nodige geforceerde drama omdat dit Daniel Craig zijn afscheidsfeestje als 007 is.

Wel erg genietbaar vond ik met name de personages van Ana de Armas als Paloma (en nee, niet alleen vanwege haar diepe decolleté) en Léa Seydoux als Madeleine. Het personage van Madeleine bracht een aangename diepgang en doorontwikkeling met zich mee en staat ook sterk op zichzelf, zonder dat ze na haar vertolking in Spectre, alweer zou worden ingeruild voor een andere Bond girl. Van Paloma vond ik het jammer dat zij niet meer screentijd kreeg omdat het personage eigenlijk maar een kleine rol bleek te hebben. Betreffende de overige cast: Lashana Lynch als Nomi vond ik nog te stijfjes en te geforceerd stoer doen waardoor ik minder enthousiast over haar personage was. Slecht deed ze het niet, maar volledig overtuigd heeft zij mij ook niet. De verdere vertolking van de ondersteunende cast (denk o.a. aan Q, M, Moneypenny en Tanner) mogen wat mij betreft sowieso spettender. Dit groepjes personages vind ik vrij oppervlakkig en saai, zoals in de vorige films ook al het geval was. Hierdoor zijn ze voor mij erg vergeet- en inwisselbaar.

De uiteindelijke afzwaai van Craig als Bond voelt dubbel. Enerzijds was het verfrissend dat hij het niet ging overleven maar anderzijds voelde dit gegeven ook een beetje opgedrongen en geforceerd aan. En hoewel ik hierboven benoem dat het verfrissend was dat het personage van Madeleine veel meer was dan alleen een bondgirl, voelde het hele Are we a family now? gegeven vaak op het randje van Amerikaanse klefheid.

Als je het aan mij vraagt biedt je geld voor een bioscoop kaartje weliswaar waar voor je held, al is het wel zo dat je hier de nodige haken en ogen bij krijgt. Dit wordt tot op zekere hoogte gecompenseerd met een aantal sterke punten die, naast dat deze niet altijd even goed uit de verf weten te komen, ook geteisterd worden door de saaie, inwisselbare en weinig imponerende verhaallijn van een besmettelijk virus. Niet in de laatste plaats vanwege de rol van Rami Malek die mij totaal niet kon overtuigen met zijn spel en die ik morgen weer vergeten ben. Daniel Craig had op dit vlak een betere afzwaai verdiend in de vorm van een meer indrukwekkend neergezette tegenstander.

3,0*

Ik heb alle Bond films gezien maar dit is bij uitstek de allerslechtste Bond film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Het eerste uur leek wel een parodie en dan vooral de humor. Ik had ook totaal niet het gevoel dat ik naar een Bond film keek.

Tevens zijn er weer enorm veel vierkantjes aangevinkt want ja de tijd waarin we leven he... Ik wil hier niet langer woorden aan vuil maken. De allerlaagste rating voor deze (hoe is het mogelijk...)

Fraaie afsluiting van de Craig-reeks. Geen perfecte film; de slechteriken kwamen niet enorm goed uit de bus ondanks de geweldige acteurs. Achteraf ging het meer over het Bond-achtergrond-verhaal dan dat nou de wereld gevaar liep.

We hebben er even op moeten wachten, maar het is het waard. Als ik een film wil zien in de bioscoop vraag ik me vooraf altijd af; is deze film bioscoopwaardig, ga ik mijn geld goed besteden. Voor de antwoorden vraag ik het me overigens na de film nog eens af. En dan is er bij 'No Time to Die' geen enkele twijfel. Deze moet je absoluut in de bioscoop zien. Wat een geweldige film.

Waarom? Omdat ik na 2 en half uur zonder pauze nog even lekker zat - ligt niet aan de stoel - en zou willen dat ik nog 2 1/2 uur te gaan had. Alles is goed aan deze film; acteurs, actie, fotografie, montage, ik kan niets bedenken waar ik verbetering zou kunnen wensen.

Eigenlijk heeft een Bondfilm geen recensie nodig omdat men er toch wel naar toe gaat. Laten we het dan maar over een van de bond-girls hebben. Wat is Léa Seydoux een heerlijke actrice om naar te kijken. Niets ten nadele van de mooie Ana de Armas en Naomi Harris, maar ik heb een zwak voor vrouwen die niet de hele tijd hun mooiste of vrolijkste kant laten zien, maar juist ook de sombere ingetogen kant. Léa Seydoux doet dat in mijn ogen met verve en heel natuurlijk. Iemand schreef ooit over Téa Leoni in The Family Man: zoals zij haar rol speelt wil je met haar trouwen. Datzelfde effect heeft Léa Seydoux op mij. Je blijft naar haar kijken. Let overigens op hun voornamen.

Genoeg over Léa en Téa. Deze Bond-film mag er zijn en is een waardige 25e editie.

Waarom dan geen 5 sterren? Die geef ik aan films die behalve geweldig ook nog eens onvergetelijk zijn. Of deze dat is weet ik nog niet. Veel films moet ik altijd even een stukje inkomen voor ik het weer weet. Mocht deze over een jaar of langer nog even vers in het geheugen liggen, dan gaat er nog een halve ster bij.

Na een jaar van uitstellen door Corona dan eindelijk in de bioscoop gezien. Van te voren had ik wat twijfels, maar ik moet zeggen dat ik heel verrast ben. Zo goed als SkyFall is het niet, maar wel beter dan de rest van Craig. Het bevat alles wat je in een bond film moet verwachten: snelle auto's, veel en goed schoten actiescenes, prachtige locaties, prima muziek en een stevig tempo. Hoogtepunt is toch wel de pre-title scene in Italië. Qua minpunten: Rami Malek komt niet zo goed uit de verf als Bad Guy en heeft bovendien niet al te veel te doen en dat zelfde geldt ook voor Ana de Armas die maar iets van 20 minuten screen time heeft. Ook dat James Bond vader blijkt te zijn had mij niet gehoeven. Over de soundtrack was een hele hoop over te doen geweest. Sommige beschreven het als een van de slechtste ooit, maar ik vond het zelf nog wel meevallen.

De vijfde en laatste dus met Daniel Craig en dat is misschien ook wel beter. Hij is flink verouderd ten opzichte van Spectre en lijkt ook minder gemotiveerd te zijn. En dan het einde. Tsja toen ik de bioscoopzaal uitliep was ik flink ontstelt al was het niet goed te zien of James Bond daadwerkelijk doodging. Het is nu afwachten wat er nu met de franchise gaat gebeuren. Zal er net zoals bij Licence to Kill en Die Another Day een paar jaar niks komen of komt er binnenkort alweer een nieuwe uit. En hoe zal die eruit zien. Van mij mogen ze op deze voet door. Ik zit in ieder geval niet te wachten op meer humor zoals in het Moore tijdperk met clown- en apenkostuums. James Bond moet geen komedie worden wat hierboven ook al wordt gezegd. Ook Nomi hoeft niet terug te keren. Ze probeert wel stoer over te komen maar overtuigd aller minst.

Mijn persoonlijke top 5:
1. SkyFall
2. No time to die
3. Spectre
4. Casino Royale
5. Quantum of Solace

Redelijk.

Geen meesterwerk - verre van zelfs -, maar wel gewoon een degelijke film. Het begint trouwens erg goed, met die proloog met wat thrillerkantjes. Dat is meteen ook de beste scène uit de ganse film, want de parfumreclame in Zuid-Italië(?) is al meteen een stukje slechter.

Wat nadien volgt is in hetzelfde bedje ziek: matig geregisseerde actie, veel gedoe, maar weinig concrete, laat staan verrassende, wendingen. Er worden een paar toffe locaties aangedaan, zo nu en dan passeert er eens iets geslaagd zoals dat kleine rolletje van Ana de Armas, maar echt wegen doet het niet op de film.

De nadruk ligt immers op het verder vermenselijken van Daniel Craig's James Bond. Er wordt daarom een plotje geweven dat nog wat van doen heeft met Spectre en Blofeld, maar het waarom is mij niet geheel duidelijk. Rami Malek is immers een zoutzak. De zoveelste schruk in de rij die een wat onderkoelde indruk wil maken met halfbakken psychologische spelletjes. Oh ja, hij heeft ook een kimono aan, heeft een accentje en wat littekens in het gelaat. Een typische Bondschurk, maar er zijn intussen een heleboel acteurs gepasseerd die het beter deden.

Het dient evenwel het familiedrama en daar lijkt het hier om te draaien. Zo kan men de cyclus van Craig afronden. Naar mijn mening is dat iets te ver doorgedreven. Bond laten sterven doet het 'm niet bij mij. Binnen dit en 5 jaar is de reeks toch weer gereboot. Maar ik kan het begrijpen. Ondanks dat Casino Royale (en aansluitend Quantum of Solace) zijn beginperiode moet voorstellen, hadden de makers Craig's Bond al een keer of 3 met pensioen laten gaan, dat trucje was dus uitgewerkt.

In ieder geval heb ik wel kunnen genieten van Craig. Het lompe loopje tijdens de gunbarrel sequence laat hier ook weer zien dat hij evengoed één of andere Oost-Europese buitenwipper had kunnen spelen, maar puur qua acteren hoort hij bij de beste Bondvertolkers. In zijn afscheid wordt hij bijgestaan door een opvallend groot leger aan bijrolletjes. Een aantal rolletjes, zoals dat van Naomi Harris' Moneypenny, zijn amper de moeite waard. Zo'n rol als die van Lashana Lynch krijgt dan, weinig verrassend, weer erg veel schermtijd, maar is niet meer dan een krampachtige poging om een "sterke vrouw"-rol te schrijven. Onnodig, want Léa Seydoux als kwetsbaar typetje komt mij veel sterker over dan zo'n geforceerd personage.

Hoe dan ook zal de wereld het nu weer een jaar of 5 zonder James Bond moeten doen. Dan kan het riedeltje weer opnieuw beginnen. Voor mij is die pauze na de Craig-cyclus, waar de films elkaar nochtans ook niet echt snel opvolgden, welgekomen. En laat de volgende cyclus maar weer eens iets anders van toon proberen zijn.

3

Vooropgesteld: ik ben een kenner noch liefhebber van Bond. Zal wel het een en ander aan verwijzingen gemist hebben en van Craig zag ik alleen Skyfall (de rest van m'n ervaring zit in de Pierce Brosnan-films).

Het probleem van No time to die zit wat mij betreft in de regie. De actiescènes en auto achtervolgingen zijn ontzettend chaotisch en missen daardoor elke impact. Het is gewoon helemaal niet duidelijk hoe Bond telkens de overhand krijgt in bepaalde situaties. In plaats van dat ik in de film gezogen werd, werkt het juist bevreemdend en schept het afstand tussen jou en de film. Dat ook de muziek luid meeklinkt tijdens de actie helpt bepaald niet mee. Ik weet niet of dit traditie is bij Bond, maar het maakt het nog onechter dan het al is.

Daarover gesproken, de score van Zimmer is weer vooral een hoop klank. Muzikale ideeën kon ik niet echt bespeuren. In de eerste helft van de film gebruikt hij door alle klank heen wat Bondthema's en in het tweede deel thema's uit het nummer van Billie Eilish, maar allemaal op een super voor de hand liggende manier. Het nummer van Billie vond ik in de film ook niet zo goed werken als gehoopt. De beelden van de begincredits zijn saai en het trage begin van de track hadden ze veel beter al onder de scene met die trein kunnen instarten.

Het deel na de pauze was beter te behappen. Het script is best aardig, vooral in de relatie met Seydoux en dat kind. Paar dialogen hier werken goed, ook de confrontatie tussen Bond en Blofeld is mooi. Die andere badguy, tsja, ik geloof niet dat daar het werkelijke probleem van de film in zit. Wat wel problematisch blijft is weer de actie. Ik snap dat Bond min of meer onkwetsbaar is, maar als je steeds tientallen gezichtloze figuren bij bosjes laat sneuvelen terwijl Craig zonder een schrammetje eraf komt, dan is dat toch totaal niet boeiend? Ik snap niet dat een regisseur het aantal tegenstanders niet sterk beperkt en ze dan ook wat weerbaarder maakt, zodat er daadwerkelijk een interessante dynamiek ontstaat in de gevechtsscenes. Misschien hoort dat bij Bond, maar dan ben ik gewoon niet de doelgroep.

Tenslotte moet ik zeggen dat het me, na vanaf het begin dit topic gevolgd te hebben, na het zien van de film erg verbaasd dat sommigen vinden dat dit Bond niet meer zou zijn. In mijn ogen is het in alle opzichten typisch Bond. Op Jason Bourne lijkt het totaal niet, om een voorbeeld te geven. Ook de humor is duidelijk aanwezig, alleen is het vaak gewoon niet leuk, met name alle woordspelingen vallen volledig dood (er zitten ook wel een paar leuke grapjes in trouwens, en sommige dingen waarvan ik niet weet of het als grap bedoeld is, dat je een bionisch oog hackt en als je binnen bent het apparaat zegt "Blofelds Eye Accessed", mwahaha). Maar dat had je bij Brosnan eveneens. Als je na het zien van No time to die valt over Q die een mannelijke date verwacht dan ben je gewoon af, komaan zeg.

Oke, 2,5* dan maar, naar boven afgerond vanwege het tweede deel van de film en de ontwikkelingen rondom Seydoux.

Zojuist deze film gezien in bioscoop.

De meningen waren/zijn verdeeld.

Ik behoor tot het kamp dat deze James Bond goed vindt, sterker nog: ik vind het één van de beste,... Top 3 Bond aller tijden waardig!

Laat ik een ding duidelijk maken: ik ben groot fan van James Bond films…

Laat ik eerst beginnen met NTTD: Rami Malek was in potentie een hele goede Bond villain. Alleen jammer dat je hem amper ziet in deze film, aangezien hij wel de potentie had.

Het allermooiste was voor mij wel de relatie tussen Madelaine en James…eindelijk een keer een echte connectie tussen een Bond girl en James ipv het ouderwetse “naar bed en weer door…wat een geweldige opbouw. Wel raar dat dit eigenlijk het einde van Bind suggereert, wat dus duidelijk niet zo is…waarom zou je bond dood laten gaan terwijl hij overduidelijk nog niet is afgeschreven?

Verder ben ik wel argwanend en misschien wel bang voor de toekomst van Bond, maar goed…tijd zal het leren

*4,0

Gewoon een heel erg goed film. Ik heb veel JB’s in de bioscoop gezien, vanaf de serie met Daniël Craig zit er continuïteit in de verhaallijn en heb je wat voorkennis nodig van de voorgaande aflevering. Eigenlijk moet je de tijd nemen om ze achter elkaar te kijken, dan valt op hoe geniaal de serie is. In eerste instantie was ik geen fan van Craig als JB, ik denk nu dat het niet mee zal vallen om een betere te vinden.

Hans Zimmer heeft voor NTTD fantastische arrangementen gemaakt van oude JB thema’s, de actie is super spannend en toch niet over de top, het verhaal is interessant, de 3 uur vliegen voorbij kortom een topfilm.

Wat een afgang deze film, lachwekkend en schandalig dat dit überhaupt de titel ‘James Bond’ mag dragen.

Alles waar James Bond in de hele reeks voor staat wordt in één film compleet overboord gegooid.

Heb werkelijk waar geen seconde het idee gehad dat ik naar een Bond film zat te kijken.

Daniël Craig vond ik altijd wat charme missen als Bond, maar nu de makers trachten het complete karakter te vermoorden maakt dat ook geen zak meer uit.

Het verhaal is onnodig langdradig uitgesponnen met semi interessantdoenerij. Als dit een ‘normale’ actiefilm was geweest had niemand er naar omgekeken.

De makers gaan duidelijk mee met de huidige tijd waarin iedereen doodsbang is om wat fout te doen en mensen te kwetsen. Daardoor wordt alles in de blender gegooid en krijg je een smakeloos en zoutloos eindproduct, een onbegrijpelijke keuze in zo’n legendarische filmreeks.

Aardige Bond maar wel het minste deel uit de Craig reeks. Het verhaal is aardig maar niet heel realistisch en had beter gepast in de pre-Craig reeksen. Pluspunt is wel dat het verhaal een aantal verrassingen kent, wat het dan wel weer een speciale Bond maakt. De openingsscène is erg sterk en wordt helaas in de rest van de film niet geëvenaard. De overige actiescenes zijn eenvoudig en hebben een behoorlijk ‘elk schot raak’ gehalte. De cast maakt het niet helemaal waar. Craig en Seydoux prima, maar Malek is geen memorable badguy. Lynch is totaal miscast en wekt bijna irritatie op. Visueel ziet alles er prima uit met mooi settings en goede special effects. 3.5

Geweldige film en een waardig einde voor de Daniel Craig cyclus!

Bond films zijn toch wel DE bioscoopfilms.

Ook nu weer een geweldige intro van 17 minuten, met volop actie en spektakel om vervolgens, als je al helemaal in de film zit, abrupt over te gaan naar de soundtrack met de altijd stoere vrouwen, rook, lijnen en kogel animatie.

Dit zorgt altijd wel voor een moment van kippenvel en het besef dat je iets geweldigs gaat zien...

Als altijd bij een "nieuwe" Bond is er het commentaar, wat ook zal komen bij de eerst volgende en zo ook bij Craig voorafgaand aan Casino royale.

Brosnan (mijn favoriet) bracht nog meer snellere actie ontploffingen en vuurgevechten, was medogenloos, mocht veel gadgets en spectaculaire voertuigen gebruiken en had echt de looks!

Maar vanaf het begin van Casino Royale, heeft Craig bewezen dat hij echt de juiste bond is en is elke film alleen maar beter geworden!

Wat dat betreft zou de reeks ook moeten stoppen want ik wil geen "nieuwe" James Bond!

Deze film zat ook weer vol met actie, spanning, fantastisch camerawerk en ook de acteerprestaties waren top.

Zo prettig dat de speelduur 163 minuten was, om alles, voor deze laatste van Craig, tot in perfectie uit te werken.

Alles is verteld, maar door in de laatste scènes er toch voor te zorgen dat er 1 ding is waar over nagedacht en gespeculeerd blijft worden tot de eerst volgende Bond film.... dat is briljant!

Ook uniek aan de Daniel Craig cyclus is de opvolging van de 5 films, het is één verhaal, wat alleen nog wel moeilijk te plaatsen is in de juiste tijdlijn.

Casino Royale is uiteraard de 1e Bond film nog voor dr.No, de rest moet ergens tussen al die jaren 60 en begin jaren 70 films passen.

Ook dit maakt erg nieuwsgierig naar de volgende Bond film. Gaan we verder vanaf einde Craig of worden het weer losse films en dus eigenlijk verder na Brosnan..?

De 5 films van Daniel Craig zou ik allen los op gemiddeld 4,5* beoordelen, met Skyfall als favoriet.

Deze laatste beoordeel ik als geheel van de 5 films, de verhaalreeks is geweldig en vrij uniek voor een Bond film, alles is kloppend en perfect uitgewerkt!

5*

Ik vond het een erg leuke film, alleen lijkt de wereld wel op z’n einde te komen en dat word bevestigd in deze film aan het eind... We leven nu in een wereld waarin schieten, net als in videogames, spectaculair is en er niks anders meer is. En ik vraag me alleen nog af hoe kan deze James Bond nog overtroffen worden en weer meer diepgang met de volgende James B geven. Toch blijft van alle met Daniël Craig gespeelde James Bond films Skyfall voor mij de beste.

De laatste Bond film van Daniel Craig. Het was lang wachten op deze film, maar uiteindelijk is hij er dan toch gekomen. Craig vond ik een goede Bond, al is deze laatste vertolking van hem zeker niet de beste Bond film die hij op zijn naam heeft mogen schrijven. Sterker nog, op Quantum of Solace na vind ik dit zijn minste. Ik heb alle Bond films gezien, maar het is al enige tijd geleden dat ik de voorgangers van deze No Time to Die heb gezien. Net als deze film heb ik die toen in de bioscoop gezien en daarna heb ik ze niet meer herzien. Als ik dat wel gedaan had was het een en ander misschien net iets sterker binnen gekomen, maar ik kreeg niet het gevoel dat ik iets miste. Deze film beschikt over een gedegen plot. De film duurt behoorlijk lang. Hoewel het zeker nergens verveelde, had het best ietsjes korter gemogen. Het duurt al best lang voordat de titelsong begint. Een zeer behoorlijke titelsong van Billie Eilish. Op visueel vlak valt op deze film niets aan te merken, het ziet er allemaal prima uit. Goede actiescènes en mooie locaties. Craig acteert naar behoren. Ana de Armas heeft een leuke bijrol. Jammer dat die rol nauwelijks wordt uitgewerkt en dat haar schermtijd maar erg beperkt is. Rami Malek is op zich goed gecast als bad guy, hij is daar in beginsel zeker geschikt voor. Helaas vond ik zijn rol niet helemaal goed uit de verf komen. Hij kwam niet altijd even dreigend over en de motieven van zijn personage waren ook niet heel erg duidelijk. Dat had bij een film van deze speelduur wel wat beter uit de verf mogen komen. Veel tijd wordt besteed aan het privéleven van Bond. Ik vond dat niet echt interessant en ook niet echt overtuigend. Dat hij een dochtertje blijkt te hebben deed mij niets. De scenes met Madeleine zijn veelal nogal melodramatisch. Ook zijn uiteindelijke overlijden maakte op mij weinig indruk. De film kent nog wel een paar keuzes die voor mij niet echt werkten. Zo wordt zijn '007' status van hem afgenomen om die even later weer terug te geven. Kwam een beetje zinloos over zo, tenzij men daarmee de weg vrij wil maken voor nieuwe film met een andere 007. Dat hoeft voor mij persoonlijk echter niet. Wat in deze film verder ontbreekt is de typische Bond humor, het is allemaal wel heel erg serieus. Al met al zeker een kijkbeurt in de bioscoop waard, maar deze komt niet hoog te staan op mijn lijst van Bond films.

Mezelf een Bond-fan noemen gaat me te ver. Met de amusementswaarde zit het daarentegen meestal wel snor, dus ik vond het absoluut de moeite waard om hiervoor voor het eerst sinds zeer lange tijd naar de bioscoop te gaan. Met name Skyfall viel in 2012 erg in de smaak en ook opvolger Spectre kon ik waarderen.

Die laatste had ik wel even mogen herbekijken voor het zien van deze film. Hartstikke leuk dat men een poging doet om de Craig-films aan elkaar te lijmen (iets dat tevens al in Spectre begonnen was als ik het me goed herinner), maar het zorgde er wel voor dat ik af en toe het overzicht een beetje kwijt was. Ook naar Casino Royale wordt volgens mij een aantal keren verwezen, maar dat is zo lang geleden dat het vrijwel allemaal langs me heen ging. Van een standalone film, zoals in de tijd van Connery, Moore of Brosnan, is hier niet zozeer sprake. Een minpunt dus? In principe niet; maar het is wel goed om je hiervan bewust te zijn voordat je No Time to Die bekijkt.

Het plot steekt dus, deels door bovenstaande, soms wat ingewikkeld in elkaar. Het is echter niet zo dat de film totaal niet te volgen is zonder (of met gebrekkige) voorkennis. Bond blijft Bond en dat is in essentie nog altijd een strijd tussen goed en kwaad. Het kwaad kent meerdere gezichten, maar krijgt in deze film vooral gestalte via Rami Malek. Ik weet niet of het de excentrieke trekjes zijn die het personage vertoont, maar ik moest geregeld aan Malek's performance als Freddie Mercury denken. Dat schudt hij hier niet helemaal van zich af. Verder geen oninteressante bad-guy. Het feit dat hij zo kalm blijft zorgt er wel voor dat er een zekere dreiging van hem uitgaat. Ook leuk dat Léa Seydoux's rol is uitgebreid, want ze doet het opnieuw prima. Sowieso vond ik het complete MI6-team weer goed: Ralph Fiennes, Ben Whishaw en Naomie Harris: fijne vertolkers waarvan het jammer is dat ze waarschijnlijk niet meer terugkeren. Overigens kon ik dan weer vrij weinig met de rol van Lashana Lynch. Zij leek eerder in de weg te lopen dan veel toe te voegen.

En dan de ster zelf natuurlijk: Daniel Craig. Ik weet nog dat ik ten tijde van Casino Royale nog niet zo onder de indruk van hem was - waarschijnlijk was ik ook nog iets te jong voor de film - maar dat is inmiddels wel veranderd. Ik vind dat hij het over het algemeen heel goed gedaan heeft en ook in deze film zet hij weer een prettige Bond neer. Mooie combinatie van ernst, humor en charme. De film bevat daarnaast twee gewaagde keuzes. De eerste is natuurlijk om Bond te laten sterven aan het einde van zijn film; iets dat nog nooit eerder gebeurd is. Ergens vind ik het goed passen bij de toch al wat donkerdere toon van het deze films, maar anderzijds is de manier waarop niet helemaal bevredigend. Bond is een beetje roekeloos tijdens die climax. Het komt over of hij het wel allemaal prima vindt zo. Overigens komt het ook niet helemaal onverwacht. Op het moment dat hij besluit achter te blijven terwijl zijn vriendin en dochter in het bootje stappen, had ik al een vermoeden welke kant het op zou gaan. Maar goed: ik kon er mee leven. De tweede gewaagde keuze is dat we Bond als vader te zien krijgen. Er wordt eerst nog wat gespeeld met het idee dat het niet zijn dochter zou zijn, maar het lag er volgens mij toch vrij dik bovenop. Dit element wordt wel goed in het verhaal verwerkt. Je merkt duidelijk dat James een band voelt met het meisje. Wederom zijn complimenten voor Craig hier op zijn plaats. Hij weet de zachte kant van het personage ook goed naar voren te brengen.

Qua actie heeft de film wel enkele gave achtervolgingen voor de kijker in petto, hoewel soms moeilijk te zien is wat er precies gebeurt. In dit geval vind ik dat niet zo erg, aangezien het de hectiek van zo'n plotselinge situatie wel accentueert. Wel vind ik dat de film uiteindelijk te lang duurt. Ik snap dat men nog één keer flink wilde uitpakken, maar het plot zit wel overvol voor mijn gevoel. Zo duurt het ook veel te lang voordat Malek écht ten tonele verschijnt. Ook de climax, hoewel vermakelijk, is langgerekt. Over het openingsnummer kan ik ook niet veel positiefs kwijt. Ik ben niet zo bekend met het werk van Billie Eilish, maar dit vond ik slaapverwekkend. In ieder geval niet een nummer dat me warm maakte voor de film die ik voor mijn kiezen kreeg en dat is toch meestal de bedoeling.

Zeker geen perfecte film dus en ook zeker niet de beste Bond, maar bovengemiddeld popcornvermaak is het zeker. Het merendeel van de film weet te boeien, de cast is prima en wanneer de film uitpakt, zit het eigenlijk ook altijd wel goed. Mooie afsluiter van de reeks dus en zeker een film die op een herziening van me kan rekenen. Benieuwd hoe het vanaf hier verder gaat. Ik snap het principe dat de rol van Bond telkens 'reïncarneert', maar eigenlijk voelde dit voor mij wel als 'het is mooi geweest'.

3,5*

De film staat erg in het teken van het afscheid van Craig en daarmee de laatste in de reeks van 5. Vanuit het uitgangspunt dat de verhaallijnen rondom SPECTRE en zijn 2 geliefden afgerond moeten worden en de dood van Bond (wat ongetwijfeld een harde eis was van Craig zelf - het definitief breken van je banden met een karakter, in de mode de laatste tijd, zoals we ook bij enkele iconische superheldkarakters zagen) moest er een einde aan gebreid worden.
Dat lukt deels heel aardig en deels minder. Craig zet zijn karakter overtuigend neer en en de bijrollen zijn uitstekend. De verhaallijn rondom Bond en Madeleine brengt de nodige diepgang mee t.a.v. de karakters. Bij de fantasyloze actiescenes, ooit creatief en spectaculair, lijkt er nu alleen oog voor de setting te zijn. Daarnaast is de slechterik erg matig en komt totaal niet uit de verf. Het karakter wordt nauwelijks uitgewerkt en Malek slaat de plank ook mis. Zijn monoloog aan het einde is slaapverwekkend. Dat de film politiek correct is, is niet storend en ook wel bij de tijd, maar werkt wel wat averechts in de geforceerde rol van Lynch.

Hier is al genoeg over gezegd en ik sluit me aan bij het gemiddelde: er zijn genoeg betere Bond films. Prima dat Craig ermee stopt, tijd voor een nieuwe 007. Het plot vond ik deze keer ook magertjes.

Los van de inhoud: veel reacties geven aan dat je deze in de bioscoop moet zien. Nou, dat heb ik dus gedaan. Spijt van als haren op mijn hoofd om bijna 3 uur in een stal met chipsvretende varkens te zitten waarbij ik me afvraag waarom sommige mensen naar de bioscoop gaan als ze zo'n beetje de gehele film zitten te lullen of op hun telefoon te klooien. Volgende keer weer lekker rustig thuis op de bank.

Terug naar No Time to Die. De cast was redelijk, maar ik vond Malek deze keer tegenvallen om die reden dat ze beter iemand anders als boef hadden kunnen casten. Waltz heeft ook mooiere rollen gehad. De muziek was OK alhoewel de openingssong niet bij mij zal blijven hangen. De actiescenes waren verder wel prima. Het geheel was voldoende voor mij, maar ook zeker niet méér.

James Woke. Bah.

Het begint best leuk met een spannende openingsscène en daarna een achtervolging met wat mooie stunts, maar dan zakt het toch een beetje in elkaar. Een matig verhaaltje dat steeds minder gaat boeien. De cast is best oké met Craig, Waltz, Seydoux en Malek, al vind ik laatstgenoemde niet echt geslaagd als schurk.

En wat is dat toch met dat Woke gebeuren? Moneypenny is ineens een zwarte vrouw en Q is gay. Nou heb ik daar op zich niets op tegen maar dit voelt te geforceerd. Er MOET tussen neus en lippen door even duidelijk gemaakt worden dat Q gay is, ook al voegt dat totaal niets toe aan het verhaal. Ik word er een beetje moe van dat dat Woke gebeuren constant door je strot geduwd wordt. Een punt eraf daarvoor.

De zwanenzang van James Bond.

Het einde van de koude oorlog is alweer een tijdje voorbij, en de oude vijanden van Bond zijn al in meerdere films kaltgestellt. Er loopt al jarenlang de discussie of Bond met zijn tijd mee moet gaan, vrouwelijkere en vriendelijkere trekjes moet gaan krijgen. Of over dat Moneypenny een kleurtje heeft, of dat Q wellicht niet op haar valt. Maar wat mij veel meer stoort dan al dat is dat M tegenwoordig een naam heeft. Misschien is Bond gewoon op, misschien is de formule gewoon tot de laatste drup uitgemolken. Leeg als een vampierenfilm zonder bloed.

Toch is deze film zelf dan wel weer aardig geslaagd - alle verplichte ingredienten zijn er, en worden met veel verve ingekleurd. Er zijn mooie sinistere locaties, er is een leuke auto, er wordt stevig klop gegeven, en de bad guy is een engerd met een serieus slecht plan. Allemaal vakkundig en zorgvuldig in beeld, met spectaculaire scenes en mooie beelden. Niks mis mee, prima vermaak voor een avondje - of twee, of drie, want ik kan dit soort film echt nog wel een keer zien.

Maar daar ligt misschien ook meteen wel het probleem. De formule is uitgemolken, en de film heeft niets nieuws, niets verrassends, niets te bieden dat ik me over een week of twee nog herinner. Het plot is als je de namen van de tegenstanders en de details van het plan van de bad guy even zwartlakt precies gelijk aan het standaard script waar al zoveel Bond-films van gemaakt zijn, en er is zo ongeveer niks dat daar nog iets aan toevoegt.

Nouja, bijna niks. En precies die dingetjes geven me dan in dat dit dan misschien gewoon maar de laatste Bond-film moet zijn. Uit, klaar. Bond heeft zijn tijd gehad, en die was eigenlijk al lang geleden.

Dit is wat je noemt echt weer een James Bond film.

Mooie dames, dun verhaal alleen de actie was wat minder in deze film waardoor het af en toe wat te langdradig was.

Maar zeker wel leuk om naar te kijken.

Ik ben benieuwd of er na deze überhaupt nog een deel komt.

Stijlvolle maar veel te lange en nogal fragmentarische Bond-film, met een nijpend tekort aan memorabele stunts en spektakel. De aanwezige aktie is degelijk in beeld gebracht maar erg anoniem en dertien-in-een-dozijn. Craig is voor de vijfde en laatste keer prima als 007 en maakt vooral indruk in de emotioneel aangrijpende finale, maar verder schieten plot en personages flink tekort. De leukste scenes zijn die in Londen, wanneer Bond herenigd wordt met zijn team.

Gewoon een heerlijke echte James Bond film.

Snelle auto's, vlotte actiescenes, vleugje romantiek en snufje humor.

Wat wil je nou nog meer op de zaterdagavond!

Ik heb genoten en bij het einde moest ik toch wel even slikken.

Op naar de volgende James Bond.

Nou kon ons, grandma en mij, op een of andere manier niet echt boeien. Weinig echte knallers van actie scenes, doorlopend aan de borrel en dat ging knap irriteren. Ok het is geen koorknaap maar dat alcohol gebruik had best een berg minder gekund evenals de speelduur. Yep deze was doorbijten om hem af te kijken....

Poepfilm. Dit is letterlijk los zand, boring verhaal (weet echt niet te boeien), lukrake scènes met personages die gewoonweg de rest van de film verdwijnen en je wist niet eens wie het waren door de ontbrekende introductie van dezelfde personages. Is dit nu echt waar de massa tegenwoordig warm voor loopt? Nul originaliteit. Hoeft ook niet, elke 007 film is een herhaling van zetten, maar zorg er dan voor dat men íets van feeling krijgt met de personages en het verhaal. Dat kind was zijn dochter? Dus? Lekker boeiend. Slap gedoe. Heb denk ik te veel films gekeken. Maar hoop dat mensen die hier wél geld voor betaald hebben een leuke avond hadden.

3 sterren


en omdat ie mol gaat half puntje erbij

Inmiddels voor de tweede keer in de bios gezien, en nu dus alsnog mijn lekker lange review van wat mij betreft de ultieme Bondfilm (uitleg volgt). Bij de eerste viewing was ik al volslagen overdonderd. De verrassing was zo enorm dat ik zeker wilde zijn dat het niet aan mij lag, en dat bleek geen teleurstelling. Nu dus een wat late review van een zelfverklaard doorgewinterde Bondfan (alles gemiddeld zo'n 5x gezien, dat telt wel denk ik), maar wel een waarin ik wat meer afstand kon nemen.

Vooropgesteld, het maakt bij No Time To Die denk ik wel meer dan ooit uit hoe bekend men is met de Bond-franchise, van Connery tot Craig. In het bijzonder voorkennis van On Her Majesty's Secret Service en Spectre helpt om nog veel meer uit NTTD te halen dan een 'onbeschreven' toeschouwer zou kunnen. En om de dynamiek en emotie van NTTD te begrijpen is het de moeite waard alle films met Daniel Craig op voorhand op volgorde te hebben gezien, want meer dan ooit heeft men met 'zijn' films een verhaalcyclus gemaakt van begin tot eind, van Casino Royale met Vesper Lynd tot aan dit hoogtepunt. Wanneer Bond met Madeleine in de proloog langs de Italiaanse kust rijdt in de geweldige DB5 en je de woorden 'We've got all the time in the world' hoort, gevolgd door een kleine muzikale verwijzing, weet je dat dit niet goed kan aflopen (overigens dacht ik toen nog dat het om Madeleine zou gaan...) En als Bond haar, de vrouw voor wie hij aan het einde van Spectre MI 6 verlaat (dat was net als in OHMSS al een breuk met de 'traditionele' Bond voor wie alle vrouwen tijdelijk waren, zij het dat dit ook gewoon in Flemings boek uit 1963 gebeurt), op de trein zet en de prachtige klanken van Billie Eilish' theme song hoort inzetten, kan dan al overmand worden door emotie. Perfecte timing dus van deze geweldige song, sowieso één van de betere theme songs, na een fenomenale proloog van zo'n 40 minuten(!). Ook de dood van Leiter komt als een enorme schok, en dat is natuurlijk nog gezwegen van het volslagen onverwachte en gedurfde einde. NTTD waagt het met de dood van Bond om een fenomenaal, nieuw element aan de Bondcyclus toe te voegen waarvan ik nooit had gedacht dat ze dit zouden aandurven. In principe houd ik meer van de subtielere arthouse, maar, opgegroeid met de Bondfilms vanaf Connery (zelf niet zo oud maar heb alles wel enigszins op volgorde gekeken), maakte men een einde aan mijn favoriete filmpersonage ooit, een onsterfelijk personage. Bij de eerste viewing zat tegen het einde de halve zaal te snikken in stilte, inclusief naastgetekende, volledig overdonderd.

Hoewel ik het niet voor mogelijk hield dat men dit zou doen heb ik niets dan lof voor de manier waarop, na bijna 3 uur geweldig filmspektakel waarin alles zit voor de ultieme Bondfilm. Bovendien, het wapen dat Bond fataal wordt is door MI6 zelf gecreëerd. Zijn offer past precies in het karakter van de typische Bond, wat belichaamd wordt in de geweldige quote die M voorleest aan het einde: “The proper function of man is to live, not to exist. I shall not waste my days in trying to prolong them. I shall use my time." Ongelooflijke scene.

Wie zegt dat Bond geen Bond meer is, kent de serie gewoon niet goed genoeg wat mij betreft. En de kleinigheden waar sommigen over vallen, zoals de kwinkslagen rond een mogelijk homoseksuele Q of een vrouwelijke 007 zijn volslagen irrelevant en zeggen meer over het publiek dan over Bond als personage of franchise. Elke Bondfilm tot nog toe is innovatief geweest op zijn eigen manier, elke keer is er kritiek geweest, maar de belangrijkste reden dat de Bond-franchise bijna 60 jaar oud is en 25 films telt - ongezien in de filmgeschiedenis - is het feit dat men blijft vernieuwen. En de doorgewinterde Bond-fan zal volgens mij niet anders kunnen dan waarderen hoe speels, subtiel en vol humor men dit in NTTD heeft gedaan, precies in de stijl die als rode draad door alle films loopt.

Het spektakel in NTTD is weer grandioos, beginnend met de magistrale en prachtig geschoten proloog (die beelden van de Aston Martin DB5 in Matera!! - en ook de V8 Vantage), de uitschakeling van Spectre (over gedurfde, ongeziene verhaallijntjes gesproken), de dood van Blofeld, de vele actiescenes, onder meer met Paloma - naar ik meen de eerste vrouw met wie Bond niet naar bed gaat -, vervolgens het rustig uitwerken van de karakters en plotlijn rond Madeleine en haar dochter, en de spectaculaire finale. Hulde aan Phoebe Waller-Bridge die meeschreef aan het script en Bond vrouwvriendelijker maakte. Er zit zodoende ook heel veel in voor de kijker die minder in de Bond-franchise zit.

Zoals Bond altijd met de tijd meegaat, vond ik ook het plot weer intrigerend. Waar 'vroeger' regeringsleiders uiteindelijk nog wel de juiste keuzes maakten om de grootste schurken uit te schakelen, heeft M nu een programma in de schaduw opgezet juist omdat hij de machthebbers wantrouwt. Ash wordt expliciet neergezet als een politieke benoeming die fout blijkt, en een link naar de mensen rond Trump etc. is snel gelegd. Naast het gevaar van biochemische wapens en ongebreidelde verzameling van data, schuilt daarin wat mij betreft dan ook het meest 'vooruitziende' element van deze Bondfilm.

Ook filmisch is NTTD vernieuwend, waarbij vooral de incidentele close-ups van Bond moeten worden opgemerkt en de twee scenes waar hij na een explosie zijn gehoor even verliest. Meer dan ooit kruipt de camera in het perspectief van Bond zelf - al is het nog steeds subtiel - maar het getuigt van de kwaliteit van de regie en productie.

Een bijzondere vermelding ook voor de filmscore. Naast de geweldige theme song van Billie Eilish, die qua stem en intonatie precies de sfeer van de film weet te raken, moet ik het ook voor één keer opnemen voor Hans Zimmer. Bij Bond past zijn bombastische stijl nu eens wél goed, en hij weet het voldoende te doseren. Maar vooral hulde aan de manier waarop hij de juiste snaar raakt op de goede momenten, en ook thema's uit Billie's song laat terugkomen. Bovendien, en opvallend sterk, is het gebruik van mineur-akkoorden in de hele film. De Bondfan zal ook opmerken dat van alle bekende Bond-themes de meest bombastische en majeur-gedomineerde achterwege zijn gelaten, zoals het in deze film past. Geweldig gedaan.

Een paar minpuntjes zijn er wel; de dood van Blofeld komt vrij abrupt en vroeg in de film voor de schurk die het meest dominant is geweest in de hele Bond-franchise, al past het wel in het verhaal. Ook vond ik dat Moneypenny een te kleine rol kreeg in een Bondfilm die de reeks tot een (voorlopig) einde brengt. Tot slot was ik niet erg overtuigd door het acteren van de nieuwe (of tijdelijke) 007, Lashana Lynch.

Ondanks bovenstaande valt er iets voor te zeggen dat NTTD uiteindelijk geen 'klassieke' Bond is met een duidelijk plot, bad guy, en Bond die alles even oplost. Door de vele verwijzingen (naast OHMSS ook naar elementen uit praktisch alle Bondfilms, bijvoorbeeld de Sovjet-bunker inclusief cliché-Rus en slechte grappen uit het Moore-tijdperk, de portretten van de verschillende 'M's en vele andere kleine dingen), en het feit dat de film een verhaaltechnische link creëert met de eerdere uit de reeks met Daniel Craig, en de dood van Bond tot slot, is dit een ultieme Bondfilm in meerdere opzichten, een hommage aan alles wat hiervoor kwam, en de culminatie van een geweldige cyclus. En wat nu te doen met Bond, dat is de vraag. Ik heb begrepen dat de producers er nog niet zo mee bezig zijn. Ook al zou ik graag snel weer een Bondfilm zien, ik hoop dat men deze even laat bezinken om er over een paar jaar weer iets heel nieuws mee te doen. Ik kijk ernaar uit.

De beste Bondfilm ooit? Dat is onmogelijk te zeggen omdat vergelijkingen met bijvoorbeeld films uit het Connery-tijdperk nauwelijks hout snijden. En ook Casino Royale en Skyfall uit het Craig-tijdperk gooien hoge ogen. Maar No Time To Die is zeker de ultieme Bondfilm. En Craig komt bovenaan het lijstje van Bond-acteurs, voorafgegaan natuurlijk door Sean Connery.

In mijn beleving lijken alle James Bond-films op elkaar. Het zijn gelikte films over de eenling die –met aan zijn zijde een verblindende schoonheid en met behulp van de nieuwste technologie– de strijd aangaat tegen het dreigende kwaad. De verhaaltje zijn te vaak onderling uitwisselbaar.

Het wordt tijd dat de filmmakers wat minder formulematig te werk gaan.

Ik heb NTTD begin oktober tweemaal gezien en heb al drie keer bijna een review geplaatst maar ik vond het iedere keer wat aan de lange kant. Maar voordat de volgende Bond uitkomt mijn review. Deze tekst is in ieder geval korter dan 2 uur en drie kwartier.

Naar een nieuwe Bondfilm gaan is voor altijd toch wel een bijzondere gelegenheid. Het gebeurt nou eenmaal niet zo vaak en ik heb voor de gelegenheid mijn smoking aangetrokken. Ik ben naar de film gegaan zonder verwachtingen, ik heb de titlesong nooit gehoord en alle trailers of aankondigingen genegeerd. Ik wist wat af van de cast, dat Craig een grijs pak draagt in de film en met een DBS rijdt. That's it.

De film wist mij zeer positief te verrassen aan het begin. Zowel het openingsshot, de locatie, muziek en de gebeurtenissen die elkaar opvolgden waren een zeer unieke ervaring. Ik had al snel het gevoel dat dit een hele andere Bondfilm zou gaan worden. Na de gebeurtenissen in Italië en na de titlesong, wist de film voor mij de draad weer op te pakken met het shot buiten het gebouw in London met de roodachtige horizon. Vaak kan een film na het muzieknummer wegvallen maar hier was dat niet het geval.

Wat mij opviel was dat de toon een beetje heen en weer schoof. We hebben een Russische wetenschapper die humor brengt, of dat is tenminste de bedoeling maar het is een beetje ongemakkelijk met al het geweld eromheen. Ik vond het merkwaardig maar de film gaat onverstoord verder op Jamaica (gokscene met Felix/James is leuk) maar die CIA kerel vond ik het bijna verprutsen, bijna.

Op Cuba vind ik de film op zijn best en daarna moet ik zeggen dat de film voor mij een zware duikvlucht neemt. Het stuk in Noorwegen is nog wel mooi en mijn complimenten voor de locatie die is gekozen als afsluiter van de film, maar ik vind dat het verhaal aan zo veel kanten rammelt dat het het kijkplezier van de gehele film uiteindelijk overschaduwt.

Ik kan mij herinneren dat Skyfall ook een aantal grote gaten had in het verhaal maar al met al had je een solide film die (gelukkig) niet probeerde alle Craigbonds aan elkaar te lijmen. Dat is iets wat men tussen Skyfall en Spectre ging doen toen men de rechten van Blofeld/Spectre weer in handen kreeg. Achteraf hadden ze het beter niet kunnen doen.

Aan de positieve kant:

- De actie is goed, het filmwerk is goed, de acteurkeuze (op Borat en CIAsshole of hun dialogen) in orde en heb je een eerste uur waarbij ik intitieel dacht dat dit mijn favoriete Bondfilm zou gaan worden.

- Veel Aston Martin

- Havana en Cuba

- Tijd vliegt om met deze film. Voelde voor mij absoluut niet aan als bijna drie uur.

- De muziek van Q in zijn woning.

- You know they come with fur these days.

Aan de negatieve kant:

- De té anonieme muziek van Zimmer, een vergetelijke theme. Twee keer gehoord, kan het mij niet meer voor de geest halen. Eerste Bondfilm waarbij ik dat heb. Het nummer is niet slechter dan Another Way to Die (QoS) maar het blijft gewoon niet hangen. Het nummer is anoniemer dan James Bond

- De merkwaardige toneshift in de film en het onrustige gevoel (vooral het laatste uur) waarbij je het gevoel hebt dat er tien mensen waren die ieder met de scenes hebben geschoven en zijn/haar voorkeur qua verhaal en dialoog naar voren liet komen.

- Wederom slecht gebruik van Waltz. En de Armas, of eigenlijk de helft van de cast. Het is niet het acteerwerk, ze worden gewoon niet goed benut. Waarom zit Malek eigenlijk in deze film? Waarom is Blofeld niet gewoon de badguy waarop gefocust wordt? Als je een Craigbondclimax wilt hebben qua verhaallijn dan is dit natuurlijk de beste oplossing. Waarom wordt Bond als het ware overmeesterd door iemand waar je nog nooit van gehoord hebt voor deze film? Waltz had dit veel beter kunnen doen, KOEKOEK.

- Wankelende dialogen en soapachtige scenes. De wetenschapper die met zijn gezicht naar de camera aan het publiek uitlegt dat hij XYZ heeft gedaan zodat alle Spectre agenten op de grond neerdonderen ipv Bond. Dank je hartelijk, maar ik heb de scènes daarvoor heus wel gezien hoor. En Craig die een half uur naar Madeleine staart als ze toevallig op exact hetzelfde moment naar Blofeld gaan. Ik verwachtte even een freezeframe en GTST muziek. Serieus dit is James Bond? Dit is onze held? Het is Vesper niet James, verman jezelf eens voor vijf seconden.

- 'Ow deze nanobots zijn voor eeuwig'. Ok als jij het zegt Q, ik hoop maar niet op een oplossing kom maar op met die raket. Schoenlepel er wat On Her Majesty's muziek in en klaar! Ik en een aantal anderen in de bios keken elkaar vragend aan toen de aftiteling voorbijkwam. Dat somt voor mij het einde van de film wel op.

Boven alles snap ik gewoon niet wat ze met het verhaal van plan waren. Vrolijk, serieus, zwaar, serieus, vrolijk, leuk, grappig, ernstig, leuk etc. hoeveel scènes zijn er verschoven en verwijderd? Het valt alarmerend op. Bond maakt een opmerking tegenover M over zijn bureau om hem te stangen (waarom opeens?) en twee scènes later zijn ze weer aardig tegenover elkaar terwijl je de John Barry muziek van OHMSS hoort.

Een saga proberen te maken van alle Craigbonds is niet goed gedaan, No Time To Die is een goede film maar een slechte Bondfilm, vervang de screenwriters, laat Craig los (nu gelukkig geen weg terug) zodat ik hem in andere films kan zien waar hij voor mij beter uit de verf komt (betere scripts), stop met het inhuren van grote namen die vervolgens niet goed gebruikt worden (het is Coming to America 2 niet) en geef de volgende Bond een missie die eens een keer niet persoonlijk is. Ik heb vorig jaar Tenet gezien en op veel fronten vind ik dat eigenlijk een geslaagdere Bondfilm. Maar om nou te zeggen dat ik spijt heb dat ik deze film gezien heb... dat is mij ook wat te drastisch. Er zitten geweldige scènes bij en de film heeft mij wel bijna drie uur zoetgehouden.

3.5 voor de film, 1.5 als Bondfilm.