No Time to Die (2021)

Uitstekende film, zeker na de aanfluiting die SPECTRE was, maar heb het gevoel dat men te veel doordraaft - en het 007-concept overboord zet - om er een gewichtige film van te maken, natuurlijk culminerend in het dramatische slot. Is dit nog wel een Bond-film? Gelukkig blijven zitten om te lezen dat "James Bond will return".

3.5*

James bond: no time to die

Het einde van een tijdperk… mogelijk in verschillende manieren. Remember… it’s only a number 007. Maar goed dat ‘’Sean connory’’ dit niet meer hoeft te zien, ‘’Daniel craig’’ was de slechtste maar eindigt met de beste uit de 5 bond films op z’n naam.

Het blijkt dat zelfs deze franchise niet weg komt uit alles-dat-anders-moet-beweging, al was dat al te merken met alles dat weggelaten was toen ’Craig’ erin kwam. Ik had gehoopt dat wat James bond nog enigszins anders maakte speciaal bleef, en niet verdween in 1 in de duizend actie films.

Het laat mij met hetzelfde gevoel achter zoals ik had met x-men ‘’Logan’’ anders dan ik had gewild.

Het einde van het Craig-tijdperk en het was extra lang wachten voor de film uiteindelijk uitkwam. Het is een wonder dat er op al die tijd geen spoilers of illegale copy's zijn verspreid. Want ik ben zo blij dat ik blanco de film ben in gegaan. Deels is het vertrouwd natuurlijk, want meer dan bij de andere Bond-vertolkers is er altijd een rode draad geweest in de films met Daniel Craig. Dus ook in No Time to Die, al is het ook een film met de nodige spanning en verrassingen.

Vooral spanning, want ik mag toch wel zeggen dat het de spannendste Bondfilm is uit de reeks. En ik ga ook bij mijn recensie niet al te veel vertellen. Je moet zelf maar kijken. Leuk om af en toe een ode naar het verleden te zien, dit keer veel subtieler dan andere films waar al eens een ode aan het verleden werd gedaan. No Time to Die is dan ook een film met minder humor dan je gewoon bent en ik denk ook dat humor in deze film wat had misstaan en de spanning meteen had ondermijnd. Ik werd met momenten toch stil en ook al duurt de film zeer lang, had de film heel de tijd mijn aandacht.

Ik ben wel fan van de Craig-Bondfilms en geniet dus ook nu van een film die perfect op zijn lijf geschreven is. Het is ook een eervol en emotioneel afscheid van Craig als Bond. De film zindert nog even na moet ik zeggen. Wat mij betreft mag deze film zich mee in de top van de franchise situeren.

De Bondfilm bestaat al enorm lang en groeit mee met de tijd. Ik vond dit wederom een erg goede Bondfilm, vette actie en toch een krachtig verhaal waarbij voor mij niet zo’n nadruk op de badguy lag; Bondfilm met een eigen karakter. Een waardige afsluiter van het Daniel Craig hoofdstuk wat mij betreft. Craig staat voor mij op een gedeelde tweede plaats van beste Bond acteurs.

Voor de film diverse recensies gelezen. Van de website van Roger Ebert tot een, inmiddels verwijderde en op internet beruchte, van ene Jeff Wells.
Nog niet echt 100% een mening over de film gevormd maar ik denk dat ik in het midden zit. In het eerste uur zit je er geweldig in. Daarna vond ik het iets minder. De score van Hans Zimmer heeft een duidelijk eerbetoon aan John Barry. De opnames zijn mooi en het is duidelijk dat deze film echt op het grote scherm gezien moet worden.
Leuk aspect is de giftuin. Als ik het goed heb kwam die voor in Ian Fleming's You Only Live Twice.
Er zijn verwijzingen naar eerdere Bond films. En ook de Martini’s “Shaken Not Stirred”. Maar in Jamaica lurkt Bond nog aan uilenzeik Heineken.

Over het einde valt genoeg te discussiëren. Maar daar begin ik nu niet aan. Ik ga me nu lekker concentreren op een relaxte vakantie in Zwitserland. Voor nu 3,0.

Waardige afsluiter van de Craig reeks. Geheel in de lijn met de Craig traditie is dit weer een behoorlijk atypische Bondfilm. Toch zit bijna alles van wat je van Bond verwacht wel in de film. Actie, mooie locaties, mooie Bondvrouwen, auto's, muziek etc. Bijna alle bekende ingrediënten zijn wel aanwezig. Alleen de humor was (op een paar leuke momenten na) eigenlijk afwezig. Maar meer humor zou ook niet zo bij deze film passen.

De film eindigt emotioneel, gewaagd en verrassend. Hoewel verrassend? Eigenlijk gaan alle alarmbellen al aan het begin van de film af. Als je Bond de zin hoort zeggen "We Have All the Time in the World" en je daarna de instrumentale versie hoort van het gelijknamige nummer, dan weet je eigenlijk al dat dit niet veel goeds voor Bond betekend. (Ten minste als je bekend bent met de film On Her Majesty's Secret Service). Aan het eind van de film krijg je de het lied zelf te horen. Bij horen van de stem van Louis Armstrong kreeg ik toch wel een brok in mijn keel.

Verder over de muziek. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo Zimmer fan. Maar ik moet toegeven dat Zimmer er goed in is geslaagd zijn eigen stijl te combineren met die van Bond. Ik ben ook geen fan van Billie Eilish, maar haar titelsong past goed bij de film. Zimmer verwerkt de titelsong goed in zijn muziek. (Een Bond traditie die onder zijn voorganger Newman een beetje was verwaarloost). Naast "We Have All the Time in the World" zit er in de soundtrack nog een andere muzikale ode aan John Barry. In het midden van de film is een statige versie te horen van het On Her Majesty's Secret Service thema (Een soort actie thema uit de gelijknamige film). En als kers op de taart keert ook het Vesper thema van David Arnold terug. Goed gedaan Zimmer (en Steve Mazzaro).

Ik maakte mij een beetje zorgen om de lengte van de film, maar de tijd vloog in de bioscoop voorbij. Wel had de film een paar ongeloofwaardige plotwendingen, maar dat zie je wel vaker bij Bond. Het enigste wat echt tegenviel was de rol van Rami Malek als Safin. Vooropgesteld dat ik eigenlijk liever Blofeld opnieuw als hoofschurk had gezien, vind ik Malek ook niet zo overtuigend acteren. Het personage Safin vind ik een beetje een slap aftreksel van Silva uit Skyfall.

Overige opmerkingen:
• Wat een prachtige cinematografie van Linus Sandgren. Vooral de beelden aan het begin van de film op Matera waren erg mooi.
• Aan het eind van de film vielen mij de decors in positieve zin op. Het deed mij een beetje aan de meesterwerken van Ken Adam denken.
• Veel te kleine rol van Ana de Armas. Het leukste personage uit de film heeft zowat de minste screentime. Zonde!
• Hoe nu verder? De Craig films blonken uit in drama en emotie. Maar persoonlijk verlang ook wel weer eens naar een wat minder serieuze Bondfilm. Van mij hoeven we niet terug naar het tijdperk van Roger Moore. Maar een meer “gewone” Bondfilm zonder al te veel diepgang zou ik persoonlijk wel weer een keer leuk vinden.

Samenvattend. Het heeft lang geduurd. Maar No Time to Die was het wachten waard.

4 sterren!

"It's just a number."

Een waardig afscheid van Daniel Craig.

In 'Spectre' zag je al dat James Bond van plan was om een rustig leven te leiden met Madeleine. Lang kan hij helaas niet genieten van zijn pensioen, want voor hij het weet moet hij weer in actie komen. Ditmaal moet hij een gevaarlijk virus zien te stoppen die de hele mensheid bedreigt; what else is new?

Het virus is een excuus om Bond weer allerlei - exotische - locaties te laten bezoeken waarin het vanzelfsprekend helemaal losgaat. Ik moet zeggen dat de actiescènes echt geweldig in beeld worden gebracht. Het is lekker spectaculair en er gebeurt werkelijk van alles, met name het gedeelte in Cuba is het leukst. Dat komt vooral door de aanwezigheid van Ana de Armas, des te jammer dat zij maar zo een klein rolletje heeft.

'No Time to Die' tracht meer in te gaan op de emotionele diepgang van de personages, maar juist dit komt niet goed uit de verf. De zogenoemde trauma's zijn vrijwel nietszeggend en bad guy Lyutsifer Safin is wel erg eendimensionaal. Craig zelf doet het naar behoren, al is duidelijk te zien dat hij er inmiddels ook wel klaar mee is.

Al met al een vermakelijke afronding van de voorgaande films met Craig, maar het drama had beter uitgewerkt kunnen worden. Nu alleen nog afwachten wie de volgende Bond zal worden.

Dikke 3,0 sterren.

Uitstekende film waarin een gepensioneerde James Bond toch weer op een missie gaat. Net als zijn voorganger is de actie iets te spaarzaam, en alhoewel het er zeker wel goed uit ziet zijn er geen actie-scenes die er echt uit springen. Hans Zimmer is een niet voor de hand liggende Bond-componist, maar het pakt wel prima uit. Nog net 4.0 sterren omdat de lange speelduur nauwelijks opvalt en voornamelijk vanwege het sterke einde van deze Bond-reeks.

Misschien niet de meest objectieve kijker. Ben gewoon een groot liefhebber van Craig als Bond. Kijk zijn films (minus Quantom) toch wel jaarlijks eenmaal. En het lange wachten heeft mij zeker niet teleurgesteld. Misschien niet het niveau Casino Royale of Skyfall, maar alsnog echt op en top vermaak. Ik ben verder ook helemaal niet nostalgisch omtrent Bond, dus dat scheelt. Ik vind het fijn dat de films met de tijd mee gaan en dat de dames interessantere onderdeel worden in de films en Wishaw is erg leuk als Q. Iets meer gadgets en flauwigheid dan de andere films met Craig, maar in een goede balans. Fijne Zimmer score ook, ondanks dat hij weer wat muziek heeft gerecycled van The Dark Knight films. Voor mij een hele waardige afsluiter van dit Bond tijdperk.

4.5*

Ik heb genoten van deze laatste Graig Bond film. Wat een verrassend einde. Weinig humor, veel actie en voor de verandering een verhaal met veel persoonlijke tinten. Aanrader dus

We have all the time in the world

En toen was het muisstil in de bioscoopzaal, bij de eind-credits. Dat is een James Bond-film denk ik nog nooit overkomen. Maar het paste bij No time to die, de afsluiter van 15 jaar Daniel Craig als geheim agent James Bond. Het was misschien wel het enige juiste einde die de gemoderniseerde James Bond van de laatste 15 jaar hoorde te krijgen in een doorlopend verhaal dat vijf films lang duurde.

No time to die zal ik niet herinneren als de meest spectaculaire Bondfilm aller tijden, want er zijn er op dat vlak echt wel een stel beter, maar inhoudelijk is het vermoedelijk wel de meest intieme die er is. Want ook al draait het hoofdplot om een levensgevaarlijk DNA-gericht virus, het werkelijke verhaal draait om James Bond die meer van zijn leven wil maken dan slechts een dienaar te zijn van MI:6. Bond is door de zaken uit de vorige film Spectre met pensioen en uit het oog van zijn oude inlichtingendienst, maar komt uiteraard toch weer terug in dienst als de wereld word bedreigd. En dan start een verhaal waarin grootse actie word afgewisseld met emotionele momenten, al moet ik zeggen dat ze ook wel een beetje random zijn zoals de dood van Felix Leiter en Blofeld. Alleen het einde slaat wel aan, als een vergiftigde Bond er vrede mee heeft dat hij gaat sterven bij een raketaanval. Heel eerlijk zag je dit wel van ver aankomen, net als dat hij natuurlijk de vader van Mathilde is. De film blinkt niet uit in hele goede scripts, maar de momenten die je als kijker moeten raken, die raken je ook wel. Ik vind het wel vreemd dat hij sterft, het past dan wel bij de Bond van Craig, maar niet bij de hele franchise waar Bond toch de onverslaanbare held is. Gewaagde keuze dus. Ben benieuwd hoe ze nu de volgende film willen maken, want 007 mag dan slechts een nummer zijn, maar James Bond niet. Je kan toch niet weer net als in 2006 de reeks geheel rebooten?

Buiten dat is het gelukkig ook nog wel een traditionele Bondfilm op meerdere vlakken. Er zitten een paar mooie actiemomenten in, waarbij vooral het eerste deel in Italië prachtig was. Q, M en Moneypenny zijn uiteraard aanwezig, maar ook een nieuwe 007 in de vorm van een donkere dame. Ik vond dit vrij belabberd. Ik zit daar helemaal niet op te wachten en het had ook geen meerwaarde. Maar onze woke-maatschappij verlangt hier schijnbaar naar. Ik heb er weinig behoefte aan haar in de volgende film terug te zien. Laat Bond nou gewoon een man zijn en laat die bijzaken lekker weg. Valt er verder nog wat te klagen? Ja. Ik vind de titelsong van Billie Eilish echt enorm nietszeggend, een van de zwakkere nummers uit de reeks. En Rami Malek die het echt heel goed deed in Bohemian Rhapsody blinkt ook niet uit als de gevreesde schurk. Zijn rol is wel vrij minimaal en weinig interessant. Had dan gewoon Blofeld nog de grote bad guy laten zijn. En spijtig dat de mooie Ana de Armis maar zo weinig minuten mag maken in de film. Gelukkig mag Léa Seydoux dat weer wel.

Wat ik overigens wel enorm tof vond was de fan-service die je hier krijgt. Als je alle Daniel Craig Bondfilms hebt gezien, dan kom je echt talloze verwijzingen tegen die ik mooi vond tot aan de Casino Royale theme toe. En ook zitten er meerdere verwijzingen naar het verleden van de franchise in. Enorm gaaf om de klassieke Bondsong We have all the time in the world te horen, de oude wagens en de schilderijen van de M’s bij MI:6 om eens wat te noemen. Deze film heeft natuurlijk ook wel inspiratie opgedaan bij On her majesty’s secret service.

Het is zeker geen perfecte Bondfilm, niet eens de beste van Craig want ik vind Skyfall en vooral Casino Royale echt veel completer, maar het is wel de perfecte afsluiter van dit tijdperk. De enorme speelduur van bijna drie uur vloog voorbij, mede door een geweldige Daniel Craig die ik ga missen als 007.

4*

Ben geen Bondfanaat, daarvoor vind ik het 25 films lang teveel van hetzelfde, maar de Bondfilms zijn tegenwoordig van bijzonder hoog niveau op cinematografisch gebied en de budgetten zorgen ervoor dat de actie altijd geloofwaardig overkomt.
De film is een lust voor het oog qua locaties en set designs en de score ondersteunt de film ook goed. Craig blijft een leuke bond en zijn punchline vind ik ook heerlijk. Het einde is ook gewaagd en emotioneel met de dood van Bond en kan ik zeker waarderen. Mooi om zo een reeks aan Bondfilms te eindigen en overnieuw te beginnen. Dat de film uiteindelijk zo lang door Covid-19 is uitgesteld en een soortgelijk plot met nanobots (hi ha ho woor de wappies) heeft is erg wrang en treffend in retroperspectief.

Daar houdt het verder ook wel op. Het plot is ontzettend brak en vooral ook lui geschreven. Sommige dingen zie je van mijlenver aankomen (de dood van Blofeld) en tonen alleen maar het amateurisme van de geheime dienst aan. Zo'n kind of een donkere vrouw als vervangende 007 in de film schrijven is ook gewoon meh, het voegt uiteindelijk weinig toe plotsgewijs en vooral dat laatste is om een bepaald publiek te pleasen.
Rami Malek als bad guy is zwaar underwhelming met een simpel motiefje. Ik voelde zelden de dreiging van dat de wereld gered moest worden, de urgentie ontbrak compleet.
Het eindigt ook allemaal veel te makkelijk en nergens werd die spanningsboog opgebouwd. Daarnaast wordt er heeeeeeeel veel gepraat in de film wat het tempo onderuit haalt. Cinematografisch is de film fijn, maar de actie is weinig bijzonder en ook veel te weinig aanwezig. Het budget zit enkel in wat grote explosies. Over een paar maanden kan ik weinig meer van deze film herinneren, terwijl ik bij Spectre en Skyfall wel een aantal kenmerkende scenes kan benoemen.

Een erg wisselvallige film en vooral een erg lange film. Over de gehele linie onderhoudend, maar No Time to Die doet niks bijzonders waarom ik dit ook maar beter zou vinden dan elke andere actiefilm die in de bios komt van dit formaat.

3,0*

Wat ik me eigenlijk vrij snel afvroeg toen ze Spectre benoemde in de film, was is het nodig om Spectre eerst te kijken en dan pas no time to die. Spectre is grotendeels het onderwerp van de film.

Ik vond het vooral een goede film en was, verbaast hoe ze de laatste scene hadden gemaakt. Want wat gaat er nu gebeuren?

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: review No Time to Die

Eduard Snowden is ooit verteld dat de oorlog tegenwoordig vanuit een laptop wordt gevoerd. We moeten blij zijn dat James Bond er niet meer is na 25 films. Achterhaald. De nieuwe 007 zit op zijn krent te hacken en om iedereen tevreden te stellen is het een dikke kale zwarte lesbische vrouw met een houten poot. Helemaal het profiel van Ian Fleming. Van Gaal had daar ooit een uitspraak over ben jij nou zo.........

Craig laatste bijdrage in de James Bond-franchise lijkt een poging om de franchise de nek om te draaien door alles wat de Bondfilms zo aangenaam heeft gemaakt door de jaren heen vrijwel volledig overboord te gooien en te vervangen door middelmatige sentimentaliteit. Na twee prologen volgt de titelsequentie (het hoogtepunt van de film, ondanks de wat fletse titelsong van Billie Eilish) en nog een proloog. Rami Malek oogt dreigend maar heeft nauwelijks iets te doen in dit globetrottende romantische drama afgewisseld met teleurstellende actiescènes waarin Fukunaga meer bezig lijkt te zijn geweest met het schieten van mooie plaatjes dan met het opbouwen van spanning. Zie hoe een colonne aan landrovers en motoren uit de Noorse bossen komen gesprongen alsof ze over een BMX-heuvel rijden om vervolgens zonder aantoonbare redenen spoorloos te verdwijnen. Bond zoekt traditioneel de grenzen van logica op, maar dit is bij vlagen ronduit stompzinnig. Bond-puristen zullen ongetwijfeld ook meewarig het hoofd schudden en vrezen voor de toekomst van de franchise.

Prima Bond dit. Hoewel de film echt wel te lang is (zeker het middenstuk kent enkele delen die sneller hadden gemogen, of helemaal eruit) is dit uiterest vermakelijk kijkvoer voor in de bioscoop. Vooral de actiescènes zijn echt uitstekend geschoten en mooi verdeeld door de film. Ook visueel af en toe leuke vondsten en goede ideeën. De film is echt stijlvol geschoten en dat past toch wel goed. Daarnaast fijn dat de oude Bond-vibe weer wat terugkeert, vooral met die locatie op het eind. De schurk van dienst past ook wel weer goed in het rijtje van Bond-slechterikken van weleer (ik dacht even ook een nieuwe Dr. No, maar dat dus niet). Iets te veel overigens, maar dat komt door de matige performance van Malek die niets eigens brengt en vooral andere slechterikken (vooral Bardem) imiteert. Dreigend wordt hij nergens.

Een zwarte vrouw als 007 vind ik dan wel sterk in de film verwerkt, en lijkt mij ook een goede geste aan de discussie waar niemand zich verder aan kan storen. Maar laten we a.u.b. James Bond toch redelijk hetzelfde houden bij de volgende vertolker (en ja, Craig vond ik wel goed maar vooral zijn acteerwerk en ook steeds meer zijn humor, echter niet zijn uitstraling of blonde haren). En juist door Bond zelf hetzelfde te houden kan je de rest eromhen wel aanpassen en zo meer nadruk te leggen op de wereld die verandert. Het einde van de film had van mij niet gehoeven, en de homoseksuele Q stoor ik mij ook niet echt aan.

Dat was dus Daniel Craig. Met vijf films die toch wel elkaar opvolgen. Leuk, voor een keer. Maar de volgende films mogen wat mij betreft weer gewoon losse films zijn. 3,5*.

Een goed slot van de Daniel Craig reeks, zonder meer. Alle ingrediënten zijn aanwezig. Locaties, snufjes, side kicks, de mooie (en tegenwoordig ook sterke) vrouwen. Wat de film boven het gemiddelde doet uitstijgen zijn de heerlijke soundtrack en de prachtige beelden. Met name de extra lange ouverture ziet er geweldig uit. Wat mij tegenviel waren de actiescenes. Van een Bondfilm verwacht ik toch net iets meer. De shoot outs en achtervolgingen zien er wel afgelikt uit. Maar qua spektakel is het allemaal heel middelmatig. Zeker als je ze afzet tegen de MI franchise.

Er is al heel wat gezegd en geschreven over de aanpassingen aan de tijdsgeest. Ik vind allemaal nog best meevallen. Het is er wel degelijk. Maar het stoorde me niet. Nu maar hopen dat het niet doorslaat naar de andere kant. Al bij al een passend einde van een tijdperk. Op naar de volgende!

Wat mij betreft een vrij middelmatige Bond. De acties waren vlak en miste de intentie van vorige films. Te lang en veel te veel dialoog. Ben juist een liefhebber van dialoog in films maar niet in een Bond. En dat gezeul met het kind in de film had voor mij ook niet gehoeven. Dan de schurk Safin gespeeld door Rami Malek, tja nog nooit zo’n oppervlakkige wereldvernietiger gezien als deze. Waar (Silva) Javier Bardem nog je liet sidderen op je stoel had deze kimono dragende mompelaar nou niet echt iets afschrikwekkends. Dat een 60 jaar oude serie meegaat met z’n tijd is natuurlijk nodig, en wenselijk, maar hoe snel doe je dat? Om nou van het ene op het andere moment van Bond als harde geheim agent een romanticus met vrouw, kind en gespreksstof te maken gaat me wat te snel. Daarentegen de twist dat Q homoseksueel is en de nieuwe 007 een zwarte vrouw vond ik mooie aanvullingen maar hadden weer weinig met het verhaal te maken. Al met al ben ik wel erg benieuwd hoe ze de volgende Bondfilm gaan invullen. Maar gelukkig is in scenarioland alles mogelijk.

No Time To Die is een fijne Bondfilm geworden, die (logischerwijze) vooral dient als afsluiting van de Craig era. De film zet daardoor fel in op het dramatische en emotionele aspect, en niet zozeer op de actie en het spektakel. Allereerst wil ik vermelden dat die meer ingetogen aanpak wérkt; Craigs Bond was sowieso al menselijker dan de vorige iteraties, en dat wordt hier mooi doorgezet en geconcludeerd. Anderzijds vind ik het wel wat jammer dat voor deze grote afsluiter van de moderne Bondfilms, niet alle registers volledig worden opengetrokken. Er zitten wel enkele toffe actiescènes in (bijna allemaal in het eerste uur, de lange opening in Italië is wellicht zelfs m'n favoriete sequentie), maar dat aspect lijkt toch wat ondergesneeuwd te zijn geraakt ten opzichte van het dramatische en zelfs romantische. Skyfall had dan bijvoorbeeld een veel betere verhouding tussen actie en drama. Qua personages/acteurs is het natuurlijk bovenal Craig zijn film. Hij zet voor de laatste keer een prima prestatie neer; dat hij een goede Bond was moge zeker zijn. Daarbuitenom steekt het piepkleine rolletje van Ana de Armas er bovenuit; hopelijk keert zij terug in de toekomst. Malek weet zijn stempel als de villain niet te drukken (hij is op zich niet slecht, maar zijn personage wordt slecht in het verhaal geschreven en krijgt überhaubt niets te doen), en ook Waltz als Blofeld stelt in zijn korte rolletje weer teleur. Dus het gebrek aan een hele memorabele bad guy is ook jammer, maar het zij zo.

Met de hele lange speelduur had ik overigens geen groot probleem, al sleept het middenstuk daardoor wel een beetje. Over het algemeen was het gewoon een genietbare film, die voor mij exact in het midden van Craigs lijstje belandt. Zeker niet het niveau van Casino Royale of Skyfall (en dat komt dan vooral door het feit dat deze film af en toe teveel bezig is met 'het slotdeel' te zijn dan in te zetten op puur vermaak), maar ver boven Quantum en Spectre. Ben wel benieuwd naar de toekomst van de franchise, een andere richting mag het van mij nu ook wel weer uitgaan (zoals meerdere gebruikers al aangeven; graag terug was losse verhalen). Misschien Martin Campbell een derde keer optrommelen om de reeks een geslaagde nieuwe kant uit te sturen? 3.5*.

Ik wil beslist niet zo'n verstokte purist zijn die elke verandering aan een gekoesterde filmreeks direct afkraakt. Maar laten we eerlijk zijn: met James Bond heeft No Time To Die nog maar weinig te maken.

Ik ben opgegroeid met de films van Connery en Moore uit de jaren 60 en 70. James Bond werd op pad gestuurd om snode plannen van megalomane schurken te dwarsbomen en slaagde hierin dankzij charme, sluwheid, futuristische gadgets, gewiekste infiltratie en melige oneliners. Hoogst vermakelijk, maar echt spannend werd het natuurlijk nooit, want de afloop was op voorhand bekend.

De succesformule is door de jaren heen zo vaak gekopieerd dat andere films meer op James Bond lijken dan de laatste 5 films van de franchise zelf.

Wat de Daniel Craig cyclus heel goed doet is een emotionele lading toevoegen aan het personage. De oude films stonden allemaal op zichzelf, maar de vijf laatste delen vormen één doorlopend verhaal met personages die doodgaan en een James Bond die dat oprecht vervelend vindt. Er staat eindelijk ècht iets op het spel.

Maar niet alles juich ik toe. Daniel Craig is een Rambo maar dan zonder hoofdband en hangende mondhoek. Weg charme. Weg geestigheid. Weg vernuft. Stiekem inbreken? Niks ervan, Craig trapt gewoon de voordeur in.

No Time To Die is daardoor, wederom, tamelijk generiek en bij vlagen een volkomen inwisselbare actiefilm. Maar desondanks natuurlijk fenomenaal. Geweldige stunts, prachtige locaties, prima acteerwerk en vrouwen die niet langer de weerloze naïeve muts spelen, maar zelf ook hun mannetje staan. Ik heb daar geen moeite mee. En als je dan toch bezig bent, dan ook maar meteen een zwarte vrouw. Daar schijnen mensen heel blij van te worden, vandaag de dag. Maar waarom het bordkartonnen personage Nomi dan zo saai en charismaloos is, is me een raadsel.

Rami Malek perst het uiterste uit zijn rol als slechterik maar overtuigt niet. Dat ligt niet aan hem, maar aan de toon van de film. Die is namelijk bloedserieus en verstoken van elke humor. Dat botst met zijn cartooneske personage. Iets waar Spectre ook al onder leed met Blofeld als over-the-top stripboekschurk in een verder poepserieuze film.

Uiteraard zit dit laatste deel van de Daniel Craig verhaallijn bomvol verwijzingen, van voordehandliggende wodkamartini's tot meer subtiele hints zoals de Aston Martin DBS en "We have all the time in the world", beide uit On her majesty's secret service. In zekere zin is het verhaal van deze film een knipoog naar die 50 jaar oude klassieker, maar dan met een twist.

De vraag is natuurlijk wat de toekomst brengt voor 007. Ik heb er vertrouwen in dat de nazaten van Fleming en Broccoli zorgvuldig omgaan met hun erfgoed en zich niet laten leiden door de waan van de dag.

U snapt wel wat ik bedoel.

4 sterren

Mja, voor mij is Bond zolang als ik er naar kijk (en dat is lang) de perfecte verstand op nul popcornfilm en ze stellen daar vrijwel nooit in teleur.
Ook dit is weer een sprankelende productie vol mooie locaties, dure stunts, mooie vrouwen en auto's en intrige.

Ik moet zeggen dat het eerste uur me hier het beste beviel, kwam volwassen over zoals de rest van de Craig reeks en ik brereidde me voor op een wat dieper en intiemer dan gebruikelijk einde van deze periode.

Helaas sloeg de film daarna een redelijke cliche straat in ( bad guy met raar uiterlijk, geheim eiland met snufjes etc ) en dan niet op een leuke manier. Malek is wel 1 van de sufste badguys die er was en het verhaal was voor Bonds doen zelfs tamelijk matig.

Het einde vond ik dan wel weer erg mooi, met nota bene mijn favo Bond liedje als afsluiter.

Ik ben heel benieuwd wat er nu gaat komen maar ik verwacht toch echt een totale reboot. Ik denk dat we de Bonds voortaan maar als losstaande series moeten gaan bekijken, waar dit er ook 1 van was, want inderdaad, het realisme had zn positieve maar ook wat jammere kanten zoals het gebrek aan tongue-in-cheek.

Teleurstellend. De intro was zeer sterk, de title song ook en dus verheugde ik me op de rest maar daarna werd het niets meer en had ik beter de zaal kunnen verlaten.

De villain, totaal verkeerd gecast. En dan de commando scenes met unlimited ammo en bad enemy aiming en zelfs schwarzenegger achtige grapjes, echt tenenkrommend.

Film mist ook humor, die is vrijwel niet aanwezig en de gevoelige metrosexuele bond is totaal ongeloofwaardig. Ook houterige opa Craig die een kind heeft van iemand die z'n dochter had kunnen zijn ging er bij mij niet in.

En dan die constant fronsende M met z'n saaie geleuter heel de film lang, wanneer stuurt men hem eens met pensioen?

En dan nog de verkapte range rover reclame en het zware opgehemel van Engeland als super wereldmacht die de wereld weer redt. Je mag al blij zijn als je kunt tanken daar.

Nee geen idee waar ik naar heb zitten kijken maar een james bond film was het zeker niet. Dit was een film met iemand die james bond heet.

No Time To Die begint met een strakke actiescène met een Italiaanse setting. Daniel Craig moet hier meteen vol in de actie in deze introductie van de film. Het duurt al bijna een halfuur schat ik voordat de titelsong komt. Na deze sterke introductie glijdt de film wat af doordat het verhaal verder dient opgebouwd te worden.

Daarnaast maken we ook kennis met Mr Safin, gespeeld door Rami Malek. In een flashback wordt wat achtergrond gegeven over de relatie tussen hem en Madeleine (Léa Seydoux). Echter weet Malek zijn villaine personage nooit echt kleur te geven. Zijn bleke, ziekelijke gezicht en zijn erg kalme manier van doen weten nergens potten te breken. Dat is wellicht het grootste minpunt aan de film. De villain krijgt een ondergeschikte rol, het gaat meer over de vermenselijking van Bond lijkt het wel.

Het verhaal is best typisch voor spionagefilms, het gaat weer eens over het redden van de wereld. Het script probeert wat interessant te doen wat an sich gewoon een soort van biowapen moet voorstellen. Gelukkig zijn er zeker momenten dat ik onder de indruk van de film was. Zeker de actiescènes mochten er zijn en ook het emotionele einde was erg geslaagd. Dit kon enkel slagen door de goede chemie tussen Daniel Craig en Léa Seydoux en die hebben ze wel. 8.5/10

Net deze gezien en vond het een prima Bond film. Hij had wel voor elk wat wils, veel actie natuurlijk, maar ook wel een meer menselijk Bond. Verder ook wel leuke oneliners, snufjes, ...
Het einde was toch wel verrassend, ben benieuwd hoe ze de volgende film gaan doen, maar gelukkig kwam er na de aftiteling James Bond will return.
Het verhaal verveelde ook niet, ondanks de lange speelduur.
Toch weer wat verrassingen bij deze Bond, een mooie afsluiter voor Daniel Craig.

Helaas blijkt ook James Bond niet veilig voor hedendaagse politieke, ideologische, maatschappelijke, woke tendensen. Alles is zo politiek correct mogelijk. James Bond is nu ook officieel ten prooi gevallen en verziekt.

De films in de James Bond-serie zijn voor mij de ultieme mannenfilms. Op het moment dat daar nu allerlei politieke onzin je ongevraagd door de strot wordt geduwd, is het duidelijk dat het afgelopen en klaar is. Goldeneye was voor mij sowieso al de laatste fatsoenlijke Bond met nagenoeg alles ervoor als absoluut goud. Met als topper License to Kill (Timothy Dalton zowel qua uiterlijk als karakter het dichts bij Ian Flemings personage). No Time To Die is gewoon een langgerekt politiek statement en van begin tot eind doorspekt met feminisme, pro-LBTHG, genderneutraliteit en black lives matter, oftewel alles wat inclusiviteit predikt. Het is nog krom ook, want als ze echt aan inclusiviteit hadden willen doen, had Moneypenny geen zwarte vrouw maar een (desnoods zwarte) man moeten zijn. Wie zegt immers dat een man niet de rol van secretaresse kan vervullen?

Q blijkt in deze film een homoseksueel, de nieuwe 00-sidekick is uiteraard een vrouw en uiteraard een (overigens beeldschone) dame van kleur. Het lijkt me voor de actrice zelf ook niet fijn om zo in een rol en positie gedrukt te worden. Het zal me niets verbazen als de serie na het vertrek van Craig met haar verder gaat als nieuwe 007. Homoseksualiteit in James Bond is niets nieuws. Dat hadden we al in Skyfall met Silva en eerder in Diamonds Are Forever met Mr. Wint & Mr. Kidd. Feminisme was er al eerder in Octopussy met het eiland vol vrouwen, waar mannen niet waren toegestaan. Sowieso bevat de serie veel powervrouwen (denkt aan Pussy Galore, al in 1964!) Black lives matter (of eerder blaxploitation) hadden we al in Live and Let Die. Vrouwelijke geheimagenten waren er eerder in The Spy Who Loved Me met Majoor Anya Amasova alias agente Triple X. In No Time To Die voelt dit alles echter toch meer geforceerd en doorgedrukt. En daar lijdt de film zwaar onder. Enkel en alleen om te voldoen aan verwachten van de moderne maatschappij en om een groter publiek zich te laten herkennen in de personages.

James Bond zal voor mij alleen altijd een echte mannenserie blijven. M is gelukkig sinds een tijdje weer een man. De kille en ijzige Judi Dench was drie keer niets in deze rol. Toch nog een lichtpuntje! Het valt me ook op dat de Daniel Craig-films het voornamelijk met veel overmatig geweld en veel drama moeten doen. De verhalen zijn ook zwaar, waar voorgaande films ook wat luchtigheid hadden. De komische Roger Moore-films zijn het andere uiteinde, maar dit is gewoon overdreven. Links Hollywood smult van deze nieuwe vertolking van James Bond. In realiteit is het niet veel soeps.

Eigenlijk kan ik me goed vinden in de heersende tendens: een leuke film, maar bij lange na niet de beste Craig-film in de reeks.

Dat zit hem vooral in het geforceerde (hedendaagse) blockbuster-sausje wat over de film heen is gegoten. In andere woorden: flauwe humor, een feministische Bond, bijna sci-fi achtige actie scènes en matig acteerwerk. Jammer, ik las hier ergens een reactie dat het lijkt alsof een aantal acteurs er geen zin in hadden, met Daniel Craig voorop. Hier kan ik me wel bij aansluiten. Craig acteert nonchalant, bijna volledig uit karakter. Vooral in de slotscène met de eveneens lachwekkend acterende Rami Malek lijkt het soms een parodie op een moderne Bond-film. Het verhaal is flinterdun en tegelijkertijd dusdanig verwarrend dat de bioscoopzaal geen idee had wat Maleks 'grand scheme' nou uiteindelijk inhield. En konden ze nou echt geen toffere naam verzinnen dan Lyutsifer Safin?

Toch zitten er genoeg vermakelijke scenes in de film die de prijs voor een avondje bios rechtvaardigt. De eerste 20 minuten in Matera (Italië) zijn meesterlijk, Lashana Lynch is een goede toevoeging (niet als volgende Bond) en het was leuk om James Bond in dienst van de CIA te zien.

Al met al dus een redelijk teleurstellende film, terwijl ik het toch weer eens een waardige bioscoopervaring vond. Wel ben ik angstig voor wat komen gaat. Ik ben absoluut voor inclusiviteit, de homoseksuele Q en Lashana Lynch vind ik absolute blijvertjes. Maar ik hoop niet dat het woke-gehalte doorslaat en we straks een onwaardige James Bond krijgen.

Een zeer teleurstellende Bond-film dat nog zo veelbelovend begon. De actiescènes zijn goed, zoals altijd. De dialogen ook. Het acteerwerk is geweldig. Echter, het verhaal komt over als een allegaartje ideeën en gaat halverwege de film zelfs mank.

Wat is het motief van de slechterik halverwege de film om nog door te gaan? Ook bevat het verhaal joekels van plotgaten.

De film had makkelijk in tweeën gedeeld kunnen worden. Dan was er meer tijd om uit te wijden over de verhaallijnen en de personages. Dat zou de plotgaten ook ten goede komen. Het komt allemaal gehaast over om tot een afgerond geheel te komen.

De film bevat een aantal verrassingen die niet erg boeiend zijn. De laatste verrassing heb ik als Bond fan als een respectloze belediging ervaren.

"Het geeft een verbazingwekkend spectaculaire ervaring door een meer simplistische Bond-film te zijn, misschien een nostalgisch tribunaal naar de geliefde klassieke formule; spionage zonder een al te complexe substantie. Daarbij kan worden gesteld dat 'No Time To Die' een eervolle afronding geeft aan zowel de voortgaande verhaallijn als de karakterbogen die het publiek in de loop van de tijd is gaan waarderen. Maar bovenal bood het een uiterst meeslepend en emotioneel bevredigend afscheid voor Daniel Craig als James Bond 007."

Een nette en verdiende 7,7/10.

Een andere Bond dan ik verwacht had. Op meerdere vlakken. De openingsscene is fantastisch, zo hoort een Bond film te beginnen. De actie is dan ook de hoofdreden dat ik tot drie sterren kom. Verder vond ik de film erg wisselvallig qua verhaal, en kreeg ik naar het eind toe moeite met meeleven. De film is zoals gewoonlijk de laatste jaren aan de lange kant (man, waar is de tijd dat regisseurs een verhaal in 90 minuten konden vertellen? Those where the days..) Het dreigende aan het slot ervaarde ik niet zo sterk, en de slechterik was te vlak uitgewerkt om echt dreigend te zijn.

Wat ik sterk vond was de relatie met zijn ex en zijn dochter. Bond krijgt er een menselijker gezicht door, iets wat in de vorige films al vaker is gedaan. Het maakt hem wel minder de onbereikbare macho van weleer, wat ik dan ergens weer jammer vindt. Dat Bond aan het eind sterft was wel echt verassing, die zag ik niet aankomen. Bond is altijd de belichaming geweest van de (witte) machoman. Door hem te laten sterven kan er gesproken worden van een letterlijke link naar de hedendaagse woke cultuur, waarin een personage als Bond vaak afgekeurd worden om diverse redenen. Hoe levensvatbaar is dit macho mannelijk ideaalbeeld namelijk nog in onze moderne tijd?

Wat mij betreft vliegt het verhaal hier uiteindelijk dan ook flink uit de bocht. De stereotype macho die Bond altijd was mag zeker met zijn tijd meegaan, en wat moderner, ja ook gevoeliger worden. Maar ik hoop niet dat we de volgende film een vrouwelijke bond krijgen. Bond is nu eenmaal een iconische karikatuur van de man die we allemaal wel eens willen zijn.

3*

Dat de laatste Bondfilm van een Bondacteur een totale mispeer kan zijn, daar kunnen Pierce Brosnan en Roger Moore, en in mindere mate Sean Connery, over meepraten. Craig had de lat in 2006 met z'n debuutfilm Casino Royale al onwaarschijnlijk hoog gelegd en tot nog toe kon alleen Skyfall die lat aantikken.
Craig is ook de acteur die mijn favoriete Bondfilm Casino Royale op z'n naam heeft staan, maar daar achteraan kwam meteen ook de slechtste Bondfilm van allemaal, Quantum of Solace.
Aangezien de eerste reacties van deze 25e Bondfilm niet al te negatief waren hoefde ik vooraf niet bang te zijn dat dit een totale miskleun zou zijn.

Als je het eerste half uur achter de rug hebt, dan heb je meteen het beste van de film al gezien. De film opent met een spannende scène van een traumatische gebeurtenis in de jonge jaren van Madeleine Swann. Een pre-credit-scène zonder Bond, het past precies in het rijtje met afgekapte tradities waar de Craig films toch wel redelijk vol mee zitten. Wat volgt is het hoogtepunt van de film, namelijk een achtervolging in de nauwe straatjes van een klein dorpje in Italië. Weergaloze scène die ook waanzinnig goed geschoten is.

Rami Malek is ditmaal de schurk van dienst. De motivatie van hem om te zijn wie hij is werd in de pre-credit-scène perfect naar voren gebracht, maar is verder echt dramatisch uitgewerkt. Wat nou precies z'n motief was om dit virus te stelen zullen we nooit weten. Jammer, want een Bondfilm zonder een erg goede villain, een van de pijlers van de franchise, is voor mij een groot minpunt.
Christopher Waltz mag na Spectre ook weer komen opdraven, maar zijn rol is, helaas, erg miniem. Helaas was de rol van Ana de Armas ook erg miniem, haar performance smaakte absoluut naar meer. In tegenstelling tot Lashana Lynch, die de 007-status toegekend heeft gekregen na het pensioen van Bond. Een compleet onzinnige rol zonder ook maar een noemenswaardige functie. Schrijf haar uit de film en je mist niks.

Craig heeft het personage Bond absoluut een nieuw elan gegeven. Naast z'n onverschrokkenheid is hij met afstand de meest gevoelige Bond van allemaal. Ook zijn de films met hem als Bond in zekere zin verbonden met elkaar. Quantum of Solace was een sequel van Casino Royale, in Skyfall gebeuren dingen die weer z'n uitwerking hebben op Spectre en in deze film komt dit allemaal bij elkaar. In zekere zin heeft dit ook gevolgen gehad voor het niveau van deze film, het script heeft er, net zoals bij Spectre, onder te lijden gehad.

Alhoewel dit geen klassieke Bondfilm is, komt er nog genoeg in voor wat vertrouwd aanvoelt. M, Q en Moneypenney komen aan bod, er worden prachtige locaties aangedaan en de Bondsong is uitstekend. Ook is nadrukkelijk de hand van Zimmer te herkennen, al vond ik het soms wel erg veel op de muziek uit 'The Dark Knight' lijken.

Het einde zorgt voor een afgerond geheel, wat je er verder ook van vindt. Het feit dat je hem dood laat gaan is een zeer gewaagde keuze, maar ook een discutabele wat mij betreft. Ik weet eerlijk gezegd nog niet zo goed wat ik er nou van vind. Het einde van Skyfall, met de dood van M kon ik goed hebben, dit wat minder. Een hoofdpersonage van een franchise van bijna zestig jaar dood laten gaan is niet niks.
Craig is als Bond met vlag en wimpel geslaagd. Samen met Connery is hij voor mij de beste Bondacteur. Deze film zorgt, mede door het slot, er wel voor dat dit geen snel vergeten Bondfilm zal zijn.
3.5*