The Man with the Golden Gun (1974)

Ik ben geen fan van politieke correctheid, dus met deze film kon ik mijn lol op. Een lilliputter wordt gewoon in een koffer opgesloten en vrouwen zijn al helemaal wegwerpproducten met als mooiste voorbeeld de vrouwelijke agent in de kast gestopt en dat Bond twee meter verderop de liefde bedrijft met een ander. Dat zal je in SPECTRE niet snel gaan zien, ik vond het verfrissend. Ongetwijfeld onbedoeld, maar toch wel het leukste aspect van de film.

De tweede met Moore, en hij zit gelijk beter in zijn vel en oogt natuurlijker. Zijn klasse, charme en gevoel voor stijl blijven overeind, maar af en toe kan hij ook harder en rauwer zijn. Verder is de sfeerzetting weer erg sterk - iets dat Hamilton wel steeds lukt- met vooral leuke beelden van Hong Kong dat ook toen al flink bebouwd was, maar toch nog iets oriëntaals had. Wel is het script de grote makke, net als de wederom duffe actie (iets dat Hamilton niet kan). Weer veel lange achtervolgingen die helder en overzichtelijk in beeld gezet zijn, maar nergens opwindend worden. Daarnaast vroeg ik me af of dit de derde film op rij was waar na de climax nog een extra scène kwam met één van de handlangers van de vijand. Je hoopt van niet, maar ja hoor. De derde film van scenarist Mankiewicz, de derde met die geintje. Geen idee wat de beste man daarmee had, maar ik vond het niet leuk.

De humor is verder hitt and miss. Soms is het oprecht grappig, maar vaker ook niet. Of dat nu die knullige vrouwelijke blonde agent is of dat gedoe met een bekende uit de vorige film, beide worden teveel uitgemolken. Typisch is die sheriff, die het eerste shot dat hij in beeld komt best grappig is, maar men gaat er maar mee door. Leuker was het dan een running gag te maken, niet om hem zo'n rol te geven.

Lee als boef is best aardig, maar krijgt net iets te weinig te doen. Wel zijn zijn blikken al genoeg om er een sterke vijand van te maken. En daarmee is dit toch wel de minste Bond tot nu toe. Het is dat Moore vrij sterk speelde, maar de film mist urgentie, spanning, sensatie en eigenlijk gewoon klasse. 2,0*.

The Man with the Golden Gun

Een vermakelijke Bondfilm die wat traag op gang komt en zeker in het middenstuk wat problemen heeft om de aandacht van de kijker vast te houden. Het einde maakt echter veel goed en de strijd tussen Bond en Scaramanga is schitterend en de spanning wordt perfect opgebouwd.

Christopher Lee speelt Scaramanga en hij is een perfecte tegenstander voor Bond. Charismatisch, dreigend en een perfecte schutter. Lee acteert erg goed en samen met side-kick Nick Nack (Hervé Villechaize) vormen ze een vermakelijk duo. Maud Adams is prachtig als Andrea Anders en zou in Octopussy nog terugkeren. Britt Ekland is als Mary Goodnight jammer genoeg één van de slechtste Bondgirls die ik heb gezien. Een erg irritant personage met alleen haar naam als pluspunt. Ook J.W. Pepper is er weer bij en nog steeds is het mij een raadsel waarom. Gelukkig zitten er nog genoeg goede actiescènes in. De beginscène, de karategevechten, de autoachtervolging en natuurlijk het laatste duel tussen Bond en Scaramanga. Ook de locaties zijn prachtig. Vooral de thuisbasis van Scaramanga op een eiland is prachtig.

The Man with the Golden Gun is een leuke Bondfilm maar niet echt gedenkwaardig. Moore ziet er in zijn tweede Bondfilm al wat oud uit maar gelukkig heeft hij zijn charme en humor nog.

Ongelooflijk dat deze film van dezelfde regisseur is als "Live and let die". Die vond ik wel erg leuk, maar tijdens "The man with the golden gun" had ik een beetje het idee dat ik naar Bassie en Adriaan zat te kijken, met Bond als Adriaan en Goodnight als Bassie. Zulke suffe grappen, en zelfs een lijp fluitgeluidje tijdens de stunt waarbij de auto de rivier overvliegt. Waar bij "Live and let die" de dunne lijn tussen grappig en lachwekkend bijna de hele film voor mij precies goed zat, is het hier bijna elke scene net mis. Ook Lee als schurk vond ik niet echt boeiend om naar te kijken. Jammer!

The Man with the Golden Gun heeft een heel interessant uitgangspunt: Bond loopt zijn gelijke tegen het lijf in de persoon van hitman Scaramanga, gespeeld door Christopher Lee. Het eiland waarop Scaramanga woont is erg mooi en dat hij een schiettent in zijn huis heeft met onder andere een James Bond-pop is ook een leuke vondst.

Maar jammer genoeg wordt hier verder niet veel mee gedaan. De hele film door komt er geen enkel gevaar vanuit Scaramanga en ook de eindconfrontatie tussen beide mannen is heel onbevredigend. (Het is trouwens een beetje slordig dat bij het aanplakken van zijn derde tepel men blijkbaar het haar weggeschoren heeft aan die kant van zijn borst, maar niet aan de andere kant.)

Nick Nack, het knechtje van Scaramanga, is tamelijk irritant. En ook sheriff J.W. Pepper is weer terug, geen idee waarom ze die hebben terug gehaald. In Live and Let Die had hij nog een min of meer zinnige rol te spelen en was hij nog grappig, maar waarom hij Bond op een ongeloofwaardige manier bij toeval tijdens een vakantie in Thailand tegen het lijft moet lopen begrijp ik niet.

Bernard Lee in de rol van M wordt meer en meer bitter tegenover Bond. Hij blijft echter zijn emoties in bedwang houden en wordt nooit zo ergerlijk als zijn opvolger Judi Dench in de Brosnan films.

Het blijft allemaal luchtig en de Bondfilms met Roger Moore zijn dan ook altijd amusant te noemen, vol humor en hoewel Moore soms hardhandig met de vrouwen omgaat zoals ook Connery voor hem deed, blijft hij een charmante gentleman. Het is alleen jammer dat ze met de humor in de Moore Bondfilms soms wat te ver zijn gegaan: zo wordt de alombekende stunt met de auto over de brug (de corkscrew jump) volledig verpest door het trekfluit geluidseffect.

Maud Adams die Andrea, de vriendin van Scaramanga, speelt zou later nog eens als Bondgirl terugkeren in de film Octopussy. Zij is zeker een elegante, knappe vrouw. Jammer genoeg gaat ze redelijk vroeg in de film dood. Britt Ekland als agent Mary Goodnight speelt het domme blondje perfect. Het is niet ongewoon dat de Bondgirl een dom gansje is, slechts enkele uitzonderingen waren een sterke Bondgirl, soms is dat niet eens het Bondmeisje zelf maar de 'andere' vrouw (in dit geval is dat dus Maud Adams).

The Man with the Golden Gun is voor mij zeker niet de beste van Moore's Bondfilms, maar is zeker genietbaar. Tenslotte nog vermelden dat de titelsong mooi en krachtig gezongen wordt door Lulu.


Andrea: "Why should you trust me?"
Bond: "I dont, but neither will mr. Scaramanga trust you if he hears about this interesting little conversation. Who knows, he might even use one of those golden bullets on you. And that would be a pitty, because they're very expensive."


Bond: "I mean sir, who would pay a million dollars to have me killed?"
M: "Jealous husbands, outraged chefs, humiliated tailors... the list is endless!"

Bond: "Miss Anders... I didn't recognize you with your clothes on."

Bond: "Good morning. how's the water?"
Chew Mee: Why don't you come in and find out?"
Bond: "Sounds very tempting, miss...?"
Chew Mee: "Chew Mee."
Bond: "Really? Well, there's only one small problem. I have no swimming trunks."
Chew Mee: "Neither have I."

M: "Bond? Bond, are you there? Goodnight?"
Bond: "She's just coming, sir."
M: "Goodnight?... Goodnight?... Goodnight?"
Bond: "Good night, sir."

Amusante tweede Bondfilm voor Moore. De film loopt lekker, heeft mooie locaties te bieden (het eiland natuurlijk maar zeker ook het schip) en een entertainend verhaal. De gevolgen van de oliecrisis '73 zijn er bovendien mooi in verwerkt: een nieuw, revolutionair zonne-energie apparaat komt in de verkeerde handen en aan Bond om het kleinood veilig te stellen. Hiervoor moet hij persoonlijk afrekenen met Scaramanga, een zeer goed spelende Christopher Lee, één van de beste schurken in de Bondgeschiedenis.

Knick-knack vond ik verder persoonlijk wel een leuke henchman, al gaat er natuurlijk weinig dreiging vanuit als je hem vergelijkt met pakhembeet Oddjob, Tee Hee of Jaws. Ekland is wat irritant als dom blondje Goodnight maar draagt haar bikini met verve. De hernieuwde kennismaking met de redneck sherrif is wederom hemeltergend en het is jammer dat de spectaculaire autojump wordt verpest door een grappig bedoeld geluidje, maar al met al hier wel van genoten.

Opnieuw gezien op Bluray.

The man with the Golden Gun is tot nu toe wel de grootste teleurstelling bij mijn poging om alle Bondfilms opnieuw te kijken. De vorige keren was de film al niet een geliefde titel, maar de film wordt per kijkbeurt matiger. En dat terwijl de Golden Gun echt iconisch is (heb in mijn jeugd zoveel lol gehad met GoldenEye 64 en de Golden Gun ) en de themesong zo slecht niet is.

De locaties zijn saai en grauw, Moore lijkt er na 2 films nog lang niet zo goed in te zitten als Sean Connery zat en alle andere personages vond ik erg nietszeggend. Scaramanga straalde niks uit en handlanger Nick Nack was ontzettend flauw. Alle scenes rondom hem voelen zo kinderachtig. Het voelt gewoon slapstick aan als hij onder tafeltjes en bedden kruipt. Vergelijk dat eens met de enorm coole Oddjob, die net zo klein was. Hij was wel cool. Britt Ekland doet het wel leuk als Goodnight, 1 van de weinige lichtpuntjes. Ook de scenes met M en Q konden ditmaal niet erg overtuigen.

Overigens heb ik mijn grootste irritatie nog niet genoemd: die bloedirritante schijtsheriff uit Live and Let Die keert weer terug. Echt zonder concurrentie met meest tergende wat de James Bond reeks voort heeft gebracht. En ditmaal is hij nog vervelender dan in de vorige film. Zijn geschreeuw, gespuug, niet niet leuke opmerkingen. Blegh. Om het helemaal compleet te maken zit die man in de allerdomste scene uit de hele reeks, met de sprong over het water met de auto. Tenenkrommend. Snap ook niet dat ze bij een DVD of Bluray uitgave niet gewoon dat melodietje weghalen...

Waar komt die mislukte slapstick humor die in de film zit trouwens plots vandaan? Helemaal vreemd als je weet dat deze regisseur verantwoordelijk is voor geweldige titels als Goldfinger. De vrouwonvriendelijke humor vond ik wel weer geestig. Politiek niet correct, maar stiekem best leuk.

Kortom, totaal niet mee vermaakt. Gelukkig weet ik dat de komende films weer flink beter zijn. Ik kijk er weer naar uit.

2,5* (was 3*)

"I am now aiming precisely at your groin. So speak or forever hold your peace / piece!" Ik heb The man with the golden gun altijd beschouwd als één van de minste uit de reeks, maar bij herziening was ik aangenaam getroffen. Met Christopher Lee heb ik nooit veel gehad, een prima Saruman maar als Hammer-monster bepaald niet eng, maar eigenlijk is hij hier een serieuze en indrukwekkende tegenstander (c.q. spiegelbeeld) voor Bond, en zijn afgemeten lichaamstaal, zijn precieze dictie en de kilheid in zijn ogen maakt hem een meer dan waardige 007-schurk. De humor is niet altijd fijnzinnig (de nichtjes in de karateschool, sheriff J.W. Pepper) maar werkt over het algemeen wel, de beroemde stunt blijft spectaculair (jammer van dat stomme fluitje), het tempo ligt redelijk hoog, de lokaties zien er goed uit, de climax is leuk, en Roger Moore lijkt zich in zijn tweede Bondfilm behoorlijk goed op zijn gemak te voelen. Helaas zijn de Bondgirls weinig expressief en tamelijk onsexy, en het titelnummer van Lulu stelt niets voor, dus een echte topper is deze negende Bondfilm voor mij niet, maar wel aanzienlijk leuker dan verwacht en in ieder geval de hele speelduur lang onderhoudend, vooral dankzij de knappe interactie tussen Moore en Lee.

De tweede Bond met Moore en duidelijk is te zien dat hij in zijn rol groeit, dat maakt nog niet dat dit een van de betere Bond films is, nee daarvoor komt de film te kort. Die tekorten liggen in de bijrollen, Ekland was leuk om te zien, maar was ook het prototype van het "domme blondje". Ook Soon Tek Oh en Richard Loo presteren onder de maat. Maar veel wordt goed gemaakt door een van de meest memorabele Bond schurken ever, Lee laat hier zijn veelzijdigheid zien, een zeer beschaafde huurmoordenaar, die uiteindelijk niet kan verhullen hoe wreed hij is. Hij meet zich graag met Bond, getuige het diner, de one-liners en voorliefde voor mooie vrouwen. Lee speelt eigenlijk Moore een beetje in de schaduw.

Voor de rest is het een standaard maar wel vermakelijke bond film, Moore is ook de acteur die wat meer lichtvoetigheid en humor in het Bond karakter bracht. De hele Bond reeks is een hele grote reisgids, m.a.w de locaties zijn weer geweldig en de actie en de stunts zijn goed. Alleen dat slapstick fluitje bij de autostunt had niet gehoeven. De muziek is goed met een geweldige titelsong van Lulu. Jammer van de bijrollen, anders had ik de film hoger gewaardeerd, nu blijft de film op 3 steken

Zoals eigenlijk elke oude Bond film heeft ook The Man with the Golden Gun een hoop vreemde fouten en onlogisch-heden, en balanceert hij deze keer ook serieus op het randje van te -bij gebrek aan een goede Nederlandse term- corny. Toch is deze beter dan in mijn herinnering, met name dankzij de mooie locaties, en vooral ook de zelfverzekerde Moore die soms heerlijk droog uit de hoek komt (mijn favoriete moment was wel dat hij het straatjochie 20.000 baht belooft als hij de boot sneller kan laten varen, en dan zodra dat lukt hem uit de boot gooit. Ik moet Moore kennelijk gaan herwaarderen want in mijn herinnering was hij de minste Bond, maar ik kan hem voorlopig verrassend goed hebben.

Lee is op zich een goede schurk maar ik vond die kermisattractie van hem wel wat kinderachtig, en dat geldt ook wel voor Chik Chak, zijn sidekickje. De plot raakte me op een gegeven moment weer kwijt nadat het nog zo aardig begon, en ook aardig inhaakte op de toen zo actuele oliecrisis- maar waarom Scaramanga zijn baas doodschoot terwijl het hele project door hem was gefinancierd, en zomaar even de hele business overneemt, om vervolgens terug te keren naar zijn eilandje- lijkt me niet dat je daar zomaar mee wegkomt, ook niet in het parallelle universum van James Bond.

Dingen waar ik me verder aan stoorde:
- de domme agent Goodnight die werkelijk elk vooroordeel over het domme blondje leek te moeten bevestigen. Omdat ik Maud Adams wel elegant maar verre van sexy vond, was er qua bond girls weinig te beleven. De cameo van Chew Mee was dan nog het beste wat vrouwelijk schoon betreft.

- Dat Hip domweg Bond vergeet mee te nemen na de ontsnapping uit de karate school was wel erg slordig geschreven. Leuk dat daarna die bootachtervolging kwam maar dat hadden ze anders kunnen inpassen, dit is gewoon slecht schrijfwerk.

- De sheriff uit Live and Let Die, er is al veel over gezegd en geschreven, ik behoor tot het kamp die hem niet kan uitstaan. De autostunt daarna was overigens wel spectaculair- de eerste stunt ooit die met behulp van computermodellen is uitgevoerd zo las ik. Onvergeeflijk dat het hoogtepunt uit de film gepaard gaat met een stompzinnig fluitje.

- bij het eindgevecht raakt 007 zijn Walther PK kwijt, toch weet hij Scaramanga even later dodelijk te treffen. Maar de gun die het wassen beeld van Bond in zijn hand had was toch nep, of geladen met losse flodders? Waarom uberhaupt Bond zijn gun laten verliezen en hem dan toch gewoon zonder moeite zijn tegenstander uit te laten schakelen- alleen voor wat extra spanning die in retrospect dus nergens op slaat.

Maar ondanks het haast traditioneel nogal zwakke script en luie schrijfwerk was het toch wel redelijk vermakelijk, vandaar toch een voldoende.

Best wel vermakelijk ondanks de resem foutjes die er toch passeren. Roger Moore doet het best aardig en komt soms grappig uit de hoek. Had altijd gedacht dat Roger Moore een mislukte casting was betreft Bond, maar moet die mening misschien wel herzien. Ik moet nog een paar Bond films van hem zien.

Christopher Lee vind ik echt geslaagd als schurk en zijn kleine metgezel is wel een leuke toevoeging.

Die agent Goodnight vond ik al in het vorige deel zeker geen meerwaarde (eerder vervelend), ... hier ook niet. 6/10

Het is al een tijd geleden dat ik een 'klassieke' Bond heb gezien. Een paar van de recente Daniel Craigs die meestal redelijk bevielen, jawel, en daarvoor (lees: een jaar of tien, vijftien terug) heb ik nog een paar van die gedrochten met die waardeloze Pierce Brosnan gezien. Maar hoewel ik eind jaren '80 en met name begin jaren '90 zo'n beetje alle oude Bonds wel gezien heb, kan ik me eigenlijk geen enigzins recente herziening herinneren. Maar nu was het dan zover: The Man with the Golden Gun was op TV, en dat voldeed voor mij en de anderen.

Om eerlijk te zijn: het viel me niet mee, op allerlei vlakken. Natuurlijk is er over-the-top actie, verleidt Bond alle prachtige vrouwen die schijnbaar overal in de geheime dienst/georganiseerde misdaad rondlopen, er is een villain met een onmogelijk omslachtig plan, een geheime basis en een raar maar gevaarlijk hulpje. Dat had ik eigenlijk allemaal wel een beetje verwacht, maar op de meeste fronten viel de uitvoering tegen. Roger Moore vond ik maar zo-zo (ik moet toch maar eens meer Bonds terugkijken, maar in mijn herinnering was Connery toch ruim beter). Die verschrikkelijke Amerikaan slaat compleet de plank mis als comic relief, en de humor was sowieso niet echt raak. Nick Nack, mwah, ik vond hem maar een saai hulpje. De dames waren fraai, dat wel, maar qua rol onzinnig. Maar gelukkig is er altijd nog Christopher Lee. Wat een held. Als Scaramanga zet hij een ijzersterke bad guy neer, zelfs met een dom script als dit. Uiteindelijk overheerst bij mij een gevoel van flauwheid en kazigheid, en ik had toch op meer gehoopt bij het kijken van weer eens een Bond.

Herzien. Geen geweldige film, maar wel aardig voor die tijd. De titelsong is zoals bij meer James Bond films erg sterk, de doorwerking in de rest van de soundtrack is aardig. De antagonist in de film is een wat minder typische James Bond schurk die de hele wereld bedreigd, maar is wel een charismatisch personage, wat natuurlijk ook komt door z'n geweldige vertolker, Christopher Lee.

Het script is niet al te sprankelend, maar zit wel redelijk logisch in elkaar. Een paar kleine kanttekeningen: James Bond die verstand van supergeleiding heeft, vliegtuigen bestuurt, en met auto's stunts uithaalt (een beetje Jumping the Shark momentje, zeker met het geluidje dat ze eronder hebben geplakt), maar die de motor van een speedboot niet aan de praat krijgt, en het personage Goodnight dat veel te dom is om voor de geheime dienst te werken. Verder het eiland dat plichtmatig in de lucht vliegt nadat de vloeibare helium (=heel erg koud) iets te heet wordt (dan moet de lichaamstemperatuur van de man die erin viel wel erg heet geweest zijn, wil iets dat zo koud is zo sterk opwarmen). Het absolute nulpunt kan overigens niet bereikt worden. Maar goed, helemaal logisch zijn de meeste Bond films niet, en over het algemeen vind ik het hier dus nog wel meevallen.

Verdere nadelen: geen gadgets en het personage J.W. dat zo uit de Dukes of Hazard serie had kunnen weglopen. De slapstick slaat helaas niet bij mij aan. Daar staat wel tegenover dat het aantal blauwe schermen minder lijkt te zijn. De achtervolging was wel best aardig voor die tijd, en de karatemeisjes waren ook wel grappig, al valt bij dit soort scènes de onbeholpenheid van Bond met martial arts wel op.

Aardig om weer eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat. 2*.

Ik vind dit een van de betere bondfilms van Roger Moore. Roger Moore vindt ik sowieso een mindere Bond dan Craig en Connery. Alhoewel ik wel denk dat de films met Moore een beetje onderschat worden. Zo slecht zijn ze nou ook weer niet. Christopher Lee vindt ik geweldig als Scaramanga en in het algemeen ook een fantastische acteur. Nick Nack was leuk maar droeg verder niet echt bij.

Deze tweede Bond met Roger Moore in hoofdrol is minder dan zijn eerste 007 film 'Live and Let Die'.

Het verhaal vond ik met name aan de dunne kant dit keer. Naar mijn idee had er ook meer uitgepakt mogen worden qua actie. Hier en daar wat schietpartijen en standaard achtervolgingen, maar daar is het eigenlijk wel mee gezegd. Stunt met de auto over het de rivier was wel weer heerlijk!

Gelukkig valt er ook genoeg te genieten. Mooie locaties zoals altijd en beide Bond girls zien er goed uit. Daarnaast zit Lee heerlijk in zijn rol als Scaramanga 'The Man With The Golden Gun'! Vermakelijke film is deze Bond toch wel, maar tot nu toe misschien wel de minste uit de reeks. 3*

Dit is de eerste film die ik mij kan herinneren van James Bond. Ik dacht vlak voor Skyfall nog dat dit Pierce Brosnan was en dat hij nog steeds James Bond speelde. Verder heeft James een geweldige scene met de sheriff. Clifton James wat een held zeg.

Na het zien van deze film heb ik altijd het idee dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Het plot is best aardig bedacht, nu is niet de mensheid in gevaar, maar Bond zelf. Na een dreigbrief met een gouden kogel erin gaat hij op zoek naar Scaramanga, gespeeld door Christopher Lee.

Diezelfde Scaramanga heeft in de openingsscène, een hele goede opening trouwens, al iemand met een gouden kogel om het leven gebracht in een duel waar hij een spelletje van maakt. Zijn assistent Nick Nack, een dwerg, zit aan de knoppen.

Dit schurkenduo had veel meer potentie dan wat we voorgeschoteld krijgen. Lee is natuurlijk een geweldig acteur, maar zijn rol komt maar niet uit de verf. Nick Nack zorgt voornamelijk voor de komische noot, maar kan ook erg gevaarlijk zijn. Beiden hebben te maken met een script wat niet goed uitgewerkt is.

Wat me bij Moore vooral opviel was de hardheid die hij toonde in de gevechten. Hij geeft zelfs een vrouw een beste klap in haar gezicht. Heel veel memorabele scènes heeft deze film niet, behalve dan de sprong met de auto over de rivier. Jammer dat dit hoogtepunt vergezeld is met een vreselijk kinderachtig melodietje.

Net aan een voldoende voor deze film. 3*

The man who also directed Goldfinger.

Dat was van de eerste drie toch echt wel de leukste. Nu, met hem terug in de regiestoel, is deze film ook gelijk wel wat leuker geworden. Heb nog wel wat andere films met Moore gezien, die ik niet zo goed meer herinner, maar diegene die ik wel herinner moet ik mee concluderen dat Moore echt de beste Bond was.

Wellicht niet zo charmant als Connery, maar ik vind Moore de leukste van allemaal. Wellicht iets kinderachtiger, maar wel iets grappiger waardoor de films wel beter uit te zitten zijn. Dat maakt Moore wel een leuke Bond moet ik zeggen.

De actie is zo best leuk. Niet altijd even memorabel, maar een aantal scenes zijn toch best wel leuk. Zoiets als die autoflip bijvoorbeeld. Beetje lompe stunts, maar toch wel geinig. Bovendien ook niet te lomp, want het blijft wel James Bond waar we naar kijken.

Vooral de Fantasy Island-achtige omgeving na enige tijd doet het goed. Met Lee en zelfs Villechaize die ten tonele verschijnen is er toch wel een feestje aanwezig. Maar uiteindelijk is de actie zelf wel braaf en mis ik bij de actiescènes ook wel een beetje creativiteit, buiten enkele aardige stunts.

De film kent ook een iets te lange speelduur die zeker in het eerste deel niet altijd even goed weet te boeien. Maar toch heeft het zijn charmes. Hamilton heeft er toch wel een aantal leuke op zijn naam staan moet ik zeggen.

“I am now aiming precisely at your groin. So speak or forever hold your piece.”

De volgende in de wachtrij van mijn ‘James Bond’-marathon is de tweede film met ‘Roger Moore’ en het was helaas een wat mindere zit. Het vorige deel waar de introductie van ‘Roger Moore’ bij zat wist me in ieder geval toch wat meer te vermaken, ik denk omdat de regisseur bij die film een hele andere weg in sloeg dan de voorgangers, iets vernieuwend en dat was namelijk: ‘horror’. Maar natuurlijk niet echt pure horror zoals we gewend zijn, het was meer gericht qua ‘Voodoo’ en veel ‘enge’ wezens zoals exotische dieren. De film was daardoor wat aantrekkelijker en ging een andere route in.

‘Guy Hamilton’ houdt voornamelijk zijn oude vertrouwde boekje open die hij ook gebruikte met ‘Goldfinger’. Daar waar ‘Sean Connery’ nog de seksbom was en onverslaanbaar moest nu ‘Roger Moore’ de rol invullen en hij deed het uitstekend. Maar er is weinig ruimte voor echte spanning, het ging hier weer van bil naar bil en aardig wat actie scenes waarop lijkt dat ‘James Bond’ onraakbaar is en wel de ‘Terminator’ lijkt te zijn.

De cast was wel aardig. De dames waren weer eens van ouds mooi maar, zeker niet de beste die de serie kent. Ook ‘Roger Moore’ vertolkt hier zijn ‘007’ rol erg goed en laat weer eens zien de geschikte persoon te zijn om ‘James Bond’ te spelen’. De schurk vond ik echter wat magertjes en zeker niet de beste in de reeks tot zoverre.

Ook kwam er een ‘oude’ personage in terug, namelijk de politiechef uit het vorige deel. Vrij irritante personage waar duidelijk heel veel ‘grappige’ teksten in hoorde te zitten alleen sloeg dit nergens aan, het was meer storend. Het verhaal was redelijk, al vond ik de schurk in dit deel wel erg tegenvallen. ‘Scaramanga’ heeft wel een heel leuk achtergrond verhaal, de personage zelf weet geen spanning uit te stralen of te creëren en die derde tepel was meer storend als ‘eng’ of ‘stoer’.

Al om al, redelijke bond film maar op veel vlakken sloeg hij de plak ontzettend mis. Ik heb zo nu en dan zeker vermakelijk gekeken, maar het was meer een leuke popcorn zit dan dat hij iets wist te bieden.

3.0*

De film begint gelijk goed op het eiland van Scaramanga, mooie locatie trouwens. Mooie locaties, zoals sight seeing in Hong Kong, luxueuze hotelkamers en mooie dames. Goodnight is wel echt een karikatuur maar met Scaramanga heeft James een mooie antagonist. Ook de finale is leuk vooral het gevecht met Nick Nack.

Aanrader als je trek hebt in een Bond film.

Leuke film, precies in het verlengde van Live and let die, maar dan nog met een stukje meer humor. Dus, vond je die leuk, dan deze ook. De Roger Moore films brengen Amerikaanse en Britse humor samen. Verder prachtige filmlocaties weer, leuke muziek, niet veel op aan te merken, prima vermakelijke film.

Na begonnen te zijn met Bond, en met name de Moore reeks, en Live And Let Die als meevaller, was dit toch wel de film waar ik het meest tegen op keek, met Octopussy binnenkort als 'goede' tweede op het programma. Mijn herinnering aan The Man With The Golden Gun was die van een matige film, met een herhalingsfactor en enkele erg flauwe momenten.

Bond onachtig gaat de film van start met de intro van Scaramanga en diens kwaliteiten. Geen typerende opening met Bond als leidende factor. Opzich niet iets waar de film last van heeft, het gebrek aan verhaal is erger, rond Bond die Scaramanga zoekt en als zijlijn nog bezig is met die gast die hij zocht en weer tegenkomt.

Aardige locaties worden nog wel aangedaan met de Chinese Zee en het wrak van de QM 1, Ekland aardig in bikini, was ik die rode knop maar, en een prima Maud Adams. Het ergste van deze Bond is toch de quasi onnozelheid en humor waarin Bond uit de situaties ontsnapt. De vechtpartij met het rariteiten kabinet is flauw, de terugkeer van J.W. Pepper zegt alles over het niveau om nog maar te zwijgen van het geluid dat gemonteerd is onder de sprong met de auto.

Het maakt The Man With The Golden Gun regelmatig tot een smaakloos geheel dat snel weer vergeten kan worden en zeker de minste van de lijst tot nu toe.

Vrij matige Bond in mijn ogen met een plot dat weinig interessant was. Het scenario was erg zwakjes en ondanks het feit dat het wel boeide, modderde het wat aan. Beetje fragmentarisch en eenvoudig verloop van de ene naar de andere locatie. Iets te makkelijk soms al heb je dat wel meer met de Bondfilms.

De subtiele humor ontbrak hier wel. De talrijke droge oneliners waren er wel, maar die dikke Amerikaan kon me gestolen worden, toch voor zo’n lange screentime. Zoals hier al eerder aangegeven ook een aparte opening waarbij eens niet Bond centraal staat. Op zich niets verkeerds mee, maar verrassend was het wel.

De film vliegt nog een aantal keer uit de bocht en vond het personage Bond te weinig echt uit de verf komen. Toch zeker één van de mindere Bonds.

Vrij oké. Roger Moore is hier voor zijn doen zelfs bovengemiddeld leuk als Bond; hij hangt eens wat minder de grapjas uit, en is wat meer no nonsense in zijn gedrag. Christopher Lee is altijd een pluspunt (ook al moet hij een saaie bad guy neerzetten), en ook de Bond girls, vooral Maud Adams, zijn aangenaam. Belangrijke elementen voor een Bondfilm, en dat zit hier grotendeels snor. Alleen jammer dat het verhaal zelf wat ongeïnspireerd is, en er weinig écht memorabele of vermakelijke sequenties inzitten die me nog lang zullen bijblijven. En jezus, wat deed die J.W Pepper hier nu weer? Irritantste Bond-personage ooit, en die krijgt om de een of andere reden wéér een rol van een kwartier lang. Was echt totaal onnodig.

Bond op gemiddeld niveau dus; geen uitsteker in de positieve of negatieve zin. 3*.

Gezapige Bond waarin wel erg weinig interessants gebeurd. De fraaie locaties ten spijt missen we hier echt een achtervolgingsscene als die in Vegas, de skiscenes uit Zwitserland of bijvoorbeeld de actie in de Nevada woestijn.

En Roger Moore is geen Connery of zelfs Lazenby. Wat een verschil.

2,0*

Dit jaar komen bij mij heel wat films uit mijn geboortejaar 1974 langs; de Bondfilm uit dat jaar mocht natuurlijk niet ontbreken. Vind het nog steeds een erg vermakelijke Bond film vol exotische locaties, al zijn er zaken die me wel meer stoorden dan vroeger. De te veel aanwezige humor, vooral met die luidruchtige sheriff uit Louisiana (ook al in Live and Let Die te zien) en met die belachelijke martial arts vertoning, zijn eigenlijk een Bondfilm onwaardig. Moore is dan ook bij velen de minst geliefde James Bond. Christopher Lee is niet weg te denken als "Monsieur" Scaramanga, steeds vergezeld door zijn verraderlijke dwerg assistent Nick Nack. De Bond Girls zijn niet bepaald memorabel in deze film. De finale zit wel echt goed. Een Bondfilm die ver weg ligt van zijn spionagefilm-roots en meer weg heeft van een Kuifje strip, maar ik kan er nog steeds 3,5* aan kwijt.

Bond marathon deel 9 herzien op bluray.

Ietsjes minder dan z’n voorganger, maar ook deze tweede film met Moore bevalt me prima. De energiecrisis van ‘73 staat centraal als thema en tevens gaat de film mee met de kungfu hype die gaande was, voornamelijk door de wereldster Bruce Lee. Ik ben gek op Aziatische martial arts films dus het Oosterse sfeertje en de vechtscenes passen precies in mijn straatje. De titel slaat op de twee wapens van Scaramanga, het gouden pistool, maar ook het laserkanon op zonne-energie (solar power).

Moore zet opnieuw een sterke 007 neer met leuke oneliners en zelfspot. Hij krijgt de opdracht om de Solex Agitator te bemachtigen, een baanbrekende technologische oplossing voor het hedendaagse energietekort. Hij krijgt hulp van Bond-babe Goodnight (Ekland) die de term “dom blondje” bijna overtreft. Christopher Lee heb ik altijd al hoog zitten en zet een geduchte tegenstander neer als Francisco Scaramanga, de man met een derde tepel. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de Franse dwergbediende Nick Nack (Villechaize). In 1993 pleegde hij op 50 jarige leeftijd zelfmoord. Hij leed aan chronologische pijn, omdat zijn inwendige organen te groot waren en daardoor steeds meer druk op zijn lichaam uitoefenden. Hij dronk veel om de pijn te verzachten, maar raakte steeds depressiever, triest. De tweede Bond-babe is miss Anders (Adams), als maîtresse van Scaramanga. In Octopussy ‘83 keert ze terug onder dezelfde naam “Octopussy”. Tot slot maakt ook Sheriff J.W. Pepper zijn terugkeer. Blijkbaar vond regisseur Hamilton hem zo grappig dat hij hem opnieuw in het script heb laten schrijven. Ik heb geen hekel aan hem, maar hij kreeg wel te veel screentijd, klein rolletje had voldoende geweest. De locaties zijn ook weer schitterend met het eiland van Scaramanga als favoriet. Maar ook het tijdelijke hoofdkwartier van MI6 in het schipswrak Queen Elizabeth, het paleis van Hai Fat in Thailand en de scenes in Macau zijn stuk voor stuk interessant. Enkele hoogtepunten zijn de confrontatie bij de Muay Thai wedstrijd plus daarop volgende car chase in Thailand en de finale in de speelhal van Scaramanga. De titelsong van Lulu deed me niet zoveel.

M: Is Miss Goodnight with you? I'd like a word with her.

Bond: She’s just coming, sir.

M: Goodnight? Goodnight!

Bond: Good night, sir.

Deze James Bond 007 film weer eens opnieuw gezien met Roger Moore in de hoofdrol als James Bond die het deze keer moet opnemen tegen de master mind schurk en huurmoordenaar Scaramanga en zijn trouwe rechterhand Nick Nack die zich bevinden op een mysterieus eiland.

Een avontuurlijke Bond film met een uitstekende cast en weer veel humor wat Roger Moore zo stijlvol kan in zijn films als de wereld beroemde geheim agent.

Weer veel aktie en humor en avontuur en met mooie practical effecten en mooie film decors en locaties en weer fantastische film muziek.

Weer van genoten.