Meningen

Een mysterie dat zich ontwikkelt tot een enerverende psychologische thriller. Voorspelbaar? Daar heb ik deze keer gelukkig geen last van gehad. Ik vind dat het scenario knap in elkaar steekt, want ik heb tot het einde toe geboeid zitten kijken. Gewoon een lekker spannende film. Zeker zo goed als Panic Room.

Van de Paul Schrader-films is er niet een die mij echt is bijgebleven. Deze casinofilm kan ik aan dat rijtje toevoegen. Het scheelt natuurlijk ook dat ik niets heb met casino’s en met de mensen, die die gokcentra frequenteren.

Drama over een studente, die een dubbelleven leidt. Enerzijds om in haar eigen onderhoud te voorzien, anderzijds om de schulden van haar ouders (die van niets weten) te voldoen. Wat het meeste bijblijft is de uitstekende vertolking van de Vietnamese Nammi Le, die een jaar na voltooiing van de film de vrouw van regisseur John Duigan werd. Jammer dat met dat huwelijk blijkbaar een einde is gekomen aan haar carrière als actrice.

Beklemmende film over mensenhandel met naast de slachtoffers ook ruime aandacht voor de gewetenloze onderwereldfiguren en het intermediair. De film bevat weliswaar een aantal schokkende scènes, maar het verhaal is wat onevenwichtig en hier en daar niet altijd even geloofwaardig. Niettemin de zoveelste wake up call inzake deze gruwelijke praktijken, die wereldwijd steeds meer slachtoffers eisen.

Opvallende dubbelrol van de Poolse actrice Michalina Olszańska (Já, Olga Hepnarová)

Zoiets als het oorspronkelijke “Tarzan en Jane”-verhaal, maar dan anders... Een onderhoudende en op sommige momenten spectaculaire avonturenfilm met als een van hoogtepunten zowaar een soort cross country-achtervolging door het oerwoud. Het verhaal is niet altijd even geloofwaardig en ook het acteerwerk is niet van topniveau, maar eenmaal onderweg vergoedt de continue spanning veel. Ik heb mij best vermaakt met deze film.

Regisseur Ken Loach gaat ver van huis. Hij tracht met deze film een beeld te schetsen van de samenleving in Nicaragua ten tijde van de strijd tussen de Sandinistas en de zogenoemde “contra’s”. Dat is in mijn ogen geen onverdeeld succes. Het verschil qua toon en sfeer tussen het eerste deel in Glasgow en het verwarrende vervolg in Nicaragua is heel erg groot.

Ik heb nagenoeg alle films van Loach gezien. Zijn films waarin hij maatschappelijke misstanden en wrijvingen binnen het Verenigd Koninkrijk aankaart heb veruit mijn voorkeur. Dat deze film toch nog een voldoende scoort, is vooral de verdienste van Robert Carlyle.

Bij vlagen spannende gangsterfilm met prima acteerwerk van Pacino, Penn en Miller, maar toch een stuk minder dan een aantal andere films van De Palma. Jammer dat je na dertig seconden al weet hoe het verhaal afloopt, alsof je eerst de laatste bladzijde gelezen hebt. Film had daarom best minder lang kunnen zijn.

Deze surrealistische film doet sterk aan de films van Emir Kusturica denken, maar mist de finesse daarvan. Ondanks de fleurige beelden niet echt mijn ding.

Onevenwichtige film over hoe de Franse schrijver Prosper Mérimée aan zijn verhaal over de ongeremde Carmen (de hoofdfiguur uit Bizet's gelijknamige opera) is gekomen. Enige pluspunten van de film zijn de mooie opnamen van Andalusië en de nadrukkelijke aanwezigheid van Paz Vega.

Regisseur Aranda stopt meestal veel seks in zijn films, maar hij doet er beter aan wat meer aandacht aan het verhaal en het acteerwerk te schenken.

Carmen is een film om snel te vergeten.

Verfilming van Bizet’s beroemde opera op basis van een totaal nieuw libretto van Oscar Hammerstein. Het verhaal is verplaatst naar een Amerikaanse legerbasis tijdens de Tweede Wereldoorlog én naar Chicago. Niet zo goed als ik mij meende te herinneren van mijn eerste kijkbeurt zo ongeveer een halve eeuw geleden. Ik was destijds een fan van Harry Belafonte, maar zijn optreden in deze film valt me nu erg tegen. Dat mag ik niet zeggen van de verleidelijke Dorothy Dandrige, die het stralende middelpunt vormt en elke scène waarin ze te zien is, moeiteloos naar zich toetrekt. Niettemin blijf je met een ietwat onbevredigend gevoel achter.

Mooie film over de ontluikende en soms botsende liefde tussen twee tieners in een conservatieve Roma-omgeving, waar lesbische relaties tot doodzonden worden bestempeld. Naar verluidt bestaat de cast grotendeels uit amateurs. Dat is niet te merken (of misschien juist wel), want mede door hun naturel optreden maken de actrices en acteurs er een pakkend, oprecht drama van. Knap gedaan.

Niet onaardige film van Mike Nichols, die naar het einde toe een beetje doodbloedt.
Het eerste deel (de driehoeksverhouding van Sandy en Jonathan met Susan) is een stuk interssanter dan het vervolg.
Destijds schokkend vanwege de anti-feminitische macho-rol van Jack Nicholson en de naaktscènes van Ann-Margret, maar naar de maatstaven van nu vrij tam.

De films van Almodóvar zijn (bijna) altijd de moeite waard, maar deze film is zeker niet z'n beste.

Fraai camerawerk en prima hoofdrollen van Javier Bardem en de verleidelijke Francesca Neri, maar het verhaal over hartstocht, overspel en jaloezie had best wat spannender mogen zijn.

Klein bijrolletje van Penélope Cruz.

Een maand geleden schreef ik in dit forum dat de Oscar voor beste film terecht naar Spotlight was gegaan. Ik heb toen voor mijn beurt gesproken, want nu ik deze film heb gezien, moet ik daar van terugkomen. Carol is in mijn ogen de beste film van 2015.

Het is een gevoelig en genuanceerd relaas over een lesbische verhouding begin jaren 50. Daar werd destijds toch veel gereserveerder en onwenniger tegenaan gekeken dan tegenwoordig. Daarom past de verwarring en vertwijfeling, zoals vorm gegeven door Rooney Mara, zo mooi in het tijdsbeeld van toen. Sowieso zijn de acteerprestaties subliem. Van Cate Blanchett verwondert mij dat inmiddels niet meer, want die levert de laatste jaren de ene glansrol na de andere af. Maar de ingetogen vertolking van Mara was een openbaring voor mij.

Daarnaast maken de sterke regie van Todd Haynes en de prachtige muziek van Carter Burwell dit tot een juweeltje. En niet te vergeten de beklijvende slotscène met de voorbijgangers, die voortdurend op hinderlijke wijze het beeld verstoren. Filmkunst met een hoofdletter ‘F’.

Mug heeft volkomen gelijk met zijn opmerking over de saaie liedjes in deze film, die bovendien zonder enige uitstraling worden gebracht. Eigenlijk is de Carousel Waltz, dat iedereen wel kent van kermissen, het enige nummer dat een beetje lekker in het gehoor ligt. En natuurlijk het overbekende “You’ll Never Walk Alone”. Maar een ieder die de uitvoering van Gerry & The Pacemakers kent, zal ook daar zijn schouders bij ophalen.

Als liefhebber van (film)musicals ben ik dan ook erg teleurgesteld in deze Rodgers & Hammerstein productie. Te meer omdat het verhaaltje ook al niet veel voorstelt.

Onopgesmukt drama over een overspannen driehoeksverhouding in een overbevolkte Dominicaanse gevangenis. Het verhaal zit gedegen in elkaar en ook het camera- en acteerwerk zijn goed verzorgd.

Ik ben aangenaam verrast door mijn eerste kennismaking met een film uit de Dominicaanse Republiek. Treffende poster trouwens.

Laurence Olivier is subliem in dit drama van meester-regisseur William Wyler naar het pakkende boek Zuster Carrie van Theodore Dreiser, dat ik in een grijs verleden wel eens gelezen heb. Prima film, die ondanks zijn ouderdom nog weinig van zijn charme verloren heeft.

Geinige goedgevoel film over een superintelligente jonge meid, die geleidelijk aan leert dat de wereld en de mensen, die er leven, tekortkomingen kennen en daarom niet kunnen voldoen aan haar hoge morele standaard. De film is rijkelijk voorzien van kostelijke dialogen. De slotscène is meesterlijk.

Een ware tour-de-force van Bel Powley, die mij met elke film die ik van haar zie steeds beter begint te bevallen.

“I thought you’d save him, but you didn’t.”

Dit onverschillige commentaar van Catharina (Amy Locane) op het verlies van haar lievelingspaard door haar eigen toedoen is allicht tekenend voor het nogal lichtzinnige karakter van deze film over de onwaarschijnlijke relatie tussen een verleidelijke studente en een gehandicapte man, die haar vader had kunnen zijn. Het formule-achtige verhaal bewandelt eerder betreden paden met een man, die nog steeds onder de moederkloek schuilgaat en op middelbare leeftijd bezwijkt voor de verlokkingen van een jonge meid. Niemand schrikt daar blijkbaar van, want de reacties zijn tamelijk lauw, welgeteld één woede-uitbarsting daargelaten.
Dennis Hopper is zoals gebruikelijk goed bezig, terwijl Julie Harris en Amy Irving maar weinig te doen hebben. Amy Locane showt weliswaar een rijp en fraai gebouwd lichaam, maar haar acteertalent staat duidelijk nog in de kinderschoenen.

In de loop van de jaren heb ik een aantal “Carry On”-films gezien. De meeste konden mij niet erg bekoren, maar van deze satire was mij bijgebleven dat ik ‘m wel leuk vond. Dat vind ik na herziening nog steeds, vooral vanwege een groot aantal spitsvondige oneliners. Geen topfilm, maar een slapstickachtige dijenkletser en dat is op z’n tijd best welkom.

Matig drama over een leraar, die langzaam maar zeker blind wordt. Met allerlei kunstgrepen probeert bij zich staande te houden. In potentie een krachtig drama, maar dat komt er niet uit. De film kent te weinig boeiende ontwikkelingen en sleept zich langzaam naar het einde. Wonderlijk dat de leraar niet snel door de mand valt.

Rauwe film over een straatarm gezin dat niet terugdeinst voor een drastische maatregel om onderdak te bieden aan een drugsdealer. De film oogt realistisch maar kon mij desalniettemin niet echt bekoren. Sommige scènes doen denken aan Kochegar [The Stoker] (Rusland, 2010)

Teleurstellende komedie met Marcello Mastroianni in een hem maar al te vertrouwde rol van rokkenjager. Bij een komedie mag je toch verwachten dat er tenminste af en toe wat grappige momenten voorbijkomen. Daar heb ik vergeefs op zitten wachten. Virna Lisi en Michèle “Angélique” Mercier hebben niet meer dan piepkleine bijrolletjes. Aanstellerig, saai en langdradig, regisseur Mario Monicelli onwaardig.

Veel subtieler dan de cover doet vermoeden.

Mooi romantisch drama van Jacques Becker, geïnspireerd door een geruchtmakende onderwereldaffaire rond de vorige eeuwwisseling. Het fraaie camerawerk levert prachtige plaatjes op. De film lijkt voornamelijk een ode aan de rubensachtige schoonheid van Simone Signoret, een boegbeeld in de naoorlogse Franse filmgeschiedenis, die werkelijk van het scherm spat. Vooral van haar close-ups is veel werk gemaakt. Erg kunstzinnig en mooi.

De alternatieve, Nederlandse titel “Golden Marie, de zondares van Parijs” is opmerkelijk te noemen, want dat van die zonden valt reuze mee.

Vanwege de actualiteit deze film over de verspreiding van een virus opgezocht. Lang, heel lang geleden had ik ‘m al eens gezien. Ik werd niet vrolijk van deze herziening, noch van het verhaal, noch van de film als geheel. Die ziet er ondanks de absolute topcast eigenlijk vrij knullig uit. De rampenscènes zijn niet veel meer dan wat armzalig fröbelwerk op een zolderkamertje. .

Met dit derde en mooiste deel van de cyclus, die begon met L'Auberge Espagnole (2002) en vervolgd werd door Les Poupées Russes (2005) is de (romantische) cirkel weer rond. Een mooie film met prima acteerwerk en een puike cinematografie.

Ik zou het verwelkomen wanneer Cédric Klapisch om de paar jaar een verlengstuk breit aan deze cyclus. De personages van Xavier, Wendy, Martine en Isabelle zijn daar interessant genoeg voor. Door elke keer voor andere locaties te kiezen (Barcelona, St. Petersburg, New York) geeft Klapisch bovendien een afwisselend doorkijkje naar het dagelijks leven in die grote steden. Knap gedaan.

Bovenaan mijn top-10 lijst staat al jaren Nae Meorisokui Jiwoogae (A Moment to Remember), een emotionele Koreaanse film over Alzheimer. Hoewel Cassiopeia een indrukwekkende film is over hetzelfde pijnlijke thema (een vroege vorm van Alzheimer) komt hij kwalitatief niet in de buurt van mijn absolute favoriet. Dat laat onverlet dat ook deze film een warm plaatsje verdient.

Uitstekend oorlogsdrama met een thema dat in het ruime aanbod aan oorlogsfilms maar heel zelden aan bod komt. Het gegeven dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maakt het verhaal nog meer beklijvend. Prima acteerwerk van de cast, al is het jammer dat Michael J. Fox zijn jongensachtige imago niet van zich af kan schudden.

Het verhaal is een beetje dun, maar Lee Marvin ÉN zijn paard zijn onovertroffen.