Carla's Song (1996)

Naar deze film was ik al een tijdje op zoek vanuit een voorliefde voor films met midden amerika als decor (klinkt misschien stom, maar dat krijg je als je er eentijdje rondgereisd hebt).

Hij is momenteel op DVD verkrijgbaar als extra film bij "It's a free world". Al met al was het m'n eerste Ken Loach film en qua sfeerschets, zowel van Glasgow als Nicaragua 1987, was het een erg mooie en oprechte film.

Je wordt via het personage van Robert Carlyle de film ingetrokken en via hem leer je het personage Carla kennen. Carla is zwaar getraumatiseerd door een incident tijdens de burgeroorlog en de scene waarin Scott Glenn dit incident uit de doeken doet is één van de meest emotioneel aangrijpende scenes die ik ooit gezien heb. Schitterend acteerwerk van Scott Glen.

Robert Carlyle en Oyanka Cabezas zijn ook geweldig in de hoofdrollen en hebben een aantal erg mooie gemeenschappelijke scenes (onder andere een dansscene en een bedscene waarin zijn liefde voor haar zeer oprecht naar voren komt).

De socialistische invalshoek van Ken Loach is overduidelijk, maar net niet storend. Samenvattend een mooie en oprecht aangrijpende film, die best wat meer onder de aandacht mag komen.

Oei, Loach gaat echt over de schreef hier. Eerste helft van de film is erg romantisch en komisch. Carlyle zet ook een erg leuk personage neer. Maar waar het allemaal heen gaat zeg. OMG. Carlyle houdt het nog een beetje geloofwaardig, maar van een verhaal als dit kun je haast geen consistente, geloofwaardige film van maken. Daar zijn de verwikkelingen toch allemaal te hysterisch voor. En het wordt ook allemaal nog eens uitgelegd en onder het vergrootglas gelegd. Jammer dat een film die heel realistisch het fenomeen oorlogstrauma probeert te duiden zo de plank mis slaat.

Toch een voldoende vanwege de eerste helft en de goede acteurs.

Vreselijke film. Zwalkt aan alle kanten. Ongeloofwaardig.

Een treurig, maar ongeloofwaardig overkomend verhaal (dat als een soort komedie begon) over de

bitterzoete liefde tussen een eigenaardige buschauffeur (een soort held uit de arbeidsklasse) en een exotisch mooie vluchtelinge en danseres uit Nicaragua met alle gevolgen van dien. Maar dan verplaatst het toneel zich naar de vrijheidsstrijd en de strijd voor gelijke burgerrechten in Nicaragua, met de verdere ingrediënten cultuurschok en politieke bewustwording en werd het allemaal minder boeiend. De film kwam nog het meest tot z'n recht in de semi geïmproviseerde scenes.

Mijn zevende Loach intussen. The wind that shakes the Barley volgt later deze week nog. Carla’s song is tot op de minste Loach die ik zag. Bijna alle Loach film volgen een bepaald stramien vanuit een achtergesteld verloederd gedeelte uit de samenleving waarbij de ongelijkheden en discriminatie worden aangetoond.ook deze Carla’s song start met deze premisse.

Interessant leek het te worden wanneer een doordeweekse buschauffeur in contact komt met een vluchtelinge uit Nicaragua. Levend in de marge in een buitenwijk in Glasgow tracht zij te overleven, vol heimwee aan het kapotgescheurde in burgeroorlog verkerende land dat zij moest verlaten. Verwacht werd dat de lijn van Glasgow en het prille liefdesgeluk van het koppel verder zou uitgediept worden. Dat was echter niet het geval want het tweede gedeelte van de film verplaatst zich naar Nicaragua zelf. Het deed alvast mijn aandacht wegebben met zijn ongeloofwaardige en simplistische plots. Het oorlogstrauma en de burgeroorlog komt amper uit de verf. Alsof je naar een totaal andere film aan het kijken was. Jammer eigenlijk ...

Regisseur Ken Loach gaat ver van huis. Hij tracht met deze film een beeld te schetsen van de samenleving in Nicaragua ten tijde van de strijd tussen de Sandinistas en de zogenoemde “contra’s”. Dat is in mijn ogen geen onverdeeld succes. Het verschil qua toon en sfeer tussen het eerste deel in Glasgow en het verwarrende vervolg in Nicaragua is heel erg groot.

Ik heb nagenoeg alle films van Loach gezien. Zijn films waarin hij maatschappelijke misstanden en wrijvingen binnen het Verenigd Koninkrijk aankaart heb veruit mijn voorkeur. Dat deze film toch nog een voldoende scoort, is vooral de verdienste van Robert Carlyle.