Carla's Song (1996)

Mijn zevende Loach intussen. The wind that shakes the Barley volgt later deze week nog. Carla’s song is tot op de minste Loach die ik zag. Bijna alle Loach film volgen een bepaald stramien vanuit een achtergesteld verloederd gedeelte uit de samenleving waarbij de ongelijkheden en discriminatie worden aangetoond.ook deze Carla’s song start met deze premisse.

Interessant leek het te worden wanneer een doordeweekse buschauffeur in contact komt met een vluchtelinge uit Nicaragua. Levend in de marge in een buitenwijk in Glasgow tracht zij te overleven, vol heimwee aan het kapotgescheurde in burgeroorlog verkerende land dat zij moest verlaten. Verwacht werd dat de lijn van Glasgow en het prille liefdesgeluk van het koppel verder zou uitgediept worden. Dat was echter niet het geval want het tweede gedeelte van de film verplaatst zich naar Nicaragua zelf. Het deed alvast mijn aandacht wegebben met zijn ongeloofwaardige en simplistische plots. Het oorlogstrauma en de burgeroorlog komt amper uit de verf. Alsof je naar een totaal andere film aan het kijken was. Jammer eigenlijk ...

Regisseur Ken Loach gaat ver van huis. Hij tracht met deze film een beeld te schetsen van de samenleving in Nicaragua ten tijde van de strijd tussen de Sandinistas en de zogenoemde “contra’s”. Dat is in mijn ogen geen onverdeeld succes. Het verschil qua toon en sfeer tussen het eerste deel in Glasgow en het verwarrende vervolg in Nicaragua is heel erg groot.

Ik heb nagenoeg alle films van Loach gezien. Zijn films waarin hij maatschappelijke misstanden en wrijvingen binnen het Verenigd Koninkrijk aankaart heb veruit mijn voorkeur. Dat deze film toch nog een voldoende scoort, is vooral de verdienste van Robert Carlyle.