Meningen

Troma balanceert altijd tussen de heerlijk foute pulp en de abominabel slechte onzin. Hier slaat het helaas door naar grappen die op het irritante af hun doel missen. Gewoon slecht, maar niet creatief slecht.

Troma op zijn best of op zijn slechtst. Kies zelf maar welke van de twee. Wat The Toxic Avenger zo aanstekelijk maakt is dat het een grote middelvinger is tegen alle gangbare conventies. Het straalt uit alsof de makers en acteurs een feestje aan het bouwen zijn en wij mogen er even bij zijn. The Toxic Avenger is dan ook een van hun meest herkenbare en daarom meest iconische figuren. Grappig ook hoe ze ermee wegkomen dat editing, soundtrack en acteerwerk beneden alle maat zijn, maar dat het hier juist bijdraagt aan de vibe van de film.

Bij vlagen een heerlijke hommage aan het origineel. Maar je zit in deze remake van 'The Toxic Avenger' (2023) wel erg lang op je honger te wachten totdat er eindelijk eens iets gebeurt. Alsof ze elke scène met A-sterren als Kevin Bacon, Pete Dinklage en Elijah Wood volop wilden uitmelken. Het wachten wordt beloond met een knotsgekke finale, maar het had echt wel gestroomlijnder gekund.

Wederom een filmische true crime-documentaire op Netflix. In positieve zin is 'A Toxic Love Story' (2026) een lekker smeuïge achtbaanrit vol schokkende wendingen en mensen die elkaar gruwelijke dingen aandoen. In negatieve zin ook een beetje exploitatief en geforceerd, want je begint de structuur inmiddels te herkennen van tig andere soortgelijke documentaires. De snelle montages. De thrillerachtige opbouw. De sensationele aanpak. Deze bizarre stalkingszaak heeft het voordeel dat er geen dodelijke slachtoffers vielen, dus je hoeft je ook weer niet schuldig te voelen.

Aan de hand van roddels en verhoren wordt een beeld geschetst van de liefdesgeschiedenis tussen een oude kunstenaar en een jonge meid. Het verhaal is hevig gekleurd door de persoonlijke waarnemingen van de persoon die de ervaring met ons deelt. Zo krijgt de achtergrond van de tragedie steeds een andere wending. Was de jonge dame een bitchy gold digger? Of was de kunstenaar juist een manipulatieve schurk die zichzelf verloor in de vleselijke lusten? Daar zit hem meteen de kracht en de zwakte van de film. Deze manier van vertellen maakt dat het thema van de ongrijpbaarheid van ´´de werkelijkheid´´ juist des te sterker in beeld wordt gebracht, maar tegelijkertijd creëert het ook een continue afstand tot de hoofdrolspelers. Tussen de twee wil zo maar niet de erotische spanning ontstaan waar een film als dit nou juist zoveel baat bij heeft. De boel is fijn ingekaderd in stilistische vondsten, met als grootste eye-catchers de geniale shots waarin de befaamde Tramontana - een wind in het dorp waar het zich afspeelt - letterlijk door het leven van de karakters waait. Op zowel het visuele vlak als de muziek is het in ieder geval een erg sfeervolle film.

In twee films ontpopt regisseur Adam Leon zich als chroniqueur van dat andere New York. Waar de levens van mensen gescheiden zijn door inkomensverschillen en verschillende levensstandaarden, terwijl ze elkaar slechts sporadisch raken langs de weg van kleine criminaliteit. In 'Tramps' (2016) raakt de Poolse migrantenzoon Danny (Callum Turner) betrokken bij een schimmige kofferuitwisseling, maar de schuchtere jongen geeft de koffer per ongeluk aan de verkeerde persoon. De enige waar hij op terug kan vallen is medecrimineel Ellie (Grace van Patten), die achter zijn rug om een deal sluit met de opdrachtgevers om zelf het hele bedrag te krijgen. Niet dat Danny bezig is met de intenties van zijn partner in crime, want hij is vooral begeesterd door haar voluptueuze lippen, haar mysterieuze achtergrond en haar doortastende handelen. Net als 'Gimme the Loot' (2012) is 'Tramps' (2016) meer een zwoele sfeerschets dan een plotgedreven film, waarin zelfs de onvermijdelijke romance tussen de hoofdrolspelers op de achtergrond blijft voortkabbelen. Het heeft iets ontwapenends hoe weinig er meer gebeurt dan twee jonge mensen die zich verzetten tegen een vijandige, oneerlijke buitenwereld. Al was Adam Leon's debuut met een Afro-Amerikaanse cast authentieker en urgenter; hier toch wat meer luchtigheid (á la Woody Allen) rond toevallige ontmoetingen en de grillen van het lot.

Fijne indie, met een leuke rol voor Felicity Huffman als drag queen.

In het universum van Michael Bay bestaat er niet zoveel meer dan mooie vrouwen, explosies en opgeklopt Amerikaans patriottisme. Was dat in het eerste deel nog vermakelijk, hier begint het hele rare vormen aan te nemen als het plot werkelijk nergens enige inhoud veinst. Het wordt zelfs lachwekkend als we scenes zien op een universiteitscampus met alleen ontzettend mooie vrouwen. De fun-factor ligt hoog door de enorme foutheid van het geheel, maar dat is dan ook meteen het enige positieve wat ik ervan kan zeggen. Wederom een zielloze blockbuster waarin de ontzettend mooie special effects zeker niet in dienst staan van een waardevol verhaal.

Hoe kun je een actiefilm verneuken rond een man die pakjes rondrijdt in een coole auto? Stop er zeer irritante karakters in, maak het verhaal zo overdreven dat er geen greintje logica meer aan te pas komt, schrijf dialogen die alles behalve grappig zijn, en, last but not least, zorg dan ook nog dat de actiescènes belachelijk knullig over komen op de kijker. Een van de slechtste actiefilms ooit is geboren. Ik heb me meer vermaakt met het nadoen van de vele stupide accentjes dan met deze hersenloze ongein zelf...

Ook weer zo'n Amerikaanse film die beslist geen moeite doet om het imago van onze Russische medemens op te vijzelen. We zien alle aspecten van het enge Rusland terugkomen, van de norsige baboesjka tot de Russische maffia, van een niet-functionerende bureaucratie tot ontgoochelde politiemannen. Dan zijn het alleen nog de schitterende shots van het natuurschoon die nog enigszins het andere Rusland in ere weten te herstellen. Als thriller is het nog wel leuk opgebouwd met een ruime aandacht voor karakteropbouw en onderliggende psychologie. Het is alleen zo jammer dat de spanning geregeld wegvalt als er weer een ander spoor in het plot wordt aangedaan. En Woody Harrelson is hoogst irritant als uitermate blije pik die de Amerikaanse toerist uithangt.

Het is jammer dat M. Night Shyamalan zijn eigen gimmick niet helemaal door weet te zetten. 'Trap' (2024) maakt het de ingesloten seriemoordenaar iets te makkelijk om alsnog weg te komen van het muziekconcert. De film wordt ook wat onevenwichtig als tieneridool Lady Raven (Saleka) en Rachel (Alison Pill) opeens een belangrijkere rol krijgen. Wel een erg vermakelijke Josh Hartnett als de seriemoordenaar die een perfecte dekmantel heeft gevonden in het familieleven. De eerste +/- 20 minuten zijn hoogst vermakelijk als je ziet hoe Cooper's façade langzaam aan het afbrokkelen is tijdens de duur van één concert. Allemaal extra vilein door de cultpraktijken rond een tieneridool. Maar uiteindelijk vult 'Trap' (2024) het allemaal zo braaf en voorspelbaar in. Misschien had Shyamalan zelfs een stap verder moeten gaan door bijvoorbeeld Lady Raven's fans moordlustige neigingen te geven!?

Het is een kruising van de absurde logica uit videoclips (Spring Breakers) met de grimmige randfiguren die maar wat doen (Gummo). Echt beklijven doet het allemaal niet, maar het heeft nochtans een vreemde charme die mij ergens aanspreekt. Toch knap hoe Korine een film over bejaarden die vooral vuilnisbakken droogneuken nog iets van een poëtische lading mee weet te geven

Tussen mij en de gotische horror van Mario Bava wil het nog altijd niet vlotten.

Het beste verhaal is The Drop of Water (3.5*) in zijn magistrale eenvoud: jonge verpleegster (?) wordt op een regenachtige dag opgeroepen om naar het lichaam van een gestorven vrouw te kijken. Ondanks de gedateerde special effects en volstrekt voorspelbare opzet weet Bava een continu gevoel van dreiging vast te houden. Subtiele touches op de geluidstrack - lekkende kraan, piepende deuren, haperende grammofoon- vergroten het gevoel dat er elk moment iets staat te gebeuren. Op het beeld een uiterst sfeervol expressionistisch spel van schaduwen in combinatie met de vrolijke kleurenfilters van 'giallo' uit die tijd. Oog- en oorstrelend mooi.

The Telephone (3*) weet met een zwoele, jazzy soundtrack en rijk kleurenspel evenwel te verleiden om ons mee te nemen in zijn cinematografische schoonheid. Het uitgangspunt van de voyeur die elk detail via de telefoon doorseint is niet meer zo origineel door de speelse twist die Scream (1996) er ooit aan heeft gegeven, maar het blijft onverminderd een zinderende opzet van psychische terreur naar een vrouwelijke hoofdpersonage. Helaas slaat de opbouw een tikkeltje dood met een plotselinge plotwending als het hoofdpersonafe in een soort vagevuur terecht is gekomen. Iets minder dan twintig jaar daarvoor deed Dead of Night dat óók al, en daar werkte het echt een stuk beter.

The Wurdalak (3*) is een twijfelgevalletje. Het voelt als een ingekleurde versie van Bava's eerdere zwart-wit klassieker 'Black Sunday' (1960). Sfeervolle theatrale setting: oud kasteel in de mistige heuvels van Centraal-Europa. Verhaal is in lijn met de overbekende vampiermythologie van de mysterieuze vreemdeling die op bezoek gaat bij een aristocratische familie. Nadeel hier is dat de korte opzet niet genoeg ruimte biedt om de centrale liefdesgeschiedenis bevredigend uit te werken. Belangrijke wendingen zijn afgeraffeld en geven niet het idee dat ze onderdeel zijn van een meeslepend geheel.

Een van de laatste grote animatie-films van Disney. De kruisbestuiving tussen klassieke hand getekende karakters en de CGI-achtergronden werkt niet en het levert het gevoel op dat je naar een knip-en plakwerkje zit te kijken. Ook wat betreft de inhoud lijkt het of ze gewoon alle elementen uit eerdere titels aaneengesmeed hebben tot iets wat in de verte wat wegheeft van een Disney. Toch denk ik dat de doelgroep - jongetjes van onder de 16 - het wel kunnen waarderen door de grappige monsters.

Overweldigend epos. Terence Malick slaagt erin om met schitterende cinematografie de innerlijke struggle van zijn hoofdpersoon te verbeelden.Met name de natuurshots zijn adembenemend mooi en eigenlijk al genoeg reden om deze film op het grote scherm te gaan bewonderen. Een en ander gaat echter wel ten koste van de acteurs. Hoe goed Brad Pitt, Sean Penn en Jessica Chastain ook spelen; hun acteerwerk wordt te veel overschaduwd door het bombastische spektakel dat ze in de verdrukking duwt. We gaan van het ene bloedstollend mooie shot naar het andere, maar de acteurs krijgen hierdoor weinig de kans om hun karakters van verdere diepgang te voorzien. Een meer conventionele narratief zou hier uitkomst hebben geboden. In die zin kan ik me goed vinden in de argumenten die Sean Penn aandraagt waarop deze fantastische film nog beter had kunnen worden. Desalniettemin is The Tree of Life een unieke ervaring die elke cinefiel een keer over zich heen moet laten komen.

Poep, plas en seks mét een boodschap. Of zoals Ruben Östlund met 'Triangle of Sadness' (2022) opnieuw moderne zeden en normen te lijf gaat in een speelse, fragmentarische vorm. De onduidelijkheid over veranderende man- en vrouwverhoudingen. De rijke elite die neerkijkt op noeste arbeid en mensen die nog moeten worstelen om rond te komen. De stuurloosheid van grote ideologieën (kapitalisme, communisme) in een nieuwe economische werkelijkheid waarin niet-westerse mogendheden de dienst uitmaken. Net als in de aapmanscéne van 'The Square' (2017) heeft 'Triangle of Sadness' (2022) ook weer één fantastische scène waarin alle remmen los gaan. Minutenlang geschoten alsof er werkelijk een luxe jacht ten onder gaat aan de eigen opulentie. Eenmaal bekomen van deze absurditeit, krijg je nog een flink stuk waarin de overgebleven schipbreukelingen een lesje krijgen in nederigheid. Het enige punt waarop 'Triangle of Sadness' (2022) wat teleurstelt, is dat het cynisme bij Östlund een doel op zich lijkt. De regisseur laat weinig ruimte voor menselijkheid.

Drie losse verhalen die steeds spelen met een Freudiaans idee dat actrice Karen Black object van verlangen is in de ogen van anderen. Eerst de schooldocente die uitgekleed wordt door het geestesoog van de hitsige leerling; dan de twee zussen die allebei de twee polen van de madonna en de hoer uitbeelden; tot slot de jonge vrouw die over zich heen laat lopen tegenover moeder en liefdesrelatie. In die zin is het veel gelaagder qua opzet dan je van de ogenschijnlijk rechtlijnige B-plots zou verwachten. Toch zijn de eerste twee verhalen te koel en te afstandelijk om werkelijk verder te komen dan pretentieuze spielerei. Met het derde verhaal komt er een speels element bij met een moorddadige Afrikaanse pop. In alle eerlijkheid is de slotaflevering dan ook waarom je dit vergetenswaardige drieluik eens zou moeten zien. Vooral ook om de geniale climax waar het eerdere spel met subject/object behoorlijk imposant visueel wordt gemaakt.

Iets meer gore en iets meer creature designs dan het origineel, maar het gaat daarmee óók tikkeltje voorbij aan de meer subtiele, psychologische aanpak. In het eerste filmpje voelt de paranormale twist als een karige afronding van een vermakelijk verhaal over een moordplan rond een erfenis. Eigenlijk gaat het tweede filmpje óók net die ene stap te ver, als het een beklemmend moordspel tussen moeder en zoon probeert te overtreffen met de komst van een demon. Het derde filmpje voelt als goedkope fan service om de moorddadige pop uit het origineel terug tot leven te brengen voor nog meer moord en narigheid.

Trippel Trappel' (2014) heeft alles wat je van een sinterklaasfilm verwacht. Veel sfeershots van pittoreske Hollandse taferelen in de sneeuw. Leuke archetypes van dieren met duidelijk herkenbare persoonskenmerken, zoals bijvoorbeeld een depressief konijn, een hebberige rat, een enthousiaste fret en een betweterige wandelende tak. Qua animatie moet je de verwachtingen naar beneden bijstellen ten opzichte van de meer gelikte Disney-producties, maar het is niet storend lelijk en oogt niet onverzorgd. Het gekozen stijltje spreekt me eigenlijk wel aan. De actie is minder houterig dan ik had verwacht.Alleen de liedjes voelen geforceerd en ongemakkelijk, dat hadden ze er beter uitgelaten (of in ieder geval minder frequent.) Toch heb ik veel plezier gehad aan deze sinterklaasavond-klassieker in wording, die verrassend lekker wegkijkt voor volwassenen door de vele woordgrapjes en de visuele vondsten op de achtergrond.

Deze poging om het oeroude verhaal van Tristan en Isolde nieuw leven in te blazen, blinkt vooral uit door zijn degelijke aanpak. Het voegt niet zoveel toe aan het ridder-genre, maar het doet er ook nergens een afbreuk aan. Gewoon een mooie film als lichtzinnig vertier. Ik kon wel genieten van de heerlijk grauwige, ''realistische'' sfeer die het uitademt.

De eenzame trollenjager in een achterhoedegevecht tegen zowel de autoriteiten als levensgrote gedrochten. Of hoe die zonderlinge Hans (Otto Jespersen) een leven in de luwte heeft geleid en spijt krijgt van het kille verdelgingssysteem waar hij zelf onderdeel van is geworden. De complete respectloosheid naar niet-menselijk leven. In eerste instantie is hij terughoudend naar de studenten die zijn geheime praktijken naar de buitenwereld willen brengen, maar misschien brengen juist zij z'n verlossing wanneer de wereld weet krijgt van het bestaan van de trollen. 'Trolljegeren' (2010) is een onverwacht triestige reflectie op de gespannen relatie tussen mens en milieu, waarbij we liever niet te lang stilstaan bij de effecten ervan wanneer elk stukje wildernis beïnvloed wordt door onze aanwezigheid. Knap ook hoe de film je meeneemt in het mesjogge uitgangspunt van het trollenjagen (zelfs ondanks de gedateerde CGI-animatie) omdat er veel aandacht gaat naar de systemen erachter. Dat zeldzame geval waarin 'found footage' meerwaarde heeft omdat het een zekere mate van zelfrelativering en ontmythologisering met zich meebrengt,

Troma doet een oorlogsfilm. Dat klinkt alsof je een gouden formule hebt voor fout vermaak op een zwoele zomeravond, maar helaas blijkt het een van de mindere titels uit Oom Lloyd's oeuvre te zijn. Vervelende grappen. Weinig creature design. Veel exploderende objecten en monotoon geschiet. Karakters zijn zonder uitzondering bloedirritant. Sowieso is elke film waar oorlogsverkrachtingen grappig in beeld worden gebracht, verwerpelijk. Met enige tegenzin de volledige speelduur over me heen laten komen. Eigenlijk alleen genoten van de heerlijk foute jaren '80 montage met bijpassend slechte muziekkeuze, maar het is niet genoeg om de aandacht vast te houden.

Shakespeare: de punkporno.

Vooralsnog mijn favoriete Troma om hoe het hogere cultuur als een Shakespearevertelling mutileert tot het summum van absolute wansmaak. Siliconenborsten zwabberen in het rond. Hoofden exploderen, of worden bruusk afgehakt. Scherpe objecten vinden hun weg naar lichaamsholtes. Lichaamssappen in alle kleuren, soorten en samenstellingen stromen over het scherm. Zinnelijke koortsdromen, waarin geslachtsorganen monsterlijk worden uitvergroot, leggen krankzinnige associaties waar Luis Buñuel alleen van kon dromen. Het hoofdpersonage is een onnozele sul die zich af zit te trekken bij de droom van een ideale huwelijkspartner, terwijl vrijwel iedere andere man om hem heen een opgepompte, oversekste spierbundel is. Voor mij één grote nerdgasm van puberale hormonen aansprekende ongein.

Desalniettemin blijft het merkwaardig trouw aan zijn originele bronmateriaal. Niet alleen volgt het in grote lijnen de gebeurtenissen uit het boek, maar de dialogen staan bol van letterlijke citaten uit het oorspronkelijke werk. Anders dan bij andere Troma lijkt het zijn eigen 'foute cinema vibe' in een speelse dialoog te brengen met serieuze kunst. Gelaagd is misschien teveel eer, maar die bevreemdende combinatie Shakespeare/Troma creëert een fijne mengelmoes van hommage, parodie en 'fuck you' naar de goede smaak. Waarschijnlijk zit ik anderhalve punt te hoog met mijn waardering, maar ik heb anderhalve punt meer van deze ludieke onzin genoten.

Style over substance in een wat standaard verhaal over een jongen die op zoek gaat naar zijn vader in het gedigitaliseerde universum van de klassieker Tron. Het is vooral het surrealistische en toch overtuigende wereldje dat geschapen wordt dat de aandacht trekt. De muziek van Daft Punk is echt geniaal; het is hip en eigentijds, en toch herken je er de nostalgische schoonheid van de New Wave overduidelijk in terug. Het is dan ook die overduidelijke nerd-factor die deze film zo verrassend en eigenzinnig maakt. Inhoudelijk valt het een beetje tegen; hoewel er geniale ideeën geopperd worden over virtuele maatschappijen hangt het plot aan elkaar van de rare toevalligheden.

Een kijkje in de keuken van een genadeloze groep elite-politieagenten en hun strijd in de Braziliaanse favela. De omgekeerde wereld van Cidade de Deus, de film die de favela ooit tot grootste export-product in de Braziliaanse film heeft gemaakt. In tegenstelling tot die eerdere film worden hier de gangleiders ontmenselijkt en gestript van hun waardigheid. Ze zijn vervelende bijproducten van een arme natie met een gebrekkige, corrupte politiemacht. Waar begint de cirkel van geweld en waar eindigt hij: bij de brute politiemannen of bij de gewetenloze boeven? Echte antwoorden worden er niet gegeven, maar wel een aantal momenten waarin de sympathie overduidelijk uitgaat naar oom agent. De film voelde mij ook wat te afstandelijk. Ik miste een emotionele binding met de karakters en eigenlijk kon hun verhaal me geen moer schelen.

Minder actie en meer plot. Daar zat ik dus eigenlijk niet op te wachten. Slechts bij vlagen kreeg ik nog die stevige lompe actie in de favela's die het eerste deel zo verfrissend maakte.

De Amerikaanse Hot Fuzz, zou ik bijna willen zeggen. Dezelfde lompe humor in een lekker dik aangezette actie-parodie. Over een groepje te grote ego's die opeens geconfronteerd worden met zichzelf als ze in een echte oorlog terecht komen. Ontzettend goed gecast en goed getimede grappen.

De Coens hebben al meerdere malen western-elementen in hun werk gestopt, maar dit is de eerste keer dat ze een volbloed western maken. En dat gaat ze behoorlijk goed af. Ze blijven dermate trouw aan de originele roman van Charles Portis dat ze de grimmige sfeer van het boek ook terug weten te brengen op het scherm. Hailee Stanfield is uitmuntend gecast als de jongedame (met de True Grit uit de titel) die Rooster Cogburn en LaBoeuf bij elkaar brengt met haar rechtlijnige manier van denken en rotsvaste overtuigingen. In die zin is de film een hommage geworden aan dit karakter, die in de John Wayne-versie nogal ondergesneeuwd raakte. De film heeft een prettig traag tempo op een manier zoals films eigenlijk niet neer gemaakt worden, maar die wel de sfeer goed weet neer te zetten. Opvallend genoeg is True Grit, in tegenstelling tot eerder werk van de Coens, een heel rechtlijnig en simpel verhaal. Geen vertakkingen in de verhaallijn met diverse plotwendingen, maar een simpel verhaaltje van begin tot eind. Dat maakt het wel tot een van de meest standaard-films die de broers ooit hebben gemaakt. True Grit zal hun oeuvre geen nieuwe glans geven, maar het biedt waar voor zijn geld: een klassieke en goedgemaakte western met een kleine twist in het karakter van Maddie als protagonist.

Dit valt bij herziening toch een beetje door de mand als een film die helemaal niet zo scherp geschreven is als ik altijd dacht. Het bouwt nergens naartoe en het heeft nauwelijks een noemenswaardige spanningsboog. Wat het wel doet is steeds rondsmijten met grandioze cameo's. Ook fier overeind blijft die aanstekelijke filmlogica, waarin psychoses en overdreven gewelddadigheid de basis vormen voor een solide liefdesrelatie.

De enige goede dokter in een Schots ziekenhuis is een voormalig hoofdzuster (Jodie Whittaker) die, nadat ze op haar vorige werkplek is ontslagen als klokkenluider, haar CV heeft vervalst en doet alsof ze een arts is. Deels ziekenhuisserie, deels thriller-light. Vooral Whittaker is leuk als de stoïcijnse doorzetter die bij haar vorige baan gevangen zat in de minderwaardige positie van een verpleegkundige, maar in haar nieuwe baan nieuw aanzien krijgt omdat ze andere accenten legt in de behandeling van haar patiënten. Erg waarschijnlijk is het allemaal niet, want Cathy blijkt namelijk een paar 'google searches' weg van haar ontmaskering, terwijl ze steeds in heftige crisissituaties terechtkomt. Ook is het jammer dat Cathy - ondanks dat ene duistere kantje: haar leugen - een rechtschapen en empathisch vrouwmens blijft; ze had best wat fouter kunnen zijn i.p.v. het aloude cliché van de diplomaloze superdokter.