Meningen

Opzicht wel een interessant en ook wel boeiend drama (wel zeer somber, gelukkig ook maar) welke is geïnspireerd op Tanja Nijmeijer. Of Tanja blij zal zijn met deze film is nog maar de vraag want deze film laat vooral zien hoe dom en naïef ze wel niet eigenlijk was/is. Je krijgt eigenlijk ook niet echt sympathie voor haar na het zien van deze film. In deze film komt ze eigenlijk wel liefdevol (althans voor de arme mensen) en zacht over. Ze zal ook wel enorm spijt ervan hebben dat ze ooit is ingestapt bij de FARC waar ze nu niet meer aan kan ontkomen.

De cast doet het eigenlijk best goed in deze film en Sophie van Winden speelt de rol van Eileen (zeg maar gerust Tanja Nijmeijer) goed en zeer overtuigend. Ook knap dat ze gedurende de hele film vrijwel alleen Colombiaans spreekt. De rollen van de verontruste ouders gespeeld door Joke Tjalsma en Kees Hulst waren ook best goed. Zeker die van Joke Tjalsma. De rollen van de FARC leden waren ook best overtuigend gespeeld.

Dit was best een aardig drama welke zo uit het leven gegrepen is en dan ook zeer realistisch oogt. Het verhaal was interessant en met de uitvoering zat het ook goed. Ook zien de grauwe beelden van IJsland er best fraai uit. Het einde zat er natuurlijk aan te komen maar was ondanks toch nog wel heftig. De IJslandse acteurs en actrices waarvan de namen nauwelijks uit te spreken is, doen het goed en overtuigend. Deze film heb ik gezien op Film 1 maar hij zal zeker niet misstaan op een publieke zender zoals Ned 3.

"Je moet er wel goed en vaak wassen en niet zorgen dat er ontlasting in haar vagina komt", kijk dat zijn pas dialogen

Amusante film met een paar zeer leuke momenten, vooral door Reese Witherspoon.

"I'm gonna crack that shell."

Deze vermakelijke Actie / Sciencefiction film is losjes gebaseerd op de graphic novel "The electric state" uit 2018, van de Zweed Simon Stålenhag. En zowel van de graphic novel als van Simon Stålenhag heb ik nog nooit van gehoord, dus ik ben deze Netflix film (ik heb de film overigens gepindakaasd omdat ik geen Netflix heb) open in gegaan, waarbij het verhaal zich afspeelt in een parallel universum.

Mens en robot leefden jarenlang zij aan zij in "The Electric State", totdat de machines / robots onder leiding van Mr. Peanut (stem van Woody Harrelson), een robot in de vorm van een pinda, robotrechten eisten en er in 1990 een oorlog uitbrak. De opstand werd echter neergeslagen, mede door Colonel Marshall Bradbury (Giancarlo Esposito) met de bijnaam "The Butcher of Schenectady", en de gevaarlijke robots werden verbannen naar de Exclusion Zone, een onherbergzaam gebied in de woestijn, tussen de staten New Mexico en Arizona, vol afgedankte technologie.

We maken snel een kleine sprong in de tijd, namelijk naar 1994, enkele jaren na de oorlog, waar weesmeisje, door een auto-ongeluk met een hert, Michelle stuit tegen robot Kid Cosmo, die beweert haar vermeende overleden broertje Christopher te zijn. En dus reist ze met de mysterieuze robot naar de "Exclusion Zone" om haar echte broertje, die de robot van een afstandje bestuurt, te zoeken. Onderweg pikken ze oorlogsveteraan Keats (Chris Pratt) op die een smokkelaar is geworden, en die hulp krijgt van robot Herm (stem van Anthony Mackie), en die hen helpt om de gevaarlijke zone te doorkruisen.

Overigens als Chris Pratt voor het eerst in beeld te zien is, krijgen we het liedje "Mother" van Glenn Danzig te horen, maar ik had liever het liedje "Mommy, Can I Go Out And Kill Tonight?" van de hardcorepunkband "The Misfits" gehoord, waar Glenn Danzig de zanger van was en ik meen tegenwoordig weer.

Maar hun missie trekt de aandacht van de sinistere techmagnaat Ethan Skate (Stanley Tucci) en robotjager Colonel Marshall Bradbury, die koste wat kost willen voorkomen dat Michelle haar doel bereikt. En daar draait het dan om in deze film.

Bij het zien van "The Electric State" wordt al snel duidelijk waar de vele miljoenen (de film is met een budget van 320 miljoen dollar gemaakt) in is gaan zitten. "The Electric State" is namelijk een visueel pareltje. De robots en machines zien eruit als levensechte animatronics en de landschappen zijn werkelijk adembenemend. Maar al die pracht kan niet verhullen dat het verhaal zelf weinig om het lijf heeft en ook de menselijke hoofdrolspelers vallen tegen, zoals Millie Bobby Brown die totaal geen chemie heeft met Chris Pratt (de interactie tussen de twee voelt geforceerd) en die in veel scènes nogal ongeïnteresseerd overkomt. Millie is wel de enige in de film met een echt doel, waarbij ze omringd wordt door kleurloze bijfiguren zoals Chris Pratt.

Chris Pratt (met een achterlijk kapsel en snor) is in de eerste helft van de film vooral irritant en niet grappig en hij doet wat hij altijd doet en hij speelt ook min of meer zijn personage van de "Guardians of the Galaxy" films dunnetjes over, maar nu is zijn karakter vooral irritant i.p.v. vermakelijk. Hij dient vooral als komische noot, maar zijn flauwe oneliners zijn, en je kunt het al raden!, vooral irritant. Stanley Tucci en Giancarlo Esposito (hij zegt op een gegeven moment ook mijn openingszin tegen Mr. Peanut vlak voordat hij hem aanvalt) blijven steken in oppervlakkige schurkenrollen, waarbij Tucci het grote kwaad vertolkt. En waarom "The Goonies" / "Indiana Jones and the Temple of Doom" Ke Huy Quan (ik dacht eerst dat het Jackie Chan was ) als dokter Dr. Amherst erbij is, is me onduidelijk en hij is ook de enige mens die doodgaat.

Zoals wel vaker in dit soort films waarin het om robots / machines draait, net zoals in de "Transformers (2007)", krijg je als kijker al snel meer sympathie voor de robots / machines dan voor de mensen. En er zijn ook veel leuke robots / machines te zien zoals Kid Cosmo als een kek geel stalen wezentje dat zich ontpopt als een soort assistent van Michelle, Herm, Mr. Peanut, Penny Pal (met de stem van Jenny Slate) welke een Betty Boop-achtige robot is die voor de post werkt, Taco Bot die piano kan spelen, Mrs. Scissors als een kappersstoel-achtige robot, een ouderwetste jaren 80 / 90 desktop PC (inclusief diskdrives) als robot en de honkbal robot Popfly (met de stem van Brian Cox).

En hoewel er het één en ander gebeurt in "The Electric State" en er natuurlijk ook actie (vooral in de tweede helft van de film) te zien is, is het eigenlijk ook gewoon saai en braafjes en vooral het eerste uur. Ook mist de film emotionele diepgang en krijg je vooral een aaneenschakeling van indrukwekkende beelden te zien, zonder dat je echt om de personages geeft. Pas op het einde valt er wat emotionele diepgang te zien. En omdat de film zich afspeelt in de jaren 90, krijg je regelmatig jaren 90 liedjes te horen zoals "I Fought the Law" van "The Clash", "Breaking the Law" van Judas Priest, "Good Vibrations" van "Marky Mark And The Funky Bunch", "Don't Stop Believin'" van "Journey" en "I Will Survive" van Gloria Gaynor. Dat laatste liedje wordt tijdens een groot gevecht ingezet door de "Taco Bot", waarna hij vernietigd wordt. Dat was overigens ook het hoogtepunt van de humor in de film, waarbij de lat wel extreem laag ligt.

Ondanks dat er een sterrencast is te zien in "The Electric State", weet niemand van hen te overtuigen. Wel vond ik het leuk dat Jason Alexander (ik herkende hem in eerste instantie niet) ook een klein rolletje heeft als Ted die de voogd is van Michelle. Hij is natuurlijk vooral bekend van zijn rol als George Costanza in de komische jaren 90 televisieserie "Seinfeld (1989–1998)". Hem zien we vooral in het begin van de film, vlak voordat Michelle er met Kid Cosmo vandoor gaat en nog eventjes op het einde als de technologie, te weten VR-headsets waarmee de mens robots besturen (het lijkt op de technologie gebruikt in de Sciencefiction / Thriller film "Surrogates (2009)" met Bruce Willis in de hoofdrol), van techmagnaat Ethan Skate wordt uitgezet.

De film eindigt overigens met een subtiele hint dat een deel van Christophers (die in coma ligt en in leven wordt gehouden via apparatuur die door Michelle wordt uitgezet) bewustzijn zich mogelijk nog steeds in Kid Cosmo bevindt, zoals blijkt uit een reflectief shot in de laatste scène.

Hoewel "The Electric State" qua verhaal (min of meer een dertien in een dozijn clichématig verhaal met weinig originaliteit) en menselijke cast eigenlijk tegenvalt en wat saai en braafjes is, heb ik me er toch mee vermaakt (de film duurt met circa 115 minuten ook niet extreem lang) en dat komt puur omdat de film een visueel pareltje is en de robots / machines vond ik zeer mooi en leuk.

Boeiende film met heftige laatste 30 minuten. Er wordt wel wat amateuristisch en houterig in geacteerd.

"Unlike you Katie, I'm not dead weight. Um, fuck you, Nina. We both know who you're trying to fuck, Katie, and it's not me. It's your best friend's husband."

Deze Actie / Sciencefiction film met de Will Smith-achtige hoofdrolspeler Anthony Mackie, heb ik gisteren gezien op Amazon Prime Video bij gebrek aan beter en heb ik puur en alleen gekeken vanwege de korte filmduur (circa 85 minuten), want van de film zelf had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen (mede door hoofdrolspeler Anthony Mackie waar ik geen fan van ben), ondanks dat ik post-apocalyptische altijd wel interessant vindt.

In "Elevation" verplaatst de strijd om overleving zich naar de ijzige hoogtes van de bergen in de Rocky Mountains, waar mensen enkel kunnen ontsnappen aan bloeddorstige monsters door boven de 2400 meter te blijven. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend, maar de film lijkt eerder vast te zitten in een dodelijke afdaling van clichématige personages, oppervlakkige spanningsopbouw en een verhaal dat niet echt van de grond komt.

Will (Anthony Mackie) gaat samen met wetenschapper Nina (Morena Baccarin) en vriendin Katie (Maddie Hasson) onder de 2400 meter om medicatie te halen voor Will's zoontje Hunter (Danny Boyd Jr.). Nina denkt een manier te weten om de monsters (het zijn overigens robots) te verslaan en wil daarom ook langs haar laboratorium. Het laat zich raden dat ze niet ongeschonden uit de strijd komen. Zowel als kijker als in de film vraagt men zich af waarom de monsters niet boven de 2400 meter kunnen komen. Het antwoord van de zogenaamde slimme Nina daarop is:

"I just hope they don’t change their minds."

Een betere verklaring komt er ook niet. "Elevation" is een soort film als "A Quiet Place (2018)". Maar helaas komt de film niet in de buurt daarvan. Waar "A Quiet Place" een boeiend verhaal, spanning en subtiliteit meesterlijk combineert, blijft "Elevation" hangen in dertien in een dozijn verhaal, clichés, een Will Smith look-a-like achtige hoofdrolspeler die in de film zelfs Will heet, een overdaad aan vragen (zoals Waarom reageren de monsters enkel op menselijke CO2-uitstoot en niet op dieren?) zonder antwoorden, een open einde (want gezien de 'after credit' zal er zal waarschijnlijk nog een vervolg komen) en een te serieuze toon die het geheel weinig aantrekkelijk maakt.

Er is geen moment van luchtigheid, geen greintje humor om de spanning te doorbreken (een vleugje humor of luchtigheid had de film enorm kunnen helpen). Dit resulteert in een zware kijkervaring die eerder vermoeid dan meesleept. "Elevation" lijkt zijn mysterie centraal te willen stellen, maar vergeet dat er uiteindelijk antwoorden nodig zijn voor een bevredigende conclusie. Waarom gebeurt dit fenomeen? Wat zijn de oorzaken? Wie heeft deze monsters naar de aarde gebracht? Of zijn ze op aarde ontstaan?. De film hint voortdurend naar een grote betekenis of onthulling, maar levert die nooit. Het resultaat is daardoor onbevredigend.

Wat "A Quiet Place" zo goed maakte was de menselijke emotie en af en toe een lichtpuntje in de vorm van relatieve normaliteit te midden van de horror. Anthony Mackie (als Will), Morena Baccarin (als Nina) en Maddie Hasson (als Katie) doen opzicht hun best, maar hun prestaties kunnen de film niet redden. Will is toegewijd, maar blijft vooral vlak en voorspelbaar en hij wordt ook nog eens achtervolgd door de dood van zijn vrouw. Nina, de wetenschapper heeft haar eigen demonen en is alcoholist, maar brengt wel wat pit in het team en ze is de enige in de nederzetting (waar de overlevenden zich prima lijken te redden, er is eten en drinken en ze wonen in fatsoenlijke huisjes, dus de urgentie om de monsters te verslaan voelt niet erg hoog) die uit probeert te vogelen hoe je de onverslaanbare monsters kan doden, want dat is niemand nog gelukt. Maar ze wordt wel slechts halfslachtig neergezet als de harde realist en Katie (die op een gegeven moment wordt gepakt door een monster in een tunnel in een berg, als ze dwars door de bergen heen moeten om hun weg te vervolgen en daarbij ook onder de 2400 meter komen) brengt een tragisch element in de film, maar haar rol blijft onderbelicht. Nina en Katie moeten elkaar in eerste instantie ook niet

Het gebrek aan karakterontwikkeling zorgt ervoor dat je je niet volledig inleeft in de personages. Een gemiste kans, want juist in post-apocalyptische verhalen zijn sterke, gelaagde personages essentieel om de kijker echt mee te trekken in hun strijd en wanhoop. Het zijn ook eigenlijk de enige drie hoofdrolspelers in de film, want Danny Boyd Jr. (als Hunter) zie je eigenlijk alleen even in het begin van de film en de film opent ook met hem onder de 2400 meter. Dus de film opent ook gelijk met wat spanning / actie en daarna duurt het een poosje voordat er weer iets gebeurd in de film.

Visueel gezien is de film zeker niet slecht met mooie landschappen (de film is grotendeels opgenomen in de prachtige Colorado-bergen), adembenemende uitzichten en goed gemaakte special effects. Al zijn ze wel wisselvallig. Zo is het gebruik van green screen in sommige actiescènes zo opvallend, dat het eerder afleidt dan bijdraagt aan de spanning. Vooral een actiescène op een skilift is zowel visueel aantrekkelijk als storend door de technische tekortkomingen. En de monsters zijn een soort mix tussen een groot uitgevallen kever en de "Alien" van Ridley Scott. Je hoort en ziet ze al van mijlenver aankomen en ze zijn niet angstaanjagend genoeg om indruk te maken. Maar ze zijn wel niet dood te krijgen (ook niet met wapens), tot de uitvinding van Nina.

"Elevation" heeft de ambitie een intelligente Actie / Sciencefiction film te zijn, maar mist de balans, humor en subtiele spanning om de film naar grotere hoogten te tillen. Ook al speelt "Elevation" zich voor een groot gedeelte af boven de 2400 meter, de film blijft ver verwijderd van de bergtop. Ondanks een intrigerende setting en potentieel interessante thematiek, struikelt de film over oppervlakkige personages en voorspelbare verhaallijnen. De prachtige locaties en het visuele spektakel van de bergen redden de film enigszins, maar kunnen niet compenseren voor de ontbrekende diepgang en spanning. De film neemt zichzelf te serieus en overspoelt de kijker met vragen zonder enige bevredigende antwoorden.

Wel een vermakelijke sarcastische foute film. Ondanks dat deze film met een beperkt budget is gemaakt vond ik het verhaal wel aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering Men ging soms lekker te keer tegen elkaar in de lift en op het einde wordt het zelfs een beetje grof. Het einde was overigens heerlijk sarcastische en ik moest er wel om lachen. De cast stelt opzicht niet zoveel voor maar Joey Slotnick speelde zijn rol wel leuk en vooral het gedoe met het meisje (wel zeer irritant) was wel leuk en hij had ook geen medelijden met haar. Omdat de film ook maar iets van 50 minuten duurde verveelde hij eigenlijk nergens.

P.S. die Tehmina Sunny mocht er wel wezen.

Het werd me toch niet aangeraden om vandaag de weg op te gaan, dus heb ik maar eens een film opgezet en in dit geval dus deze slechte, maar zeker toch ook wel vermakelijke Actie / Sciencefiction film. Het is zo allemaal zo slecht, maar dan op een leuke manier, dat je inderdaad geen minuut (duurt ook maar iets van 90 minuten) wilt missen van deze belachelijk onzin en onzin is deze film zeker.

In dit verhaal draait het om een iemand (zijn naam wordt verder ook niet genoemd in het verhaal) die met zijn vliegtuigje neerstort in Mexico en daarbij gered wordt door een kwade wetenschapper met de naam Abbott Reeves (gespeeld door Roy Dotrice). Deze wetenschapper voert allerlei experimenten uit (o.a. reizen in de tijd) en ook op de neergestorte persoon, waarbij hij hem transformeert naar een zogenaamde Mandroid (half mens, half machine). Op een gegeven moment wilt de wetenschapper af van de Mandroid (gespeeld door Patrick Reynolds) en probeert de Mandroid samen met paar andere personen (zie filmposter), zoals wetenschapster Nora Hunter (gespeeld door Denise Crosby) en huurling/gids Harry Fontana (gespeeld door Andrew Prine), zijn schepper te stoppen voordat hij met zijn experimenten de wereldmacht (hij wilt namelijk de nieuwe Julius Caesar worden in het Romeinse rijk) grijpt.

Het typische jaren 80 onzin verhaal verhaal is gewoon lachwekkend slecht en fout (zoals het einde, waarop er op een toetsenbord wordt geslagen en waardoor opeens de kwade wetenschapper niet terecht komt in het Romeinse tijdperk, maar juist 435 miljoen jaar voor Christus) en dat geldt zeker voor de uitvoering van het verhaal. Maar omdat het allemaal zo slecht en fout is, werkt de film ook wel op de lachspieren en ben je zelfs benieuwd naar de afloop van het verhaal. De cast werkt ook in positieve zin mee zodat je blijft kijken, want die deden het eerlijk gezegd wel leuk. Hun dialogen zijn vaak lachwekkend slecht, maar soms ook wel grappig zoals het moment dat belagers in het water vallen (hun boot ontploft namelijk door een torpedo, afgeschoten door de Mandroid) en daarbij iemand bang is voor piranha's en dan vraagt of er echt piranha's in het water zitten en waarop dan iemand (een lelijke vrouw) zegt:

Nee, alleen bijtschildpadden

Ook is het wel grappig als huurling/gids (vanwege zijn boot die ze nodig hebben als transport) Harry Fontana het allemaal te gek voor woorden begint te vinden wat er allemaal om hem heen gebeurt en hij dan zegt:.

Het lijkt verdomme wel een stripboek. We hebben robots, holbewoners en Kung Fu

En Harry Fontana heeft eigenlijk ook wel gelijk, want het was ook wel allemaal te belachelijk voor woorden met de robots (zowel de Mandroid als nog de leuke kleine robot "Spot" van wetenschapster Nora Hunter, die wel wat wegheeft van een uil in drone vorm), holbewoners (wetenschapper Abbott Reeves heeft deze namelijk getransporteerd vanuit de tijd als een experiment) en Kung Fu (in dit geval Kuji, gespeeld door Conan Lee, die de zoon is van wetenschapper Takada en die zich tegen Abbott Reeves keert en daarbij ook de Mandroid helpt).

Het tempo in het verhaal is best hoog en gelukkig gebeurt (ook qua actie, die wel heel onnozel en flauw is) er ook wel genoeg, waardoor deze film zich mede nog wel lekker wegkeek. Visueel gezien stelt het allemaal weinig voor en de special effecten ogen goedkoop, maar gezien dat deze film gemaakt is halverwege de jaren 80, is dat eigenlijk ook wel normaal. Degene die visueel het meeste bijdraagt in dit verhaal is overigens de mooie Denise Crosby (bekend vanwege haar rol in de serie "Star Trek: The Next Generation (TV Series 1987–1994)") in de rol van technische wetenschapster Nora Hunter (de Mandroid gaat naar haar voor hulp). Van haar is ook wat bloot te zien en dat is het moment dat ze uit water (nadat ze in een vliegtuig wrak is geweest wat half in het water ligt) opstaat en je dan haar borstjes kan zien door haar natte shirt, die ze daarna ook nog uittrekt (daarbij zie je haar overigens wel van achteren).

Al met al een vermakelijke en onnozele jaren 80 Actie / Sciencefiction film om eens gezien te hebben en dat ondanks dat het allemaal slecht en fout is.

Bij gebrek aan nieuwe andere films (er valt steeds minder te pindakazen), ben ik uitgekomen bij deze dertien in een dozijn, clichematige en voorspelbare Actie film, die gelukkig met 90 minuten niet lang duurt.

In dit verhaal draait het om de voormalig FBI-agent Thomas (gespeeld door Scott Adkins), die zit in een getuigenbeschermingsprogramma en daardoor samen met zijn dochtertje Carly (gespeeld door Lily Ann Stubbs), zijn vrouw Emma is omgekomen door een autobom, woont in Londen. Daar wordt door een vergissing in het adres per ongeluk bij hem ingebroken door criminelen, die opzoek zijn naar drugs in zijn huis. Als gevolg daarvan doodt Thomas de criminelen (die hem en zijn dochter anders zouden doden, omdat hij het gezicht heeft gezien van één van de criminelen) en wordt daarover verslag gedaan in het nieuws, waarbij er een foto van hem wordt getoond. Dit nieuws komt ook terecht bij de zekere wapenhandelaar Mr. Cooper (gespeeld door James Cosmo) en dankzij hem is Thomas terecht gekomen in het getuigenbeschermingsprogramma. Deze Mr. Cooper wilt afrekenen met Thomas en stuurt daarom Europa's meest gevaarlijke huurmoordenaar op hem af, te weten Mr. Bishop (gespeeld door Stu Bennett). Deze Mr. Bishop moet tevens voor Mr. Cooper het dochtertje van Thomas ontvoeren. Omdat Thomas inmiddels is gescheiden van zijn dochtertje, omdat hij in het ziekenhuis ligt vanwege de inbraak en zijn dochtertje verblijft bij de kinderbescherming, moet hij haar zo snel mogelijk zien te vinden voor haar veiligheid. En voilà, daar heb je dus het dertien in een dozijn, clichematige en voorspelbare verhaal.

Ondanks dat het natuurlijk allemaal niets voorstelt (dat weet je eigenlijk al voordat je aan de film gaat beginnen), weet deze film toch nog enigszins te vermaken en dat komt door het tempo en de actie (vechten en pief poef paf schiet-actie). Omdat het verhaal ook maar precies 90 minuten duurt, kijkt hij verder wel lekker weg. Verwacht wel geen verrassingen of wendingen in dit verhaal (die zitten er dan ook niet in), want het is allemaal zeer clichématig en dat geldt zeker ook voor het verloop (inclusief het einde) van het verhaal. Ook de reden waarom Mr. Cooper het dochtertje van Thomas wilt ontvoeren, is niet bepaald verrassend (de vrouw van Thomas was namelijk de dochter van Mr. Cooper, die hij per ongeluk heeft vermoord met een autobom, die eigenlijk bedoelt was voor Thomas. Omdat Mr. Cooper zeer gehecht was aan zijn dochter, wilt hij zijn kleindochter Carly dus als wraak/compensatie hebben).

De cast doet het voor een dertien in een dozijn actie film nog best verdienstelijk en dat geldt zeker voor de twee gespierde hoofdrolspelers Scott Adkins (dus in de rol van Thomas) en Stu Bennett (dus in de rol van de harde huurmoordenaar Mr. Bishop, die met moderne technieken achter Thomas en Carly aanzit). Hoewel Olivia Mace (in de rol van assistente van Olivia Mace) maar een kleine rol heeft in het verhaal, vond ik haar wel een mooie verschijning en dat geldt in iets mindere mate voor Ty Glaser (in de rol van Stacey, die werkt voor de kinderbescherming en die zich ontfermd over Carly).

Deze Actie film is als tussendoortje leuk om eens gezien te hebben (zeker als je geen andere nieuwe films voorhanden hebt), maar veel stelt het natuurlijk allemaal niet voor.

Het begin van de film was eigenlijk best wel leuk en ook grappig en dat had vooral te maken met de charme van Kirsten Dunst. Dankzij haar was deze film best nog aardig om te kijken. Na de leuke opening (zeg maar na de vliegtuig scene) wordt het allemaal wat saai en neemt het drama gehalte de boventoon. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Er was eens een filmstudio doe een modern sprookje met girlpower wilde maken. Ze mengden het verhaal van "Assepoester", de moderne muziek uit ""A Knight's Tale (2001)"" en de anachronismen van "The Flintstones (1994)" en maakten er een sprookjesfilm van, die gemakkelijk te verteren is.

Elle (Anne Hathaway) is door een fee (Vivica A. Fox) zo betoverd, dat ze altijd iedereen moet gehoorzamen. Geen prettige vloek natuurlijk, zeker niet vanaf het moment dat haar gemene stiefzussen daar vreselijk misbruik van gaan maken. Om de vloek op te heffen, moet Ella op zoek naar de fee die haar dit heeft aangedaan. Samen met de huiself Mandy (Minnie Driver), een pratend boek (stem van Jimi Mistry) en een elf die ze heeft gered van boemannen, gaat ze op zoek. Tussendoor wordt ze verliefd op Char (Hugh Dancy), een moderne prins met zijn eigen fanclub.

De film bevat veel vlotte liedjes, maar helaas ook ouderwetse speciale effecten die storend slecht zijn. De mooie Anne Hathaway is fris en fruitig en zingt onder meer een vrolijke versie van Queens "Somebody To Love".

Al met al een aardige fantasyfilm Komedie / Fantasy film, die geschikt is voor een jeugdig publiek.

Deze aparte (waarbij iedereen eigenlijk reageert op een manier welke je niet verwacht) Franstalige Drama / Thriller film van onze Nederlandse bekende regisseur Paul Verhoeven, had ik al een tijdje op de plank liggen, maar het bekijken ervan is me gisteravond pas gelukt en dat komt vooral omdat ik best sceptisch was over deze film.

Het verhaal welke draait om Michèle Leblanc (gespeeld door Isabelle Huppert), die de CEO is van een bedrijf dat videogames ontwikkelt en welke in haar woning verkracht wordt en ook een bizar verleden heeft m.b.t. haar vader, zit best raar in elkaar en dat komt omdat alle personages in het verhaal zicht vreemd en raar gedragen. Zo doet Michèle geen aangifte bij de politie omtrent haar verkrachting (al in de eerste minuut van het verhaal te zien) en als ze halverwege het verhaal erachter komt wie haar verkracht heeft, doet ze er weer niets mee en gaat ze ook gewoon om met de verkrachter, waarbij ze hem belt voor hulp als ze een auto-ongeluk heeft en laat ze hem ook nog een keer (dus opnieuw laten verkrachten) zijn gang gaan als ze samen met haar zoon uitgenodigd wordt voor een etentje bij hem thuis. Ze vraagt op een gegeven moment ook aan de verkrachter waarom hij haar heeft verkracht, waarop de verkrachter dan zegt "Het was nodig"

Maar de appel valt schijnbaar niet ver van de boom want de hele familie Leblanc is een geval apart. Zo blijkt de vader van Michèle een gestoorde moordenaar (27 personen in zijn wijk vermoord met een riotgun, slagershamer en keukenschaar, omdat hij van de ouders in de wijk moest stoppen met het plaatsen van een kruisje op het hoofd van hun kinderen) te zijn die zit opgesloten in de gevangenis en die naderhand ook zelfmoord pleegt als hij te weten komt dat Michèle hem wilt komen opzoeken. De moeder van Michèle gaat om met jonge mannen die ze financieel onderhoudt en die haar seksueel moeten bevredigen en met de jonge man waar ze nu een verhouding mee heeft wil ze zelfs mee gaan trouwen. Ze kondigt dit ook aan tijdens het familie kerstdiner bij Michèle, maar krijgt later tijdens dat kerstdiner een beroerte waar ze ook aan zal overlijden. De zoon van Michèle is niet bepaald de slimste en ziet o.a. niet dat zijn pasgeboren kind niet van hem is maar van een ander (vanwege de donkere kleur van het kind). Ook de andere personen (o.a. van het werk) waar Michèle mee omgaat, gedragen zich niet bepaald normaal zoals de man van de beste vriendin (tevens collega op het werk) van Michèle, waar Michèle ook vreemd meegaat en dat best op een rare manier.

Hoewel deze film betiteld staat als een Drama / Thriller film, vond ik beide genres niet echt goed tot zijn recht komen in dit verhaal. M.b.t. "Thriller" weet het verhaal nauwelijks te boeien en wordt het ook nergens spannend (gezien het gedrag van Michèle is daar ook geen enkele reden voor) en m.b.t. "Drama", vond ik het nergens aangrijpend, schokkend of ontroerend en dat heeft ook weer te maken met het gedrag van Michèle, die verkrachting schijnbaar normaal vindt. Het verhaal weet gelukkig wel nog enigszins te vermaken en dat heeft vooral betrekking op de seks gerelateerde scenes in het verhaal. Zo begluurt Michèle haar buurman (die overigens de verkrachter is) een keer met een verrekijker, als deze samen met zijn vrouw een kerststal zijn aan het opzetten in hun tuin, waarbij ze zich dan gaat masturberen en als dezelfde buurman wordt uitgenodigd bij het familie kerstdiner bij Michèle thuis, bevredigt ze hem tijdens het diner met haar voeten, waarbij de buurman het wel prettig vindt. Overigens valt er ook wat bloot te bewonderen in dit verhaal en dat komt vooral op conto van hoofdrolspeelster Isabelle Huppert (in de rol van Michèle Leblanc). Gezien haar leeftijd (al in de 60), zit je daar wel niet echt op te wachten, maar lelijk is Isabelle Huppert zeker niet.

Het einde van het verhaal was gezien de rest van het verhaal ook best raar en bizar, maar kwam voor Michèle wel goed uit (als zoonlief de buurman dodelijk neerslaat met een stuk hout, terwijl die zich weer aan het vergrijpen is aan Michèle in haar woning en waarna de buurman met zijn laatste woorden zegt "Waarom ?"), want dan hoefde ze tenminste niet de vuile was buiten te hangen en komt ze er ook goed mee weg. Deze film moet het vooral hebben van de sfeer, de cast en dialogen (vooral sterk tijdens het kerstdiner, zoals het verhaal welke Michèle vertelt aan haar buurman m.b.t. het verleden van haar vader in combinatie met haar) en daar zit het wel goed mee en dat redt naar mijn mening ook enigszins deze film.

Van de cast vond ik het vooral hoofdrolspeelster Isabelle Huppert in de rol van Michèle Leblanc het leuk en goed doen en dat geldt ook voor Laurent Lafitte in de rol van buurman Patrick (die getrouwd is met de mooie en streng gelovige Rebecca, die gespeeld werd door Virginie Efira). Het was verder leuk om de bekende Duitse acteur Christian Berkel (vooral bekend van de geweldige Drama / Oorlog film "Der Untergang (2004)") weer terug te zien in een film. Hij speelt overigens de rol van de man van de beste vriendin van Michèle.

Al met al best een aparte Drama / Thriller film, waarbij het lijkt of iedereen gek is in het verhaal. Maar echt hoogstaand of bijzonder is deze film zeker ook niet en het verhaal had men ook makkelijk kunnen afhandelen in circa 90 minuten i.p.v. iets meer dan 120 minuten (daardoor te langdradig). Wat dat betreft kan ik me goed voorstellen dat deze film bij het Cannes filmfestival 2016, niet in de prijzen is gevallen.

Uitstekend en ook wel aangrijpend oorlogsdrama. Ik heb begin dit jaar al de aangrijpende en ook mooie film "La Rafle" gezien en de kennis (dat gedeelte van de oorlogsgeschiedenis was nieuw voor mij) die ik daarbij heb opgedaan kwam goed van pas in deze film want de gebeurtenis in deze film heeft daar betrekking op. Het eerste uur van de film vond ik zeer goed en boeiend. Het moment dat de jonge Sarah terugkeert was best aangrijpend. Vanaf dat moment gaat de film eigenlijk een nieuwe fase (de zoektocht) in die ik wel wat minder vond dan het eerste gedeelte maar toch nog best goed was. Het einde was wel mooi gedaan. Wat er met Sarah uiteindelijk gebeurt is, is natuurlijk best dramatisch maar wel begrijpelijk want het vrat enorm aan haar (haar ouders gaven haar ook min of meer de schuld) en uiteindelijk kon ze het niet meer verdragen. Het was wel mooi om de mensen te zien die haar geholpen hebben.

De cast in deze film deed het trouwens prima en vooral de jonge Sarah gespeeld door Mélusine Mayance vond ik zeer goed en realistisch spelen. De rol van Kristin Scott Thomas als Julia de journaliste was trouwens ook best goed. Sarah heeft haar leven ook min of meer beïnvloedt. De andere acteurs speelden trouwens ook allemaal goed. De beelden en de muziek in de film waren overigens ook best fraai.

Persoonlijk vind ik het jammer dat niet de hele film draait om de gebeurtenis in het eerste uur want dan had ik het persoonlijk een echte topfilm gevonden. Maar ondanks het iets mindere tweede gedeelte van de film vond ik het toch een uitstekende film.

Het verhaal van deze film sprak me eigenlijk wel aan, maar echt hoogstand is het helaas allemaal niet en het is regelmatig ook saai. Er wordt best veel in gepraat maar de dialogen boeien nauwelijks. Het verhaal wist me opzicht wel te boeien maar dat kwam eigenlijk alleen door erotische scenes waarvan enkele best apart (vaak vernederend) waren zoals de plasscene op Joanna Kulig welke overigens een fraaie verschijning was en ook behoorlijk rondborstig en de fles scene in Anaïs Demoustier. Alleen vanwege de drie vrouwen (Juliette Binoche vind ik eigenlijk altijd wel leuk om te zien en ze speelt ook vaak goed) en de erotische scenes heb ik deze film kunnen uitkijken.

Deze Drama / Thriller film (ook afkomstig uit de "Nazi Cult Collection" box met zes films) heb ik gisteren nog eens herzien en dat komt vooral vanwege de mooie vrouwen Malisa Longo en Patrizia Gori, die ik de afgelopen weken zag in de films "Helga, She Wolf of Spilberg (1977)" en "Nathalie: Escape from Hell (1978)", en ook omdat ik me deze film nauwelijks meer kan herinneren. In mijn vorige recensie van maart 2015 gaf ik aan dat dit een een waardeloze film is (dat is het eigenlijk ook wel), maar bij het herzien ervan heb ik me er veel beter mee vermaakt en dat vanwege de eerdere genoemde vrouwen Malisa Longo en Patrizia Gori en een aantal aardige scènes en dialogen.

Malisa Longo speelt in deze film (speelt zich af in 1943 in Frankrijk, waarbij de Duisters een trein, te weten 2B-134, inzetten als bordeel om nazi-officieren af te luisteren voor het moreel en één van de vrouwen blijkt een spion te zijn) de aantrekkelijke en sadistische vrouwelijke kolonel Elsa Ackermann (die de leiding heeft in de trein) en een soort gelijke rol speelt ze ook in "Helga, She Wolf of Spilberg", maar daarin overtuigt ze niet en moet ze het vooral hebben van haar geilheid. In deze film lukt dat in beide gevallen wel, waarbij ze genadeloos afrekent (executeren en martelen) met nazi-officieren die het niet eens zijn met Hitler en ook is ze behoorlijk sensueel.

Haar hoogtepunt heeft ze na circa 27 minuten als ze een 20-jarige Duitse deserteur (een soldaat gespeeld door Thierry Dufour) betrapt in de trein, die ze meeneemt naar haar slaapcompartiment en waarbij er gezegd wordt:

Elsa: Hou oud ben je ?
Soldaat: 20, mevrouw.
Elsa: Waar kom je vandaan ?
Soldaat: München. Mijn ouders hebben een boerderij.
Elsa: Je hebt toch verlof ? Ga verder.
Soldaat: Ja. Ik zag vrouwen in deze trein, dus ...
Elsa: Je liegt.
Soldaat: Nee, het is de waarheid.
Elsa: Dat hoop ik maar.
Elsa: Kleed je uit. Snel een beetje.
Soldaat: Maar...
Elsa: Je komt hier toch voor een wip ? Dat kan nu.
Elsa: Wil je me niet naaien ? Ik snap het al. Je bent nog maagd.
Elsa: Maar het is nooit te laat om volwassen te worden.

Daarna kleedt Elsa hem en haarzelf uit (je zit dan haar borsten en billen) en neukt ze hem (je ziet dan ook een foto van Hitler die aan de wand hangt), waarna ze zegt:

"Wat zonde. Je had een goede minnaar kunnen worden. Neem hem mee. Alle verloven zijn tien dagen geleden ingetrokken. Idioot. Je bent een deserteur. En op deserteurs staat de doodstraf. Op het volgende station wordt deze lafaard doodgeschoten."

De jongen probeert dan nog te vluchten op het station, maar wordt uiteindelijk toch doodgeschoten. Omdat hij vlak voor zijn dood nog mocht neuken met Elsa, is zijn dood gelukkig niets voor niets geweest

Ze vrijt naderhand (na circa 60 minuten) ook in de afluisterruimte van de trein met iemand en daarbij wordt dan haar schaamstreek in close-up getoond. Tot neuken komt het echter niet, want op een gegeven moment zegt ze tegen hem:

"Ik word gek. Laat me los. Eruit, snel."

De opening van het verhaal mocht er ook best wezen, want na circa zeven minuten (van te voren is Majoor Müller opgeruimd geworden door Heinz van de veiligheidspolitie die zegt "Je moet z'n lichaam laten verdwijnen en het bericht publiceren dat majoor Müller door een ongeval is omgekomen" en krijgt Elsa Ackermann de opdracht omdat de Führer haar uitgekozen heeft) zien we Elsa en Franz Holbach (Olivier Mathot) voor het eerst in beeld op een slaapkamer en hebben beiden een meningsverschil en wordt er gezegd:

Franz: Dit moeten we vieren, kolonel.
Franz: Glorie aan het fantastische regime dat de hoogste rang verleent aan een hoer die goed is in bed.
Franz: Je bent nu mijn superieur. Baron Von Holbach moet een prostituee respecteren. Wat een verhaal.
Elsa: Je bent jaloers op mijn rang, schat. Maar dit is juist extra opwindend.
Franz: Nu naai ik de madam van een luxe bordeel. Dat ben jij.
Franz: Luxe hoeren gereserveerd voor de officieren van het Derde Rijk.
Franz: Ik hoop dat ik in dit bordeel word toegelaten.
Elsa: Geef mij dat glas. Je bent dronken. Je weet niet wat je zegt.
Franz: Juist wel, vieze slet.
Elsa: Hou je kop. Je vergeet je manieren.
Franz: Ik vergeet helemaal niets.
Franz: En jij mag dit ook niet vergeten. Jij was slechts een goedkope snol toen ik je leerde kennen.
Franz: Gretchen, de centenhoer die het ladderzat met zwervers deed.
Franz: Op de Reeperbahn in Hamburg, niet eens in een bordeel.
Elsa: En jij dan, beste Franz, met je speciale voorkeuren ?
Elsa: Die geweldige, knappe majoor Holbach, die alleen bij een hoer een erectie krijgt.
Franz: Kop dicht.
Elsa: Ik heb al die luxe gekregen om jouw behoeften te bevredigen.
Elsa: Je voelt je alleen groot omdat je rijk bent.
Elsa: Ons beroep bestaat door eikels als jij.
Franz: Pas op, of ik zet het je betaald.
Elsa: Je bent een lafaard die me al snel om vergiffenis zal vragen.
Elsa: Moet ik het bewijzen ?

Elsa loopt dan eventjes weg en komt dan terug gekleed in sexy lingerie (ze draagt dan zwarte leren lieslaarzen en een doorschijnend zwart topje, waardoor je haar borsten ziet, en ze heeft geen slipje aan) en zet dan haar rechterbeen op bed, waardoor je haar schaamstreek goed ziet, en zegt dan tegen Franz:

"Je moet m'n laarzen likken."

Franz doet dit maar al te graag en Elsa geniet er maar al te graag van

Ook is ze geweldig op dreef als ze Liselotte Richter (Patrizia Gori), die volledig naakt wordt vastgehouden, hardhandig (wordt dan ook geslagen met een zweep) aan het ondervragen is na circa 68 minuten, waarbij ze tegen haar zegt:

Elsa: Kop dicht, slet. Zeg ons waar je vriendje heen is.
Liselotte : Nee. Ik weet van niets.
Elsa: Ik ben niet achterlijk. Je zult praten als we met je klaar zijn.
Elsa: Waar is Franz ? Wat is hij aan het doen ?
Liselotte: Dat zal ik nooit zeggen.
Elsa: Dit is je laatste kans.
Liselotte: Ik zeg niets.
Elsa: Kijk eens hier (een fles zuur wordt dan getoond), Jij krijgt nooit meer een man.
Elsa: Om te beginnen snij ik je borsten eraf.
Liselotte: Nee.
Elsa: Dan zal je knappe snoetje veranderen. Je neusje en je wimpers gaan eraan.
Elsa: Dit zuur verandert je in een monster.
Liselotte: Nee, doe dat alsjeblieft niet.
Elsa: Ja, smeek maar.
Liselotte: Nu wil ik wel praten. Alsjeblieft

Patrizia Gori is in deze film ook weer een mooie verschijning en dit keer valt er zelfs wat meer naaktheid van haar te zien en dat zelfs inclusief haar schaamstreek. Ze is voor het eerst naakt te zien na circa 39 minuten als ze in de trein gaat neuken met Majoor Franz Holbach (ze raken ook verliefd op elkaar) en daarbij zie je dan haar borsten, billen en een klein beetje van haar schaamstreek. Na het vrijen (na circa 42 minuten) liggen ze naakt op bed (althans Patrizia Gori) en dan zie de schaamstreek van Patrizia Gori volledig in beeld en hetzelfde geldt voor haar borsten.

Buiten de mooie Malisa Longo en Patrizia Gori valt er ook nog naaktheid te zien van andere vrouwen en dat o.a. van Pamela Stanford (in de rol Gundrun, die na circa 12 minuten volledig naakt, op de schaamstreek na dan, is te zien als ze zich uitkleedt om medisch onderzocht te worden en ze zingt ook een keer in sexy lingerie, waarbij ze bovenop een piano zit), Nadine Pascal en Claudine Beccarie (in de rol van Stella Hartman, die maar al te graag met Duitse nazi-officieren in bed duikt om hun te kunnen verraden).

Om de laatste moest ik vooral lachen na circa 41 (dan zie je haar ook voor het eerst naakt, wiliswaar alleen haar borsten) toen ze met een Duitse nazi-officier (die ze omschrijft als "De meest timide SS'er in de hele Wehrmacht.") ging vrijen en waarbij er dan gezegd wordt:

Stella: Wanneer was je thuis ?
Officier: Een half jaar geleden.
Stella: Vind je dat erg ?
Officier: Nee, het soldatenleven bevalt me best.
Stella: Is je moreel goed ?
Officier: Zeker.
Stella: Kunnen we de oorlog winnen ?
Officier: Dat zou ik niet weten. Maar m'n vrouw is een echte feeks. Van mij mag die oorlog doorgaan.
Stella: Wat een rare opvatting. Je wilt oorlog om maar niet naar je vrouw te hoeven.
Officier: Jij kent Charlotte niet.
Stella: Ik verdoe m'n tijd. Jij hebt niets te onthullen. Hup, wegwezen

Ze duwt hem daarna ook gewoon uit bed.

Het martelen in deze film is opzicht ook wel geinig, want het betreft dit keer niet alleen vrouwen, maar ook mannen. Zo wordt namelijk een Duitse nazi-generaal, te weten generaal von Glück (Rudy Lenoir), door de handlanger van Elsa, te weten Werner (Jean Le Boulbar), geslagen in de maag en verder doet men lucifers onder zijn vingernagels die dan worden aangestoken Als de generaal dan nog niets zegt proberen ze het met Stella, maar dat is ook geen succes en uiteindelijk pleegt de generaal zelfmoord door zich met een pistool door de mond te schieten, waarop er gezegd wordt (tussen Stella en Werner):

Werner: Stomme trut. Doden praten niet meer.
Stella: Jij liet je pistool liggen.
Werner: Verdomme

Ook wordt een keer een Duitse vrouw (Nadine Pascal) twee keren in het gezicht geslagen (met de vlakke hand) door Elsa en dat omdat die vrouw een emmer water geeft aan gevangenen in een treinwagon en waardoor het soms lijkt of deze film ook serieus wilt overkomen.

Ook deze film eindigt natuurlijk slecht (zoals vrijwel alle films uit de "Nazi Cult Collection" box), want als Liselotte samen met Franz uit de trein (die wordt aangevallen door partizanen en de trein wordt ook opblazen) weet te vluchten, gaat Elsa achter hun aan en deze schiet dan Liselotte dood. Een partiziaan schiet daarna op Elsa, maar ondanks dat ze getroffen wordt en neervalt, kruipt ze naderhand weer overeind en strompelt ze weg. Daarna is de film ook afgelopen.

Nu ik deze film (ik heb het moeten doen met de 80 minuten versie) heb herzien en ik er duidelijk meer plezier aan heb beleefd (vooral vanwege Malisa Longo met apart opgemaakte ogen), verhoog ik ook mijn stem naar 2,5*. Misschien dat ik "Special Train for Hitler (1977)" ook nog ga herzien.

Prima Documentaire / Muziek-film over de legendarische Elvis Presley. Deze documentaire laat eens te meer zien dat Elvis buiten zijn muzikaal talent hij ook een perfecte entertainer was en waarom veel vrouwen op hem vielen. De documentaire is fraai in beeld gebracht en er valt ook geregeld te (glim)lachen om Elvis en zijn fratsen. Qua muziek was het natuurlijk ook genieten voor de liefhebbers waar ik overigens geen van ben (ik vind zijn muziek wel leuk). Deze Documentaire / Muziek-film wordt overigens nog geregeld uitgezonden op TCM en daar heb ik hem dan ook op gezien.

Opzicht was het verhaal (wel behoorlijk cliché) best goed (zeker in het eerste uur) en zag het visueel ook allemaal schitterend uit, alleen vond ik de uitvoering wat minder en dat vond ik vooral liggen aan hoofdrolspeler Matt Damon die me niet kon bekoren in deze film. Want het leek wel of hij totaal geen zin (hij speelde als een ijskonijn) had in deze film en er zat ook totaal geen chemie tussen hem en Alice Braga (flut rol). De enige twee personen die ik wel aardig vond spelen waren Jodie Foster en met name smeerlap Sharlto Copley (geweldig hoe hij eruit zag en praatte). Zoals eerder gezegd is deze film visueel gewoon schitterend en de speciaal effecten zijn hoogstand en alles oogt zeer realistisch. De actie welke in de film zit is ook best aardig (soms best grof). Verder mist de film echte spanning (was wel boeiend), want het verloop van het verhaal is vrij voorspelbaar.

Opzicht is dit zeker geen slechte film van regisseur Neill Blomkamp, maar zijn vorige film "District 9" vond ik toch beter. Mede dankzij hoofdrolspeler Sharlto Copley die daarin wel weet te overtuigen.

"That dog must still be horny. Perhaps he'd like to finish with you what he started with the girl."

Nadat "John Milton" zich in de afgelopen dagen gewaagd heeft aan de vermakelijke Erotiek / Horror film "Emanuelle and the Last Cannibals (1977)" (welke ik vorige week ook geplaatst had op het forum bij"1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft") met onze van Indisch-Nederlandse afkomstige Laura Gemser in de hoofdrol, wilde ik ook nog eens een film met haar bekijken en toen kwam ik uit bij deze "Emanuelle around the World", welke ik lang geleden in de beginjaren 90 (toen het Duitse RTL+ dit soort films op de vrijdag- en zaterdagavond uitzond) al eens gezien heb en welke ik me totaal niet meer kan herinneren. Omdat deze film uit de koker komt van de door mij gewaardeerde Italiaanse regisseur Joe D'Amato (van o.a. "Emanuelle and the Last Cannibals" en "Porno Holocaust (1981)") en er ook een ongecensureerde hardcore versie van bestaat (welke 102 minuten duurt), heb ik die gepindakaasd en gisteravond bekeken.

In deze film draait het om de beroemde undercover journaliste Emanuelle (Laura Gemser), die samen werkt met haar vriendin Cora Norman (Karin Schubert), die eveneens een journaliste is, om een blank slavennetwerk te onthullen die vrouwen uit verschillende landen over de hele wereld heeft ontvoerd. Omdat elke aanleiding slecht afloopt, begint Emanuelle zich af te vragen of ze ooit een eind kan maken aan deze vreselijke slavernijring.

Het is algemeen bekend dat een groot gedeelte van de erotisch bedoelde films geen kwalitatief hoogstaande films zijn. Deze "Emanuelle around the World" is daarop geen uitzondering, hoewel het verhaal en thema opzicht leuk gevonden is. Natuurlijk is Laura Gemser een aantrekkelijke vrouw, die in deze film ook zeer regelmatig naakt (borsten, behaarde vagina en billen) te zien is, en zijn sommige scènes opwindend, maar helaas is de uitvoering niet al te best en dat ligt vooral aan het zeer slecht acteren van de cast. Dat is meestal bij dit soort films niet al te best, maar hier is het wel heel erg slecht.

Waar deze film het vooral van moet hebben zijn de vele plaatsten en landen die bezocht worden en vooral natuurlijk de vele naaktheid en seks en met dat laatste gaat men in de ongecensureerde hardcore versie best ver met o.a. veel verkrachtingen en seks met dieren (oftewel bestialiteit) En dat laatste wordt ook gewoon expliciet getoond.

De film opent met Emanuelle die in bed ligt te vrijen met een vrachtwagen chauffeur, en die haar daarna in zijn vrachtwagen afzet bij een hotel in San Francisco (waarvan we o.a. de Golden Gate Bridge te zien krijgen waarover ze rijden en vlak bij aankomst zien we op de achtergrond ook de bekende gevangenis Alcatraz). Bij aankomt in het hotel maken we kennis met Cora Norman en komt Emanuelle in een hotelkamer terecht waar al in een oudere man in zit en die trekt Emanuelle's kleding uit, waardoor ze helemaal naakt is en zo rent ze ook de hotelkamer uit, waar ze dan op de gang botst tegen VN-gezant Dr. Malcolm Robertson (Ivan Rassimov), met wie ze bevriend raakt.

Samen gaan ze dan naar New York, waar we ook het hoofdkwartier van de Verenigde Naties te zien krijgen en niet veel later vertrekt Emanuelle dan naar India voor Guru Shanti (George Eastman) die les in seks geeft zonder klaar te komen Maar eerst maken we nog kennis met seksslavin Mary (Brigitte Petronio), met wie Emanuelle lesbische seks heeft en van wie ze de sleutels krijgt van haar woning in Rome. Daarna belanden we in de tempel van Guru Shanti (die nog het meest weg heeft van een slecht opgemaakte Sandokan) en zien we diverse koppels die met elkaar aan het vrijen zijn en daarbij krijgen we dan o.a. expliciete beelden te zien van neuken en pijpen. Bij één koppel komt de man (Rick 'Ercolino' Martino) dan niet meer aan zijn trekken, omdat de vrouw (Dirce Funari) met wie hij aan het vrijen geen zin meer heeft (ze zegt ook tegen hem "Stop. That's enough."), en daarbij helpt Emanuelle de man een handje door met hem te neuken. Daarvan krijg je ook wat expliciete beelden te zien, maar omdat je nooit het gezicht van Laura Gemser te zien krijgt, is er dus een "body double" gebruikt.

Als de man op het punt staat om klaar te komen, duwt de vrouw Emanuelle van hem af en neemt zij het over en stopt Guru Shanti de sessie (omdat men niet mag klaarkomen), waarop de vrouw en Emanuelle tegen elkaar zeggen:

Vrouw: You're a real shit, you know that?
Emanuelle: Why? I just saved him from impotency.

Daarna zien we nog een sessie met alleen maar vrouwen die zich bevredigen met dildo's in allerlei maten en daarna heeft Emanuelle nog seks met Guru Shanti, die het op seksueel gebied laat afweten en waar Emanuelle dan tegen zegt:

"Ah, don't worry about it. You just have to let yourself go a bit more. After years of holding back for the ultimate orgasm, no wonder you come too quickly."

Daarna eet Emanuelle nog even met Dr. Malcolm Robertson die ook India is en daarna gaat Emanuelle naar Rome in Italië waar Cora Norman is en ook gaat ze naar de woning van Mary van wie ze de sleutel had gekregen en daar treft Emanuelle diverse naakte seksslavinnen aan, waaronder de zekere Annie (Anja Engstrom), waarna ze op onderzoek gaat in Rome. Ondertussen komen er gemeneriken van het slavennetwerk de woning van Cora binnen en wordt ze bedreigt, geslagen en verkracht (waarbij o.a. haar beide lichaamsopeningen gelijktijdig genomen worden) en daarbij krijgen we dan Karin Schubert voor het eerst naakt te zien na circa 49 minuten.

Als Emanuelle op onderzoek gaat krijgt ze hulp van een Italiaans macho ventje (Claudio Aliotti) op een motor, die haar redt (door de politie te bellen) als ze naakt en geblinddoekt terecht komt in een groot huis samen met andere naakte geblinddoekte vrouwen (waaronder Annie) en waarbij een man (Craig Hill) met een half verminkt gezicht, een nekbrace en een hoed de vrouwen verkracht. Omdat het ventje Emanuelle heeft gered, wilt ze hem bedanken door met hem seks te hebben op de boot van zijn vader, maar dat wordt verstoord door de stiefmoeder (Stefania Pecce) die samen met de dienstmeid (Paola Maiolini) ook naar de boot gaat en waarbij Emanuelle en het ventje zich dan verstoppen in een kast op de slaapkamer. Vanuit die kast zien ze dan dat de stiefmoeder lesbische seks heeft met de dienstmeid en Emanuelle doet het dan met het ventje in de kast.

Als Emanuelle daarna Cora weer spreekt, zegt zij tegen haar wat er met haar gebeurt is en wordt er gezegd:

Cora: Those sons of bitches. They came here last night.
Cora: Now I know what it's like to be raped.
Emanuelle: Bastards. So where are we going?
Cora: The Far East. I found out where Greta Mueller is.
Cora: She's changed her name to Elsa Brown, and lives in Hong Kong.

En in Hong Kong bevinden we ons dan na circa 63 minuten, waar Emanuelle dan ontvoerd wordt na de zekere Chang en daar krijgen we de meest bizarre seksscène van de film te zien. Want terwijl Emanuelle vastgebonden op een stoel zit, moet ze kijken hoe Chang zich gaat bezighouden met twee blanke naakte vrouwen die op een soort van bankje liggen. Bij de eerste vrouw giet Chang eerst na circa 68 minuten melk over haar vagina, waarna hij een slang pakt die hij in de vagina stopt. Na circa 70 minuten zien we Chang dan lachend met een Duitse herdershond, die de vrouw dan tussen de benen (oftewel haar vagina) begint te likken en dat werd gewoon expliciet getoond. Daarna zien we de penis van de Duitse herdershond en wordt de vrouw geneukt door de Duitse herdershond en daarbij lacht Chang de hele tijd.

Uiteindelijk komt Cora met een pistool Emanuelle redden en zegt Cora mijn openingszin tegen Chang, die daarop zegt:

"No, please, you can't. That's madness. No!"

Daarna maken we nog even kennis met Elsa Brown (Florence Barnes), die Emanuelle en Cora voorziet van informatie m.b.t. het slavennetwerk en waarvoor ze naar de emir (Gianni Macchia) in Teheran in Iran moeten gaan en waar we ons dan na circa 75 minuten bevinden. Daar ontmoeten ze dan seksslavin Fiona (Paola D'Egidio) en gaat Emanuelle op onderzoek in het paleis van de emir. Als ze dan op een gegeven moment na circa 80 minuten een deur opent, ziet ze diverse invloedrijke mannen seks hebben met blanke vrouwen en daarbij stopt ook een man (Giuseppe Marrocco) een banaan in de vagina van een vrouw (Ulla Johannsen) en dat werd expliciet getoond. Daarna gaat de man de banaan ook opeten. Verder zien we nog expliciete beelden van beffen, pijpen en neuken. Terwijl Emanuelle toekijkt, maakt ze er ook foto's van via een camera in haar armband.

Daarna worden er verschillende mannen die handelen in het slavennetwerk opgepakt door de politie en gaan Emanuelle en Cora naar de emir toe, waar ze dan met zijn drieën seks hebben en waarbij we Karin Schubert (die best mooie borsten had) dan voor de tweede keer (en ook de laatste keer) naakt zien. Via de emir krijgen we dan ook te horen dat hij vanwege Dr. Malcolm Robertson moest stoppen met het slavennetwerk. Je zou dan denken dat de film dan is afgelopen, maar de film gaat dan nog eventjes door en dan bevinden we ons ook weer in New York in Brooklyn. Daar gaan Emanuelle en Cora in de avond samen met senator Paul Lexan (Lanfranco Spinola), Miss Ohio (Juliet Graham) en anderen naar de haven, waar een viertal criminelen zijn en waar Miss Ohio iets moet doen voor senator Paul Lexan m.b.t. de verkiezingen en waarbij er gezegd wordt:

Miss Ohio: What's my penance? I don't understand.
Medewerker Senator: You don't have to understand, you just have to do a little election propaganda for the senator.

Oftewel ze moet zich uitkleden (dat wordt voor haar gedaan en dat o.a. door de senator) en dan naakt dansen (dan zien we dus Juliet Graham volledig naakt) voor de criminelen, waarbij er nog tegen haar gezegd wordt door de senator:

"They won't touch you, honey."

De criminelen worden natuurlijk geil en beginnen dan Miss Ohio te betasten, die dat niet leuk vindt. Het loopt daarna ook snel uit de hand als de criminelen Miss Ohio gaan verkrachten en ze de andere aanwezige beginnen te bedreigen met een pistool, die dan vluchten. Emanuelle en Cora vluchten als laatste, maar Emanuelle wordt gepakt door een crimineel, waarna ze onder schot de crimineel na circa 99 minuten moet pijpen (wat je wel helaas niet expliciet te zien krijgt).

Daarna als het ochtend is, zien we politie, ambulance personeel (die Miss Ohio afvoeren via een brancard) en Cora en zij brengt Emanuelle dan koffie (de room voor in de koffie heeft ze al van te voren gehad ), waarbij er gezegd wordt:

Emanuelle: How's the girl?
Cora: I don't know if she'll make it.
Emanuelle: Did they get all of them?
Cora: Yes. It's all over, Emanuelle.
Emanuelle: No, it isn't. This is just te beginning, Cora.
Emanuelle: We've got to find the courage to tell everyone what's been going on.

Daarna zien we Emanuelle samen met Dr. Malcolm Robertson op een zeilboot (daarbij zien we op de achtergrond ook de "Twin Towers") waarbij Emanuelle een televisie waarop het nieuws te zien is uitzet. Daarna wordt er nog even gepraat tussen hen en is de film afgelopen na precies 102 minuten.

De cast acteert zoals gezegd slecht (vooral Chang’s, van wie ik niet weet door wie hij gespeeld werd, acteren is om te huilen) en de betrokken mannen zijn stuk voor stuk slechte acteurs en de vrouwen zo naïef en dom dat ze na allerlei hints nog niet door hebben dat ze gebruikt worden voor slechte doeleinden. Maar het blijft natuurlijk geen straf om 102 minuten te kijken naar Laura Gemser als Emanuelle. Oftewel de zwarte Emanuelle, want er was natuurlijk ook een blanke Emanuelle, die ook gespeeld werd door een Nederlandse, namelijk door Sylvia Kristel. Maar Laura Gemser kon me meer bekoren dan de wat preutse Sylvia Kristel. En verder spelen er natuurlijk nog voldoende andere mooie vrouwen in mee, zoals pornoactrice Karin Schubert (als Cora Norman), Stefania Pecce (als de stiefmoeder) en Juliet Graham (als Miss Ohio).

Eigenlijk zijn ook alle vrouwen naakt te zien en ze hebben bijna ook allemaal seks in diverse vormen (wel niet altijd vrijwillig), namelijk hetero seks, lesbische seks, seks met dildo's, seks met voedsel en zelfs seks met dieren. En in de ongecensureerde hardcore versie welke ik heb gezien, wordt dat ook een aantal keren expliciet getoond (zowel in India, Hong Kong als in Teheran). Dat men in deze "Emanuelle around the World" vele plaatsten en landen bezoekt is een pluspunt en zorgde er ook voor dat het één van de duurste films ooit gemaakt in Italië was op dat moment.

Als je "Emanuelle around the World" zou willen gaan bekijken, dan moet je ook de de ongecensureerde hardcore zien, want anders is dit gewoon een saaie bedoeling. De expliciete beelden geven deze film juist iets extra's en daarom verhoog ik ook mijn stem van 2,0* naar 2,5*. Een voldoende kan ik er echter niet van maken, want het blijft in het algemeen gewoon een slechte film, ook al probeert Joe D'Amato de handel in vrouwen aan de kaak te stellen (wat op zich een nobel streven is).

Dit was toch verreweg de meest extreme Emanuelle die er ooit gemaakt is. Niet zo zeer vanwege het bloot maar vanwege het kannibalisme en de verkrachting op het einde (laatste 30 minuten) welke zeer bruut waren en ook bepaald niet smakelijk om te zien. Wat dat betreft is dit zeker een Erotiek / Horror film.

Het verhaal was opzicht best aardig en de uitvoering eigenlijk nog beter. De opening mocht er wezen met een aantal sfeervolle beelden van New York in de jaren 70 en ook de vingerscene van Laura Gemser bij een vrouw (die lijdt aan kannibalisme) die vastgebonden op een ziekenhuisbed ligt mocht er wezen. Er zit overigens best redelijk wat bloot in deze film, maar niet al het bloot is functioneel

De cast is natuurlijk niet hoogstaand, maar men deed het niet eens zo slecht. Zelfs de kannibalen deden het aardig en ze hebben natuurlijk genoten dat ze aan het blanke vrouwelijke schoon hebben mogen zitten. Onze eigen Laura Gemser was wederom een genot om naar te kijken en zeker op het einde toen ze volledig naakt uit het water kwam lopen (dat is min of meer de scene op de poster).

Omdat deze film eigenlijk alles biedt wat ik wel leuk vind om te zien (bloot en extreem geweld en dat laatste eigenlijk ook m.b.t. bloot), geef ik deze film een voldoende.

Typische jaren 80 Duitse RTL+ film. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor (daar kijk je dit soort films ook niet voor) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Je keek destijds deze film puur voor het bloot (was destijds nog spannend). Dat onze eigen Laura Gemser als de zwarte Emanuelle erin meespeelt is natuurlijk mooi meegenomen want ze zag er destijds fraai uit.

De eerste erotiek film met onze eigen Laura Gemser als de zwarte Emanuelle. Er zouden nog een aantal films volgen met haar in de hoofdrol. Ze kan misschien niet tippen aan het niveau van Sylvia Kristel als de blanke Emanuelle maar ze mocht er destijds zeker wezen (ze was eigenlijk zelfs mooier dan Sylvia Kristel) en was ook behoorlijk sensueel. Daarvoor keek je natuurlijk destijds dit soort films en niet voor het verhaal. Het verhaal is eigenlijk maar bijzaak en dat geldt zeker ook voor deze film.

Alweer een Emanuelle film (kwamen destijds uit als zoete broodjes) met de fraaie Laura Gemser in de hoofdrol. Opzicht was het vroeger altijd leuk om dit soort films te zien (op de Duitse zender RTL+), maar meestal als je ze gezien had vielen ze altijd tegen. Je hoopte altijd op iets spannends te zien maar meer dan wat borsten en wat haar viel er niet te zien. In deze film ging men echter wel iets verder (tevens hoogtepunt van de film) en dat was de scene met de Aziatische stripper die ping-pong ballen in haar vagina stopte en daarna weer eruit schoot

Opzicht apart dat ik deze zogenaamde Horror film met jaren 80 kindster Alyssa Milano (ze speelde jarenlang een ontluikende puber in de tv-sitcom "Who's the Boss? (TV Series 1984–1992)") nog niet gezien heb en nu ik hem gezien heb vind ik het jammer dat ik hem gezien heb, want dit is gewoon een draak van film. En ondanks dat het om een vampier draait (hij bijt ook een paar keer), kan je dit toch zeker geen Horror noemen.

Om te voorkomen dat de Vampier (Martin Kemp) in een eeuwig graf belandt moet hij zuivere bloed tot zich nemen. De Vampier heeft daarom zijn zinnen gezet op de sexy bijna 18-jarige studente Charlotte Wells (Alyssa Milano). Charlotte is nog maagd en weigert haar maagdelijkheid af te staan ​​aan haar vriend Chris (Harold Pruett). De Vampier probeert haar op allerlei manieren haar te verleiden. Hij bezoekt haar o.a. in haar dromen. Nadat hij Charlotte een oud Egyptisch talisman heeft gegeven wekt die lang verborgen verlangens in haar op.

De verdoemde romantische vampier wordt hier gespeeld door Martin Kemp, die tevens de bassist was in de Britse popgroep Spandau Ballet, die in de jaren 80 hits scoorden als "True", "Gold" en "Through the Barricades". Hij was vroeger verliefd op een prinses (de op een wit paard rijdende Rebecca Ferratti), maar nadat hij gebeten is geworden door drie nymfomane rondborstige vrouwelijke vampieren, is hij een vampier geworden die geobsedeerd is door Charlotte omdat zij volgens hem een reïncarnatie is van zijn eerdere grote liefde. Deze onzin is allemaal te zien in de eerste circa tien minuten van de film.

We maken daarna een tijdsprong en belanden in de huidige tijd, waar zijn beoogde slachtoffer Alyssa Milano is, die voor haar achttiende verjaardag door hem verleid moet worden tot vrijwillige overgave aan zijn hoektanden. Martin Kemp heeft daarvoor drie dagen de tijd, want anders gaat hij dood en belandt hij in een eeuwig graf. Dat geeft Alyssa Milano ruimschoots de gelegenheid haar bloesje en haar imago veelvuldig van zich af te schudden.En daarom koos Alyssa Milano ook voor deze rol, want een paar jaar na het eindigen van de tv-sitcom "Who's the Boss?" wilde ze haar imago als "goed meisje" kwijt te raken.

Ze pakte dit wel rigoureus aan, want Alyssa Milano investeerde in haar toekomst met een bezoek aan een plastisch chirurg, waar ze zich siliconenborsten (de jaren 90 was het decennium van de siliconenborsten) liet implanteren. En die zijn voor het eerst te zien na circa 16 minuten als ze uit bed stapt en ze zich gaat omkleden. Daarbij zie je dan één borst van haar en ook haar achterwerk. Naderhand zijn beide siliconenborsten een aantal keren in volle glorie te zien en dat tijdens droomscènes (o.a. een trio / kwartet) en als de biseksuele fotografiestudent Sarah (de mooie Charlotte Lewis) foto's van haar maakt, waarbij ze haar ook uitkleedt, aanraakt en zoent. Alyssa Milano wekt tijdens de naaktscènes de indruk niet helemaal zeker te zijn van haar keuze, want ze kijkt dan steeds zorgelijk wanneer ze haar siliconenborsten in de strijd gooit.

De zonet genoemde fotoshoot scène was ook eigenlijk het hoogtepunt in deze film, want voor de rest is het gewoon allemaal te slecht voor woorden. Buiten dat het allemaal erg goedkoop oogt en er eigenlijk ook geen echte horror in te zien is, weet het verhaal verder niet te boeien en ook nauwelijks te vermaken, op de momenten (in totaal zijn het vier momenten) na dan waarbij Alyssa Milano topless is te bewonderen. Op een gegeven moment verandert ze ook van goed meisje dat maagd wilt blijven naar een wilde vrouw die iedereen om haar vinger windt en Sarah zegt daarover ook tegen Charlotte:

"Nou, je doet zo anders. Eerst leek je op een klein meisje en nu gedraag je je als een wilde vrouw."

Daarna betast Charlotte haar borsten en kruis en zoenen ze elkaar (waarbij Charlotte in Sarah's lip bijt). Behalve de bekende actrice Alyssa Milano, heeft nog een bekende actrice een rol in deze film, namelijk Jennifer Tilly. Ze is echter extreem kortstondige aanwezig en we zien haar ook pas na circa 65 minuten voor het eerst in beeld als ze in een club het vriendje van Charlotte verleidt. Ze is een vampier en moet Chris bij Charlotte zien weg te houden. Al met al is Jennifer Tilly maar een paar minuten te zien in deze film.

Hoewel Alyssa Milano en Martin Kemp er nog iets van probeerden te maken, was dit zeker niet van toepassing voor de overige cast. Zeker Harold Pruett in de rol van Chris als het vriendje van Charlotte speelde dramatisch slecht. Wel zaten er een aantal mooie vrouwen in om naar te kijken zoals Rachel True (als aardige vriendin van Charlotte), Jordan Ladd (als de bitchy vriendin van Charlotte, die ook een pilletje in haar drankje doet) en Charlotte Lewis, maar die waren helaas allemaal niet topless te bewonderen

Door Anne Goursaud's vlakke regie en het ontbreken van een plot, is "Embrace of the Vampire" (maakt onderdeel uit van "The Vampire Chronicles" waar de Drama / Horror film "Interview with the Vampire: (1994)" ook deel van uitmaakt) al met al niets meer dan een slappe vertoning, waarbij het alleen leuk is om Alyssa Milano topless te kunnen bewonderen. En vanwege dat krijgt deze film toch nog 1,0* (0,5* per siliconenborst van Alyssa Milano) van mij.

Het mag dan misschien wel geen originele en misschien ook wel een standaard Thriller film zijn, maar de eerste 40 minuten van het verhaal met de introductie (o.a. sterke openingsminuut van het verhaal) van kinderoppas Anna en hoe Anna omgaat (wat dat betreft is dit zeker geen film voor jonge kinderen) met de drie kinderen van de familie Thompson, vond ik best goed en sterk. Daarna wordt het helaas minder en ook wat flauw (wel soms best hard), voorspelbaar en ongeloofwaardig en ook het einde viel tegen en dat omdat het een mogelijkheid biedt voor een vervolg.

In dit verhaal draait het om de familie Thompson (bestaande uit vader Dan en moeder Joyce en hun drie jonge kinderen, te weten Jacob van 11 jaar oud, Sally van 9 jaar oud en Christopher van 4 jaar oud), die te horen krijgt dat hun reguliere oppas Maggie helaas verhindert is en niet kan komen oppassen. Ze besluiten daarom mede op advies van Maggie om haar vriendin Anna te regelen, zodat zij op kun kinderen kan oppassen en zij kunnen gaan uiteten en genieten van hun huwelijksdag, welke 13 jaar geleden plaatsvond. Zodra vader Dan Anna bij haar huis, waar ze buiten staat te wachten, met de auto ophaalt (tijdens de rit naar hun huis vertelt hij over hun kinderen) en naar hun huis brengt, lijkt Anna een heel lieve, aardige en geschikte oppas voor hun kinderen. Zodra de ouders vertrekken, kunnen met name de twee jongste kinderen het goed vinden met hun nieuwe oppas Anna en zeker omdat ze veel van haar mogen, wat ze normaal gesproken niet mogen doen van hun ouders. Maar het gedrag van Anna begint te veranderen en ze laat de kinderen ook vreemde dingen doen en zien, waarvan de twee oudste kinderen afschuw van hebben. Alleen de jongste kan het nog goed vinden met Anna en hij vindt eigenlijk alles wat ze met hun doet wel leuk. De sfeer begint dan snel te veranderen en zeker als de oudste steeds meer te weten komt voor hun nieuwe oppas Anna en hij erachter komt dat ze iets van plan is met één van de drie kinderen. De oudste neemt dan het hef in handen en gaat dan optreden tegen Anna en ontfermd zich dan over zijn zusje en broertje.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn gewoon goed en sterk en met dat laatste begint de film eigenlijk al direct en die scene (waarbij de echte Anna wordt ontvoerd en uiteindelijk ook wordt vermoord) werd fraai in beeld gebracht en hetzelfde geldt daarna voor de naadloze overgang, waarbij je een fietsende kind (Jake die het vriendje is van Jacob) ziet en de filmtitel groot in beeld met allemaal hoofdletters. Dat laatste verklaard eigenlijk al het begin en is ook voor belang voor de rest van het verhaal. Tot circa de 40e minuut van het verhaal vond ik de uitvoering ook gewoon goed en wist het verhaal zeker ook te boeien en te vermaken en de dingen die oppas Anna met de kinderen doet en laat zien, waren best heftig en confronterend en zijn zeker niet geschikt om aan jonge kinderen te laten zien.

Zo laat Anna de kinderen verstoppertje spelen en moet Jacob hun gaan zoeken. Jacob vindt dan al snel Anna zittend op het toilet, die dan aan de verbaasde Jacob vraagt om een tampon voor haar te zoeken tussen haar moeders spullen, omdat ze namelijk ongesteld is Nadat Jacob een tampon voor haar vindt, stopt ze die in haar vagina waarbij Jacob toekijkt en als Jacob daarna helemaal van de leg wegrent, neemt hij via een walkietalkie contact op met zijn vriendje Jake en zegt dan tegen hem "Ik zag net voor het eerst een doos" Als huisdier heeft Jacob een slang met de naam Drake en die voert hij normaal gesproken dode muizen die hij even opwarmt in de magnetron. Maar Anna vindt dat niet natuurlijk en ze besluit dat de kinderen de slang hun huisdier, te weten een hamster met de leuke naam Admiraal Wiebelkont, moet voeren. Die scene was best hard en zielig voor de kinderen en zeker voor Sally, maar de jongste Christopher vond het eigenlijk best leuk. Daarna pakt Anna een videoband uit haar tas en stopt deze in de videorecorder en roept dan "Kinderen, het is tijd voor een film". Zodra de kinderen komen en de film wordt gestart zegt de jongste "Dat is mamma" en "Pappa is naakt", wat blijkt nu, Anna laat aan de kinderen een pornofilm zien De oudste Jacob neemt daarna maatregelen en vanaf dan slaat het verhaal ook om.

Want vanaf dan wordt het allemaal wat standaard (o.a. afrekenen met Anna) en flauw en ook vrij voorspelbaar. Je krijgt dan wel te weten waarom Anna het allemaal doet en wie ze in werkelijkheid is, namelijk Emelie die vroeger haar kindje heeft verloren door een fout van haar en nu een nieuw kindje wilt hebben en het daarbij gemunt heeft op de 4 jarige Christopher, en dat ze een handlanger heeft die de ouders van de kinderen observeert tijdens hun etentje en elkaar SMS berichten sturen via de telefoon. Vanaf dan wordt de film ook best hard (en ook donker omdat veel scenes zich afspelen in het donker, mede omdat Emelie de stroom in huis heeft uitgeschakeld en het buiten ook al laat in de avond is) en dat heeft o.a. gevolgen voor hun reguliere oppas Maggie, die even langskomt om te kijken omdat ze zich schuldig voelt dat ze heeft moeten afzeggen, die flink te grazen wordt genomen (uiteindelijk ook doodgaat) door Emelie en ook voor Emelie, die flink te grazen (beter gezegd overreden) wordt genomen door Jacob die een soort van 11 jarige Rambo is geworden. Hoewel ik het einde best goed en verdiend vond, vond ik het aan de andere kant ook flauw, omdat er nu weer een mogelijkheid is voor een vervolg.

De cast deed het overigens best verdienstelijk en vooral Sarah Bolger (in de rol van oppas Anna en Emelie), die er ook best leuk uitzag, en Joshua Rush (in de rol van de 11 jarige Jacob). Ook de overige kinderen gespeeld door Carly Adams (in de rol van de 9 jarige Sally) en Thomas Bair (in de rol van de 4 jarige Christopher) deden het verdienstelijk. Chris Beetem in de rol van sullige vader Dan speelde tenenkromend slecht en zonder enige overtuiging en hetzelfde geldt in iets mindere mate voor Susan Pourfar in de rol van moeder Joyce.

Al met al vond ik dit best een leuke en vermakelijke Thriller film en zeker de eerste 40 minuten van het verhaal vond ik goed en sterk. Daarna wordt het helaas minder, maar omdat de film iets minder dan 80 minuten duurt, kijkt hij wel lekker weg van de eerste tot de laatste minuut. Wat mij betreft een goede debuutfilm van regisseur Michael Thelin.

Opzicht wel een vermakelijk Horrorfilmpje in de stijl van "Paranormal Activity" (concept wordt langzaam een beetje uitgemolken en het leuke is er ook wel een beetje vanaf) maar ook niet meer dan dat. Het verhaal weet wel te boeien en er zitten ook een aantal leuke scenes in maar echt spannend wordt het helaas nergens. Het is ook wel enigszins cliché en voorspelbaar want sommige dingen zie je al van mijlenver aankomen, inclusief het einde welke ik matig en ook wel onnozel vond. De cast weet eigenlijk ook nergens te overtuigen en bij sommigen zie je dat ze moeite hebben om er niet bij te lachen. Vooral bij de irritante Caitlin White (zag er soms wel creepy uit) gespeeld door Gia Mantegna. De film duurt gelukkig met ongeveer 80 minuten niet lang en kijkt zich ook nog best lekker weg.

Als kind zijnde keek (het Duitse RTL zond dit soort films eind jaren 80 veel uit) ik er alleen maar na vanwege het bloot wat ik destijds spannend vond om te zien. Het verhaal (welk verhaal eigenlijk ) kon me gestolen worden. Het was gewoon opnemen (men zond het immers heel laat op de avond uit) en dan steeds vooruit spoelen naar de volgende spannende scene. Vanwege het jeugdsentiment geef ik hem nog een redelijk punt maar echt veel stelde het niet voor (ook vroeger niet).

Hedendaags kijkt er natuurlijk geen hond meer naar deze troep, maar vroeger moest je het met dit soort films en Nederlandse films doen op de TV. Het enige andere alternatief was destijds om naar de videotheek te gaan en daar een pikant filmpje te huren. Tegenwoordig hoef je door het internet er niets meer voor te doen.

Best knap van Krista Allen want in 1 jaar tijd heeft ze maar liefst 8 Emmanuelle films gemaakt. De films zijn natuurlijk wel allemaal zeer goedkoop gemaakt.

Wederom een film met de schone Krista Allen in de rol als Emmanuelle en dit keer ook met een beter film. Ik moet zeggen de film keek zich best lekker weg

Alleen de poster al met de fraaie Natalie Uher zegt genoeg over deze film. Natalie Uher heeft overigens ook destijds in de playboy gestaan. Qua verhaal stelt deze film zoals gewoonlijk weinig voor (maar goed door keek niemand voor) maar het bloot ziet er best mooi uit en omdat de film ook niet echt lang duurt kijkt hij wel lekker weg. Vroeger waren deze films regelmatig op vrijdagnacht en zaterdagnacht te zien op de Duitse TV zenders RTL+ en Sat 1.

De eenmalige comeback van Sylvia Kristel als Emmanuelle. Ze had het beter niet kunnen doen want de film is echt slecht. Ze was ook al in de 40 zodat de Emmanuelle rol niet echt meer bij haar paste. Het was meer een MILF Emmanuelle film