Meningen

Heel anders dan het klassieke verhaal, maar tòch vond ik de film zeer genietbaar. Hoewel de eigen interpretatie op de Sherlock Holmes verhalen me eerst irriteerde, begon ik later er toch de lol er wel in van te zien. Law en Downey Jr. spelen met verve hun rollen. Voorts mooie decors en special effects. Kortom: een leuke film.

Een prima vervolg op deel 1 met veel vaart en leuke dialogen. Law en Downey Jr. doen het wèèr prima, al prefereer ik de eerste wel boven de tweede acteur. Het casten en ingetogen gebruik van Jared Harris als professor Moriarty vind ik ook een goede zet. Hij komt echt over als een waardig tegenstander voor Holmes.

Dit kan ik me voorstellen zeker als je een echte fan bent van de klassieke Sherlock Holmes, maar wellicht moet je deze films als een op zichzelf staande variatie zien van de Sherlock Holmes verhalen van Conan Doyle.

Inderdaad, Keaton had (figuurlijk) kloten zo groot als skippyballen!

Alleen al de stunt op de trein, waarna hij aan de waterbuis blijft hangen! Dit is toch wel de meerwaarde van Keaton, zeker als je met dat besef de films bekijkt. Voor stuntlui van heden ten dage moeten zijn films werkelijk om van hun stoel af te vallen zijn!

De film begint wel wat traag en ik vond de sequence vlak na het in slaap vallen van Keaton wat vaag en niet zo geslaagd.

Grappig, Ward Crane (the Sjeik) zit ook in deze film, had ik net nog gezien in soortgelijke rol in Harold Lloyd's 'Why Worry?'. De man is niet oud geworden zag ik op IMDB.

Tevens in de film: Joe Keaton, Buster's vader. De gelijkenis is te zien.

Gisteren gezien. Wat een verbluffend mooie film, zeg! Met open mond zitten kijken!

Visueel echt prachtig Schitterende Tarkovskyaanse mooie beelden (witte berkjes, net als in Ivan Detstvo!) en het kleurgebruik en de kleurcontrasten zijn geweldig.

Enige minpuntje voor mij is dat gevlieg. Sorry, maar dat vind ik toch helemaal niks!

Qua verhaal en plot een ontzettend sentimentele draak van een film!

Maar ik vergeef het Yamada, want in deze heerlijke roadmovie laat hij mooie stukjes van 'gewoon' Japan zien. De film verveelde me werkelijk geen moment!!

Centraal staat toch vooral Yusaku (Takakura Ken). 'K vroeg me af waar ik deze acteur van kende? Ineens schoot het me te binnen: hij speelt de hoofdrol in Zhang Yimou's 'Riding Alone for Thousands of Miles'! Zijn karakter en geschiedenis ontvouwen zich gedurende de film. De karakters van Kinya en Akami blijven wat vlakker, maar ach, zij zijn ook jonger en moeten dat karakter nog krijgen!

Yamada laat zijn klasse weer eens goed zien op het einde van de film als onze drie helden naar Yusaku's dorp inrijden om te kijken of Yusaku's ex-vrouw de gele zakdoek in de vlaggenmast heeft hangen, ten tekene dat ze al die jaren op hem heeft gewacht.

Je weet het al! Hij zàl er hangen!......

Maar toch kijk je tijdens de rit door het dorp nèt of je naast Yusaku op de achterbank van de rode Mazda zit mee of je ergens die vlaggenmast al ziet verschijnen!!!

Ik ga zeker meer films van deze regisseur bekijken (de laatste twee van zijn samoerai trilogie heb ik o.a. nog niet gezien, maar ik ga ook op zoek naar ouder werk van hem en/of ik waag me aan een van die vele Tora-san films)!

Een mooie, ontroerende film die typisch is voor Shimizu als regisseur en als privé persoon. Hij stelt (al in 1955) iets aan de kaak wat zeker tot eind jaren tachtig (en misschien nu nog wel) wel een ding was in Japan: de schaamte voor invaliden, abnormaliteit en hoe de Japanse samenleving mensen die slachtoffer zijn van een aandoening soms zomaar in de steek laat.

De film heb ik moeten zien vanaf het internet en helaas in slechte staat. Jammer dat Shimizu's werk slecht verkrijgbaar is, dan zou hij zeker gauw in het rijtje grote namen worden genoemd!

Mijn eigen plot klopt niet helemaal, want de oudste zoon van de Yamamoto's wordt niet getroffen door polio, maar door het Guillain Barré Syndroom, maar dat terzijde. We zien hoe deze zoon wordt gepest op school en dat hij niet dezelfde kansen krijgt als anderen. Als de tweede zoon door polio ernstig verlamd wordt, besluiten de Yamamoto's de school op te zetten. Het viel me op dat de gehandicapte kinderen zo goed acteerden en dacht: 'waar heeft Shimizu die vandaan gehaald?' Want vijver met gehandicapte kinderen die ook nog kunnen acteren lijkt me niet megagroot? De oudste zoon kwam me al bekend voor en inderdaad heb ik hem vele jaren later gezien in Oshima's 'Gishiki'. Maar hij is helemaal niet ècht verlamd!!!!

De anderen kids wellicht ook niet. Maar wat goed geacteerd dan???

De enorm sympathiek overkomende vader Yamamoto kwam me ook bekend voor en bij hem dacht ik 'dat hij wel wat heeft van acteur Akira Terao'. Altijd handig dat IMDB, want wat blijkt? Het is diens vader, Jûkichi Uno (Nobuo Terao)!!!

Terugkerend naar de film. Soms wat te sentimenteel, maar niet storend. Verder mooi.

De drie jongens zijn een stel onnoemelijk irritante gasten en ik had veel moeite om me met ze te identificeren. Ik vond ze vooral ergerlijk en vervelend. Net als otherfool boeide het me totaal niet wat er van ze zou worden. Alleen voor 'de Stomme' had ik nog wel wat sympathie, maar laat hij nu juist doodgestoken worden, grrrr!

De beelden van de Krim en het leven daar (denk ik) zijn wel fraai en het camerawerk zeer degelijk. Dit maakt de film toch nog genietbaar en het bekijken waard. Die kleermaker/vader van één van de jongens is wel de dubbelganger van Klaus Maria Brandauer, zeg!

Geschiedenisles met Ninja's! Beter kan haast niet. Hoewel superninja Ishikawa Goemon in de vorige film gevangen werd genomen en levend gekookt, blijkt dat hier een (vrijwillige!?!?! Brr!) dubbelganger te zijn geweest. Zo kon de serie tenminste nog even voort! Hoera voor de scriptschrijvers! Sowieso is het plot wel erg dunnetjes, want Goemon plant een hoop, maar (b)lijkt in eigenlijk niets te slagen? Het kidnappen van Hideyoshi's zoon mislukt en later, als hij eindelijk naast Hideyoshi in diens bed staat laat hij hem leven?

Daarentegen zien we weer een aantal leuke ninjatrucjes en soepele ninjabewegingen, waardoor het geheel toch lekker wegkijkt. En Ayako Wakao natuurlijk, zij blijft een snoepje in beeld (al zal dat nu als 84-jarige inmiddels zo'n zwart-drop-ding-in-de-Engelse-drop-die-niemand-lekker-vindt zijn; ze acteert dus nog steeds, zag ik!).

Inderdaad, geweldig deze man (wat mij betreft ook véél beter dan Kitano!).

Ik begin dit soort films steeds meer te waarderen; het smaakt naar meer! Niet zo gek, omdat ik ook Westerns niet te versmaden vind en er zijn natuurlijk genoeg parallelen te trekken met dit soort films. Ze zijn zeker net zo leuk!

Wat dat betreft is het eindgevecht erg grappig, met Leone-achtige shots van the One Armed Swordsman en Zatoichi!

Bizar, niet cliché einde trouwens!

Ik begreep alleen niet het motief van de monnik om zijn vriend de Chinees zó te verraden???? Alleen om geld?

In deze Zatoïchi heeft Katsu nog niet zo'n dikke kop? Ik herkende hem bijna niet! Tja, deze films blijf ik leuk vinden. Zoals Legan ook al zegt is deze film toch iets aparter doordat Zatoïchi hierin meer karakter krijgt. Ook is het drama in de film vele malen sterker dan in de meeste Zatoïchi's die ik zag. De scène met de dobbelstenen, waar zijn vijand hem spaart, vond ik bijvoorbeeld erg geslaagd. En de hele verhaallijn waarin de ware aard van zijn sensei, die hij zo adoreert, wordt onthuld.

Ik heb weer genoten!

Een wat mindere Zatoichi, maar ik vind dit nog steeds leuk. Met Takashi Shimura dit keer! Het duurt erg lang voor Ichi zijn kunsten vertoont en als dit dan gebeurt vind ik het vaak niet zo mooi in beeld gebracht als in eerdere episodes. Wel leuk om de plaats te zien waar Ichi is opgegroeid.

Nou, índerdáád! Matige film en wat mij betreft ook de minste uit de reeks die ik heb gezien. Veel irritante onnodige close-ups ook, trouwens. Verder een warrig en af en toe onlogisch verhaal. Waarom hakt Zatôichi bijvoorbeeld de bandieten niet gewoon in mootjes en laat hij zijn handen verbrijzelen? Waarom hakt hij ze sowieso iedere keer niet gewoon in mootjes? Altijd maar moeilijk doen!

Dan nu toch eindelijk gezien. Ik had hoge verwachtingen en die heeft Matsumoto toch goed kunnen invullen. Net als Dai-Nipponjin weer heerlijk absurd! Wel veel minder droog als die film en daardoor wat geschikter voor een wat breder publiek. Visueel ziet de film er in alle scènes zeer aantrekkelijk en verzorgd uit.

Wat mij vooral vermaakte in de film was het voortdurende gevoel van 'waar gaat dit toe leiden?' De Mexicaanse episodes vond ik wat dat betreft helemaal niet vervelend, maar juist goed voor de afwisseling en de balans in de film. Alleen maar Matsumoto in de witte kamer zou toch gauw vervelen. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik iedere keer weer verheugd begon aan een nieuwe episode 'Matsumoto in de witte kamer'!

Dappere keuze ook om deze film zo poëtisch/existentialistisch te laten eindigen. Sowieso, om welke redenen men deze film niet zou kunnen of willen waarderen, gebrek aan originaliteit zal dit toch niet zijn!

Inderdaad, maar ik heb me er evengoed wel mee vermaakt. Sowieso leuk om Takakura Ken eens als 'slechterik' te zien. Tenminste niet zo'n geflipte leipo als Hopper in 'Speed' of andere Hollywood slechterikken, wiens drijfveren alleen geschiftheid lijken te zijn en die bijna geen mens meer zijn. De special effects zijn wel wat verouderd en er is soms wat hinderlijke overacting van sommige personages.

Hier ben ik het wel mee eens, maar met de aantekening dat dit de film wel een eigen smoelwerk geeft, daar in soortgelijke films de terroristen meestal maar inktzwarte, gestoorde personages zijn, wiens motieven naar we moeten aannemen door de duivel zijn ingefluisterd (zie hierboven).

Ja, leuk altijd dat bekende acteurtje spotten. Ik zag Tetsurô Tanba en Kunie Tanaka ook nog in cameo's.

Satsuo Yamamoto is een regisseur waar ik altijd al meer van heb willen zien. Tot nu toe heb ik alleen een Zatoichi van zijn hand gezien, maar die - en deze- film zijn niet echt representatief voor Yamamoto's werk. Maar ik zal het daarmee moeten doen, want zijn dramafilms zijn niet of nauwelijks beschikbaar.

Shinobi no Mono zal toch wel één van de eerste ninjafilms zijn, zo niet de eerste. Het is sowieso een film waarin de ninja's eindelijk eens vanuit een realistisch perspectief worden weergegeven.

Daarnaast krijgen we veel geschiedenisles over de tijd van Japan onder Oda Nobunaga en zijn vervolging van de ninja's. Dit maakt de film enerzijds uniek en informatief, maar anderzijds ook wat saai. Het helpt als je wat van de Japanse geschiedenis en de intriges daarin weet. Ishikawa Goemon wordt ook geportretteerd als een wat vervelende man, niet erg sympathiek. Het zou ook kunnen dat ik de acteur die hem speelt, Raizô Ichikawa, niet echt uitstraling vind hebben. Ik zag overigens dat hij al jong is gestorven, vandaar dat ik hem niet kende als acteur.

Alle ninja-trucs als flitsbommetjes, gif aan draadjes, de werpsterren et cetera zitten al in de film. Wel raar dat deze film(s) (er zijn nog een achttal vervolgen!) zo onbekend zijn gebleven in vergelijk met samoeraifilms? Wellicht omdat de Japanners de ninja's toch nog wat gluiperig (oneervol) vonden?

De Amerikanen zijn in ieder geval met de ninja's aan de haal gegaan en dat leverde een hoop goedkoop vermaak in mijn jeugdjaren op!

Zaterdag was 'Ladri di Biciclette' op tv, dus leek het me wel passend om vlak daarna déze film te bekijken.

Helemaal mee eens! Mijn Hollywood-gehersenspoelde brein verwachtte inderdaad al het door jou beschreven cliché. Bij dit soort films blijf je je echter constant afvragen wat er nu weer zal gaan gebeuren, ze zijn totaal niet voorspelbaar!

Toch vroeg ik me bepaalde dingen af tijdens het kijken van deze film. Waarom laat Guo Liangui zich steeds inelkaarslaan? (hij gedraagt zich sowieso vaak als een slappe contactgestoorde debiel. Geen wonder dat ze die boeren daar in de stad uitlachen!) Hebben ze geen politie in Beijing? Of mag je daar gewoon maar mensen afranselen??? En waarom gaan Jiang en Guo Liangui niet samen naar diegene die de gestolen fiets aan Jiang heeft verkocht om verhaal te halen??? Misschien is het een cultuurverschil dat ik dit niet begrijp, maar ik vond het eerder plotgaten en totaal niet logisch.

'Game of Thrones' in een ziekenhuis!

Satsuo Yamamoto's achtergrond kennende is het is niet moeilijk om de parabel te trekken met de politiek in Japan van die tijd. Één en al gekonkel en de patiënt is slechts bijzaak.

Lastig is wel dat in de film slechts één goedaardig personage voorkomt: Shûji Satomi. Helaas is hij slechts een bijfiguur en is de blaaskaak Zaizen Goro de hoofdpersoon.

Voor die tijd laat de film bijzonder expliciete operatiebeelden zien. De film is echter wel te lang en was daardoor voor mij wel wat te langdradig. Toch was ik wel benieuwd hoe het één en ander zou aflopen en het slot vond ik passend.

Mijn eerste Sabu en die is goed bevallen. Voor mij nu wel een regisseur waar ik meer van wil zien. Degelijk op alle fronten, deze film en wat voor mij belangrijk is: de film bleef boeien tot het einde, (dat ik onverwacht positief en zeer mooi vond!).

Ergens deed de film me wat denken aan Iwai's 'All About Lily Chou-Chou'?

Precies mijn gedachte!

Shokusaai.

Ik had toch meer verwacht dan dit. Het enigzins vergelijkbare Kokuhaku vind ik toch op vele vlakken veel aantrekkelijker. Visueel sowieso erg lelijk en een heel matige soundtrack die nergens iets toevoegd of beklemt.

Grootste manco was voor mij dat ik bijna alle segmeneten totáál niet geloofwaardig vond overkomen. Slechts het derde segment (de beer) vond ik wat dat betreft geslaagd.

Goed gecast overigens Yû Aoi in het eerste segment (met haar twee erwtjes op een strijkplank perfect voor haar rol)!

Oei, een grote verrassing, deze film! Oshima's films die ik zag vind ik altijd erg rauw en ongepolijst, wat me afhoudt van al te hoge scores (wel voldoendes).

Deze film is erg ingetogen. Ik vind het heel moeilijk om te omschrijven wat in deze film nu zo'n indruk op me maakt! Sowieso vind ik de film er totààl niet verouderd uitzien. Dit moet toch eens mooi op te lappen zijn en eens goed op dvd worden uitgebracht???? Maar ja, deze regisseur wordt een beetje miskent. Ook door mijzelf moet ik bekennen, want ik heb hem onterecht lang links laten liggen. Waar ie trouwens ook wel thuishoort, qua thematiek dan...

Hier gebruikt hij rare kleurenfilters en experimenteert hij af en toe met rare hoeken en, effectief een keer, met een lens. Hierdoor zou ik de film zeker nogmaals willen zien en hier proberen meer van te begrijpen of om mijn eerste interpretatie te checken.

Liefhebbers van de Japanse New Wave moeten deze film zeker gaan zien! Maar hoe? (legaal)

Ja, ik dus nu. Maar aangezien je al drie jaar niet meer hebt ingelogd zal ik je vraag nooit kunnen pogen te beantwoorden, vrees ik....

Jammer dat deze mooie film hier niet voor een normale prijs op dvd is te verkrijgen. De film verdient het ècht om door veel meer mensen gezien te worden. De stijl van de film doet sterk denken aan de films van Ozu.

Het verhaal is vrij simpel en kabbelt in een zeer rustig tempo voort. De film laat zien hoe een jongen de gruwelen van de bombardementen van de oorlog moet ontvluchten. Hoewel hij op het platteland veilig is, wordt zijn leven niet persé makkelijker. Hij moet zich als buitenstaander staande houden in de oorlogsjes om de titel: 'baas van de klas'.

De prachtig geschoten beelden en fraaie muziek maken het kijken van deze film meer dan dragelijk. Het acteerwerk is ook prima in orde.

Ontzettend gaaf trouwens die "Fuk U"' / "Fuk U Too" scene!

Verbazend genoeg niet eens zoveel minder dan de eerste Short Circuit. Leuk voor kinderen.

Nou! Keaton vond ik eigenlijk ook hopeloos. Ally McCoist viel me weer erg meevallen!

De voetbalscènes vielen erg mee, waarschijnlijk doordat men van èchte voetballers (Raith Rovers) gebruik heeft gemaakt en doordat echt in de stadions is gefilmd. En niet met verzonnen teams als: Everpool of Liverton....(ja, ik las als kind de BOING!).

Toch blijf ik een zwak voor dit soort films houden, mede doordat ik nog steeds fervent in SWOS met hopeloze teampjes de beker probeer te winnen (en dan lukt het wèl!)

Deze film ben ik meer gaan kijken uit historisch perspectief. Om eens een 'stille' Ozu te zien. Maar wàt een plezierige verrassing, zeg! Ik dacht een saaie hap te zien, maar Ozu trakteert af en toe zelfs op ouderwetse slapstick! (wel op de bedachtzame Ozu-manier!).

Ook qua acteren best te pruimen, zelfs voor een stille film!!! Weinig overdreven gebaren zoals ik daaruit gewend ben. Hoofdpersoon Tokihiko Okada vond ik sympathiek overkomen en erg lijken op Toshirô Mifune. Okada was (na een beetje google-en) toen een superster en is helaas echter vroeg aan zijn einde gekomen: in 1934 al gestorven aan TBC.

Het verhaaltje is best aardig en lijkt tussen de regels door de toenmalige (moderne) Japanse vrouw een beetje wegwijs te willen maken in wat over te nemen van de Westerse normen en waarden.

Mede door mijn aversie tegen Tarantino's Kill Bill stond deze film lang stof te vangen in mijn nog-te-zien-rijtje dvd's. Maar volledig ten onrechte, want het is een schitterende film binnen dit genre en verdient het om naast mijn Hanzo the Razor en Lone Wolf & Cub films te staan. Prima verhaal (zou dit gebaseerd zijn op 'De Duivelsprinsen' van Jack Vance? Geweldige SF-schrijver trouwens en tussen twee haakjes: waarom is er nooit wat van hem verfilmd? Zou hij het zelf niet willen?) en cinematgrafisch verrassend (wat mij betreft) mooi gefilmd! Ik ben wel benieuwd hoe ze Yuki gaan opknappen voor deel 2? Ze zag er toch aardig dodelijk gewond uit?

Je maait het gras voor mijn voeten weg. Ook helemaal mijn favoriete scènes. Zeker die aan zee is geweldig!



Haha, ja, Hanzo's gluiperige baas heeft een markante kop. Ik zie hem ook wel eens in Zatoichi-films.



Voor mij niet en ik zat de hele film te piekeren waar ik haar nou had gezien. Hier is IMDB dus handig: in Rakuyôju van Kaneto Shindô!

Helaas een stuk minder dan deel 1. Geen wonder dat men beide films in één doosje heeft gestopt, deel 2 zou anders bijna niemand kopen!

Op één of ander manier loopt het hele verhaal zo houterig als wat en barst het verhaal ook nog eens van de plotgaten en onlogische akties. Lady Snowblood is en doet niet veel bijzonders en ook qua mooie plaatjes is het stukken minder genieten als in deel 1.

Jammer, ik had hoge verwachtingen na deel 1, maar ja, 't is niet anders...

Ik vraag me trouwens nog steeds af hoe Lady Snowblood het einde van deel 1 heeft weten te overleven?

Aardig standaardfilmpje met leuke schrikmomenten. Ik ben geen grote fan van horror- en slasherfilms, maar dit soort geestenfilms vind ik stiekem toch ergens nog wel wat eng. Te veel lekturamaboeken over geestverschijningen als kind doorgebladerd, denk ik.

De nuchtere Baggerman dacht echter al tijdens de film:

Waarom heeft de geest jáááren nodig om de wraak te nemen? En dan pas in een paar weken het hele vriendengroepje zichzelf om zeep laten helpen? En waarom Tun pas als laatste? Waarom die hele aanrijdingssequence??? Een geestig grapje?

M.a.w. de meeste scriptschrijvers van horrorfilms blijven een stel hersenloze sukkels - zucht-!

Inderdaad, de tijd vloog voorbij! Jammer dat deze film zo onbekend is en blijkbaar weinig bekeken door medeMM-gebruikers. Ik moet wel zeggen dat de film op DVD erg duur is en blijft, wat mischien een oorzaak is? Zelf heb ik een duitstalige versie op de kop getikt. Goedkoop, maar geen aanrader, want ik moest echt veel moeite doen om het verhaal te volgen en de Duitse nagesynchronisering is natuurlijk altijd per definitie kut (sorry voor de vleeswaren!).

Ik ben gek op epossen en deze film is zeker een aanrader in dit genre. Het eerste gedeelte vond ik prachtig vormgegeven. Kostuums en decor zien er zeer overtuigend uit (zoals de houthakker die een Lynx had gevangen en vastgebonden of de dorpelingen die langs komen slenteren met een gevangen steur op de rug!) en als afwisseling mooie natuurshots (bv. van een wandelende beer).

Het tweede gedeelte heeft voor mij vooral zijn charme vanwege de 'Oostblokkerige' sfeer die dit uitwasemt. Ook hier weer veel mooie beelden, men heeft wel alles uit de kast getrokken toendertijd! De muziek is zeer effectief en apart.

Kortom genieten en een aanrader.

Met deel 1 heb ik me meer vermaakt. Misschien was ik gisteren niet zo in de stemming, maar ik vond het verhaal teveel van de hak op de tak-springend en wat flauw.

De monsters zien er wel gigantisch nep uit en hoewel je in de Efteling overtuigendere monsters tegenkomt, past dat wel in deze film. De duizendpoot vond ik wel gaaf!

Toch amusant genoeg voor een voldoende.