Meningen

"Are you gonna be okay here?"

Het bekijken van trailers doe ik al zelden, maar bij deze film heb ik eveneens het plot niet gelezen. Dus op goed geluk maar eens opgezet.

Elijah Wood speelt hier een hipster die jarenlang vervreemd is geweest van zijn vader. Na het ontvangen van een mysterieuze brief besluit hij hem op te zoeken in zijn afgelegen huis. Dit verzoeningsproces gaat alleen anders als verwacht...

Qua opbouw merk je dat de film enigszins op stoom moet komen. Als kijker weet je eerlijk gezegd ook niet wat je moet verwachten; je blijft in het duister tasten. Er is wel een eigenzinnig sfeertje aanwezig en het samenspel tussen Wood en Stephen McHattie is best leuk.

'Come to Daddy' leeft in de tweede helft meer op. Ant Timpson lijkt al zijn beste ideeën hiervoor bewaard te hebben. Het levert een aantal absurdistische scènes op die voorzien zijn van de nodige zwarte humor. Hier en daar had het wellicht iets extremer gemogen, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een vermakelijke thriller voor tussendoor. Gewoon lekker blind ingaan en jezelf laten verrassen.

Kleine 3,0 sterren.

"You guys are watching our dreams?"

Met het werk van Anthony Scott Burns ben ik nog niet bekend, maar dit is wel een fascinerende introductie moet ik zeggen.

Je maakt kennis met Sarah, een tiener met nogal wat problemen die op het eerste gezicht vrij vaag blijven. Wat wel gelijk duidelijk wordt is haar slaapprobleem. Zij neemt hiervoor deel aan een slaaponderzoek in de hoop verder inzicht te krijgen in dit probleem.

Langzaamaan word je als kijker ondergedompeld in een ongrijpbare droom. Het is alsof je zelf de dromen van Sarah ondergaat. Dit zorgt voor een enorm surrealistische ervaring. De droomsequenties zijn erg onheilspellend te noemen, met name de score en de visuals zijn echt prachtig.

Het is te merken dat Burns iets te veel hooi op zijn vork heeft genomen; hij heeft zo een beetje alles zelf gedaan. Daardoor is het plot nogal stuurloos. Als geheel lijkt de film nergens naartoe te gaan, omdat men gefixeerd is op de dromen. Maar aan de andere kant kennen dromen ook geen richting. Dus op een bepaalde manier klopt het wel.

Al met al is 'Come True' een intrigerende en sfeervolle horror. Als je fan bent van slow burn, dan zit je hier goed. De conclusie zal wellicht niet iedereen kunnen bekoren, maar het liet mij in stilte achter terwijl de synthesizers hun hypnotiserende werk doen.

3,5 Sterren.

Het begint er meer en meer op te lijken dat Britse filmmakers een voorliefde hebben voor probleemjongeren in combinatie met (verlaten) flatgebouwen, te zien aan recentelijke films als: Attack the Block (2011), Citadel (2012), Tower Block (2012) en nu dus Comedown.

Op zich is het wel een vermakelijke film te noemen met een aardige cast, dikke soundtrack en uiteraard de setting van het verlaten flatgebouw. Al kon de psychopaat inderdaad wel beter, hier had misschien nog wel een kleine flashback scène of iets dergelijks voor geschreven kunnen worden.

Wat ik alleen wel jammer vind is dat de film net iets te lang duurt, het voelt alsof de rek er tegen het einde uit is en dan voelen de laatste paar scènes toch iets te geforceerd aan.

Al met al toch wel een vermakelijke film om een keer gezien te hebben, al kon er wel wat meer mee gedaan worden.

3,0 Sterren.

“You can't kill me son, I'm already dead.”

Van het verhaal moet je niet zoveel verwachten, dit is gewoon een overval die verkeerd gaat. Alleen jammer dat er een aantal zaken niet duidelijk worden. Zo zie je bijvoorbeeld Cameron in een aantal scènes helemaal geobsedeerd raken door een foto van Mary, maar er wordt verder niks meer mee gedaan. Daarnaast wordt nergens duidelijk wat het motief van de overvallers is, al deerde mij dit niet echt.

De film moet het dan ook meer hebben van het sterke acteerwerk en de aardige karakterontwikkeling. Met name de chemie die de personages van de ietwat sullige Craig Roberts en lieftallige Imogen Poots hebben, komt goed over.

Al met al best een fijne kleine film om eens gezien te hebben. Hier en daar wel iets langzaam te noemen, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door het acteerwerk.

3,0 Sterren.

"Hey, I gotta ask you a really big question. I don't know if you can handle it. It's... It's really big."

Achteraf lees ik dat deze film afkomstig is van Sam Esmail, het genie achter 'Mr. Robot'. En dat is zeker terug te zien.

De openingstekst geeft aan dat de volgende gebeurtenissen zich afspelen gedurende de loop van zes jaar. Op deze manier worden er vijf sleutelmomenten gepakt uit de relatie tussen Kimberly en Dell. In een niet-chronologische tijdsvolgorde à la '(500) Days of Summer' wordt het verhaal verteld, waardoor het gissen blijft hoe dit zich verder zal ontwikkelen.

Er wordt een mooie metafoor aangehaald dat zowat elk medium een begin, middenstuk en eind heeft, met uitzondering van een schilderij. Met laatstgenoemde ben je namelijk niet gebonden aan een bepaalde restrictie en ziet wat je wilt zien. Zo ervaarde ik 'Comet' zeker. Op deze wijze speelt Esmail met de verwachtingen van de kijker door de vrolijke momenten van de liefde af te wisselen met het drama wat erbij komt.

Justin Long en Emmy Rossum zorgen ervoor dat de film werkt, gezien deze vooral dialoog-gedreven is. Hun onderlinge chemie is duidelijk voelbaar en wordt gesteund door de nodige gevatte dialogen. Je raakt ook daadwerkelijk geïnvesteerd in deze onvolmaakte personages die elkaar toch complimenteren. Dit wordt versterkt door de prikkelende overgangen waarin gespeeld wordt met de kadrering; het kleurgebruik en het vergroten van de ruimte. Het stuwt het geheel naar een ongekende en bovenal eigenzinnige sfeer.

Al met al een zeer intrigerende romcom om eens te zien. Wat mij betreft enorm ondergewaardeerd.

4,0 Sterren.

Het valt me de laatste tijd op dat de mensen uit Thailand ook wel goed zijn in het horror genre.

Coming Soon bewijst dit maar weer eens met een leuk probleem van de laatste tijd, namelijk het illegaal opnemen van films in de bioscoop en ditmaal dus de nieuwste horrorfilm waar toch iets goed mee mis is.

Sowieso is het echt leuk om te zien dat een (horror)film zich - voor het grootste gedeelte - eindelijk eens een keer afspeelt in een bioscoop. Met de daarbij behorende grote, donkere zalen en toch wel het beklemmende ervan.

Daarnaast is de geest dit keer niet een standaard bleek meisje met lang zwart haar, maar dit keer een vrouw die zwaar verminkt is.

De schrikmomenten zijn wel goed, alleen soms ietwat rommelig en de film speelt ook duidelijk leentjebuur. Maar dit deert allemaal niet echt, want met een tijdsduur van ruim 80 minuten en aardig wat schrikmomenten heb je een prima horrorfilm waar je je zeker mee kan vermaken.

3,0 Sterren.

"Film making is become my new drug and I'm addicted."

Net zoals Onderhond verwachtte ik in de eerste paar minuten de zoveelste found footage horror te zien, gelukkig blijft het beperkt tot een paar documentaire beelden.

Qua verhaal stelt het niet zoveel voor, al zit er wel een plottwist in die toch ietwat verrassend was. Desondanks is het hele gebeuren meer bedoelt als kapstok voor de gruwelen die er zitten aan te komen. Het deed me een beetje aan Eden Lake denken, omdat we in deze film ook te maken hebben met snotjochies die de buurt terroriseren inclusief bijbehorende ouders en geflipte buurtbewoners.

De grimmige sfeer zit er goed in en de spanning is op momenten echt om te snijden. Ik was erg gecharmeerd van Jemma Dallender die best goed kan schreeuwen. De gore vond ik overigens prima.

Al met al een vermakelijke horror, alleen jammer dat het tegen het einde aan ietwat doodbloedt. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

"What kind of person are you?"

Deze vierde samenwerking tussen Jaume Collet-Serra en Liam Neeson is niet zo bijzonder.

Neeson mag hierin komen opdraven als een verzekeringsagent die al geruim tien jaar als forens de trein naar zijn werk neemt. Het voorstel van een onbekende vrouw om een passagier op te sporen in ruil voor een pak geld klinkt aanlokkelijk, gezien hij op dezelfde dag zijn baan is kwijtgeraakt. De simpele opdracht doet klaarblijkelijk geen alarmbellen rinkelen bij de beste man.

'The Commuter' is in feite 'Non-Stop'; je hoeft alleen het vliegtuig te vervangen door een trein. Hierbij worden de standaard plotpunten doorlopen. Toch blijft het kat-en-muisspel in de eerste helft vrij onderhoudend. Jammer genoeg wordt het plot alsmaar onzinniger, waardoor de boel tegen het einde aan ontspoord.

Dat is zonde te noemen, want de openingssequentie waarin de routine van Michael over de loop van een aantal jaren wordt weergegeven oogt nog veelbelovend. Collet-Serra is naargelang het spoor zelf ook bijster, getuige het afnemende niveau. Het geheel hinkelt hierdoor op meerdere gedachten, terwijl een ingetogen thriller wellicht beter op zijn plaats zou zijn. De actie gevuld met overduidelijke CGI spreekt boekdelen.

Al met al een redelijke thriller die helaas te veel een actiefilm wil zijn.

2,5 Sterren.

"This is so stupid."

Blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten.

Als kijker volg je eigenlijk één ellenlang telefoongesprek van een 'prank caller' die de meest belachelijke eisen stelt en men gaat hier zonder horten of stoten op in. Het lijkt op een ramp waar je je ogen moeilijk van af kan wenden.

Jammer genoeg wordt het op een gegeven moment te eentonig, ondanks de absurditeit van gebeurtenissen. Hierbij vind ik de acteurs niet helemaal overtuigend overkomen; het personage van Dreama Walker lijkt wel erg makkelijk om te praten.

Zelf heb ik de - ongecensureerde - video gezien, wat het geheel nog schokkender maakt. Wat dat betreft portretteert 'Compliance' enkele scènes waarheidsgetrouw. Het laat je aan de ene kant nadenken over hoe ver jij in een dergelijke situatie zou gaan, maar aan de andere kant besef je ook hoe stupide mensen wel niet kunnen zijn. Helaas weet de film het niet goed te brengen, waardoor het al gauw gaat slepen en zelfs lachwekkend wordt.

Al met al is het gegeven best interessant, maar de uitwerking laat veel te wensen over. Het resulteert zich in een langdradig gebeuren.

1,0 Sterren.

Blijkbaar de remake van 301, 302 (1995). Nu heb ik het origineel nooit gezien, maar deze film is wel een rare combinatie van thriller en drama te noemen; waarbij beide maar halfbakken (pun intended) zijn uitgevoerd.

Ondanks een aardige cast met namen als: Heather Graham, Carrie-Anne Moss en Kevin Dillon komt helaas niemand echt overtuigend over m.u.v. Graham dan. Wat een heerlijke rol zet zij me toch neer zeg, dat i.c.m. haar mooie outfits en de manier waarop zij letterlijk geil over eten kan praten. Jep, ik voelde het helemaal.

Beide dames lijden aan een bepaalde dwang, bij Amy is dat haar liefde voor eten en bij Saffron is dit haar anorexia. De manier waarop de buurvrouwen bij elkaar komen is niet al te goed uitgewerkt. Ook de manier waarop er opeens een lesbische spanning tussen beide ontstaat met bijbehorende seksscène, dat kwam ook vanuit het niets uit de lucht vallen.

Overigens is het wel aardig gedaan hoe Amy haar eigen denkbeeldige kookshow presenteert, het kleurgebruik kwam hier goed over. En dan met name hoe de film wordt afgesloten.

Al met al best een matige film waarbij zowel het thriller als het drama aspect niet goed is uitgewerkt, er zijn veel betere films in deze categorie te vinden.

Kleine 2,0 sterren.

"Do you think a human being will ever beat a person at chess?"

Ik had eigenlijk een soort van 'mockumentary' verwacht, nu is het wel een erg wazig geheel geworden.

Ik moet zeggen dat het op zich goed begint met het toernooi en de nerds, maar gaandeweg is de film mij kwijtgeraakt. Het schaaktoernooi zelf stelt eigenlijk niet zoveel voor; de nodige spanning ontbreekt volledig en het eindigt met een anticlimax.

In het tweede deel lijkt Computer Chess meer de surrealistische kant op te willen gaan, door er een diepere laag aan te geven met: wedergeboorte en de existentie van de mens. Deze wending had ik niet echt verwacht en hoefde voor mij eerlijk gezegd niet zo.

Wat wel is gelukt, is de jaren '80 setting. Het lijkt allemaal tot in de details te kloppen. Best knap moet ik zeggen, want ik neem aan dat het budget niet groot is geweest. Wat het helemaal afmaakt is de 4:3 aspect ratio en het flikkeren van het beeld, alsof je daadwerkelijk naar een oude videoband zit te kijken. Ik snap alleen niet waarom er in één scène opeens wordt overgeschakeld naar kleur, ik zag er niet een bepaald doel achter.

Al met al is dit gewoon geen film voor mij. Wees gewaarschuwd als je - net zoals ik - een mockumentary verwacht te zien, want dat is deze film absoluut niet.

2,0 Sterren.

"Hollywood is a place where dreams are made and dreams are broken."

Het heeft me altijd verwonderd wat er schuilgaat achter de verklede superhelden die veelal op Hollywood Boulevard rondstruinen. Deze docu geeft hier een redelijk beeld van.

Op zich kent 'Confessions of a Superhero' een aardig begin waar dit groepje belicht wordt, hiervan is Christopher Dennis die zichzelf verkleed als Superman toch wel de bekendste. De manier waarop zij in hun dagelijks leven foto's maken - en de daarbij behorende strubbelingen - voor fooien wordt prima weergegeven.

Door interviews met familie en vrienden kom je als kijker meer te weten over deze figuren. Het enige probleem is dat deze verhalen niet echt noemenswaardig zijn, alleen het verhaal van Joe McQueen (Hulk) vond ik enigszins interessant. Daarnaast blijft het iets te veel aan de vlakte; de durf ontbreekt bij regisseur Matthew Ogens om dieper in te gaan op bepaalde zaken.

Jammer genoeg zitten er een aantal gescripte momenten in, zoals Maxwell Allen die verkleed als Batman een sessie aangaat met een psycholoog. Zoiets kan je toch niet serieus nemen. Sowieso komt Allen erg gedesillusioneerd over met zijn onwaarheden over zijn martial arts kennis en maffiaverleden.

Al met al een redelijke documentaire om eens gezien te hebben, maar helaas te oppervlakkig. Wel is het interessant om te zien hoe ver Dennis en Allen opgaan in hun obsessie, dit zorgt voor wat pijnlijke situaties.

2,5 Sterren.

"The voice on this tape is coming from an eleven year old girl."

Blijkbaar heeft James Wan een flinke lading geld aangeboden gekregen voor nog een deel in de 'Fast & Furious' franchise, maar dat heeft hij laten schieten voor dit vervolg. Iets wat ik vanzelfsprekend toejuich, omdat hij één van de weinige regisseurs in het genre is die op een consistent niveau presteert.

Van wat ik begrijp is dit deel losjes gebaseerd op de Enfield-zaak; één van de beroemdste cases waar Ed en Lorraine Warren aan hebben gewerkt. Het afgelegen landhuis uit het vorige deel is vervangen voor een rijtjeshuis. Hoewel de locatie niet veel verschil uitmaakt, aangezien Wan dezelfde platgetreden paden bewandelt.

De speelduur is een groot heikel punt, omdat het te lang duurt eer de Warrens op hun plaats van bestemming zijn. Op deze manier word je als kijker heen en weer geslingerd tussen Engeland en Amerika. Hierdoor wordt het hele gebeuren al gauw repetitief, vooral omdat er onnodig veel subplotjes in verwerkt worden.

Desondanks is de vakkundigheid waarmee Wan 'The Conjuring 2' in elkaar heeft gezet onmiskenbaar te noemen. Hij mag dan leunen op vele clichés, maar weet soms toch verrassend uit de hoek te komen. Zo wordt de sfeer over het geheel zorgvuldig behouden, met name door de cameravoering en geluidseffecten. De nieuwe angstaanjagende demon en het sterke spel van Madison Wolfe zijn daarbij mooi meegenomen.

Al met al een aardig vervolg, maar Wan mag onderhand wel eens met iets nieuws komen.

3,0 Sterren.

"There is something horrible happening in my house."

Gisteren in de bios gezien en ondanks dat het allemaal niet echt vernieuwend is heb ik me er toch prima mee vermaakt.

Want eigenlijk is dit een combinatie van Insidious (met zelfs dezelfde hoofdrolspeler in de vorm van Patrick Wilson), Paranormal Activity (paar effecten en de camera) en een vleugje Dead Silence (stukje met de pop). Kortom vele elementen die je in andere films al eerder hebt gezien.

Het verhaaltje zelf deed me niet zoveel en is meer als kapstok bedoelt voor de vele scares die er gaan komen. Wel werkt het concept van een 'haunted house' goed. James Wan lijkt dat als geen ander neer te kunnen zetten. De creepy sfeer ondersteund door een uitstekende score komt goed over, waardoor je als kijker constant in de spanning wordt gehouden. Mede ook door het camerawerk, er zitten een paar gave shots tussen waarbij de camera door het huis zweeft. Hierbij mag ik zeker het degelijke acteerwerk niet vergeten, iedereen speelde overtuigend zijn rol. Van de kinderen tot aan de volwassenen toe, ik was met name erg gecharmeerd van Vera Farmiga.

Helaas blijven de - voornamelijk cliché - scares ietwat achter, maar een paar keer schrok ik echt. De film moet het naar mijn mening meer hebben van de subtiele scares, bijvoorbeeld als er opeens een paar handen uit de klerenkast komen om te klappen. Daarnaast snapte ik de tie-in met Annabelle de pop niet echt, ze hadden hier zoveel meer mee kunnen doen. Het voelde voor mijn onaf aan, zelfs in de eindscène vertikken ze het. Een gemiste kans wat mij betreft.

Al met al toch best een fijne horror om eens gezien te hebben. James Wan gaat op de goede voet verder met zijn films in dit genre, kom maar op met Insidious: Chapter 2 (2013) zou ik zeggen.

3,5 Sterren.

"Congratulations brother."

Normaal gesproken ben ik zo nu en dan wel in voor een 'conspiracy film', maar dit was 'm dan toch net niet.

De eerste helft deed me vrij weinig en het kwam erg gezapig op me over, het kon me eerlijk gezegd niet schelen wat voor ontdekking ze deden. Het helpt ook niet echt dat de twee hoofdrolspelers nogal nietszeggend zijn.

In de tweede helft gaat het dan nog wel redelijk los en het sekte gebeuren deed me een beetje denken aan Kill List (2011). Helaas red dit de film niet, wel is het interessant om meer over de Tarsus club te weten te komen.

Al met al gewoon een niet zo boeiende film, horror moet je al helemaal niet verwachten. Er zijn zoveel betere films in het genre.

2,0 Sterren.

Een zeer gewaagde film moet ik zeggen die in mij toch de interesse wekte om door te blijven kijken. Foster acteert erg overtuigend hierin en het is de hele film maar afwachten wat er gebeurt. Tot ze plots eindelijk met die alien kan praten en dan wordt je wel even achtergelaten met een gevoel van:"What the fuck."

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"What the fuck is wrong with you?"

Leuke discussie hierboven. Anyway, mede door de lage score en de veelal negatieve reviews op IMDb verwachtte ik hier vrij weinig van. Maar ik moet zeggen dat het me is meegevallen. Sowieso is dit een leuke take op het welbekende genre.

Alleen jammer dat de film lijdt onder een teveel aan subplotjes. Zo heb je o.a. iets met: orchideeën, een verslaving, twee exen en waarschijnlijk nog wat andere dingen die ik vergeet. Het leidt iets af van de rode draad. Daarnaast helpt het enigszins ondermaatse acteerwerk niet echt mee, enkel Najarra Townsend doet het voor haar doen aardig.

'Contracted' moet het dan ook meer hebben van de manier waarop de ziekte zich manifesteert bij Samantha. Wat dat betreft is de opbouw sterk te noemen en zelfs onheilspellend; als kijker werd ik steeds verrast door de smerige taferelen waarin de protagonist verzeild raakt. Hierbij helpt de gedegen score om een goede sfeer te creëren.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, zolang je maar niet let op de onlogica.

3,0 Sterren.

"What exactly am I testing for?"

Deze titel was ik eigenlijk uit het oog verloren tot ik 'm vandaag plots op Netflix zag staan. Nu moet ik zeggen dat Contracted (2013) aardig is, maar niet per se een film die een vervolg nodig heeft. Dus ik ging hier enigszins sceptisch in.

Dit vervolg gaat gelijk verder waar deel één ophoudt, alleen volg je als kijker nu Riley; de ex van Samantha die door toedoen van haar nu ook zit opgescheept met de ziekte. Gelukkig richt 'Phase II' zich minder op te verwaarlozen subplotjes en gaat meer in op de ziekte, ondanks dat Riley niet een bijster interessant personage is.

Dezelfde cyclus herhaalt zich en gaat verder vanaf dag vier. Ondertussen weet je wel wat er komen gaat, toch blijft de gang van zaken intrigeren. Hierbij is het verhaal middels een aantal flashbacks goed verweven met het vorige deel. Helaas wordt er qua karakterontwikkeling vrijwel niets gedaan met de bad guy en de protagonist, waardoor je weinig te weten komt.

De film moet het meer hebben van de gore. Er worden ditmaal betere situaties gecreëerd waarin de meest zieke ontwikkelingen plaatsvinden op lichamen. Door de cameravoering zit je er dicht op en mis je niets van de smerigheid die tot in de puntjes is verzorgd. Bovendien lijkt de pacing i.c.m. de pompende score iets sneller te zijn en is er zelfs plaats voor actie die niet uit de toon valt.

Al met al een heerlijk vervolg dat mij in positieve zin erg heeft verrast. Kom maar op met deel drie.

3,5 Sterren.

Ik denk dat sommige mensen deze film gewoon te serieus nemen.

Zelf ik heb er wel van genoten ondanks dat de film soms nogal goedkoop aanvoelde.

Maar de film heeft genoeg leuke eye candy, humor en situaties om het interessant te houden. Met als grootste troef Mark Hengst die een zeer maniakale kok neerzet. Hij is echt perfect gecast hiervoor.

Dat de film maar 85 minuten lang duurt is mooi meegenomen. Gewoon niet teveel nadenken en genieten maar. Kijk vooral ook naar de eindcredits waar je enkele bloopers ziet langskomen.

3,0 Sterren.

Op zich wel een leuke kinderfilm om te zien, maar verder niks bijzonders hier. Als kind vond ik 'm altijd wel lachen om te zien, maar als die nu op tv zou komen zou ik gelijk doorzappen.

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

"How bad is it?"

Met Frank Grillo en Gerard Butler zou je een lekker ongecompliceerde actiefilm verwachten, maar dat pakt helaas anders uit.

Grillo speelt oplichter Teddy die op de vlucht is voor een huurmoordenaar (Butler). Teddy denkt slim te zijn door een agente neer te hoeken en zich te laten arresteren, maar hij is niet de enige die dergelijke trucjes kan uithalen. Zo belanden ze beiden in het lokale politiebureau dat gerund wordt door een stelletje nietsnutten van agenten die niet eens capabel zijn om een lijk op één meter afstand te spotten...

Bij aanvang van de film denk je dat men een gritty flick probeert te maken, maar op den duur neemt 'Copshop' alsmaar absurdere vormen aan. Door de introductie van een personage denk je zelfs in een eigenaardige comedy te zijn beland. Joe Carnahan weet simpelweg niet welke toon er moet worden aangehouden. Niet dat het holle en bovenal oppervlakkige script hem helpt.

Het resultaat is een film die aan elkaar hangt van domme acties en nietszeggende dialogen; hoe stompzinnig kun je het maken? De actie zelf is best oké, maar nogal inwisselbaar. Als kijker is mij niet echt iets memorabel bijgebleven. Daarbij heeft Alexis Louder te weinig charisma om je geboeid te houden, ondanks haar verwoede pogingen.

Al met al een te verwaarlozen actiefilm waar je absoluut niets aan mist.

Kleine 2,5 sterren.

Ik denk dat deze film een beetje probeert voort te borduren op Tucker and Dale vs Evil (2010), zeker ook als Tyler Labine in deze film meedoet.

Helaas is het niet helemaal geslaagd. Labine en Akerman vormen weliswaar een aardig stel, met name de woede uitbarstingen van Labine kwamen goed over. Alleen Daniel Petronijevic en Lucy Punch kwamen me op momenten toch aardig irritant over. Het zal wel aan de rollen liggen die ze spelen.

Verder moet je wel van zwarte humor houden om deze film te kunnen appreciëren, al zitten er hier en daar toch wat gestoorde situaties in. Ik snap overigens niet waarom de film in het midden opeens in een soort misdaadfilmpje verandert, ze hadden het beter bij de zwarte humor kunnen houden. De toon van de film werd hierdoor wel wat minder.

Al met al op zich wel een redelijke film met een interessant gegeven, helaas komt het niet helemaal goed uit de verf.

Kleine 2,5 sterren.

Vermakelijk filmpje moet ik zeggen, weet een goede balans tussen horror en comedy te vinden wat je zelden ziet.
Ongeveer na 50 minuten maken we kennis met de monster die zo uit Wrong Turn had kunnen komen.
Alleen jammer dat Tracy zo snel doodgaat, had graag meer van haar gezien.

Trouwens wel even blijven zitten voor een extra scène na de eindcredits.

3,0 Sterren.

"Counselor, we've got a problem."

Vanochtend met lage verwachtingen in de bios meegepakt, omdat o.a. de berichten hier niet zo positief zijn en de lage score van 34% op RottenTomatoes helpt niet mee. Gelukkig ben ik in positieve zin best verrast.

Qua verhaal moet je goed je aandacht erbij houden, aangezien elk detail ertoe doet en een hint is naar iets anders. Het is dan nogal abstract te noemen, het is lichtelijk te vergelijken met een Michael Clayton (2007). Alleen is de vertelling iets extravaganter op momenten. Tevens moet je rekening houden met de symboliek van bepaalde dingen en hoe dit weer zijn reflectie heeft op de verscheidene personages. Helaas komt het geheel soms iets te onsamenhangend over met personages die vanuit het niets hun intrede maken en zich vervolgens niet meer laten zien. Het blijft voor de kijker af en toe gissen hoe de onderlinge relaties zich verhouden.

De sterrencast bestaande uit o.a.: Michael Fassbender, Brad Pitt en Javier Bardem is geweldig. Stuk voor stuk leveren ze sterk acteerwerk af, de dialogen onderling zijn dan ook een genot om te volgen. Wat dat betreft echt een film voor mij.

Visueel ziet het er prachtig uit. Het contrast dat getoond wordt door aan de ene kant het 'rijkeluisleven' te laten zien en aan de andere kant het grimmige van de onderwereld is knap. Ik had niet verwacht dat bepaalde gewelddadige scènes zo grafisch in beeld werden gebracht. Het is te prijzen dat het zo hard getoond wordt om het realisme beter te benadrukken. Met name de 'bolito scène' was erg nice en Diaz op de voorruit van de Ferrari zal ik nooit meer vergeten.

Al met al zeker de moeite waard om eens gezien te hebben, alleen al om de sterrencast en de fijne dialogen.

3,0 Sterren.

"How long do you guys think the Marvel Universe will last?"

Redelijk debuut van Justin Dec.

Qua gegeven doet de film mij denken aan genregenoten als 'Final Destination' en 'Happy Death Day', maar ook Nederhorror 'App' schiet mij te binnen. Een mix van alles eigenlijk. In deze opzet is een app die voorspelt hoe lang je nog te leven hebt de boosdoener. En zo begint er een race tegen deze dodelijke klok.

Verrassend is de inbreng van enkele komische elementen die kant noch wal raken. Denk hierbij aan een priester met een abnormale fascinatie voor demonen en een onbeschofte telefoonverkoper. Dit soort kleurrijke personages en sommige onzinnige momenten zorgen ervoor dat het geheel voorzien wordt van de nodige luchtigheid.

Niet alles werkt even goed, met name omdat er een aantal geforceerde subplots in zitten die weinig toevoegen; blijkbaar is het tegenwoordig in om seksuele intimidatie in een film te verwerken. Desondanks zit er een prima flow in 'Countdown', hoewel de hoeveelheid aan jump scares iets teruggeschroefd had mogen worden. Het is alleen jammer dat het slot enigszins rommelig wordt gebracht.

Al met al een aardige horror voor tussendoor.

2,5 Sterren.

Afgelopen woensdag in de bios gezien en ik verwachtte er sowieso al niet al te veel van en ik bleek helaas gelijk te hebben. Dit is eigenlijk gewoon een B-film met A-sterren en met een verhaal die niet boeit.

Plus het het had wel wat ingekort mogen worden, duurt gewoon te lang voor zo een film. Visueel zag het er overigens wel mooi uit.

2,0 Sterren.

"Have we become so caught up in our own lives that we don't notice life outside our bubble?"

Een man die een maand lang afhankelijk is van de vrijgevigheid van anderen via Craigslist (de Amerikaanse Marktplaats) is op zich best een interessant gegeven. De regels die hij daarbij voor zichzelf opstelt maken het geheel nog interessanter, deze zijn o.a.: geen geld op zak en geen bekende contacten in zijn nieuwe telefoon.

Wat volgt is een aardige reis door Amerika waarbij Joseph een hoop opmerkelijke mensen ontmoet die bereid zijn om hem te helpen door bijvoorbeeld: onderdak aan te bieden, een ritje, eten enz.

Alleen is het jammer te noemen dat het nergens echt de diepte ingaat, ondanks dat hij een aantal interessante personen ontmoet. Daarnaast heb ik zo mijn twijfels in hoeverre deze docu 'echt' is, bepaalde dingen komen gescript op mij over. Tevens is het met een cameraman makkelijker om ergens binnen te komen. Ik had dan ook graag gezien dat Joseph met een verborgen camera aan de slag ging.

Overigens wel respect voor de cameraman die dit alles heeft vastgelegd. Zelfs toen Joseph lag te slapen bleef hij door filmen en enkele 'on the road shots'.

Al met al best een aardige docu om eens gezien te hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Dikke actiefilm en gelijk ook de beste film die ik van Statham tot op heden heb gezien. Non-stop actie en de humor is ook erg geslaagd. Ik ging echt stuk toen hij en z'n vriendin seks in het openbaar hadden en het stukje in de auto.

Dikke 3,5 sterren.

Nooit gedacht dat dit nog eens de eerste Crank zou kunnen overtreffen, maar ik heb weer met volle teugen kunnen genieten.
Wederom lekker veel over de top actie, humor te grappige dingen zoals: pornosterren die protesteren waarbij ik zelfs bekende gezichten als Ron Jeremy en Jenna Haze zag, weer seks in het openbaar op een paardenrenbaan dat zelfs nog ver doorging enz.

Alleen het laatste halfuur vond ik toch net wat te overdreven, zoals dat je Chelios en die badguy opeens als reuzen zag vechten en zoals al eerder gezegd leek het soms wel erg veel op een videoclip.

Die Bai Ling had trouwens echt weggelaten mogen worden, wat een irritante figuur is dat zeg.

Dikke 3,5 sterren.

"In less than an hour we'll be under water!"

Met Alexandre Aja aan het roer en Sam Raimi als één van de producers had ik wel hoge verwachtingen voor deze titel, maar dit is vrij teleurstellend te noemen.

Te midden van een categorie vijf orkaan probeert een dochter om haar vader te vinden. Eenmaal gevonden in het ouderlijk huis krijgen ze te maken met onwelkom gezelschap in de vorm van alligators, terwijl het huis geleidelijk overstroomt. Dit is nog eens van de regen in de drup geraken.

Op deze wijze wordt er een redelijk kat-en-muisspel gecreëerd tussen de alligators en Haley, die hulp probeert te zoeken. Je zou verwachten dat dit met aardig wat spanning gepaard gaat, maar dit valt nog vies tegen. Daarvoor zien de CGI alligators er te nep uit voor mijn smaak; met het gebruik van praktische effecten was men veel verder gekomen lijkt mij.

Het had denk ik ook veel gescheeld als 'Crawl' niet zo serieus van opzet was. Wat mij betreft mocht Aja meer de campy toon van een 'Piranha 3D' aanhouden. Desondanks kun je als kijker wel genieten van een aantal bloederige scènes die lekker grafisch in beeld worden gebracht. Kaya Scodelario en Barry Pepper doen het bovendien naar behoren als dochter en vader.

Al met al een redelijke horror, maar dit is een film die je zo weer bent vergeten.

2,5 Sterren.