Meningen

Ik kende het verhaal vantevoren en dat haalt misschien een beetje shock-effect weg, want de film kabbelde heel lang maar wat voort. Gere, Allen en de rest van de cast doen hun ding, maar zijn puntje bij paaltje toch alleen maa opvulling, want het is natuurlijk de hond die elke scene steelt. Bijzonder mooie hond en ik geloof gelijk dat dit soort dingen ook echt in het karakter zitten van dat ras. Na het grote keerpunt blijft het nog een tijdje gewoontjes, maar godverdomme, de film pakte me richting het einde een paar keer bij me strot en zo eindigde ik toch(tegen verwachting in trouwens) net als de meesten mensen hier: in tranen. Vooral als de vrouw na 10 jaar de hond ziet zitten op zijn stekkie. Damn, toch niet van steen. Nu even verder janken bij The Green Mile

Toch ietsjes minder dan het eerste deel. De impact was minder, al blijft dit een sterke misdaadfilm. Leuke rol ook van die hitman die Lee inhuurd. Degene die alleen maar om geld geeft.

Ik heb deze film proberen te kijken met in het achterhoofd houdend dat dit een van de eerste in zijn genre was. Dus als er cliches tevoorschijn kwamen waren dat geen cliches, want het werd voor het eerst gebruikt in dit werkje van Carpenter. Dus ik weet niet of het de leeftijd van de film is, maar was niet echt onder de indruk. Ik moet wel even erbij zeggen dat ik veel respect heb voor Carpenter en het personage Michael Myers en dan vooral de dingen die ze voor het genre en de filmwereld hebben gedaan. Ik denk dat het ligt aan het feit dat slashers vaak een snelle snack voor mij zijn. Kan niet echt een film oproepen die echt bovengemiddeld scoort in dit genre. Maar let niet op mij en mijn beoordeling, van mij mag tie gerust in de top 250 komen, puur vanwege de status.

Niet zo'n heel goede film met soms erg hyperactief camerawerk en zenuwachtige soundtrack. Al is het soms wel lekkere achtervolg-muziek. Acteerwerk is niet hoogstaand, al zijn er goede acteurs aan het verhaal gelinkt. Bana klinkt af en toe net als Arnold Schwarzenegger, Ronan is niet echt charismatisch, Blanchett draaft misschien een beetje door in haar rol(kut-personage ook eigenlijk) en de badguys zijn ronduit belachelijk. Er gaat geen dreiging uit van Hollander en zijn hardcore-maten. Je zit te wachten op het moment dat ze (makkelijk) worden uitgeschakeld.

En hij flikt het nog een keer!! Na het mooie Interiors komt weer sterk 'people-drama'. Je kan goed zien dat Allen zijn acteurs fantastisch regisseert en de beelden van NY zijn als vanouds. Sterk spel van alle acteurs, vooral Caine, O'Sullivan en Allen zelf(waarvan ik eerst niet wist dat tie zou meespelen). Goed opletten want ook kleine rolletjes/cameo's van John Turturro, Richard Jenkins, Daniel Stern en Sam Waterston.

Vanavond herzien en daardoor halve * minder. Acteerwerk is onder de maat en de film zit vol met ongeloofwaardige momenten die bij deze tweede kijkbeurt vooral irritatie opwekken.

Deze film kan je vergelijken met een flinke portie Chinees eten. Het gaat er zeer makkelijk in, maar moet er ook weer zeer snel uit. Eentje zonder hoogte- of dieptepunten en een inwisselbaar verhaal, vlakke personages en een niet heel erg dreigende schurk.

Rourke en Johnson zijn wel een vermakelijk duo en Baldwin hoeft eigenlijk niet veel te doen om als badguy te overtuigen. Williams wordt op de DVD wel erg naar boven gepusht, ze zingt alleen een beetje. Verder heeft ze 2 regels tekst, ook Carrere is alleen eye-candy.

Maar dus niet teveel woorden aan vuil maken, vechtscenes zijn aardig en de speelduur perfect.

Ik kan niet echt goed kijken naar goedbedoelde, maar extreem lowbudget filmpjes. Zo ook in dit geval. De acteurs zijn niet eens zo slecht en er zitten een paar geinige stukjes in, je ziet toch het amateurisme. Daar kan ik meestal niet goed mee dealen. Normaal gesproken zeg ik dit nooit, want vind het altijd beetje denigrerend, maar niet moet het even: 2* voor de moeite.

Verdomme, precies waar ik bang voor was. De slechtste uit de reeks . Actie in overvloed, maar mooier dan de scene met de draak wordt het niet. Ik weet dat al het persoonlijke drama in het eerste deel zat, maar dit deel had ook grote porties kunnen gebruiken. Er gaan immers belangrijke personages de pijp uit, maar eigenlijk ook weer niet genoeg personages. Had er meer verwacht.

Voor mij waren de eerste 20 minuten rustige introductie, 50 minuten gewone, bloederige, harde en lichtelijk spannende slasher en 20 minuten achtbaanritje-stijl. Het plot twist op het einde helemaal de rondte in en ik vloog keihard mee. Dit zorgde ervoor dat deze film bovengemiddeld werd, maar hij liet me ook met veel vrgaen achter. Vooral scenes die ik niet kon plaatsen waren talrijk. Gepijpt worden door een afgehakt hoofd? Hoe komt Marie uberhaupt aan die truck? Hoe kwam ze buiten om daarna aan de deur te bellen? Hoe kon ze de achtervolging in zetten op de truck? Was die gele auto haar verbeelding? Net als de hangende zaklamp en het gevecht? Zoals ik al zei, veel vragen. Maar gelukkig lijdt de film er niet veel onder, hoger dan dit had ik sowieso niet gegaan.

Gewaagd, maar op sommige momenten ook heel intrigerend en interessant om te zien. Soderbergh heeft duidelijk zijn stempel op deze bij vlagen spannende spionage-actie/thriller. De hoofdrol wordt wellicht door een vechtsport-expert(MMA) gespeeld, ik vond de gevechten iets minder spectaculair dan de (rauwere en moeizamere) gevechten in Salt. Al heeft het iets dat jongens als Michael Fassbender, Ewan McGregor en Channing Tatum in elkaar worden getrapt door een stoer wijf. De (op papier) spectaculaire topcast valt sowieso eigenlijk beetje tegen, geen van de 'big boys' onderscheidt zich. Ook weinig charisma zit er in mevrouw Carano. Al met al is dit na Contagion weer geen echt overtuigende film van genre-kameleon Soderbergh.

Geen makkie, dit schijnbaar waargebeurde verhaal.

Ik zeg schijnbaar, omdat ik dit ten eerste niet gecheckt heb en ten tweede kan ik er met mijn verstand niet bij dat je als moeder je kind opeist om daarna zijn childhood compleet te verneuken.

Toegegeven, Argento zet een goede rol neer als Courtney Love-lookalike, maar de dingen die ze haar kind aanpraat en aandoet zijn vaak zeer wrang om te aanschouwen. Raar idee ook trouwens, die irritante tweeling uit die DisneyXD-serie in zon film te zien.

Nu hoef je niet perse sympathie met een hoofdpersoon te hebben om een film goed te vinden, maar in dit geval remde het een beetje af, zeker naar het einde toe.

Wat de film wel erg interessant maakte is het aantal bekende acteurs op het hoesje, heb ze allemaal gevonden, zelfs Manson EN Winona Ryder (slechtste kinderpsycholoog......ever) die niet op de credits verscheen.

'Only the best people fight against all obstacles in pursuit of happiness.'

Ai tot nu toe wel Jacksons minste.

Het helpt niet echt dat ik een hekel heb aan Kate Winslet en dat de andere meid, Melanie Lynsky uit Two and a Half Men, ook vreselijk acteert. Haar gezichtsuitdrukkingen irrteerden me meerdere keren.

Het einde maakt wellicht een diepe, diepe indruk, het kan niet verdoezelen dat de rest van de film een zeer ongemakkelijke kijkervaring was. Je kan dat positief bekijken, omdat je voelt dat er iets (verschrikkelijks) gaat gebeuren waarvan je aan het begin al een voorproefje krijgt.

Maar ik bekijk het op een pessimistische manier en zie een film met veel leuke regietrucjes, prima camerawerk, geinige muziekkeuze, Peter Jackson zelf in beeld, mooi vormgegeven fantasiewereld, maar de 2 hoofdrolspeelsters helpen heel het verhaal om zeep in mijn opinie.

Toen ik voor het eerst las dat Holleeder en Erkamps samen 1 personage werden met een fictief laagje eroverheen, had ik al mijn bedenkingen. En helaas heeft dit mij heel de film lang gestoord. Ik hecht veel waarde aan historische, waargebeurde verhalen, zeker als het ook nog eens Nederlandse historie is. Willem Holleeder is zowieso een interessante vent, De Dominee was een zeer goede verfilming van zijn leven. Daarom vind ik het doodzonde dat ik bij elke zin, actie of situatie van Rem mezelf moet afvragen: is dit echt gebeurd? Had Frans echt een meisje waar Rem/Willem/Martin verliefd op werd? Was de vader van Rem/Willem/Martin echt zo mentaal en fysiek toegetakeld? Zaten ze met zijn drieen in Parijs en op St. Maarten? Jammer ook dat veel zaken te snel werden afgeraffeld.

Ja toch wel goede film met een wel heel zwaar onderwerp. Nou jah, zwaar. Het is nog steeds zeer beklemmend en moeilijk om te zien hoe kleurlingen werden behandeld 50 jaar geleden. Ik had ook een flinke periode constant een knoop in mijn maag, mede dankzij het fantastische kreng dat Howard neerzet. Na The Village haar beste optreden vind ik. Sowieso zitten er flink wat pareltjes in de bijna gehele vrouwelijke cast. Davis en Spencer hebben al genoeg veren in de kont gehad(geruchten over Oscar-nominaties), dus prijs hierbij Stone, Howard en Chastain de hemel in. Allen goed gespeeld, vooral Chastain zet een indrukwekkende rol neer(knap als ze er ook nog eens zeer appetijtelijk eruitziet). Niet alleen lof natuurlijk, de film mikt soms te opzichtig op de traanbuizen, al werd ik wel een scene flink getest(Aibileen vertelt over haar zoon). Ik zie wel wat er gebeurt bij The Academy Awards.

Hele fijne film om te kijken, vooral door de acteurs. Caan speelt top, Stormare heeft een geinig rolletje en Farmiga speelt mooi. Jammer dat Reeves een beetje ondergesneeuwd wordt, maar het is te zien dat hij zijn best doet en dat is genoeg voor mij. Het is ook een sfeervolle vertelling met veel lol gemaakt, alleen jammer van het clicherijke einde.

Mooi liefdesdrama dat naar een hoger level wordt getild door de soort van one-manshow van Phoenix. Zet een erg sterke rol neer. Daarnaast is luisteren naar Scarlett Johansson absoluut geen straf.

Speelfilm die kwartiertje te lang duurt en waarin het drama net niet overtuigt. Verhaallijn van Damon is t sterkst, met t jongetje t zwakst.

Ondanks de korte speelduur heb ik deze film toch in 3 keer moeten kijken. En zelfs toen was het niet meer dan beeldvulling tijdens het afwassen, aardappelen schillen en internetten. De film grijpt nu niet bepaald naar de keel en ik heb het allemaal al een keertje beter gezien. Acteerwerk is natuurlijk niveau-waardig, maar het is het gebrek aan spanning waar het aan ontbreekt. Het verhaal is nog niet eens zo slecht niet, maar de uitwerking rammelt aan alle kanten.

Dax Shepard als regisseur, editor, scenarist en hoofdrolspeler, het is duidelijk dat dit zijn project is. En ik moet zeggen: leuk filmpje.

Geinig verhaal, heerlijk tempo, melige soundtrack, dwaze dialogen, vreemde personages en leuke acteurs die ze mogen vertolken. Cooper is zeer leuk, Arnold weer eens in de bios en Bell is altijd leuk om naar te kijken.

Geinig als tussendoortje.

Hayek schreeuwt zichzelf op de voorgrond met meestal haar tieten in het middelpunt van de aandacht en het is per tirade een muntje opgooien of het nu irritant of grappig is.

Helaas voelt het daardoor aan alsof Jackson iets naar de achtergrond verschuift, zijn wisselwerking met Reynolds was toch de drijvende kracht achter de eerste film.

Over laatstgenoemde gesproken, Ryan verdwijnt iets minder naar de achtergrond, het blijft natuurlijk dé bodyguard, maar is toch best vaak aan het miepen en mauwen. En ze zeggen dat Darius Kincaid unkillable is, maar in dit vervolg mag Michael Bryce duidelijk die titel overnemen

Verder allemaal hersenloze humor en ontzettend snelle actie, jammer van de vele speciale effecten als er weer eens een ontploffing in beeld komt.

The Hobbit.......

Ik durf nu pas een reactie te plaatsen, nadat ik dinsdagnacht, donderdagavond en zaterdagmiddag de film in elke mogelijke vorm heb mogen aanschouwen.

Gemengde gevoelens. Laat ik maar eerst beginnen met de reden waarom deze film minimaal 4* verdient.

Natuurlijk vanwege de sets, de herkenbare muziek, de special effects die weer om te smullen zijn (Gollum!! ), maar ook vanwege Martin Freeman, gedeelte van het bekende clubje en de aanwezigheid van legendarische dwergen als Balin en Gloin!!

Dan de reden waarom ik niet hoger ga dan 4*.
Ik weet, The Hobbit is een kinderboek. Dus klagen over een kinderachtig verhaal moet ik misschien niet doen, maar het zit me erg dwars. Ik heb jaren uitgekeken naar de scene met de trollen, maar het wordt wel heel luchtig verteld.
Mensen met wie ik was proberen me dan wijs te maken dat het 1e deel van de LOTR-trilogie ook een luchtig en onbezorgd begin had. Klopt helemaal, maar zodra er gevaar dreigde, was het gelijk ook bloedserieus.
Diezelfde mensen zeggen ook dat datzelfde 1e deel ook een lange, uitgebreide introductie had. Klopt weer helemaal, maar daar hadden de scenes niet zo'n uitgesmeerd gevoel.
Ook is het stuk-ken minder spannend, nooit het gevoel gehad dat er levens in gevaar waren (behalve Thorin die opeens in de bek van een Warg belandt).

Ook de terugkeer van bekende koppen valt soms tegen. Ian Holm(Bilbo) en Ian McKellen(Gandalf) zijn duidelijk ouder geworden en daarom voelt vooral die laatste terugzien een beetje vreemd aan. Held Christopher Lee is nog steeds wel een baas.

Gelukkig zijn er nog geen mensen geweest die hebben gezegd dat ik de films niet moet gaan vergelijken, want die bitchslap ik dan wel ff. Natuurlijk leg je de films naast elkaar!! Vooral als het om een prequel gaat van je favoriete film allertijden!

Dus: The Hobbit is langdradiger, minder spannend, kinderachtiger, minder meeslepend en doet soms onsamenhangend aan, maar minder dan 4* kan ik gewoon niet geven. Dan zou ik mijn ziel verkopen.

Wat een rollercoaster-ride. Een lang adrenalineshot gewoon. Degelijk acteerwerk, maar het verhaal vol met plottwisten is toch het grootste onderdeel. Zeer vermakelijk, al vind ik dat Noors wel een apart taaltje zeg. Dacht dat ik Fries hoorde aan het begin

Deze film heeft het toch net niet. Het idee is op zich leuk en zeker in het begin is het zeer spannend, maar als je eenmaal alles gezien heb weet je het wel. De angsten van de hoofdpersonen zijn ook een beetje achterhaald. Ook de acteerprestaties vallen tegen.

Heb de laatste maanden zoveel Woody Allen-films gezien dat het oordeel 'typisch Woody Allen' elke keer terugkomt in mijn beoordeling. Klopt, het is een van de meest typerende en makkelijkst te herkennen regisseurs van Amerika, maar toch zou ik wat uitgebreider kunnen praten over zijn films. Dit was wederom een makkelijke film om te kijken, al was Woody in deze prent ietsjes irritanter dan gewoonlijk. Maar ook vaak grappig.

'Whatever you're thinking, re-think it.'

Geschreven en geproduceerd door Mr. Stallone himself, dat wist ik nog niet.

Maar goed. Typische Statham-film, het is onderhand een genre. Bijna nooit stellen ze teleur en wederom is er een hoog wegkijk-gehalte. Niet dat de bijrollen echt uitmaken in een Statham, maar heb genoten van de kleine rolletjes van Grillo en Brown en ook Franco en Bosworth waren acceptabel. Van Winona Ryder heb ik nooit echt kunnen genieten.

Niet echt een denderende film. Het gegeven is interessant, maar aan de andere kant ook een beetje een platgewandeld pad. Wat het nog een tikkeltje erger maakt is het feit dat de acteurs niet echt van het scherm spatten. Rahim, subliem in Une Prophete, heeft geen enkele uitstraling en dat geldt voor de meeste in de cast. Ook had ik moeite om de aandacht erbij te houden, het werdt soms een beetje saai. Maar zoals altijd zeg ik: bedankt voor het geschiedenislesje.

De makers van deze film hebben het slim aangepakt, je neemt gewoon 3 komedianten met verschillende, maar typische stijlen, wat gevestigde acteurs in belangrijke bijrollen en een origineel verhaal en voila, je hebt een leuke komedie.

Bateman(gereserveerd, verstandig en droog), Sudeikis(oversekste womanizer met slechte grappen) en Day(klunzig, luidruchtig en niet al te slim) zijn een leuk trio, al steelt laatstgenoemde de meeste scenes. Aniston heeft een lekker gewaagde rol, Spacey blijft beetje op oppervlakte, Farrell krijgt niet genoeg materiaal en Foxx is grappig als Motherfucker Jones.

Niet heel bijzonder. Sterker nog, het einde van de film laat de beoordeling flink omhoogschieten. Acteerwerk is aardig en het camerawerk waar ik voor gewaarschuwd was, werd maar 1 scene echt storend.

Na deze 2e herziening kan ik niet anders dan mijn score te verhogen naar 4*. Als ik nu nog steeds moet lachen om de hilarische montage, droge humor, oversentimenteel drama en aangezette cliches dan is dat gewoon een teken. Na Shaun en Scott Pilgrim dus 3e film van Edgar Wright(en natuurlijk 2e van Pegg en Frost ) die 4* krijgt. Superfilmpje