Meningen

Je zou denk ik heel wat meer kwijt kunnen in vier maal... wat is het 40 minuten? Bij elkaar zou dat voor een ruime avondvullende bios ervaring moeten kunnen zorgen, waarin je genoeg karakterisatie en gelaagdheid kwijt kan. Nu bleef het beperkt tot opeenvolgende scenes met mensen die wat tegen elkaar zeiden. De reden van conflict of verwijdering was ver te zoeken. Wat betekende dat Schuurmans met wat schmieren en jennen het enfant terrible moest gestalte geven. Een geforceerd slot met het naar boven halen van kampbeelden, waarmee de regisseur a.h.w. zei: alles is rond, terug bij af, de pater famlias is ermee uit de doeken gedaan. Clemens vond ik (ook hier) een revelatie. Die man is kameleontisch; heb genoten van dat kraakje in de stem. Sommigen zullen het dicht tegen Koefnoen vinden leunen... ik niet.

Zoveel Oscars gewonnen? Zegt alles dan over het filmaanbod. Het is in wezen (letterlijk) een road movie met een graatmager verhaal. Meer één lange achtervolging om de achtervolging. Een soort Costner's Waterworld in de woestijn. Wel zeer knappe achtervolgingsacrobatiek. Kon me niet echt boeien. Ook omdat niemand er op lijkt te komen gewoon de vaak zeer overmaatse banden kapot te schieten om iemand tot stoppen te dwingen. Ben overgeschakeld naar een prima, leerzame docu op NatGeo. Geen rating dus omdat ik de film niet heb afgekeken. Maar een 2 tot 2,5* zou het ongeveer worden. Eerste twee Mad Max films zijn beter.

Wat een verzameling cliché's. In het genre "bullebak terroriseert/bullebakken terroriseren gehucht" zijn Open Range (met Costner als getroubleerde, voormalige gun slinger nu cowboy) en Pale Rider (Eastwood als mystieke wreker) aanraders. Kon geen touw vastknopen aan bullebak Peter Sarsgaard's betoog in het kerkie. Sommigen zullen opmerken dat dit een mooi teken was van het arbitraire van een gestoorde geest, ik vond het narratieve armoe. 'Kapitalisme' als begrip (als isme) zou pas ingang vinden in de 20ste eeuw (niet vlak na de Amerikaanse Burgeroorlog). Laat staan om er een betoog aan vast te knopen i.c.m. religie. Das Kapital van Marx verscheen in 1867. Vooruit, kleine dingen.

Over terugblikken, coincidenties, inzicht wat we geworden zijn, spijt over mishaps, en dat met de begeleidende muziek van Aimee Mann... en dan in extenso uitgesponnen dat het voor de acteurs een regelrechte tour de force moet zijn geweest. Voor de in huilie-huilie films gespecaliseerde Julianne Moore niet echt een uitstap natuurlijk. Voor de tegendraads gecaste Tom Cruise des te meer. Maakte indertijd in de bios grote indruk vooral op de manier dat het verhaal met docu intermezzos werd gebracht. Nu wat minder, half sterretje er vanaf. Curieus: Jason Robards zegt op z'n sterfbed dat ie 65 is... maar hij ziet er wel uit als 90. Regisseur Anderson was er indertijd behoorlijk in z'n nopjes over, maar heeft de film later ook wel wat erg lang genoemd.

Zoals verwacht, kon me totaal niet boeien. Eye candy (Vikander) biedt niet genoeg om gekluisterd te blijven. Lijkt een sloppy routineklus voor ambachtsman Ritchie. Lekker overgeschakeld naar de docu serie over Amerikaanse submarines op NatGeo. Spannend en leerzaam.

Puik verhaal, goed opgebouwd - wat wil je nog meer? In het echt kwam er geen Duitse spion aan te pas die ging backtracken of het wel écht was. Waarom niet? Lees wikipedia. De Britten hadden het inlichtingen netwerk van de Duitsers in de UK goed in de smiezen. Maar dat zoiets had kunnen gebeuren, vond de scenarist (die in 1956 een BAFTA ervoor ontving) mooi aan de spanning bijdragen. Hoofdrolspeler Clifton Webb was al ver in de 60 in de film (niet te zien overigens). Kwam zo Brits over als maar kon; in werkelijkheid was hij Amerikaan van geboorte.

Ik zie 'm nou voor de tweede keer... Zou eigenlijk primetime vertoond moeten worden in de VS. Ik wist niet dat één Minuteman (waarvan er duizenden in silo's zaten) de vernietigingskracht heeft van ruim anderhalf keer dat van alle bommen die in WO2 zijn gebruikt. Overigens zou de Sovjet Unie in 1983 dan bijna raketten hebben gelanceerd als gevolg van wederom valse detectie!! Zoals toen net weken eerder een Koreaans passagiersvliegtuig 's nachts uit de lucht was geschoten omdat de Russen dachten met een spionagetoestel te maken te hebben. De lijn kan worden doorgetrokken naar wat gebeurd is met MH17. Petrov is nog geen jaar geleden overleden. In 1983 kwam ook de film WarGames uit. Toeval? WarGames for real: How one 1983 exercise nearly triggered WWIII | Ars Technica - arstechnica.com

Nog ff twee quootjes uit de docu/film. Zegt een Amerikaanse wapenhandelaar bij wie Petrov ff lekker met wapens mocht schieten: "one day there will be no more war, then you can come shoot here". Petrov: "de beste manier om je vijand te vernietigen is... om er vriend mee te worden".

Hoeveel ellende of tegenslag kan iemand verdragen? Zeker als die gebaseerd is op een (sorry hoor) enorme stommiteit. Het onnadachtzame dat ie uitstraalt voor DE gebeurtenis gaat over een voor de meeste mensen denk ik peilloos verdriet. Michelle Williams was groots ondanks de veel minder grote rol in de film. Goed om ook Matthew Broderick te zien. Gut, wat straalt de eenzaamheid af van de huizen waar het allemaal afspeelt. Dikke 3*. Maar geen must see. Affleck kon gewoon doen waar ie altijd al goed in was: veel overpeinzend en beschouwend acteren.

Thriller zoals ze niet meer gemaakt worden vanwege de ADHD generatie, gewend aan grote stappen, snel thuis, die bediend moet worden in de bios. Lees de zeurcommentaren hiervoor maar. Geschreven door de grote scenarist William Goldman die zowel de novel schreef als de aanpassing voor de film. Misschien wel de grootste van alle paranoia thrillers uit de 70er jaren: The Parallax View, All The President's Men, Three Days Of The Condor. Film neemt de tijd om het verhaal te ontvouwen; refereert aan de smerige relatie die de Amerikaanse regering onderhield met ex-Nazis na WO2. Je ziet hier zoveel filmische thriller elementen die latere films en regisseurs gejat hebben. Ik herkende David Finchers The Game en Peter Weirs Witness bijv. Overigens was Hoffman al bijna 40 toen die voor de film als Columbia University student moest doorgaan. William Devane was geweldig als gluiperd. Speciale vermelding voor Laurence Olivier die de Nazi speelde, en hoe. Een jaar later zou hij exact het tegenovergestelde vertolken (ook meesterlijk) als Nazi jager in The Boys From Brazil. Goldman is ook scenarist van All The President's Men en Butch Cassidy & The Sundance Kid.

Goeie film. Met voelbare 3D karakters, incl. de kleinere. Alleen al dat weekdier van een vader, met wie Lisa (die door Anna Paquin als een levensechte sometimes bitchy puber wordt neergezet) over de telefoon praat, en de moeder die alleen maar in haar roleplay (op toneel) geinteresseerd lijkt. Het verhaal betrekt je bij vragen als wat is waarheid, is mijn visie/leed meer valide dan die van jou, de roep om aandacht (begrijpen we elkaar wel?) en het arbitraire van het (nood)lot. Voor de goede verstaander, als je van dit soort impliciete levensvragen nog niet bewust was in de film, wordt het dat wel door wat de leraren op Lisa's school als lesstof brengen. Denk aan de politieke discussies op school, en die met de nieuwe vriend van Lisa's moeder. Matt Damon speelt de jeugdige, provinciale leraar wiskunde die probeert het goede te doen maar verleid wordt door de voor haar leeftijd door de wol geverfde Lisa (die aandacht en genegenheid verwart met sex). En Matthew Broderick behandelt een keer Shakespeare en daarmee de wispelturigheid van de goden (lot) en het hieraan overgeleverd zijn van mensen. Lisa hamert op waarheidsvinding rondom het 'ongeluk', omdat daarmee recht wordt gezet (erkenning van haar eigen betrokkenheid) wat krom was alleen maar omdat het haar en de buschauffeur in eerste instantie het beste uitkwam. Wrang natuurlijk hoe de 'settlement' na dreigement met een proces tegen de busmaatschappij ingevuld wordt, als een anticlimax. Geen kritiek op de editing an sich; het evidente knip en plakwerk laat de keuze zien die moest worden gemaakt uit de ruim voorradige powerful stuff. Je kan bijv. bevroeden dat de buschauffeur (Ruffalo) er bekaaid van af kwam. Nogmaals, goeie rollen allemaal incl. de vriend van Lisa's moeder door de Franse acteur Jean Reno. Overigens, de naam Margaret komt niet voor in de rolbezetting, wel in een veelbetekenend gedicht tijdens literatuur class.

Goeie film, ik heb 'm iets opgewaardeerd. Als je 'm nix aanvindt, trek je je klaarblijkelijk ook niks aan van hoe de financiele crisis in elkaar stak/steekt. Kevin Spacey goed, zoals vanouds. Jeremy Irons steelt als CEO Tuld de show evenwel. Sterke gelijkenis met CEO Fuld (ook de naam) van Lehman Brothers, waarvan bekend was dat ie zo'n 90-100 miljoen jaarlijks toucheerde. Enige zwakke punt is de huilpartij op het toilet van de jonge medewerker. Reken maar dat zulke knappe koppen de hele business van verhandelen van financiele producten met de nodige scepsis en cynisme zullen benaderen. Ook toen al. Het is wat Gordon Gekko zei: tis een zero-sum game, someone loses, someone wins. De verhandelaars alleen niet. Sterker, van Goldman Sachs was bekend dat het van twee walletjes at. Rommelhypotheken als security bonds verkopen... en speculeren op hun waardeverlies op de langere termijn.

Twee keer gezien, steeds genoten. Origineel om het verhaal als zodanig te 'formatten' (met moderne elementen). Maakt dat de gevoelens van bijv. verveling en blaséheid veel universeler overkomen, en niet worden gepercipieerd als iets van de higher class in een ver verleden. Iedere keer valt me op hoe goed Kirsten Dunst is in haar rollen. Kleine gebaren, intonaties, oogopslag, uitdrukking.

Leuke film, vooral vanwege het gevoel van realisme (3D) dat gegeven wordt en het spel van Matt Damon. Voorspelbaar verloop. Je kunt zien dat de regisseur en de scenarist een en ander moesten invoegen om het dramaturgisch interessant te houden... nadat ze er voor hadden gekozen om Damon niet een existentiële "Home Left Alone" near-collapse mee te geven. Ga ff voor jezelf na hoe jij je zou voelen. Kon me daarom ook geen betere feel-good promotie voor de NASA voorstellen dan deze film. Wel wat technische foutjes, waar mensen die meer thuis zijn in space travel zich aan zouden kunnen storen. 2,5 uur is wel wat lang.

Goeie performances, maar op de één of andere manier leefde het niet voor mij. ik dommelde regelmatig weg. Misschien omdat ik de interessantere geschiedenis van L.Ron Hubbard goed ken. Vorige week nog een Paul Haggis docu op TV. Minste van alle P.Th. Anderson films.

Petje af voor Statham dat ie z'n eigen stunts doet, waarbij hij niet onderdoet voor Tom Cruise. Ik kreeg gewoon het zweet in m'n handen bij het zien dat ie aan de onderzijde van een overhangend zwembad hing. Verhaal bevat veelste veel gevechtsacties waardoor juist de spanning ervan afging. Je moet spanning wel eerst opbouwen voordat de kijker op het puntje van de stoel gaat zitten. Lullo verhaal met teveel cliché's. Statham verdient beter, want acteren kan ie.

Ik lag in het ziekenhuis toen ik 'm zag... in m'n eigen kamertje met TV omdat op de grote kamer de oudjes met hun nachtmerries en "Zuster!" geroep me uit m'n helingbrengende slaap hielden. Ik heb me bescheurd om deze film. En oh-oh-oh, wat is De Niro toch vreeeselijk grappig als grumpy CIA operative in ruste. Hij en Pacino worden als de grote acteurs van hun generatie gezien. Nou, ik heb de laatste nooit op een grappige rol kunnen betrappen. Geeft aan wat een grote kunstenaar De Niro is. Die scene alleen al dat ie een gedicht voordraagt. Stiller is de bijna perfecte a.s. schoonzoon die niet lekker spoort met wat vader De Niro het liefst zag voor z'n dochter. Alles goed aan deze film. Hollywood meende de formule te moeten uitmelken. Vervolg 2 vond ik al ernstig zo-zo. Ik heb me aan nr. 3 niet meer gewaagd.

25 meter? Op de kekke plaatjes lijkt het wel 50 meter. Vermakelijke film vooral omdat het juist vol zit met clichémomenten uit andere films. En dat bruggetje om Statham toch het water n te sturen, erg gezocht. Maar ja, anders heeft The Meg niet zijn bros-bros-bros gelegenheid. De Chinese een heeele mooie meid, maar kan voor geen meter acteren.

Een film over m.i. de onafwendbaarheid van ons lot en wel of niet acceptatie (als mensen denken we overal invloed op te kunnen hebben). Ongetwijfeld meer interpretaties en metaforen mogelijk. Eerste deel gaat over samenzijn ter gelegenheid van een huwelijkse verbintenis tegen heug en meug met als focal point bruid Justine (een fantastisch acterende Kirsten Dunst) die aan depressiviteit lijdt. Tweede deel gaat over hoe met name Justine's zus Claire (Charlotte Gainsbourg) omgaat met het besef van een gedoemde aarde vanwege het naderen van planeet Melancholia. Claire hecht aan rituelen en aan samenzijn, Justine leeft op bij de wetenschap dat de aarde reddeloos is... als een verlossing van het kwade. Prachtige Arnold Böcklin still als Justine zich naakt in het maanlicht drapeert. Toeval? Wagner (het steeds terugkomende themaatje uit Tristan & Isolde) en Böcklin waren favorieten van Hitler, die nog steeds als iets noodlottigs afgeschilderd wordt wat de mensheid is overkomen. Een terloopse verwijzing naar wellicht onze grootste erfzonde - het laten gebeuren van de vernietiging van een volk? Zou natuurlijk wel uitkomen, even arbitrair uit het leven gerukt worden. Geeft betekenis. Resteert iets van een gedeeld leed? Nee. Geboren worden doe je alleen, sterven ook. Dat individuele proces gebeurt hier alleen en masse en gelijktijdig.

Kan me zo voorstellen dat menig chef zich verkneukeld zal hebben bij het zien van deze film. Was ook een onverwacht genoegen tussen al die 'been there done that' kerstmis movies die we voorgeschoteld krijgen. Voelde een beetje onevenwichtig aan het verhaal, alsof er meer inzat, maar sfeer en acteerspel waren top notch, met name Fiennes was lekker op dreef. Ik las net dat Emma Stone oorspronkelijk gecast was voor de vrouwelijke hoofdrol... en laat ik nou denken dat die (veel) meer uit de rol had kunnen peuren.

Misschien wel Michael Mann's slechtste film. Aardige acteur hoor die Farrell, maar met dat snorretje en matje is het meer een street punk dan een serieuze agent. En mist zeker het charisma van Don Johnson.

Vond de dvd in de ramsj bak. Gekeken. Jeez Louise, wat een slechte film. In de zin van een puberaal onzin scenario en premisse. Wel aardig waren de ronkende Panoz GTR's als Leader cars, en dat de acteurs duidelijk gekozen waren op hun eveneens houterige stripkarakter voorkomen. De Engelse nasynchronisatie zette de 2D nog wat vetter aan. Dit is een film waar je zo doorheen kan skippen naar de highlights en prima doorhebben waar het over gaat. Zou als schoolvoorbeeld kunnen dienen op menige filmacademie hoe je een film vooral niet moet maken. Stripverhalen laten zich maar moeilijk overbrengen naar de silver screen. Het is een medium op zich. Ook Kuifje van Spielberg vond ik in wezen niks. Als je een racefilm wilt zien, draai Le Mans met Steve McQueen. Overigens... als er een paar stripverhalen zijn die zich wél goed lenen voor verfilming (afgezien ff van de characters), omdat ze praktisch storyboards zijn, dan is het... (tromgeroffel)... Buck Danny. Met name "NC-22654 antwoordt niet meer". En Blake & Mortimer, met name "Het Gele Teken".

Hmm, weinig commentaar van mensen hier op de film. Voor degenen die geinteresseerd zijn in scenarioschrijven, dit is 1 van de weinige voorbeelden van een 'flawless script' , dat wil zeggen dat er geen beroep wordt gedaan op de 'suspension of disbelief'.

Simpeler gezegd: het is een goed geschreven en aanneemlijk verhaal waarbij alle kanten zijn dichtgetimmerd. Het vergt alle creativiteit van Walsh (De Niro) om het verhaal tot een goed einde te brengen. Ik heb me indertijd in de bios gek gelachen om de dialogen tussen De Niro en Grodin.

Vannacht laat op de BBC na dat fantastische David Bowie concert dat hij gaf in Glastonbury in 2000. Curieus hoge waardering op Rotten Tomatoes. Een goed voorbeeld van dat mensen die van (dit soort) SF houden, behoorlijk bediend worden en navenant hun waardering uitspreken. Het is een beetje een verhaal zonder veel spanning waarbij de mensen door de motions gaan, en als finale (waar alleen Amerikanen patent op lijken te hebben) "oeh en ah, er is meer that meets the eye". Doet denken aan wat de op zich prima film The Abyss zo'n knoeperd van een afknapper bezorgde. Goed acteerwerk toch, dat een magere 3* rechtvaardigt. Is niet uit de kosten gekomen.

Indrukwekkend... en depressing. Jolie laat zien dat ze heel naturel kan spelen. Wij lopen ons hier druk te maken (terecht) over de stand van de democratie... in landen als Pakistan ben je je leven niet eens zeker, en is het maar de vraag of het ooit beter wordt. Denk het niet.

Past in de categorie "Hell, what were they thinking" toen ze de film gingen bedenken. Vooral tegen het eind aan. Verspild talent, acteurs zowel als nota bene de regisseur.

Cruise is een goeie acteur... Maar in z'n persoonlijk MI franchise vind ik hem eerder bespottelijk. Deze eerste ging nog enigszins, de daaropvolgende vond ik dramatisch matig tot slecht. Hoop gedoe, gestunt, fake drama en vooral interessantdoenerij. Gloeilamp in scherven uitstrooien over de vloer om insluipers voor te kunnen zijn. Pleaszze. En dan dat ultradunne motiveringssausje van Jim voor zijn ..... (spoiler). Nou nee, de hele MI serie is not my cuppa tea.

Cruise scoort natuutlijk mega met deze franchise, maar mij kunnen alle M:I verhalen (waarbij meestal het lot van de mensheid "gaaaaaap" op het spel staat) niet echt bekoren. Lof vanwege de stunts, maar echt spannend wil het met alle gekunstelde plotwendingen nooit worden. Krappe 3 ster.

Onzin on steroids. Hangt samen van de ene onzinnige premisse na de andere. Spanning zit 'm in de geloofwaardigheid van een verhaal, niet in de vele stunts waarvan je al weet dat circus acrobaat Hunt zich er uit redt. Alleen al omdat er nog wel een deel 6 en 7 zullen aankomen. Geldt eigenlijk voor alle afleveringen. Ben daarom ook verre van een fan van de serie. Anderhalf tot twee ster.

Oh mijn hemeltje, wat een toestanden, scenes en plotwendingen (waarvan je je afvraagt of de spelers het wel begrijpen) aan elkaar gelijmd met wat uitleg en rationalisaties. Wat onverwachte momenten door het bespottelijke gebruik van maskers. Daarmee maak je nog geen puntje-van-je-stoel suspense. Het blijven zgn. geheime agent verhaaltjes voor een ongeletterde generatie. Waarbij het om de pose gaat en de gevechten. Infantiel. Not my cuppa tea dus. Wel respect voor het vele stuntwerk van Cruise. Magere 2,5*.

Sommige films worden beter na weer eens bekijken... en sommige slechte films worden eigenlijk alleen maar slechter. Wellicht één van de slechtste films ever, is MI2. Al die ijdeltuiterij zoals de (zoooo stupide) gechoreografeerde dans van de Audi TT en de Porsche 911, idem dito in die van de motorfietsen aan het eind van de film en in de vechtscenes, en dan al die opgepompte dramatiek met bijpassende oosterse muziek. Idem de momenten die bedoeld zijn om wat verrassingseffect te creëren als iemand weer eens niet was wat ie leek te zijn als er een masker afging. Tenenkrommend. En dat terwijl Cruise een goeie acteur is (voor Born On the 4th Of July has ie wat mij betreft een Oscar moeten krijgen). What a waste of talent. In wezen zijn MI3 en MI4 niet veel beter, en is alleen MI1 nog enigzins pruimen. Cruise zou er goed aan doen eerst eens aan een goed doortimmerd scenario te laten werken. Nu is het verhaal ondergeschikt gemaakt aan de actie scenes die het voor het publiek interessant moeten maken.