Meningen

Gisteravond op TV gezien. Kweenie hoor, die films van Kathryn Bigelow (denk ook aan The Hurt Locker), ze wordt overladen met filmprijzen en de nodige Oscars, maar ik denk dat het meer te maken heeft met dat ze een open zenuw raakt in de Amerikaanse samenleving. Het strijd leveren in landen waar ze totaal geen gevoel krijgen tegen wie de VS nu eigenlijk vecht. De Taliban (grotendeels de oude Muhadien) was een bondgenoot in de strijd tegen de Russische bezetting in Afghanistan (onderwerp van de prima film Charlie Wilson's War), en nu een geduchte vijand. Pakistan is in naam een bondgenoot in de War On Terror, maar veel Pakistani haten de VS, en werken ze tegen (nu o.m. thema in de TV serie Homeland). Bigelow is een vaardige regisseur die niet onderdoet voor haar beste mannelijke collega's, daar niet van. In een paar dingen zou je zelfs een female touch kunnen zien, wat overigens zeer welkom is. Bijv. de uitgewisselde blikken en de interactie tussen de CIA agente en de vrouwelijke station chief. Plus dat de mannen als cardboard characters zijn uitgewerkt. Goeie films, de beide films van Bigelow die gewijd zijn aan de oorlogen in het M.Oosten, maar niet Oscar material.

Bradshaw heeft niet ongelijk. Maar bij Verhoeven kun je er nooit precies de vinger op leggen. Suspense als de resulante van een zorgvuldig opgebouwd verhaal, is bij hem altijd ver te zoeken. Verhoeven heeft het altijd moeten hebben van een opeenvolging van schokkende dan wel nog meer schokkende momenten, daarbij inbegrepen een teveel aan onfunctioneel en banaal bloot. Het script doet kunstmatig aan, en (diens vaste scenarist) Soeteman is nooit een held geweest in subtiliteit en ambivalentie. Overigens geeft diezelfde Bradshaw Verhoevens film 'Elle' wel de volle mep van 5*. Ook overdreven.