menu

Hier kun je zien welke berichten sinterklaas als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

3,5
The A-team ken ik eigenlijk alleen maar wegens The A-Beam. En natuurlijk heb ik ook zo nu en dan wat op tv gezien bij anderen en het zag er toen wel erg goedkoop en rommelig uit. Met de film word er juist weer een heel blockbuster gemaakt, en ik moet zeggen. Zo slecht is de film nog niet. Het verhaal is natuurlijk aan de dunne kant, maar de best goede acteurs (waaronder Liam Neeson en Jessica Biel en ook die rol van Baracus, waarvan je ook eerst zou denken dat dat Ice Cube is) en ook de mooie locaties en de actiescenes zorgen weer voor wat variatie.

Voor de rest is de film natuurlijk een aaneenschakeling van missies doen, Beetje vechten, beetje schieten etc en het leukste was natuurlijk dat op het moment dat de missies uitgevoerd werden dat er tussen die scenes door nog wat flashbacks vertoond werden van de voorbereiding van de missie. En natuurlijk mag de humor ook niet ontbreken.

Zit trouwens ook nog een foutje in de film. Die scene die zich afspeeld op het station van Frankfurt. En die station krijg je dan in vogelvlucht te zien. Maar je ziet duidelijk dat dat de station van Keulen is.

Maar verder staat de film The A-team vermaak zeker niet in de weg hoor.

3,5*

A.C.A.B.: All Cops Are Bastards (2012)

4,0
geplaatst:
Gaaf.

Italiaanse films zijn naar mijn ervaring vaak erg braaf en intellectueel in elkaar gezet, maar A.C.A.B. geeft daar een andere draai aan. De titel is afgeleid van een welbekende slogan, en blijkbaar wil het daardoor hip lijken. Of toch een statement zetten?

We volgen drie oudere politieveteranen die, naast hun zware werk als riotcop, kampen met hun privésituaties; van scheidingen, tot ruzie's tot zelfdestructie. Tijdens hun werk staan ze vaak met de gummistok klaar om wat tuig en schorem een paar goede tikken te geven. Vaak zou je de term police brutality hier wel boven tafel kunnen halen. Alles komt voorbij: voetbalhooligangs, vluchtelingen, skinheads, zigeuners, bedelaars... Nergens deinzen ze voor terug. Volgens mij is dit de nadruk op het feit dat "alle agenten klootzakken (of kontgaten) zijn". Dan moeten ze ook nog een groentje tot zich opnemen; Cobra... zelf een neo-nazi, die tussen wal en schip ligt met zijn fascistenclub en het politiekorps.

En hoe brutaal en vaak buiten de wet deze heren te werk gaan, ze komen overal mee weg. Dat stukje waarbij een van die agenten wordt vrijgesproken; waarna hij vervolgens met zijn collega's "Police on my Back" gaat zingen is de uitschieter. En ja, vaak nemen de heren hun privéproblemen mee naar hun werk... wat ook regelmatig de manier van optreden bepaald.

Verder ook indrukwekkende beelden van de groezelige plekken in Rome. Nee, niet de toeristische trekpleisters. Het einde vond ik nou, in tegenstelling met een post van hierboven, wel subtiel.

Prima debuut en inderdaad bijna een docu.

4,0*

Aanmodderfakker (2014)

4,0
Had een beetje dingetjes aan mijn hoofd.

In een maatschappij waar mensen eerder naar het getal kijken dan naar de persoonlijkheid zijn dit soort verhalen wel eens nodig... En waarom in dit geval? We volgen de 32 jarige Thijs... een student (althans, dat wordt gezegd) die ergens is vast blijven haken en eigenlijk zijn hele leven in de adolescentie is blijven hangen. Hij wordt nog altijd financieel en met bakjes eten bijgestaan door zijn moeder, doet nog zijn best om een combinatie te vinden tussen kluizenaar en king in de kroeg en heeft zijn ladekast vol liggen met ongeopende blauwe brieven. Daarnaast zou ik het ook echt geen lachebekje kunnen noemen. Dan ontmoet hij de 16 jarige Lisa, die de zaakjes toch wel veel beter op een rij heeft dan de "volwassen" Thijs. Zijn leven zal hierdoor voorgoed veranderen...

Aanmodderfokker bleef me elke seconde boeien. Het pijnlijke cynisme van Thijs, zijn zowel gewenste als ongewenste routines (die toetsenbord) en zijn leugentjes voor eigen bestwil (Ketting lag eraf). Om over zijn relatie met zijn ouders maar te zwijgen. Ook zijn jobbie in de Mediamarkt wordt typisch neergezet.

Erg fijne film.

4,0*

Aanslag, De (1986)

Alternatieve titel: The Assault

5,0
Erg boeiende oorlogs/tijdlijn-film. Ik heb het boek niet gelezen maar de film was in ieder geval wel mooi en uitgebreid verteld. Het begint allemaal in de oorlog met de jonge Anton Steenwijk dat ook een van de mooiste delen van de film is. De familie van Steenwijk die erin geluist is doordat er een doodgeschoten soldaat voor hun deur word geplaatst en Anton de enige overlevende is van de moordpartij van de Razia's. Daarna gaan we door met het verdere leven van Steenwijk, dat ieterugkeert naar Haarlem en Amsterdam en verder graaft in zijn verleden dat ook word verteld in een mooie tijdlijn en de ware gebeurtenissen eromheen. bv Die opstanden in Amsterdam enz. Decors zijn ook erg mooi en realistisch bij de tijd. Ook vond ik de bijrol van Monique van de Ven ook fantastisch. (vooral die scene in de cel). En Derek de Lint deed het ook erg goed als de volwassen Anton Steenwijk. Opzich zou er voor de sensatie-liefhebbers niks leuks aan zijn. Maar de film opzich is gewoon al interesant en sfeervol en boeiend. En ondanks ik het boek niet gelezen heb vond ik de film wel een meesterlijke resultaat.

5,0*

ABCs of Death 2 (2014)

Alternatieve titel: The ABCs of Death 2

4,5
Wat mij betreft mogen ze gewoon doorgaan met uitmelken van deze opzet, want ondertussen zullen er nog wel tig regisseurs iets te vertellen hebben in 5 minuten tijd, waarbij ik ook hoop dat ze een goede Nederlandse regisseur (Zoiets als Alex van Warmerdam of Guido van Driel) of Takeshi Miike zullen uitkiezen. Deel 2 van ABCs was ook weer een erg sterke, humoristische, schokkende, fascinerende en onderhuidse zeséntwintigluik die je elke keer weer van emotie deed switchen. Ook ligt het maatschappelijke randje er bij veel filmpjes ook dik bovenop.

We gaan de A tot Z maar weer eens na;

A: Simpel filmpje maar wel lekker zwart-komisch en een beetje de waarheid; je kan je in je fantasie voordoen als een flinke jongen, maar als het er op aankomt... Leuke twist ook.

B: Heerlijke onzin, waarbij ik toch een hoop negativiteit bespeur, maar waarbij ik krom lag van het lachen. Een soort natuurfilm dat zich tegen de mensen keert, en nu met radio-actief besmette dassen, hoe verzin je het?

C: Julian Gilby, de man achter Rolling for the Nines en Rise of the Footsoldier zet hier even een erg treffend Brits misdaadfilmpje neer, dat inslaat als een bom. Het richt zich ook voornamelijk op de roekeloosheid van de methodes die binnen de maffia gedaan worden. Met de gevolgen van dien.

D: Poppen/klei animatie die wel echt gruwelijk ziek was en die erg door merg en been ging. Ademt een beetje de zieke kant van de Cronenberg stijl. Zegt wel genoeg denk ik.

E: De Cubaanse Alejandro Brugués, die we nog kennen van Juan of the Dead, is overduidelijk iemand met een gekke vorm voor humor, zo ook hier met zijn emanciperende Robinson Crusoe-verhaal.

F: Na Big Bad Wolves komen de Israélische regisseurs weer tensamen voor de best wel maatschappij kritische Falling, waarbij het nu toch echt wel overduidelijk is dat deze echt niet pro-Israel zijn.

G: Lekker zwart-humoristische Opa-kleinzoon verhouding, met een best wel zieke twist. (Nee, niet dat!)

H: Mooi getekend, maar toch een beetje iets te overdreven.

I: Van Erik Matti heb ik nog niks gezien, maar hier zet hij wel even een best wel gestoorde familieverhaal neer. Wat je wel niet over moet hebben voor een erfenis.

J: Gay-cinema, met wel een erg ziekelijk religieus randje, wat zelfs nog veel verder gaat dan dat.

K: Zoals ik het al kon verwachten; de Litouwse Kristina Buozyte had me flink verrast met haar visueel overdonderde en onderhuidse Vanishing Waves, en dat doet ze nu weer met dezelfde stijl met deze vijf minuten durende segment, waarbij ze me opnieuw doet bewonderen hoe ze iets op zo'n onderhuidse, artistieke subtiele wijze eigenlijk doodeng kan maken, zonder iets te pikken van Lynch e.d. Heb er weer geen woorden voor, maar ik smeek haar gewoon om weer een nieuwe film te maken. Ook een muziek-album zou ook totaal niet misstaan. Verruit bijna de beste van deze reeks.

L: Erg vreemd en lomp overkomend legende-verhaaltje. Minder.

M: Wat badzout met een mens kan doen... Gruwelijk!

N: Een ongeluk zit altijd in een klein hoekje, wees dus gewaarschuwd.

O: Van Oh, oh, oh (nee, Ochlogracy), dit is wel een hele maatschappij kritische zombie-film. Klinkt origineel hé? Is het ook! Hier kan geen Dawn of the Dead of andere zombiefilm tegenop. Dikke middelvinger naar de Japanse autoriteiten ook... Grappig maar ook erg rauw, wat het lachen al snel doet vergaan.

P: De regisseur wist niet wat hij met de P aanmoest (P-P-P-scary ) en zet hier wel een erg debiel retro zwart-wit film neer. De personages wisten me vanwege hun ongelofelijke domheid nog wel op mijn lachspieren te werken.

Q: Ja, daar kan je educatie mee vergelijken ja. Erg sterk!

R: Blutgletcher en Berlin Undead nog niet van deze man gezien, maar hier zet hij toch wel een best treffende (ook retro zwart-wit) filmpje neer. Dat einde was ook lekker onverwachts, en ik maar denken dat het een schuilkelder voor tijdens de tweede wereldoorlog was. Nee dus! Lekker vreemd.

S: In eerste instantie lijkt het een beetje zwart komisch over te komen, maar dat veranderd snel. Sick shit, en ook erg origineel met die split-screens. Het einde is ook een grote "huh?".

T: Torture Porn ja, alleen dit keer gaat het andersom. Lekker ranzig en twisted, en die regisseur was ook lekker sick.

U: Vincenzo Natali zet hier een wel heel bijzondere en ijzersterke film neer dat een beetje de tijd ademt dat er nog een grote diversiteit was op MTV, wat vaak uitkwam op relatief rakende clips die erg in mijn 11 jarige brein rondspookte, dagen erna. De film begint bizar betoverend met dank aan de soundtrack en de montage maar komt daarna met een thema waar ik me de laatste tijd best vaak in verdiep en waar we ons nog, in de realiteit, nog best wel zorgen over mogen maken. Snap echt niet waarom deze zo ondergewaardeerd wordt hier...

V: Ja, sommige impulsen zullen niet te beheersen zijn bij een reisje Thailand. Sick!

W: Wist niet wat ik hiermee moest. De opzet deed me een beetje denken aan de stripreeks "Waters van Dodemaan", maar het is mij net iets te crappy.

X: Juist! De Franse duo Maury en Bustillo, laten zichzelf weer van de ziekste kanten zien, en dit keer gaat het nog veel verder dan hun twee voorgaande films en dat mag ook wel genoeg zeggen. Beatrice Delle rouleert hier weer!

Y: Beetje in de trent van Fart, en ook een (letterlijke) middelvinger van de Japanse jeugd naar de maatschappij. Rare fantasie heeft de regisseur ook.

Z: Erg ranzige en bizarre shit. De hecht aan je kind word hier wel erg letterlijk genomen, met een nog bizardere einde van dien.

Na de credits komen we die dikke man uit The Human Centipede 2 nog even tegen.

Net iets minder dan de eerste ABC's omdat er hier toch nog enkele filmpjes opzaten die mij niet echt konden bekoren, maar waarbij het overgrote gedeelte weer lekker inslaat als een bom en waarbij we hier wel erg vaak de maatschappelijke richting opgaan. Deel 3 zit er, volgens de credits, ook al aan te komen in 2016. Duurt wel weer erg lang!

J, K, U, V en X staan bij mij op de hoge top!

4,5*

ABCs of Death, The (2012)

5,0
Woorden schieten mij tekort voor deze fascinerende en treffende zeséntwintigluik, waarbij elk filmpje gewoon op zijn eigen wijze iets unieks heeft, en uiteindelijk (ik dacht in het begin dat het wel zou tegenvallen) is elk filmpje gewoon kort maar behoorlijk krachtig. Ik heb ergens al eens eerder vermeld dat bijv. een bizarre of weirde (muziek/reclame) clip me meer kan raken dan een hele langspeelfilm, en hier kan ik dat gevoel 26 keer ophalen. Dit is gewoon zo bijzonder gedaan. Het feit dat je bijv. bij de ene letter krom ligt van het lachen, of krijg je de nodige spanning of verrassingen terwijl je bij de ander gewoon vol afschuw zit te kijken, een klap in je gezicht krijgt, met de neus op de feiten wordt gedrukt, met vragen wordt achtergelaten, een week lamlendig bent, of weer op een bizarre wijze een roestige adrenalinestoot krijgt van een dosis pikzwarte cynische zieke humor. Elke regisseur experimenteert op zijn eigen wijze, en elk filmpje verdiend van mij een omschrijving omdat ze gewoon stuk voor stuk inslaan als een bom. Geen tegenvallertje kunnen betrappen hier.

A: Erg opspelende opener die in het begin nog een richting lijkt te zoeken, op een zwartkomische manier, uiteindelijk is er toch wel meer aan de hand, en daar kom je ook pas op het laatste seconde achter.

B: Eigenlijk een soort van psychologisch portret waarvan ik eigenlijk vind dat dit niet doelgericht is op Big Foot, maar op dat arme meisje die helemaal wordt gekgemaakt door die emotieloze ouders.

C: Ook zeker niet slecht, alleen wel een beetje cliche. Wel lekker veel bloed en gore aan het einde.

D: Een intense lading aggressie gehuld in 5 minuten. De montage, constante slo-mo en muziek maakt het plaatje helemaal af en wijst die gestoorde gasten die van hun hond een dolgedraaide moordmachine maken op hun plaats.

E: Heerlijk cartoonesk filmpje over waar een een of andere eigenwijze vent het voor de verandering niet zal winnen van een spinnetje die hij dood had willen slaan.

F: Hier maken we weer eens op een buitengewone wijze kennis met de uiterste maffe fantasiewereld uit Japan, waar het ook weer op een behoorlijke foute, over de top manier wordt geëxpoteerd. Scheten laten is daar blijkbaar een nog grotere taboe dan hier.

G: Beetje reality, al dacht ik eerst dat er meer aan de hand was dan slechts het kapsijzen van een surfplank. Nee hoor, gewoon een dood in scenario.

H: Geweldige poppenanimatie over een hond als Britse piloot en een Nazi-poes die hem verleid, met alle hillarische, gestoorde gevolgen van dien.

I: Ook een behoorlijk duister en sterk filmpje over een vrouw die wordt verwaarloosd door haar man. Die voice over was ook erg sterk, of is dit toch allemaal anders dan het lijkt?

J: Hoe fout, dom, lomp en hillarisch wil je een Samurai-executie wel niet hebben?

K: Een gestoord grappige animatie over een vervelende, en achteraf evil drol. Kwam er pas later achter dat dit van de regisseur van Princess is.

L: Een filmpje om bij stil te staan, de rillingen van te krijgen en ook een van de meest fucked up dingen in deze reeks of wat ik heb gezien. Regisseur Timo Tahjanto is hier behoorlijk provocerend bezig door een wedstrijd neer te schetsen, dat wel met de ronde steeds ziekelijker wordt, en ook gewoon aan alle kanten meedogenloos is. En dan dacht ik in het begin nog dat dit om een zwarte komedie zou gaan...

M: Ti West schetst hier met zijn eigen treffende wijze een gebeurtenis neer die iedere zwangere vrouw nog wel eens kan overkomen.

N: Hoe een Pappegaai een hele relatie kan slopen. Briljant filmpje van Wongpoom.

O: WOW! Gasper Noe? Chris Cunningham? Nee, de regisseurs van Amer, die hier een superspannende beklemmende hoofdstuk neerzetten, die door de uiterst donkere montage en bepaalde kunstige kiekjes gewoon bij je binnendringt. Het verteld in het begin nog niks, maar uiteindelijk is dit gewoon een vrouw die droomt van een betere dood, om van de leed in de realiteit af te zijn.

P: En ja.... wat moet ik hier nou eens over zeggen. Naast L is dit toch ook weer een fucked up ding, en ook gewoon te erg voor woorden. Dit filmpje raakte mij echt heel diep en zeurt nog steeds in mijn hoofd, en lijkt ook daarnaast echt alle elementen te gebruiken die mijn gevoelige snaren raken, bijvoorbeeld dat het heel langzaam, en zelfs relatief feel-good achtig opbouwt in fragmenten waarbij de achtergrondgeluiden (inclusief Nederlandse hiphop) een belangrijke rol spelen, en dat word aangedikt met wisselende allerdaagse shots van Suriname (verrassend dat het zich daar plaatsvond) op de achtergrond, die in eerste instantie nog onschuldig en zonnig zijn, maar gewoon steeds benauwender en duisterder worden, afwachtend op wat de kern gaat worden, en die kern is gewoon iets waar je goed ziek van wordt, en dat je ook gewoon lang zal achtervolgen en dat allemaal om een simpel kut-fietsje.

Q: Van Adam Wingard had je nog kunnen verwachten dat hij een zieke film ging maken, maar hij wist geen verhaal voor de Q, dus wordt er in de wilde weg, en met een noodgreep maar wat in elkaar geflanst, dat zo lekker fout, onzinnig en lomp wordt neergezet, waarbij er voor die eend die, gewoon voor de letter Q van Quack, neergeschoten moest worden eens een keer iets te lachen valt. Even een opkikkertje voor de lamlendigheid uit het vorige hoofdstuk.

R: Srdjan Spasojevic van A Serbian Film pakt weer eens uit, alleen jammer dat hij het slechts voor 5 minuten doet, en dat het verder nog erg rustig is rond hem. De montage uit A Serbian Film heeft hij hier erg aangesterkt en aangevult en het is gewoon, nogmaals, jammer dat dit niet gewoon een hele speelfilm had mogen worden. Het is niet zo schokkend als A Serbian Film, al wil het nog best wel een beetje pijnlijk en vies worden, en het feit dat een zwaar verminkte militair hier als object word gezien voor massale papparazzi's is toch ook niet echt bepaald fris. Maar de militair wordt hierin wel flink onderschat, met een erg sterke(!) climax van dien.

S: Een film dat begint als een Grindhouse aflevering, waarbij je eerst nog lijkt te worden betoverd door die stoere bad-ass chick maar eindigt als een soort Requiem for a Dream, dat voornamelijk op een zowel fictive als realistische wijze iemand laat kennis maken met de dood. Weet ook lekker onvoorspelbaar en verrassend uit te pakken.

T: Lekker maffe, klei-animatie over een droom over een monsterlijke wc-pot, dat in de realiteit ook niet minder bloederig word. Ondertussen wel een mooie knipoog naar het kinderlijke angst voor toiletten.

U: Ben Weathley recycled een klein beetje het einde van Kill List in deze spannende klopjacht op een vampier... die wordt ge-sightjacked door de vampier zelf, die ook maar slechts "een vampier" is.

V: En natuurlijk mag er ook nog een Judge Dredd achtige Science Fiction verhaal, met lekker veel schieten en een paar toffe futuristische settings hier een beurt in doen. Verrassend einde ook!

W: "WTF" De titel zegt het al! De clown-zombies die gewoon effe stomtoevallig langskomen in het kansloze leventje van een paar verveelde jongens maakt het plaatje helemaal af.

X: Xavier Gens weet hier heel goed de mond te snoeren, met een uiterst provocerend verhaal over een dikke meid die aan alle kanten wordt belaagd met beledigingen, en waar dan ook nog zo die leuke commericials over knappe modellen een handje bij helpen. "Nou, dan doe ik het maar zo!!" Uiterst pijnlijk en ranzig resultaat. Ook de zelfhaat en alle woede op haar belagers tijdens haar daad is bij haar goed af te lezen.

Y: En ook Eisner mag wel eens wat vaker van zich laten horen; weer zo'n portret over een een of andere gestoorde vader die wilt dat zijn jonge zoontje op dieren schiet met pijl en boog, en uiteindelijk nog wel andere funzige dingen. Maar dat zal hem opbreken. Erg sterk opbouwend filmpje.

Z: Een bizar toneelstuk als afsluiter van de regisseur van Tokyo Gore Police, waarin de geiligheid bij de kijker ruw wordt verstoord door Sitofilie. Jammer alleen dat er teveel Engels in werd gesproken.

Dit is gewoon een prima opzet geweest, en zoals gezegd: elk filmpje heeft gewoon zijn eigen vertelling en het bijzondere blijft gewoon dat de emotie om de 5 minuten weer flink zal worden omgeswitcht. Ook mooi dat het element "horror" nu ook, naast de weirdness en de komedie, voornamelijk draait om de keiharde realiteit ipv The same old shit (op "U" na dan) Wel erg jammer dat Gareth Evans hier geen beurt in kreeg, terwijl ik nog wel eerst steeds op hem zat te wachten (zonder eerst even geduldig de regisseurs-lijstje langs te gaan) Verder is dit gewoon een omnibus die waarschijnlijk nog wel eens een plekje in mijn top 10 gaat verdienen. Waar ik in het verleden bijvoorbeeld geraakt kon worden door duistere, bizarre clipjes (oa Cunningham), of reclame spotjes (weet nog dat ik in het verleden al bang werd van een korrelige zwart-wit spotje met een dansende pop aan een touwtje van het ALS stichting) kon ik daar hier eens uitgebreid van profiteren. En ja, sommige filmpjes zouden voor het ene doelgroep geschikt zijn en de andere zullen voor datzelfde daarentegen weer afgeraden kunnen worden. Om deze hele luik helemaal te zien of door te kunnen maken heb je wel sterke zenuwen nodig.

Ook blij om nu te horen dat deel 2 net uitgekomen is.

5,0*

Abduction (2011)

3,5
Prima snelle actiethriller van Singleton. Zeker niet slecht.

Taylor Lautner zou ik moeten kennen uit Twilight, waarvan ik deel 1 lang, heel lang geleden heb gezien en deel 2 nog op de kijkstapel ligt. In Abduction doet ie het helemaal zo slecht nog niet. We blikken eerst een beetje in zijn leven wat eerst nog zo'n dito jongeren party/love movie voor doet schotelen en over het gelukkige gezinsleven van Nathan Harper en zijn ingewikkelde relatie met Karen, maar waneer het hoofdzaak naar boven komt en hij een kinderfoto van zichzelf op een vermiste personensite vind maakt de film een slag van 180 graden en veranderd alles in een conspiracy thriller ala Bourne. Maar dan nog met een highschool Bourne. Zijn gevechtskunsten komen goed van pas en iedereen die zijn vriend is is in gevaar. Zijn ouders zijn zijn ouders niet, huurmoordenaars en alle andere samenzweringen worden op Nick en Karen losgelaten. En vanaf dat moment is het vluchten, vechten, stunten, id's vervalsen enz enz. En dat komt nog best wel redelijk goed uit de verf. De aanwezige actiescenes zijn ook nog ruim voldoende en niemand is echt te vertrouwen. En ook grappig om te zien dat Michael Niqvist nog voor Ghost Protocol naar Hollywood is gegaan en hier ook badguy speelt. Ook het verhaal en de geheimen achteraf over zijn verleden maakt de film uiteindelijk nog best interesant.

Maar verder zeker niet slecht. Gewoon een fijn vlot tussendoortje waar je je avond goed mee kan vullen.

3,5*

Abel (1986)

4,0
Leuk om eindelijk het debuutfilm op dvd te mogen aanschouwen. Alleen de uitgave is wel kut met peren. De radio 100% NL uitgave! En laat dat nou net zon kutzender zijn met die NL wauwel muziek zoals met bv die Frans Bauer en die aandachtschreeuwende Zeik-Jan Smit en Nick en Fucking Simon, Andre Hazes en al die incestueuze schijtzangers uit Volendam met name dat irritante kutventje Jordy van Loon. Tis als met een mes in een duur schilderij krassen. Je zou er als regiseur maar blij mee moeten wezen dat jou film in zo'n jasje word gestoken. Maarja, ik wou die films graag een keer zien dus ik had geen andere keus.

Maar Abel is zoals gezegt een erg fijne debuutfilm en de humor is weer lekker gortdroog en zwart. Ik stoorde me wel aan die lelijke decor als stadsskyline. Leek wel alsof dat met kartonnen dozen allemaal is gedaan. Ook is dit de eerste rol van Alex van Warmerdan, als zoontje in een gezin met een kalme moeder en een hatelijke vader die hem maar een nietsnut vind. Die vader was echt erg en het lijkt ook met de film alleen maar absurder met die vent te worden. Ook die stripteasedame Zus was erg leuk.

Maar verder een leuk debuut van Warmerdam dat ik toch wel een held blijf vinden. Dit was in ieder geval een mooi begin.

4,0*

Abeltje (1998)

Alternatieve titel: Abeltje en het Mysterie van Quoquapepapetl

3,5
Had hem vroeger nog wel heel vaak gezien en ik vond hem eigenlijk best wel leuk. Rik van Gastel speelde wel redelijk. Die meneer tump vond ik wel het leukste. En aan het eind krijgen we weer een beetje schietwerk.

3,0

Above the Law (1988)

Alternatieve titel: Nico

5,0
Prachtige film. Steven maakt echt een top van zijn debuut ben zeer tevreden dat ie in mijn dvd colectie staat.
had hem voor de eerste keer op m'n 11de gezien toen vond ik seagal al geweldig.
5,0

Abre los Ojos (1997)

Alternatieve titel: Open Your Eyes

4,5
Schitterend opgezette Spaanse film dat ook wel zon beetje alles uit de kast lijkt te trekken. De stijl en het verhaal daar kom je zelfs na een paar dagen nog niet uit van wat er nou precies aan de hand is. Het blijft namelijk steeds onduidelijk of deze hele film nou een droom is voor Cesar of welke gedeelde nou realiteit is en welke gedeelde niet en welke personage nou een denkbeeld was (vooral bij die twee vrouwen). Dat is om te beginnen wel onduidelijk maar het word wel op een hele nare en duistere manier weergeven. Het zou je maar gebeuren: eerst ben je een ultra-knappe (vond Cesar er eigenlijk gewoon normaal uitzien niet persee een overdreven megahunk.) man bent die alle meiden kan krijgen, maar dan uiteindelijk verminkt worden doordat een zogenaamde jaloerse vriendin van je haar eigen en jou in een afgrond laat rijden. En vanaf dat moment gaan de stoppen los in de film. Eerst is het gewoon een soort normale film maar uiteindelijk gaat de boel vanaf dat moment veranderen en komen we in de paranoide wereld van de wanhoopige Cesar. En dan is het ook denken geblazen. Vooral bij die vrouwen Penelope Cruz en die ene dode vrouw die toch schijnt te leven in Cesar's hoofd. Schizofrenie telt in deze film geloof ik ook mee. En dat er dan een moment is dat Cesar zijn gewone gezicht weer heeft en daarna ineens weer verminkt is. Heel bijzonder allemaal. Voor de rest is het ook allemaal heel donker en claustrofobisch weergeven. Ook loopt de tijd heel vaak door me kaar.

Ook de scenes in die inrichting waren erg bijzonder. Die advocaat vond ik btw ook heel goed spelen. En die lijken dan in eerste instantie echt maar uiteindelijk ook weer niet. En tegen het einde aan word de film stevig overgoten met een SF-sausje. En komen we in een wereld zonder mensen terecht. En dan krijg je van die ene kale gast op het dak te horen dat het ineens het jaar 21nogwat is. Heel bijzonder. Eerst een gewoon verhaal met wat mysterie, vaagheid en duisternis en uiteindelijk gaat de film sterk de Science Fiction kant op. Ook Virtuel Reality krijgt hier een rol in.

Allemaal heel bijzonder als je dit hierboven allemaal leest. De film heeft me van het begin toch eind sterk gefacineerd. Ook barst het van de verschillende genres op volgorde (eerst Romantiek, dan drama, dan thriller, mysterie, horror, en uiteindelijk nog eens Science Fiction) Gewoon prachtig opgezet. Weer een onvergetelijke filmervaring!

4,5*

Absentia (2011)

4,5
Absentia bewijst weer eens dat kwaliteit niet af hoeft te hangen van het budget.

Het plot is al meteen aanlokkelijk voor me geweest om deze te kijken, want horrorfilms (zelfs korte films) over vermiste personen willen meestal al wel erg umheimlich van zichzelf zijn. Zo kreeg ik vroeger ook nog wel eens de kriebels wanneer er op Nederland 1, na het journaal, nog wel eens zo'n politiebericht verscheen om een vermist persoon te melden (die tot op het heden nog steeds niet zijn teruggevonden) Het hele ondertoon is al eigenlijk vrij griezelig.

En Absentia weet met dat thema weer behoorlijk mooi uit te pakken, en zelfs de kijker te misleiden. Om te beginnen is het sfeer al vanaf seconde 1 behoorlijk goed en zuigt je meteen in de film. Dan heb ik het ook voornamelijk over die donkere ambient deuntjes, en het schemerige montage. Vooral de ambient is een behoorlijke aansterker. We volgen Tricia, die het na 7 jaar nog steeds niet heeft opgegeven om flyers rond te nieten over haar vermiste man Daniel, maar zo langzaamerhand begin je wel te beseffen dat het nog maar weinig zin heeft naarmate er jaren verstrijken en tot overhalen van haar zus Callie, besluiten ze Daniel maar "in absentie" te stellen. Langzamerhand lijken de situaties steeds recentelijker te worden want vanaf dat moment gebeuren er steeds vreemdere dingen en ziet Tricia Daniel steeds in nachtmerries en hallucinaties terug. (die hier wel doodeng en onderhuids worden weergegeven) Zit dit nou daadwerkelijk tussen haar oren of is er meer aan de hand. En wat heeft dat voetgangerstunneltje, een paar meter van haar huis vandaan, er nou mee te maken?

Je zou haast denken dat dit weer naar de ouderwetse manier gaat, dat bijvoorbeeld Tricia schuldig is aan de vermissing of een eventuele moord op Daniel ("You've done this to me") Wanneer, zoals hierboven in het plot ook vermeld staat, Daniel wel echter weer voor haar op de stoep staat, zou je denken dat alle spanning en de verrassingen overboord zijn gegooid. Juist niet... vanaf dat moment neemt de film wel een andere wending, een heel andere wending, dat zelfs nog een beetje buitenaards (?) is.

Gewoon weer een van de betere B-films die ik heb gezien en ik merk nu dat low-budget horrors nog zelfs wel eens enger kunnen wezen dan een bioscoop-succes. Zoals gezegt, de sfeer is een behoorlijke aansterker en de soundtrack helpt ook een hard handje mee en is ook aanwezig wanneer het moet. Die tunnel, waar het in de film ook allemaal om draait (maar je vraagt je wel tot het einde af waarom) word hier ook op een lekkere lugubere, Chris Cunningham-manier neergeschetst en elke keer als we daar naar teruggaan bezorgd het je weer een flinke dosis spanning. Vooral die shot waarbij de camera focust op die tunnel bij nacht en dat je op den duur iets ziet bewegen was ook een lekkere getimede scene die ik een paar keer terugspoelde. Kon ook niet misstaan in een Cunningham-clip.

Het einde was ook meer dan gelukt. Geen climax, maar wel op een andere manier erg goed en luguber neergezet.

Een film waar ik me helemaal in kon vinden en zoals een independent-horrorfilm hoort te zijn. Acteerwerk was ook helemaal niet slecht en op den duur merkte je ook niet echt veel van het lage budget. (Je ziet wel dat de cameraman de camera bijna nooit stil kan houden, maar dat maakt het ook uniek). Nee, Absentia was erg goed te verhapstukken en ik zou het als Horror/Mystery/Cunningham/Lynch-fan zeker een kans geven.

Na het zien van deze film loop je niet meer door een voetgangerstunnel.

4,5*

Absolon (2001)

3,0
Haha, toevallig van de week gevonden bij v&d voor 3 euro.

Het was niet echt een superfilm, het verhaal was wel goed verzonnen maar een toppertje is het niet. Je moet deze ook gewoon kijken voor vermaak en als je lambert wel graag ziet spelen. Lou Diamond Phillips speelt ook weer goed(net als in Renegades) en die meid mag er ook wel wezen. De locaties zijn een beetje low budget en deden soms ook wel wat denken aan Omega cop maar de sfeer van de arme verwaarloosde wereld zit er wel goed in want je ziet overal zwervers. De actiescenes zijn niet spectaculair maar wel ok. Er is niet veel mis met deze film. Gewoon prima vermaak. Lambert word ook aangewezen als een slecht acteur maar dat vind ik niet. Ik heb nog geen 0,5 gegeven op een van zijn films.

3,0*

Absolute Power (1997)

3,5
Het verhaal is opzich wel goed, maar het is jammer dat Clint Eastwood er maar weinig uithaald en de film na de belangrijke gebeurtenis een beetje afdaald naar een standaard thriller. En dat is absolute niks voor Eastwood. De cast is namelijk ook erg goed en er zitten ook genoeg boeiende momenten in maar helaas is dit niet echt wat ik van Eastwood verwacht. Is de film daarop slechter geworden? Nee. Want ondanks dat heb ik me wel weten te vermaken en was de film nog hier en daar spannend. Die scene met dat die president die moord pleegt is natuurlijk wel erg boeiend. Maar gezien het speelduur en ook de teveel standaard dingen weet dit niet echt een Eastwood-film te worden. Ook al is het door hem geregiseerd.

Maar evengoed als thriller zeer te doen.

3,5*

Acciaio (2012)

Alternatieve titel: Staal

3,0
Het boek was uiteindelijk vele malen beter, intenser, diepgaander en sterker.

De verfilming is slechts een paar aangeplakte fragmenten uit het boek, zodat het uiteindelijk toch nog een film van anderhalf uur kon worden. De twee actrices die Anna en Francesca spelen zijn bloedmooi en weten hier en daar nog voor de flow te zorgen... Beetje vervelen in Piombino, experimenteren, vluchten voor de drukkende thuissituatie en de eerste liefde.... opzich is dat nog wel goed te doen, maar nogmaals: Als je het boek gelezen hebt voelt het een beetje aan als los zand. Sterker nog, Silvia Avalone weet de lezer nog meer beelden te geven dan de film met zijn shots. Nu wil ik niet zeggen dat de film slecht is, maar toch mis je dan wel een hele hoop. Weet niet hoe ik dit zou ontvangen hebben als ik het boek niet had gelezen.

Het einde is in deze film ook iets te afgeraffeld.

Maargoed, nog wel het kijken waard... de twee meiden echter vind ik wel erg goed en passend bij mijn beeld die ik bij de personages in het boek had gevormd.

3,0*

Acción Mutante (1993)

Alternatieve titel: Mutant Action

4,5
Oh wat prachtig en zo over de top! Vooral dat Spaanse gehakkel is de kers op de taart. Wat blijft dat toch een leuk taaltje.

En tevens ook een wat oudere film van Iglesia die ik heb mogen aanschouwen; nadat hij me had verrast met The Last Circus en Witching & Bitching. Dat de man een ongelofelijke maffe vorm van humor had was me al duidelijk, evenals zijn knipoog naar Hollywood-spektakels. Hier heeft hij een zalige low budget splatter neergezet, en wat voor één?

Het speelt zich af in een dystopische wereld waar knappe mensen dienst uitmaken en gehandicapten worden wegbezuinigd. Typisch de jaren 90 ook; toen de commerce de mensheid langzaam maar zeker opslokte. Echter zijn er ook een groep gehandicapten die dat absoluut niet pikken en de ene terroristische aanslag na de andere plegen. Door hun aandoening zijn ze ontoerekeningsvatbaar om een celstraf uit te zitten; dus kunnen ze na vrije voeten gewoon opnieuw beginnen. De figuranten alleen al: De leider Yarritu met zijn halve hoofd; die kleerkast zonder iq... en dan al helemaal die Siamese tweeling, die de show steelt... Ze ontvoeren een bruid en nemen haar met een zelf in elkaar geflanste ruimteschip mee naar een ander planeet (volg je het nog). Dan krijgen we te maken met bedrog, samenzweringen, de gevoelige kanten, een Stockholm Syndroom... de bewoners van die planeet (die stomtoevallig ook allemaal Spaans praten)...

En ja, neem dat splatter ook maar serieus. De kills zijn erg goor en soms pijnlijk en het bloed en de ingewanden vliegen in het rond, maar ondertussen is er ook genoeg ruimte voor een paar heerlijke lompe actiescene's waar de kogels je om de oren vliegen. En dan het cynisme wat er ook regelmatig vanaf spat. Ja, heerlijke film!

4,5*

Accountant, The (2016)

3,5
Een zeer origineel concept... alleen jammer van de uitwerking.

Ben Affleck speelt hier de sterren van de hemel als de andersdenkende Christian Wolff... Iemand die de tehuizen en mongoleninrichtingen heeft kunnen ontlopen dankzij zijn vader. Met dank daaraan is hij een professionele codebreker bij wereldwijde instanties in plaats van iemand die knutselwerkjes en poppetjes in elkaar flanst onder toezicht van een heel zoetkijkend vrouwtje. Aha... en daarom houden we die mensen dus onder de duim... Omdat ze te veel weten. Fuck the world!

Het begin, die flashback met die puzzel is erg sterk en het lijkt in deze kwestie wat te worden. Maar helaas weet het interessante onderwerp erg oppervlakkig en eentonig te blijven waarbij de vaart er maar weinig inkomt. Heel veel filosofische geneuzel omtrent Wolff waarbij ik iedere keer denk van: wanneer gebeurd er nou eens iets. Daarvoor moet je wachten tot het einde, die ons trakteert op een stevig portie actie.... Maar dat had wel vaker in deze film mogen gebeuren.

Jammer van de tempo, die wel wat hoger gemogen had. Maar desalniettemin een zeer interessante onderwerp.

3,5*

Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Alternatieve titel: Cool Kids Don't Cry

4,5
Achtste-groepers huilen wel!

Jaques Vriends, ik weet dat ik er vroeger, op de bassisschool een hekel aan had, toen het werd voorgelezen door de leraar/lerares, en waarom precies weet ik echt nog steeds niet; misschien omdat ik de kutschool waarop ik zat associeerde met de verhalen van Vriends wat ook voornamelijk over het schoolleven ging... maar voor de rest zou ik het niet weten. Toen ik werd overgeplaatst op een hele leuke school, en er toen ook een boek van Vriends werd voorgelezen dacht ik: Hey, hij is toch zo slecht nog niet....

En dat is ie ook zeker niet als hij van orgine het verhaal Achtste-groepers Huilen Niet heeft bedacht. Het boek heb ik niet gelezen (of het kan nog wel eens voorgelezen zijn in de klas), maar de film was echt ongekend knap en mooi gemaakt en weet je te raken. We maken kennis met Akkie, een behoorlijk stoer en zelfverzekerd meisje, waarvan ik bijna al hoop dat ik later zo'n dochter krijg. Ze voetbalt, laat het kaas niet van haar brood eten, is nooit teleurgesteld als iets tegenwerkt, en weet ook flink van haar eigen af te bijten tegen onderandere Joep, de stoerste jongetje van de klas met de grootste bek. Ook haar vrienden; de gelovige Elise, de stotterende Brammetje, de verliefde Laurens, haar vrolijke juf Ina, en haar openlijke maar toch bezorgde ouders zetten hier ook buitengewone rollen neer die je weten mee te denken. Je zou zeggen dat Akkie het helemaal gaat maken en het een meisje met een goude toekomst is, maar...

Dan komen we, heel langzaam, bij het moment dat Akkie te horen krijgt dat ze leukemie heeft, en bij dit moment is het ook gewoon een erg indrukwekkende ervaring; ondanks dat Akkie de uitslag heeft gekregen, van dokter Snor (wat een prachtige sympathieke rol was dat van Loek Peters), en dat de "Hooligans en de Soldaatjes" oorlog voeren in haar bloedbaan, lijkt de film maar te willen blijven wortelen in het feel good gehalte, mede dankzij er ook op haar hart gedrukt wordt dat de kans groot is dat het goed af gaat lopen, wegens de leeftijd van Akkie. Akkie legde sowieso de pakken er niet bij neer "Kanker...zeg dat dan meteen!", blijft optimistisch en de omgeving wordt ook steeds medelevender en sympathieker dan het eigenlijk al was. Ook die rol van die Surinaamse zuster was zo barmhartig en mooi en Akkie lijkt nog altijd klaar te zijn voor het belangrijke voetbal-toernooi. Ook Joep lijkt langzaamerhand op andere ideeën te komen, dat ook neigt naar een mooie en betoverende uitkomst. De schoolkamp-scene was ook zo'n opbeurend momentje. De sfeer in deze film blijft gewoon, hoe dan ook: sympathiek. Sympathieker zou het haast niet kunnen en je blijft als kijker ook gewoon duimen voor Akkie, die maar geen traan lijkt te laten voor haar bedreigende situatie.

Helaas was dit alles, te mooi geweest om waar te zijn, waar de film toch even een keiharde twist maakt, maar ook dan lijkt de sympathie niet te willen opgeven. Het einde vond ik dan wel weer net iets te snel...

Nederland kwam altijd nogal traag op gang met films aanzich, maar kinderfilms/boekverfilmingen blijven (net zoals in Scandinavië) altijd erg sterk en goed, zo ook deze prent. Al denk ik wel dat deze net iets te emotioneel is om hem op woensdagmiddag, na schooltijd te gaan bekijken.

4,5*

Act of Valor (2012)

3,0
Een film waarbij het "God Bless America" thema der wel behoorlijk dik op ligt. Maar de film weet nog wel te boeien dankzij vele fraaie shots, toffe en modern geschoten actiescene's en het videogame achtige camerawerk. In plaats van acteurs in te huren, huren ze voor de verandering nu echte Seals in zodat er in principe eigenlijk niet geacteerd hoeft te worden. De opzet is nog best goed, alleen wat nog wel erg jammer was is het feit dat de SEALS natuurlijk zelf nooit dood gaan, zelfs al word er eentje getroffen met een raket van een bazooka, het kogelvrije vest houd de raket effe tegen en loopt met een sisser af, Yeah Right! Maar eindelijk gingen er op den duur wel twee seals dood dus het viel eigenlijk toch weer mee.

Een film die nog best wel gelikt uit de hoek wil komen met de fraaie locaties, montages etc, maar dat moddervette Amerikaanse heldendom hadden ze beter kunnen vervangen in de keiharde realiteit en het feit dat een oorlog niet slechts een spelletje is. Als echte Navy Seal hoor je wel beter te weten met zo'n film. Wel word er voldoende aandacht geschonken aan de achtergronden van sommige Seals en dat was dan weer wel goed.

Nog wel een vrij toffe film die nog beter zou kunnen worden als ze wat terughoudender waren wat betreft het Amerikaanse heldendom.

3,0*

Action Jackson (1988)

0,5
Ik vond er geen drol aan.
Wat een saaie film zeg die actiescenes zijn helemaal om te gapen.

0,5

Adams Æbler (2005)

Alternatieve titel: Adam's Apples

5,0
Weer een erg fijne film van Jensen. Blijkbaar wou hij slechts 3 verhalen kwijt in zijn leven en dat zijn dus zijn 3 voormalige films, dat zie je maar dat je jammer genoeg niks meer van hem hoord na Adam's Apple. Bij de titel Adam's Apple zou je als Nederlander gelijk denken aan "ademsappel" Maargoed. Jensen schetst weer een heerlijke harde zwarte komedie neer dat weer oh zo lekker uithaald. Het sfeertje is in iedergeval nog meeslepender geworden dan de 2 vorige films. Dit keer nemen we een kijkje in het rurale omgeving van Denemarken waar het er saai en uitzichtloos is, maar de natuur je toch nog wel weet te entertainen en er misschien maar 2 huisjes staan en een kerk. Maar niet zomaar een kerk...

We maken kennis met de Neonazi Adam die naar die kerk gaat. Niet om te biechten om vergevenis, nee om een taakstraf uit te voeren. Pats Mikkelsen is ook weer fantastisch als de priester die ook nog 2 andere criminelen (een Arabische terrorist en een verkrachter) moet onderhouden. Die Arabier vond ik toch wel echt fantastisch en ook heerlijk cynistisch, Nicolas Bro mag dit keer een alcolistische ex verkrachter zijn, al lijk je dat zowat niet aan hem te zien. Je weet wel dat hij klunsig is, maar hij ziet er voor een verkrachter nog best onschuldig uit. Ook hierin is het plot gewoon erg bizar en komen we, ook hier, weer heerlijke foute en onwaarschijnlijke dingen tegen. En naast alle zwarte komedie ook nog tijd voor een beetje actie. Die scene met die skinheads was ook om te gillen, en ook dat vogeltjes schieten, dat die hersentumor door een kogel word weggeschoten en Ivan weer genezen is. Ook dat rolletje van Kaas als wapenhandelaar was leuk en die zwangere vrouw natuurlijk.

Weer een erg heerlijk filmpje van Jensen waar ik zelf trouwens ook een appeltaart als filmtussendoortje zat weg te kniezen. Jammer dat er niks nieuws bekend staat van Jensen.

Leuk zwart en cynistisch sprookje.

5,0*

Adjustment Bureau, The (2011)

3,5
Best nog wel een goed liefdesverhaal. Het begint ook erg als een zoete romance tussen Matt Damon en Emily Blunt maar daarna word het een buitengewoon achtervolgingsfilmpje, dat wel erg heeft afgekeken van de betere Inception. Desalnietemin weet de film nog wel je aandacht erbij te houden en je te boeien van de verrassende techniekjes en het mooie acteerwerk van Damon. De locaties zijn ook erg mooi. De SF elementjes zijn wel schaars (op die Transsmitter-boek na dan) En die deur-scenes zijn ook erg mooi in beeld gebracht.

Verder is dit gewoon een beetje een hit and run filmpje. Maar pakt nog wel geslaagd uit. Romantiek in weer een appart jasje.

3,5*

Ae Fond Kiss... (2004)

Alternatieve titel: Just a Kiss

4,0
Eindelijk eens de eerste film van Loach die ik heb gezien en die ook meteen geslaagd is. Weer een film over een onmogelijke liefde omdat er een van de 2 in een geloof zit waar de familie zulke vage normen en waarden aanvast genageld heeft, waar de zonen en dochters de dupe van zijn. Hier word dat ook op een mooie en ontroerende wijze neergezet. We volgen Casim, die opzich helemaal is geintregreerd in de Britse samenleving. Hij werkt als DJ en mag verder doen en laten wat hij wilt. Behalve de liefde dan, want hij mag niet met een Europese vrouw thuiskomen en MOET persee trouwen met zijn nicht om vervolgens mislukte kindjes op de aarde te kunnen kweken. (althans, je vraagt er als ouder wel om) Maar helaas gaan die mooie plannetjes van pappie en mammielief niet door waneer Casim als een blok valt voor de muzieklerares van zijn zusje. Roissin, en dat is dan ook echt het lichtpunt in de film tegen al die ellende bij Cassim's familie-mentaliteiten in. Want als er maar 1 ding is die je niet kan en zal mogen verbieden en onderdrukken dan is het de liefde wel. En ja het is een lichtpuntje maar helaas loopt het niet op zijn rolletjes door de omstandigheden, en dat word in Ae Fond Kiss om een ontroerende maar ook tamelijk op een schrijnende oneerlijke wijze neergezet.

Prima film gewoon en een onmogelijk liefdesverhaal.

4,0*

Aegri Somnia (2008)

5,0
Een hele poos geleden hierop gestuit op Moviemeter en enkele recensies gelezen, en promt daarna de titel vergeten. Damn, dacht ik. Zoekopdrachten uitgeprobeerd met verwijzingen naar Canada en Horror binnen dit en dat jaar, geen resultaat dat leek op mijn herinnering naar de titel/poster, en de titel was ik alweer vergeten. Misschien gaf ik de hoop daarna ook iets te snel op en liet dit min of meer maar voorbijgaan. En dan op een dag deze film aangeraden gekregen van een MM-vriend, en hey... dat is die ene...

Meteen ook besteld op Ebay, (Uitgave van Absurd Machine, R1) en gelukkig deed hij het ook nog in mijn dvd-speler, dus wat regio betreft hoef je er geen zorgen om te maken, willen mensen deze dvd aanschaffen. En ook dit is weer zo'n soort filmpje zoals ik al meteen verwachte en iets waar ik ook nooit genoeg van kan krijgen.

Door de film heen denk je aan de volgende filmtitels waar deze makkelijk aan gekoppeld kan worden: Pop Skull, Visions of Suffering, Eraserhead, Nuit Noire, de hallucinaties uit The Rambler, en wat elementen van Chris Cunningham en een beetje van Off Screen (van Boe), dat zich voornamelijk draait om een ernstig knagende verwroeging, waarvan de associaties hier op de voorgrond spelen, en wat, ook hier, lekker dik word aangelegt met de groezelige, donkere en voornamelijk zwart-witte shots, geëxperimenteer met kleuren en elementjes en het bijpassende creepy ambient muziek die door bijna de hele film gonst en de sfeer in toom houdt. En sommige scene's zijn gewoon cool.

We hebben het over Edgar, een zeer ingesloten, sub assertieve en onzekere man die leeft met zijn dominante obsessieve vrouw die hem aan het lijntje houd, in een grauw appartement in een troosteloze stad. Je zou haast zeggen dat deze film zich alleen maar nestelt in menselijke gevoelens en dat associeert met de situaties en de omgeving. Als op een dag Edgar zijn vrouw op een rituele wijze dood in bad vind, staat zijn leven volledig op zijn kop en denkt de film ook met Edgar mee, waarin we mee mogen dolen door een claustrofobische, en ziekmakende nachtmerrie die hier, ondanks je kan zien dat het budget beperkt is, wel op een buitengewone kunstachtige wijze is neergezet en die ook steeds meer fucked up en enger word en waarbij we elk moment weer worden verrast met van allerlei soorten elementen waarbij het toch wel duidelijk is dat de regisseur alles uit de kast heeft getrokken of misschien zelf iets op zijn lever heeft. Wat, na de dood van zijn vrouw, begint bij een buurmeid/collega dat gewoon een valse bitch is die Edgar op een genadeloze wijze belazerd en bespeeld heeft, nadat je er eerst vanuitging dat ze een luisterend oor wou wezen, loopt door naar de doodenge hallucinaties van Edgar die ook alle kanten op lijken te gaan, en wordt het hier ook lekker subtiel en dreigend opgebouwd, en komen de demonen, letterlijk(!) en figuurlijk ook steeds dichterbij en ik kan garanderen dat het steeds erger, enger en onnatuurlijker wordt met het moment. In elke scene, en seconde van de film schuilt de waanzin in een klein hoekje en Edgar word steeds gekker, en waarom is daarnaast bijna iedereen in de omgeving zo genadeloos en bot tegen Edgar? Ja... naast alle creepy stuff, speelt de uitzichtloosheid ook een sterke rol. De film probeert ook duidelijk te vertellen, dat gevoelens na een traumatische gebeurtenis gewoon onmenselijk zijn en hoe Edgar hier ook wordt neergezet is ongekent, met zijn ogen zwart van de wallen en de constante gekwelde blik.

En nou terug naar de talloze schitterende shots en elementen waar de regisseur lekker mee aan het spelen is. De nachtclub-shot vond ik ook alweer meer dan toepasselijk, vooral de kleuren, die strippers met slangen, en al dat botte uitschot dat daar huist (alsof het lijkt of Edgar ook alleen maar gestoorden tegenkomt op zijn pad, net zoals die obsessieve psycholoog, die pokerbende, zijn baas en dat buurmeisje van hem), en dan al helemaal die "Prison of Paradise" reclameposter op het toilet. De horror-elementen zijn hierin echt grenzeloos, en je kan alweer zien dat de engste horrorfilms zich nog wel tussen de twee oren afspelen, ook al heb ik meestal een bloedhekel aan films die zich niet daadwerkelijk plaatsvinden, maar gedroomd of verzonnen worden door de acteur. Momenten zoals die stem/ogen en eventueel een gezicht uit die ruizende tv, die spiegelscene, die zuster, die demonen (wat uiteindelijk een sekte word) die met hun kop schudden, en die (lijkt hier dan wel weer uit een Hollywood-horror te zijn weggelopen) visioenen van Edgar's dode vrouw, en dan ook nog die poppen... zijn gewoon onvergetelijk, en kunnen wat mij betreft ver op de voorgrond door naar de volgende ronde. En hoe meer je ook steeds je kop erbij moet houden en verder is er kwa acteren het amateurisme bijna nergens meer te vinden, en kan je je erg inleven in Edgar en weet de film maar steeds als een naald onder je huid te drijven en al je gevoelige punten en angsten te prikken.

Het einde zag ik wel al een klein beetje aankomen (of was dat de bedoeling van de regisseur), maar de twist over Edgar geeft nog eens een fikse finaletrap, en de laatste rilling.

Aegri Somnia is een film die nog steeds bij mij in moet werken want ik weet ook even niet meer waar ik hier zoeken moet en what the fuck ik allemaal wel niet heb gezien. Eén ding kan ik wel zeggen: je wil het niet dromen of voelen, want ik denk dat alle nachtmerries die ik in mijn leven heb gehad nog sprookjesverhalen zijn vergeleken met de nachtmerrie van Edgar. Ik ben in ieder geval erg blij dat ik deze titel weer teruggevonden heb en op dvd heb, die nu eens eindelijk niet out of print is.

Onvergetelijke, en onaangename ervaring!

5,0*

Afblijven (2006)

Alternatieve titel: XTC Just Don't Do It

0,5
Toch een erg mooie verfilming van het Boek. Verhaal is ook goed en aangrijpend naverteld en pakt je soms ook wel. Maria Peters heeft toch opnieuw weer iets moois geleverd. Wat dan weer wel zo is is dat het acteerwerk nog wel met horten en stoten gaat. De ene keer oogt het realistisch en de andere keer lijkt het heel emotieloos en alsof ik naar een een of andere topstars serie zit te kijken. Maar daar moet je maar omheen kijken want voor de rest is het heel mooi neergezet. Mooi debuut ook van die mooie Sem Veeger. Na Afblijven mocht ze nog een rolletje spelen in een serie van Spoorloos Verdwenen die ik ook heb gezien en daarna is het toch wel stil geworden bij haar. Verder vond ik die rol van Matthijs van de Bakhuyzen ook erg mooi. En dat kleine rolletje van Brainpower vond ik al helemaal de uitschieter van de film. En vele scenes grijpen naar je keel.

Ondanks het acteerwerk met zijn ups en downs is Afblijven toch nog wel een prima boekverfilming.

3,5*

Afflicted (2013)

Alternatieve titel: Ends of the Earth

4,5
Wat een verassing!

Ja, ik weet het, hoe zou dat kunnen met de 10.000.000ste found footage horror? Maar geloof me maar: waar alle andere FF films bij een onderwerp blijven weet Afflicted zich meer te storten in de creativiteit en diversiteit, de personages hebben gewoon dezelfde namen, en het begint allemaal als een zeer luchtige vakantieopname, met bij-tekeningetjes en bewerkingen van dien, waarin we al meteen zien dat de crew met veel plezier deze film, voor een schijtbeetje in elkaar hebben weten te flanzen, en over dat laatste ben ik nog het meest verbaast.

En waarom? Afflicted begint, zoals gezegd als een heus vakantieproject, waarin de vrienden Derek en Clif op rondreis zijn en zo van Barcelona, naar Parijs en naar Italie gaan en waarin hun inspiraties hierin duidelijk ook een grote bijrol mogen spelen, waarbij we worden getrakteerd op heel veel mooie exotische plaatjes wat geduldig voortgaat tot de bovennatuurlijke hoogdepunten, en ja... als je Airbnb mag geloven kan je voor nog geen 50 euro al half Europa bezoeken (Check). Helaas loopt de boel wel even anders, wanneer Derek ineens ziek begint te worden en zich vreemd begint te gedragen en ondertussen ook rekening moest houden met zijn hersenaandoening. Alleen of de trekjes nou wel daadwerkelijk door die hersenaandoening komen? Derek blijft, met tegenstrijd van Clif, evengoed eigenwijs en wil gewoon vrolijk doorgaan. Dan gaat de film een beetje op de Chronicle, of de Paranormal Activity: The Marked Ones toer, waarbij de zwaartekracht-jumps weer meer fascnerend of cool zijn, dan vreemd of raar, of je een moment bezorgd waar er een flinke bel gaat rinkelen (Check) Maar helaas loopt de vakantie, zoals verwacht, wel behoorlijk uit de hand.

En vanaf dat moment lijken de remmen ook los te gaan en weet de film ook maar steeds spannender en fascinerender te worden... en als je dan nog denkt dat het slechts bij de horror blijft, ook word er flink wat ruimte gecreëerd voor een vette en tof geschoten SWAT-scene (check), die door het found footage methode aan een computerspelletje doen denken. Ook een zeer gaaf einde (een sort-off snuff movie mag er ook wel even ingestopt worden) (en mid-credit scene) op de koop toe.

Voor mij weer een van de verrassendste horror-films sinds tijden, die je ook enkele schoonheidsfoutjes doet wegdenken. Ook leuk dat dit eens een keer uit Canada komt ipv Amerika. Toppertje! Hoop dat de twee vrienden meer projectjes gaan opzetten.

4,5*

Affliction (1997)

4,0
Erg sterke maar ook koude film (mede door de locatie) Ik had deze nog heel lang geleden een keer gezien en laatst nog op dvd gekocht en herzien, en het blijft een prima en ijzersterk mysterie verhaaltje. Nick Nolte is erg goed als verwarde, alcoholistische dorpssherrif die naast zijn werk ook grotendeels worstelt met zijn scheiding en zijn dochter, en natuurlijk zijn verleden met zijn alcoholistische vader. Die 3 dingen worden in deze film op een bikkelharde manier weergeven en het is echt indrukwekkend om te zien hoe Nolte steeds meer fucked up begint te worden en zijn controle over alle zaken verliest. En dan is er ook nog die moordzaak... En natuurlijk ook het weerzien van zijn vader (schitterend neergezet door Coburn)

Affliction is zeker geen lachebekje en de depressieve koude besneeuwde sfeer weet er nog een extra draai aan te geven. Tegen het einde gaat ook echt alles mis, en de manier hoe dat word neergezet is ook aangrijpend.

En zo is Affliction een erg knap detective verhaaltje.

4,0*

Afscheid van de Maan (2014)

Alternatieve titel: Farewell to the Moon

4,0
Met Niethie gezien op het IFFR,

Met deze film gaat het toch weer de goede kant op met de Nederlandse cinema. Voor mij voelde deze film echter wel aan als een kruizing tussen van Warmerdan en Solondz. Het verhaal was echt pikzwart humoristisch en behoorlijk wicked, of het zou aan de jaren 70 tijdperk moeten liggen. Marcel Hensema is een Ron Jeremy achtige look-a-like (waren mijn woorden Niels ) genaamd Bob, die maar een hectische relatie heeft met zijn zwaar neurotische overspannen vrouw Loes, aan de drank zit en ook nog wel eens impulsief zijn kinderen een hengst geeft, en er vervolgens later spijt van krijgt. Waar hij echter geen spijt van krijgt is dat hij een beetje is gecharmeerd door zijn jongere buurvrouw en daarmee zijn krik-partijtjes gaat houden.... terwijl zijn vrouw het maar slikt, want hij is maar zo. En tot overmaat van een ramp beginnen haar kinderen ook met de seksualiteit bezig te zijn. Haar 13 jarige dochter raakt voor de eerste keer verliefd en experimenteerd bij een oudere jongen en de hormonen van haar zoontje staan op springen bij de dochter van de buurvrouw, die dereigen wel behoorlijk sensueel en hitsig gedraagt bij een jochie van 10.

Ik vond dit toch echter wel weer een van de betere Nederlandse films waar ook vakkundig aandacht is besteed aan de jaren 70 sfeer. Soms voelt het wel eens alsof je gewoon naar een jaren 70 film aan het kijken bent en dat de regisseur gewoon retro heeft gebruikt. Vast wel zijn bedoeling. Ook de vele verwijzingen/associaties met die maanmissies die rond die tijd gehouden werden zorgde weer voor een stukje geschiedenis. Aan de koude oorlog word een keer geen aandacht besteed.

Erg goed!

4,0*

Afterschool (2008)

4,0
Een film waarbij in princiepe weinig schokkends in gebeurd op visueel gebied, maar al erg schokkend, controversieel, bangmakend en provocerend is op psychologisch gebied, waarbij zelfs de "schokkende" films als Saw en Hostel kinderfilms bij zijn vergeleken. Het bestaat! En Afterschool is er weer eentje van.

Ook deze ademt weer dat typische Van Sant achtige independent stijl, en heeft zo zijn trekjes van Haneke (zoals hierboven vaak werd vermeld) Afterschool zou zo wel het Amerikaanse antwoord kunnen zijn op Benny's Video. Het intro, met de live beelden van executies en sterfgevallen (waaronder die van Saddam Hoessein) was al een appart trekje van de regisseur. Daarna komen we in het leven van een typische puber/student Rob, die samen met zijn 2 studentgenoten op een kamer verblijft in een kostschool. Als Rob alleen is houd ie zich voornamelijk bezig met porno, rukt zich af in het donker, worsteld met zijn maagdelijkheid en filmt hij met zijn camera de dingen op school die voor hem inspireren. Een stereotype omschrijving van een typische jongeman zou je zeggen.

Maar dat is het dus niet, want zo subtiel mogelijk openbaart regisseur Campos de ziekelijke en gestoorde trekjes van Rob die echter beinvloed zijn door de bizarre shit dat hij op internet bekijkt. Want als je al gaat denken dat je vriendinnetje opgewonden raakt doordat je haar gaat wurgen dan heb je wel een vrij afwijkende kijk op seks. Dan komen bij dat moment waarbij hij per toeval die overdosis filmt van die tweelingmeisjes. Een erg schokkend moment, maar ook helaas voorspelbaarbij dat moment dat Rob ze te hulp snelt(?) Rob's obsessie voor wurgseks in het begin veraad al een hoop bij deze scene. Maar het pakt ook weer een beetje anders uit. Namelijk hoe de school met de dood van de tweeling omgaat. En hier kan je zien dat dat hele gedoe, herdenkingen, speeches die ze eromheen wikkelen niks anders is dan pure sensatie en onverschilligheid. Dat was ook al overduidelijk te zien met dat scene dat Rob's afscheidsfilmpje waardeloos gevonden werd omdat er oa geen muziek in zat. Die scene's tussen Rob en zijn Psychiater zijn ook sterk en het einde bezorgd je gegarandeerd ijzige rillingen.

Gewoonweg weer een schitterende Amerikaanse Non-Hollywoodfilm die behoorlijk realistisch en rauw te werk gaat. Ook die camera-techniekjes/opnames van die mobieltjes uit die tijd (lawaaierig en wazig) voelde relatief oldschool aan. Het onderwerp rond die sterfgeval van die tweeling had, zoals gezegt wel even iets onvoorspelbaarder mogen zijn. Verder is dit gewoon weer een bitter stukje cinema. Een boodschap? Kritiek op de maatschappij? Een waarschuwing over de social media? Jij mag het zeggen!

Kan niet wachten om Simon Killer te zien!

4,0*

Agents Secrets (2004)

Alternatieve titel: Secret Agents

2,5
Inderdaad een matig filmpje die steeds inzakt als een soufle. Cassel deed het nog wel redelijk met Belluci maar verder was het geen hoogvlieger. Geen spektakel en een matige selectie aan actie. Jammer de pammer, er had gewoon veel meer in gekunt.

Maargoed toch 2,5*