Meningen

Standaard Politie/actiefilm. Collin Farrel en Samuel L Jackson bloeien de film op. Het verhaal is natuurlijk niet aanwezig en de film kijkt lekker weg. Wat er wel nog even wat meer in had gemogen was actie. Want de actiescenes waren toch wel best snel afgelopen. Een voorbeeldje bij die scene met die vrachtwagens die de weg blokkeren en vervolgens komt er een heerlijke actiescene aan bod, maar voor je het weet is ie al afgelopen. Maar voor de rest had de film leuke momenten en ook de humor mocht natuurlijk niet ontbreken.

Samuel L Jackon was opnieuw weer erg goed en ook Collin Farrel mag ik graag zien. SWAT is btw ook een film van hem dat doelt op opleidingen bij een dienst. Farrel had in hetzelfte jaar ook al in zo'n rol in The Recruit. Maar dat was CIA.

Maar Swat is voor de rest niet echt een hoogvliegertje, maar wel een prima wegkijkertje voor een zomerse zondagavond.

3,0*

Een vermakelijk Hong Kong misdaadfilmpje met op zich nog wel een goed inhoud. In het begin is ie een beetje saai maar de film bloeit steeds verder op. De film heeft inderdaad iets weg van Infernal Affairs. Alleen had Asiamania beter niet achterop de hoes een foto van een man met een machinegeweer moeten plakken want dat bleek gewoon een proppenschieter te zijn. Maargoed ondanks dat waren er ook nog wel redelijke actiescene's aanwezig en was de typisch Hong Kongse melodrama ook weer van de partij. Al met al toch een goede misdaadfilm. De meeste Hong Kong films van tegenwoordig zijn oer saai maar deze was wel te pruimen.

3,5*

Ok, misschien vinden de mensen deze film niet "extreme" zoals de film als naam heeft gekregen. Is het ook niet echt maar de verhalen hebben soms wel een zieke inhoud. Ook dit waren weer mooie verhalen:

Dumplings:
Het begint allemaal een beetje saai, je denkt dan: ja dat jong worden door een gerecht, volgens mij kennen we dat allemaal wel. Maar dat veranderd gauw als blijkt dat die vrouw embryo's van ongeboren kinderen in der eten krijgt. Kanibalisme speelt in deze film ook een grote rol. Vooral dat einde was weird, dat die vrouw haar eigen kind opeet, en dat je dat gekraak en geslik van het eten nog bij de aftiteling verdergaat. Creepy, dus Extremes was wel op zijn plaats. Dat zoemende deuntje vond ik ook best wel creepy.

3,5

Cut:
Tsja, echt een groot inhoud zit hier niet in en eng is ie ook niet. Dat onderbroekenhumor verpeste wel wat. Dat: vermoord iemand ten koste van jezelf (of een kind) ken ik nu wel. De film had een heeeel klein beetje iets weg van Saw. Maar... wat ik wel weer mooi vind aan de film is het volgende: die gestoorde figurant die een kind (meisje?) gijzelde die die man moest vermoorden om zijn vrouw terug te krijgen. Die figurant zegt ondertussen ook dat hij zijn zoontje
haat. Maar dan blijkt dat kind helemaal geen meisje te zijn (want dat kind had een pruik op) maar de zoon van de figurant. Dat vond ik weel een mooi stukje.

3,0*

Box:
Dit vond ik ook (net zoals) velen het beste verhaal van de film. Miike schoteld weer iets weird's voor. Echt eng is ie inderdaad niet maar wel erg mooi. De film bevat weinig tot geen geluid dat de sfeer al een beetje akeliger maakt. Die circusact vond ik ook heel mooi. Al schrok ik wel een beetje van het volgende op het moment dat het stil is en dat meisje een benzine tank omstoot en het benzine overal lag, toen was het stil maar dan krijg je ineens keihard te horen hoe het vuur aangaat, ja, ik had de film gekeken met acht boxen aan dus dan schrik je wel even van het plotselinge geluid.
De film heeft ook zijn open einde die je niet kon verklaren. Ik hou daar wel van. Je kan in het begin ook niet echt verklaren dat het hele verhaal een droom(nachtmerie) was.
Schitterend verhaal.

4,5*

Dit alles bijmekaar komt uit op een 4,0* Laat de volgende drie verhalen maar komen.

Prima HK-film met zeer mooie gevechten en toch goed acteerwerk. Verwacht echter geen knalwerk zoals in de meeste HK films maar dit is gewoon 85% Martial arts en 15% knalwerk. Maar een actiefan zal ook niet echt teleurgesteld zijn.

Gevechten en martial arts gingen wel de bloederige kant op en waren lekker hard. Een groot verhaal zat er ook niet in maar ach... je kijkt dit ook alleen voor de martial arts.

Prima tussendoortje.

3,5*

MMh. Let maar niet op dat bericht boven me. Ik vond deze film in het begin een beetje flauw maar die 1,5 vond ik niet op zijn plaats passen dus geef ik hem een 2,5*

Fijne creatieve retro-Schwarzenneggertje weer. Naast zijn rollen met zelfspot in The Expendables 2 en The Last Stand, weet hij hierin op een zeer geslaagde wijze een iets serieuzere rol te combineren met dat van een actieheld, zonder dat hij als een macho overkomt.

De regie ligt in handen van David Ayer, de man die het voornamelijk moet hebben van de achterbuurten van LA (in dit geval Atlanta). Hij geeft hier Schwarzennegger een sterke rol als John Breacher, een leidinggevende van een elitekorps die een Mexicaanse drugskartel moet oprollen. De rest van de corps bestaat ook uit een uitstekende cast; zo is het verrassend om Sam Worthington, de man van Avatar, hier te zien als een kale borderliner, Terrence Howard had ook zo zijn olijke aanwezigheid, en de kennismaking met de stoere Mirielle Enos als de (door de stoere mannen) onderschatte macho-chick was ook erg op zijn plaats. Sabotage lijkt het ook meer te moeten hebben van een vrij goed plot, en een relatief verrassende twist dat de puzzelstukjes op zijn plaats zet; in het begin zou je denken dat Breacher corrupt is, maar toch lijkt er meer te spelen. De twist mag misschien ook wel iewat bekend zijn, maar die lijkt hier wel mooi te zijn opgepoest. Hoewel de film ook iets serieuzer lijkt te zijn; er is ook genoeg plaats voor wat lekkere fijne over de toppe actie/raid scene's waar de kogels je om de oren vliegen, zelfs body/torture horror want de kartels zijn ook geen lievertjes en voordat Schwarzennegger zijn laatste sigaar voor de aftiteling opsteekt worden we nog effe getrakteerd op een heerlijke vlotte outlaw.

Opnieuw laat Schwarzennegger zien dat hij het op zijn ouwe dag gewoon nog steeds kan, en dat zijn films ondertussen toch ook weer even anders aanvoelen dan wat hij in de jaren 80 en 90 gemaakt heeft en je zou haast denken dat zijn komen en gaan als gouveneur hem ergens wel goed heeft gedaan.

4,0*

Weer een vette actiefilm met Jason Staham, die toch echt wel de smaak te pakken lijkt te hebben.

Statham kruipt in de huid van Luke Wright, een zwerver die zijn carriere als bokser heeft verkloot door iemand in coma te slaan. Hij word door iedereen uit gekotst en zelfs de politie vind het een leuk pispaaltje. Zijn leven neemt toch een andere wending als zijn verhaal kruist met dat van een Chinees meisje genaamd Mei, die op de vlucht is voor de onderwereldleven waar haar vader in verkeerd en de hele zooi der omheen. Alleen is het meisje wel erg gewild bij de maffia vanwege der intelligentie en het feit dat zij een code weet dat lijd tot duizenden dollars. Wright ziet in de metro dat het meisje in gevaar is en achtervolgt word door de mafia en besluit maar eens iets goeds te doen in zijn leven en er zich hardhandig mee te bemoeien.

Wat lijd tot een Leon-achtige relatie tussen het meisje en Wright, waarbij Wright besluit het voor der op te nemen en de strijd aangaat tegen de Chinese en Russische maffia en de corrupte agenten en dat doet ie weer erg stijlvol met zijn botbrekende gevechten en zijn triggerfinger gedrag. En zo word er uiteindelijk met Safe een dijk van een misdaadfilm voorgeschoteld met vele vette actiescenes en gevechten. (Vooral die scenes in dat Hotel en in die nachtclub. Gewoon weer Staham van ouds. De schietscenes waren weer heerlijk over de top en spectaculair en er vloeit ook wel eens lekker veel bloed. De bende's zijn ook weer lekker dito, maar dat maakt niet uit. Het blijft leuk.

Jason Statham is gewoonweg weer helemaal in topvorm in deze fijne vanoudse actie/misdaad-film. Beter dan Blitz en ook zeker beter dan The Mechanic en The Killer Elite, waarin het leek alsof ie aan het afstompen was aangezien die laatste 2 films maar erg weinig vaart hadden. Maar eens kijken wat zijn komende films in de pijplijn te bieden hebben.

4,0*

Daniel Espinosa is na het zeer geslaagde Zweedse misdaadwerkje Snabba Cash ook maar zijn heil gaan zoeken in Amerika en maakt met zijn roots ook hier weer een aangenaam filmpje klaar. Inderdaad, het verhaal stelt niet heel veel voor maar de film is wel doordrengt met hier en daar een vet actiescenetje en een paar fikse autoachtervolgingen (Wat ik merk is dat de snelwegen in Jo-Burg of Kaapstad op een een of andere manier nog best wel lekker werken voor autoachtervolgingen, zo ook bij Who Am I). Denzel Washington is weer een kei hierin en op zijn oude dag laat hij nog wat fraaie vechtkunsjes zien. Ook Ryan Rynolds was goed bezig als die undercover agent. Verder ook nog genoeg fraaie beelden en alles is erg piekfijn gemonteerd. Wat dan nog wel af en toe storend kan zijn zijn de tussenscenes, die nog wel eens kunnen blijven hangen (of het moet eraan liggen dat ik deze film zonder ondertiteling heb bekeken)

Verder heb ik me wel prima vermaakt met de heren Washington en Rynolds en natuurlijk de regiewerk van Espinosa.

3,5*

Voor Martyrs kwam Pascal Langier nog met Saint Ange, die destijds natuurlijk nog niet zo bekend was omdat ook niemand Martyrs kende. Het was zeker een sterke film maar de Engelse (met nota bene hier en daar een Frans accent) was toch gewoonweg weer kut. Ongelofelijk dat A Film, een betrouwbare distributeur aan vele internationale films, dit keer gewoon een Franse film verneukt met zo'n klote synchronisatie!!!

Maargoed, Saint Ange was zeker geen slechte film. Het sfeertje was lekker mysterieus en donker en het verhaal werd ook met het moment verrassender en spannender. We krijgen te maken met Anna, (prima neergezet door Ledoyen, die ook in The Beach te zien was) die als schoonmaker gaat werken in Saint Ange, een instituut in de Franse alpen. Het sfeertje der lekker koud en donker en ook de begeleiders lijken ook verdacht geheimen te bewaren en zijn ook zo inhalig als de pest. Zo draait de film uiteindelijk uit op nieuwschierigheid van Anna, wat tot een schokkende conclusie komt, dat ook nog wat met de geschiedenis te maken heeft.

Saint Ange vond ik kwa sfeer, opbouw en verrassingen toch wel beter dan Martyrs. Martyrs had ik al een 2de kijkkans gegeven maar ik blijf het maar een film vinden met veel gebreken en een weinigzeggend plot. Dit daarintegen weet de kijker nog wel op verrassingen te brengen en tot de schokkende waarheid te lijden. Ook het einde geeft best wel rillingen.

Ik zeg: prima film.

4,0*

Ach, de film kijkt lekker weg. Voor spionagefans is dit zeker wel te pruimen. Best wel leuke actiescene's en locaties. Val Kilmer speelde niet slecht. Die steeds een andere naam had en steeds andere kleren. De film is zeker wel de moeite waard.

3,5

Knap Frans-Canadees filmpje.

Het zouden de jaren zestig of zeventig moeten zijn geloof ik. Flaubert, een journalist wordt naar een desolaat dorpje gestuurd. Al heel snel maken we kennis met de typische elementen. Een vervallen benzinestation, visioenen die hij alleen kan zien, een dorpje met allemaal krankzinnige argwanende bewoners en het feit dat zijn kompaan vermist wordt.

De samenloop oogt erg creatief en vermakelijk en je wordt geregeld in absurde situaties gewoven. De stereotype routines zijn hier ook van de partij (Bijvoorbeeld die twee vetkuifjongens; waarvan één de zoon is van een psychotische burgemeester) maar ook de toeloop naar een steeds ondenkbaardere situatie. Namelijk een één of ander experiment in een oude fabriek waarin we heel erg de Cronenberg-kant opgaan.

De film is netjes gemaakt. Passend kleuren en filtergebruik, indrukwekkende locaties, verknipte personen, absurdistische en lugubere situaties maar ook genoeg zwartkomische taferelen. Dit zorgt ervoor dat de 115 minuten prima wegkijken.

Een fijn klein filmpje dat al snel vergeten lijkt te zijn.

4,0*

Beetje een saaie film helaas. Pulse van de zelfte regiseur was erg goed maar dit is vergeleken met dat een tegenvallertje. Het is zo'n soort detectiveje met hier en daar die geest van die overleden vrouw die nog wel eens hier of daar rondzweeft. Die geestenvrouw begint ook nog wel eens vrij irritant te worden. Maargoed. Het acteerwerk komt nog wel door de beugel en volgens mij heeft Kurosawa aan het einde van de film hetzelfte element gebruikt uit de film Pulse met de wereld zonder mensen.

Maar verder een tegenvallertje.

2,5*

Behoorlijk sterke Poolse film die hier in Nederland jammer genoeg vergeten is en maar gewoon poef op dvd is gekwakt. De poster van de film ziet er nog best vrolijk uit maar Suicide Room is alles behalve. Deze film gaat wel heel diep in het feit hoe jongeren zich zodanig kunnen beinvloeden door het sociale netwerk. Een voorbeeld daarvan is Dominik, een whizkiz die rijk is opgevoed. De ouders gaan van de ene dure gelegenheid naar de andere en Dominik heeft helemaal niks te klagen, alhoewel.... rijk zijn en alles hebben valt niet mee. Dominik gaat dus wat met zijn talent doen en laat zich beinvloeden door een gerucht over een zogenaamde second life op het internet, genaamd de zelfmoordkamer. Daar schrijft hij zich in, wat het begin is van een langzaam maar zekere afzondering van de wereld en Dominik zich in een visuele cirkel wend.

Aan de Second life/Zelfmoordkamer word ook behoorlijk wat aandacht aan besteed. De film veranderd dan ook letterlijk zelf ook in Second Life, waar het verhaal zich ook afspeeld. En dat is prachtig en kleurvol gedaan en visueel ook een lust voor het ook. Je krijgt soms ook een beetje het gevoel alsof dit een Science Fiction film is. Maargoed, Dominik geeft langzaam maar zeker zijn hele leven weg, want hij ontmoet de liefde van zijn leven in de kamer. Het depressieve emo-meisje Sylwia die al afgezonderd is en in derzelf snijd. Ook al is alles virtueel, Dominik en Sylwia voelen een sterke band voor elkaar en Dominik kan ook niet meer zonder de zelfmoordkamer. Dan komt het, door al die mooiigheid in een niet zo'n al te vrolijke plek begint ook Dominik steeds dieper in te zakken en word hij zelf ook destructief. En dit is dus de grote bekende voorbeeld van jezelf te laten opfokken op het internet. Ondertussen komt het cyberpesten er ook nog bij van zijn schoolgenoten met zijn niet zo passelijke foto's die hij in een dronken bui heeft laten maken. En dit is dus het begin van de virtuele hel.

Hoe we Dominik zien afbreken en ook bovenal manisch depressief zien worden is gewoon erg ziek. We zouden al niet meer kunnen zeggen dat dit te ver gegrepen is want het Sociale Netwerk kan je helemaal fucked up maken. Het climax is ook vrij griezelig en ook een mokerslag.

Dit is gewoon weer een van de betere films uit Oost-Europa die me nog wel zal bijblijven en ook eigenlijk wel in de categorie Benny's Video past. Ook zou ik wel kunnen zeggen dat dit wel een prima film is om op school te bekijken. Na deze film ga je wel eventjes nadenken over het internetwereldje.

4,0*

Prima Koreaanse film alweer in zijn genre. De misdaadfilms uit Korea blijven meestal uitstekend. Hier krijgen we een politiefilm voorgeschoteld dat draait om een een of andere maniak/verkrachter die huishoud in de rurale omgeving van Seoul. 3 agressieve smerissen worden ingezet om de zaak op te lossen, maar doen dat ook vaak met, zoals wel verwacht, erg veel geweld en slaan en schoppen. Zelfs die gehandicapte krijgt het maar zwaar voor de kiezen. Verder is dit wel weer een prima kat en muis spel thriller waar de drie continu weer op het verkeerde spoor worden gezet en steeds weer de verkeerde mensen verdenken en dat hun roekeloosheid maar zinloos is en wat uiteindelijk ook uitmond op een blijvende onopgeloste zaak.

Voor de rest weer een prima film met prima grauwe settings van het rurale plattelandschap en met hier en daar weer de typische Koreaanse humor. Goed acteerwerk ook. Dit was zeker wel te doen.

3,5*

Was weer een aangename actie/spionage vermaak van Philip Noyce en Angelina Jolie laat weer eens een prima kant zien. Dit keer als Spion die er, zoals het er op de ouderwetse manier op aangaat, er in word geluisd en moet vluchten voor de geheime dienst. En wat ik daar over kan zeggen: Het verhaal is niet echt aanwezig maar het levert zeker een paar prima achtervolgingscenes op, auto's die in de prak worden gereden en een ijzersterke samenzwering. Wat actie-scenes betreft had ik er wel meer van verwacht maar ach, de aanwezige zagen er wel erg vet uit.

Wat dat betreft vond ik Salt helemaal niet verkeerd. Het is een beetje een ouderwetse spionnen/James Bond verhaaltje in een nieuw jasje. Prima als tussendoortje.

3,5*

Erg fijne misdaadfilmpje alweer dat ook veel stuff van Ritchie en Trainspotting erbij haalt. Val Kilmer was ook nog lekker op dreef aan het einde en zag er ook erg gelikt uit als junkie/muzikant. Verder was de humor ook lekker droog en bot en het kleurengebruik en de broeierige locaties waren ook erg fijn en heeft ook een beetje wat weg van Neo-noir. Die verdere junkies waren ook heerlijk en ook die Pooh-Bear werkte op je lachspieren.

Die scene dat Val Kilmer trompet speelt in dat verbrande huis en zich zo laat verbranden was ook erg mooi. Verder was die scene met die das ook hillarisch. Het einde was ook schitterend. Gewoon weer zo'n heerlijke typische vulgaire drug/misdaad film waar ik zeker wel van hou. Niks mis mee.

4,0*

Schitterende film! wat je voor 1 euro wel al niet op je bord krijgt. Gewoon een erg leuke kruising tussen een roadmovie en een oorlogsfilm. James Woods speelt goed en van Belushi krijg je af en toe echt de slappe lach als ie weer eens boos word. Hij stal gewoon de show. Voor de rest is dit ook een zeer mooie film gebasseerd op een waargebeurt verhaal. Alles zit goed in elkaar en er worden ook archiefbeelden gebruikt. Ik wist hiervoor helemaal niet eens dat er oorlog was in El Salvador, pas toen ik deze film uit de bak haalde wiste ik het. Echt veel dingen waren niet echt realistisch en draaide het meer om buddy's maar dat staat vermaak niet in de weg. Het is zeker de moeite waard.

4,5

Prima tussendoortje weer uit Engeland.

Maar echt een magistrale kaskraker is het niet, maar het is nog wel redelijk opbouwend. Eerst een typische gezinsdrama, vervolgens is er onheil in het Engelse dorpje en word het dorpje bestookt door militairen en de ME. Niemand mag naar buiten, maar een moeder zal en moet bij haar dochter wezen die een paar huizen verderop verschanst zit. Vervolgens word de film een psychologisch machtspel, horror-thema word sterker maar pas aan het einde krijg je te zien wat er nou ontsnapt was uit die aangespoelde container. Eigenlijk vond ik dat weer net iets te gewoon en makkelijk bedacht, het was namelijk maar "gewoon een Monster" die weggelopen lijkt te zijn uit de jaren 80 B-horror's.

Maar desalniettemin weet de film hier en daar nog wel sterk te blijven en is voor vermaak niet mis.

3,0*

Een beetje een wisselvallige drieluik. Maar wel goede verhalen.

Memories:

Het verhaal begint al luguber, grimmig en donker. Ik schrok me al meteen de tering van hoe dat popje zijn hoofd ineens omdraaid. Het verhaal is trouwens ook echt heel mooi en spannend. Het mooiste hiervan is natuurlijk dat je pas op het eind komt te weten wat er allemaal aan de hand is. Af en toe leek dit verhaal op een horrorfilm bv die grimmige hallucinaties van die man en dat ie in een hallucinatie zijn vrouw ineens op hem afloopt en in der hoofd begint te peuteren. Je denkt natuurlijk dat die man zich zorgen maakt om zijn vermiste vrouw en dat de vrouw van die man haar man zoekt maar dat komt echt heel anders uit. Toen die (geest van die) vrouw haar eigen in stukken gesneden lijk vind.
En die taxiscene in het midden geeft al een beetje het andwoord.

Dit verhaal verdiend een 4,0*. Gewoon prachtig, orgineel verzonnen met nog een donkere, grimmige creepy sfeer erin. Dit verhaal heeft veel indruk op me gemaakt.

The Wheel:

Was inderdaad een minder verhaal. Vaak erg vaag en flinterdun. Leek inderdaad een beetje op een B-film. Ware het niet dat er soms nog wat lichte creepy dingen inzaten. Het begin bv. Maar speelde dit zich nou vroeger af of nu?

2,5*

Comming Home:

Ik snap niet echt waarom mensen dit het beste verhaal vinden. Ik vond hem eigenlijk behoorlijk vaag en aan het einde zat ik nog vol vragen. Is dat meisje in het rood nou een
geest?, Wat gebeurde er nou met dat jongentje?, En wat heeft dat meisje nou met die situatie te maken met die dode (?) vrouw?, En dat eind.... daar snapte ik nou helemaal geen moer van. Wat ik wel weer weet is dat die man denkt dat zijn vrouw weer tot leven komt.

Kan iemand me de inhoud van Comming Home even uitleggen? Want ik snapte er geen snars van.

Voor dat verhaal een 3,0

Uitgetrokken vind ik Memories het beste verhaal van de drie. Die twee andere verhalen zijn nogal vaag maar toch wel goed verzonnen en geschreven. Die Aziaten hebben denk ik wel iets wat de westerlingen niet kunnen volgen kwa verhalen.

In Zwitserland heeft deze film de titel: Three...Nightmares. Zou denk ook een ideale internationale titel zijn geweest.

4,0+ 2,5+ 3,0=

Kom ik een beetje op een 3,5* uit. Ik ben al zeer benieuwt naar Three...Extremes.

Inderdaad een baggerslechte film. De achterkant tekst op de hoes klopt absoluut niet en de film gaat verder helemaal nergens over. Gewoon anderhalf uur lang een gortsaaie brok. Op de achterkant van de hoes staat dat de Niro vermoord word in de film maar dat is niet zo. Sterker nog: wat er achter op de hoes staat krijg je 0% ervan in de film te zien (behalve dan dat ie Sam heet, nouja 1% dan) Maar voor de rest is het alleen maar zoenen dit, romantiek dat. Echt absoluut geen diepgang of verhaal. Maargoed, dit is dus de losse schroef van de Niro in zijn beginpereode. Maar hij heeft later in zat pareltjes gespeeld die The Swap helemaal de grond in timmeren.

Ohja en dit stond ook achterop de hoes: Robert de Niro in 1 van zijn allerbeste rollen. tuttuttuttuttuttuuuuuut. De gene die dat erop heb gezet moest flink dronken zijn.

0,5*

Weer een prima werkje van Ki-duk en een prima vervolg op Bad Guy, althans zo werd de film beschouwt. Kwa onderwerp lijkt deze wel op Bad Guy alleen met andere personages. Ook hierin word er weer een sfeervol liefdesverhaal verteld, met toch ook een snuf misdaad erin en bloederige typische Koreaanse ram en beuk werk. Het verhaaltje hierin is: Hoe onzekere pubermeisjes in de prostitutie belanden en dat de ene vriendin de pooier speelt over der vriendin. Alles is weer rustig gefilmd maar daar staat Duk inmiddels wel bekend om. Ook die vader-dochter relatie was erg ontroerend en pakkend. Je zou je eigen dochter maar in de prostitutie zien. Ook die scenes met: "der zit daar een jong meisje ga der op af" vond ik wel komisch.

Verder gewoon weer een geslaagd filmpje van Ki Duk. De man heeft talent om liefdesfilms niet saai te laten worden.

3,5*

Weer een erg leuke en maffe film waarbij de regiseur duidelijk zijn mosterd bij Takashi Miike heeft gehaald. Ja... de film introduceert een ex huurmoordenaar (prachtig gespeeld door Asano) die op de vlucht is voor zijn bende en in aanraking komt met die Toshiko die ook op de vlucht is voor die bende. En zo gaat het eigenlijk de hele film door. Maar saai is het absoluut niet. We worden hierin getrakteerd met typische Japanse perverse mafheid en hier en daar ook een fijne actiescenetje. Wie al helemaal geweldig was was die pop/robotachtige huurmoordenaartje Yamada

Nee, zeer geslaagde Japanse gangsterfilm. Heb me weer prima vermaakt.

3,5*

Een experimenteel filmpje dat zich voornamelijk wilt richten op een soort van LSD-trip ten tijden van Nixon en de Vietnam-oorlog. Gaat dat altijd lukken? Nou, niet echt....

In het begin valt er nog wel wat te lachen, maar daarna wordt het wel te experimenteel een rommelig en lijkt de logica, ondanks de boodschap, niet meer lekker binnen te komen. Heel veel geknutsel met montage en filters; evenals de stripboek-achtige scene's. Maar het gaat behoorlijk van de hak op de tak.

Tsja, toch net niet... Het had wel iets leuks kunnen worden, maar waarschijnlijk had de filmcrew haast.

2,5*

Was weer zo'n leuk niemendalletje in de categorie van de commerciële gelikte Franse films van rond de millenniumwisseling.

En ja, wat is het eigenlijk? Eigenlijk een mengelmoes. Is het een game? Is het een legende dat door de eeuwen heen wordt doorgegeven? Is het een Yakuza-actiefilm?

Maar alles komt terecht bij twee van die jonge malloten uit de Parijse getto. Ze hebben een game gestolen en vanaf dat ogenblik begint het gesodemieter... Of is het toevallig omdat ze botsen met de dochter van een Japanse detective die heel toevallig zijn dochter wilt opzoeken in de Franse hoofdstad? Nouja, vele leuke vechtpartijen, veel flauwe humor... Erg onsamenhangend, maar evengoed wel vermakelijk.

Die schoen-scene was een giller. Hoe flauw....

3,0*

Tegenvallende Jackie Chan film. Met hier en daar wat leuke shoot outs maar voor de rest is het een hele som melodrama en jankerij. Gewoon zonde. Jackie Chan zelf doet ten opzichte van al zijn andere films ook erg weinig aan vechtkunsten en zwalkt ie er erg vaak als een dronkelap bij en acteert matig hierin. (Jackie Chan gecast worden als dronkenlap vond ik nou ook niet echt een goede keuze) Verder vond ik de rol van Tse wel goed. Gewoon een tegenvallertje met Jackie Chan.

2,0*

En ook ik heb geen slecht woord voor dit stukje cinema.

Gay en Lesbian-genres zijn voor mij altijd wel een beetje afstotelijk. Niet om het feit dat ik tegen homo's of lesbieënes ben, maar wel op het feit dat de nadruk er zodanig op wordt gelegd dat je net zogoed gewoon naar gay-porno zou kunnen kijken en alsof de emancipathie er anno de jaren 10 zogenaamd nog steeds niet zou zijn. Ditzelfde geld echter ook voor romantische films waarbij er zodanig duidelijk gemaakt moet worden hoeveel het stelletje wel niet van elkaar houdt.

Gelukkig is dat bij Sangailes Vasara wat meer op de achtergrond en richt deze zich meer op de bijzaken. We volgen de zeventienjarige Sangaile, een buitenbeetje die erg gefacineerd is door vliegtuigen, maar ondertussen last heeft van hoogdevrees. Het feit dat ze tijdens een wedstijd wordt verkozen om een ritje te mogen maken met een stuntvlieger neemt ze daarbij ook niet in dank af. De afwijzing wordt al snel opgemerkt door de lootjestrekster zelf, genaamd Auste. Iemand die het leven van Sangaile wel een beetje lijkt te veranderen; ze trekt Sangaili er vaak mee op uit, alleen, of samen met vrienden waarbij ze niet zit weg te kwijnen in het blokhut van haar ouders. Ze wordt erkend, krijgt sjans van de jongens... maar dan toch blijkt ze zich steeds meer aangetrokken te volen tot Auste.

Ja, vrij standaard allemaal, maar toch komt er nog een hoop bij om de hoek kijken en is het, ondanks de vele intieme stukjes met de zonnige achtergronden, niet altijd rozengeur en manenschijn. Voornamelijk dat hele automutilatie-gebeuren weet toch roet in het mooie zomerse gerecht te gooien. Maar toch weet de film ondanks dat wel erg luchtig en feelgood te blijven en zijn de beide meiden gewoon erg lief ten opzichte van de kijker.

Wat de film ook voornamelijk overeind houdt is de uiterst verzorgde zomerse sfeer, die zelfs het ietwat sombere Oost-Blok decoratie met zijn fabrieken en grauwe portiekflatten hoopvol weet in te kleuren. Ook de stukken op de vliegshow waren sfeervol en dan uiteindelijk het feit dat Sangaile haar hoogdevrees overwint is ook een sterk gegeven. En het einde... uiteraard.

Ja, dit was weer een prima stukje cinema uit Litouwen, naast Invisible Waves. Ohja, die actrice die de rol van Sagnaile speelt heeft ook dat rolletje in K is for Knell van The Abc's of Death 2.... ben ik net achtergekomen.

Heerlijke zomerfilm.

4,5*

Leuk!

Ik snap ook de onderwaarderingen niet.

Kurosawa (niet Akira) haalt weer de term Science Fiction boven tafel; naast Pulse en Real. Alleen waar de vorige twee nog vrij serieus waren heeft deze toch ergens wel een redelijke feel good noot.

Deze film speelt zich af in het Japan dat door Aliens is overgenomen. Althans... niemand weet dat nog. We volgen meerdere personages: die sukkelige Shinji die voor zijn vrouw maar vreemd blijft doen, en die jongeman die een eigenwijze verslaggever aandringt om zijn "gids" te worden. Vol verontwaardiging en ongeloof laat hij zich meevoeren door het jochie en maakt vervolgens kennis met diens klasgenoot... die dus ook niet van deze wereld blijkt te zijn. Ze doen er wel heel makkelijk over om de eerste de beste mensen waarmee ze oog in oog komen te... ja, hoe noem je dat... nouja, besmetten. De verslaggever (prachtige vertolking trouwens) blijft dat bespaard.

En dit ontpopt zich langzaam maar zeker tot een prachtig geheel. De film bouwt op een leuke en maffe manier op; een Miike vergelijking zou absoluut niet misstaan, het switcht van het leven van Shinji en zijn vrouw en de verslaggever met die twee irritante testosteronbommen... en het duurt erg lang voordat de meerderheid een beetje lucht krijgt dat er toch wel iets daadwerkelijk gaande is op de wereld. En... zoals je kan verwachten, komt er natuurlijk zo'n typische quarantaine-actie. En dan zijn we er nog niet... De film lijkt op een arthouse-manier te openen, maar ontpopt zich toch wel tot een waar actiespektakel. Lees bijv: verslaggever vs. gevechtsvliegtuig.

Ook de sfeer is prima in orde. Lekker rustig en zomers en dat Kurosawa de regio gekozen heeft boven een chaotische Tokyo werkt ook erg lekker. Het einde vond ik wel een beetje onrealistisch: een heuse meteorietregen maar de auto waarachter Shinji en zijn vrouw verschuilen loopt geen krasje op; evenals de gebouwen die, ondanks enkele roetvegen, nog keurig overeind staan.

Maar verder was dit een zeer geslaagde film waar ik van het begin tot het eind van heb genoten. Misschien was dat karikaturale wel de bedoeling geweest.

4,5*

Fijne Koreaanse misdaadfilm weer. De 135 minuten gingen toch wel zo voorbij, ondanks ik bij het scrollen op Netflix wel altijd een beetje tegen die hele lange films aanhik.

De setting is een Zuid-Koreaanse stad in een niet zo verre toekomst. De kapitalisme is omgeslagen tot een economische crisis en de straten worden geregeerd door armoede, anarchie en chaos. Sommigen blijven ondanks de crisis nog wel dromen; zo ook de Jun-Seok. Hij heeft drie jaar gebromd in de gevangenis en lijkt zich helemaal vast te pinnen op een beter doch stereotype leventje op een tropisch eiland. Het idee is standaard; hij trommelt zijn twee vrienden op, gaan eerst feesten en vervolgens beramen ze een overval op een illegaal gokhuis. Geen centje pijn, want de politie zal in deze kwestie niet snel gebeld worden en er zijn dollars op te halen.

De overval lijkt geslaagd en ze gaan er op het nippertje met de buit vandoor, waarbij er een helse roadtrip plaats vindt door Zuid-Korea, op zoek naar de juiste bestemming. Echter blijken ze niet helemaal uit de schijnwerpers te zijn en heeft een mysterieuze geheim agent alias huurmoordenaar het op hen heeft voorzien. Iemand die het geld echter een stuk minder belangrijk vindt.

Time to Hunt was hierbij een fijne rauwe, spannende en geslaagde actiethriller met meeslepende dystopische settings. Weer even wat anders dan de chaotische straten van het hedendaagse Seoul. Het gaf de film iets speciaals en het was tegelijkertijd een boodschap. Typerend is ook de gefliptheid van de personages waarin de film een humoristische draai krijgt.

Ik zeg: geslaagd.

4,0*

Tegenvallende film met Jet Li. Gewoon een slap inhoud en een gebrek aan actie. Ook de Engelse Dubbing is werkelijk verschrikkelijk irritant. Jet Li speelt ook niet meer een stoere knaap maar een een of ander sullerig komiekje dat helaas helemaal foutloopt. Nee deze kon mij niet bekoren. Kijk dan nog liever Black Mask of High Risk als het gaat om HK-films van Jet Li.

2,0*

Een Franse productie, een Japans verhaal en Engels gesproken karakters. Oké...

Maar uiteindelijk keek je daar wel doorheen. Enkele weken geleden gezien in het Scagon Theater hier in mijn stad. Een klein publiek dat voor de zaal stond en zelfs de eigenaresse wist niet om wat voor film het zou gaan. Iedereen liet zich verrassen, hadden nooit van Murakami gehoord, dus ik was wel iets voorbereider ernaartoe gegaan.

We nemen een kijk in het leven van enkele complexe figuranten ten tijde van de ramp rondom Fukushima in 2011. In het begin was het nog wel lastig om de personages te volgen, maar uiteindelijk komt dat wel een beetje uit de verf.

We volgen hier een verloren twintiger die de zin van het leven probeert te vinden nu hij weinig succes boekt bij zijn kantoor en zijn vriendin ervandoor is gegaan... Dat zijn kat is weggelopen komt er ook nog even bij. We blikken vervolgens op zijn vriendin, die als kamermeisje werkt, op haar impulsen ingaat maar vaak met leegte achterblijft. En dan die accountant die op een dag een reuzekikker ontmoet die hem honend vertelt dat hij degene is die de stad kan redden van een tweede natuurramp, die, net zoals Fukushima door een reuzenworm veroorzaakt zal worden. Of is hij langzaamaan gek aan het worden? Het is een interessante wisseling van concepten, maar toch raak je de draad wel eens kwijt.

Waarschijnlijk is er toch iets te ijverig met de verhalen van Murakami aan de haal gegaan. We springen van personage naar personage waardoor de verhaallijnen drastisch door elkaar lopen en je soms het gevoel hebt alsof je achter de feiten aan moet rennen. Het is een zeer knappe animatie en zeker mooi en levendig geschetst.
Maar Murakami kennende miste ik hier wel een beetje de melancholie. De metaforen, dromen en fantasieën konden toch wel veel pakkender neergezet worden. Nu voelde het wat tam.

Een mooie scene vond ik wel die tussen Komura en die tienermeid in de ligstoelen, en natuurlijk wanneer hij acht zijn (blauwe) kat weer teruggevonden te hebben.

Het was zeker een goede poging, zij het wel wat onaf. De film is zeker wel geslaagd om de elementen van Murakami op een zorgvuldige wijze te verwerken en de verhalen zelf hebben ook charme. Het is misschien slechts de uitwerking. Voor de rest heb ik weer zin gekregen om een boek van Murakami van de leesstapel te pakken.

3,5*