Sanpo Suru Shinryakusha (2017)

Vanaf 2 augustus in de bioscoop (Imagine)

UPDATE: bioscooprelease is komen te vervallen.

Iets mindere Kurosawa toch.

Op zich is het uitgangspunt best grappig, er zitten ook zeker genoeg boeiende scenes in. Maar Kurosawa's invasion film gaat niet zozeer over aliens, wél over de mensheid. Hij misbruikt de opzet een beetje om wat over de mensheid te vertellen, maar die twee dingen komen niet zo goed samen.

Enerzijds omdat de film ook iets te luchtig van toon is, anderzijds omdat het er gewoon nogal dik opligt en Kurosawa op dat vlak ook niet zoveel interessants te melden heeft. Er komt wat typisch gejengeld over werk en liefde voorbij, maar erg inzichtelijk is het zeker niet.

Visueel aardig, maar ook daar blijkt dat Kurosawa eigenlijk niet zo'n genre regisseur is. Hij doet het gewoon beter als drama regisseur. De film blijft op zich wel boeien, daarvoor is het quirky en eigenzinnig genoeg, maar 2 uur is best lang en de mix die Kurosawa hier probeert voor te schotelen werkt niet altijd even goed.

3.0*

Qua genre (hier staat drama, maar ik vind het meer sciencefiction) en verhaal is het niet zo mijn ding. Ik vind 'm vrij vaag en oppervlakkig en het is volgens mij serieus bedoelt, maar het kwam soms nogal karikaturaal over. Het acteerwerk vind ik prima en het beeld over het algemeen ook, maar ik heb weinig met de special effects. De speelduur vind ik lang voor een film die mij niet erg boeide, maar het keek vrij vlot weg en ik vond het geheel matig vermakelijk. Net niet genoeg voor een voldoende, wat mij betreft. 2,5*

Leuk!

Ik snap ook de onderwaarderingen niet.

Kurosawa (niet Akira) haalt weer de term Science Fiction boven tafel; naast Pulse en Real. Alleen waar de vorige twee nog vrij serieus waren heeft deze toch ergens wel een redelijke feel good noot.

Deze film speelt zich af in het Japan dat door Aliens is overgenomen. Althans... niemand weet dat nog. We volgen meerdere personages: die sukkelige Shinji die voor zijn vrouw maar vreemd blijft doen, en die jongeman die een eigenwijze verslaggever aandringt om zijn "gids" te worden. Vol verontwaardiging en ongeloof laat hij zich meevoeren door het jochie en maakt vervolgens kennis met diens klasgenoot... die dus ook niet van deze wereld blijkt te zijn. Ze doen er wel heel makkelijk over om de eerste de beste mensen waarmee ze oog in oog komen te... ja, hoe noem je dat... nouja, besmetten. De verslaggever (prachtige vertolking trouwens) blijft dat bespaard.

En dit ontpopt zich langzaam maar zeker tot een prachtig geheel. De film bouwt op een leuke en maffe manier op; een Miike vergelijking zou absoluut niet misstaan, het switcht van het leven van Shinji en zijn vrouw en de verslaggever met die twee irritante testosteronbommen... en het duurt erg lang voordat de meerderheid een beetje lucht krijgt dat er toch wel iets daadwerkelijk gaande is op de wereld. En... zoals je kan verwachten, komt er natuurlijk zo'n typische quarantaine-actie. En dan zijn we er nog niet... De film lijkt op een arthouse-manier te openen, maar ontpopt zich toch wel tot een waar actiespektakel. Lees bijv: verslaggever vs. gevechtsvliegtuig.

Ook de sfeer is prima in orde. Lekker rustig en zomers en dat Kurosawa de regio gekozen heeft boven een chaotische Tokyo werkt ook erg lekker. Het einde vond ik wel een beetje onrealistisch: een heuse meteorietregen maar de auto waarachter Shinji en zijn vrouw verschuilen loopt geen krasje op; evenals de gebouwen die, ondanks enkele roetvegen, nog keurig overeind staan.

Maar verder was dit een zeer geslaagde film waar ik van het begin tot het eind van heb genoten. Misschien was dat karikaturale wel de bedoeling geweest.

4,5*

Ergens ruim over de helft gaat één van drie aliens een kerk in en vraagt o.a. aan een priester wat liefde is. De betekenis van liefde. En als antwoord citeert hij een deel van de eerste brief van apostel Paulus aan de gemeente van Korinthe:

Melig scifi-drama dat niet vooruit te branden is. Voor zover er al ontwikkelingen in het verhaal zitten, zijn die weinig verrassend of spectaculair. In vergelijking hiermee is Invasion of the Body Snatchers (1956) een meesterwerk.

Vanwege het slappe verhaal moet de film het vooral hebben van de vertolkingen van Hiroki Hasegawa (de journalist) en Masami Nagasawa (de huisvrouw). Jammer dat haar zusje, gespeeld door Atsuko Maeda, al vroeg uit het verhaal verdween want goed beschouwd is dat het leukste personage in deze pretentieuze de film, die zichzelf veel te serieus neemt.

Als je deze film kijkt denk je dat het een gewone film is maar het is een weergave van een regisseur die zichzelf oraal bevredigd en denkt interessante te zijn zonder iets interessants te tonen.

Over het geheel gebeurt er vrij weinig in de film, daar zit je zowat 2 uren naar te kijken. Wat de aliens betreft, stelt dat maar weinig voor.

Viel me eerlijk gezegd wat tegen. Nochtans een film met het nodige potentieel. De openingsscène bijvoorbeeld beloofd veel goeds waarbij het een soort Scifi thriller in zich had. Dit kwam er jammer genoeg onvoldoende uit. Wat volgt zijn wat uitgesponnen doelloze scènes waarbij gedachten worden gestolen. Nogal repetitief van aard zodat het wat saai werd, zeker om dit 130 minuten door te trekken.

Nochtans zat ik wel “in” het verhaal en was ik tot voorbij halfweg nog steeds geboeid door het plot. Maar uiteindelijk verwatert het toch allemaal en verloor het mijn aandacht. Acteerprestaties wel op niveau. Toon van de film eerder luchtig en zelfs komisch, alleszins niet iets om serieus te nemen. Alles in overweging genomen net niet...

Zelden zullen de voorbereidingen voor een alien-invasie laconieker zijn verlopen dan in Before we vanish. De aliens maken er geen punt van om hun plannen te delen en de mensen die op de hoogte zijn paniekeren totaal niet maar werken zelfs mee. Geeft een grappig effect, omdat je als kijker op het verkeerde been wordt gezet. Ondertussen klinkt er natuurlijk een zekere maatschappijkritiek in door, maar die is niet heel sterk. Het is vooral het bevreemdende verhaal wat Before we vanish de moeite waard maakt.