Sala Samobójców (2011)

Ik denk dat vele mensen deze film wel kunnen waarderen maar persoonlijk vind ik animatie vermengd met echte beelden toch al niks. Verder aardig gegeven waar toch meer in had gezeten.

Ik sluit mij hier grotendeels bij aan. Ik vond de mengeling ook maar niks. Maar al bij al wel een confronterende film. Maar hij had iets beter kunnen worden uitgewerkt. Ik vond bijvoorbeeld dat het personage onrealistisch snel overging naar suïcidale gedachten etc.

Goed gemaakte film met prima acting en up to date qua tijdsbeeld. Boeiend..

Een eigenaardig, depresssief maar bijzonder intrigerend en realistisch bewerkt coming-of-age verhaal over de psychosde van een arrogante puber, zoon van rijke ouders, die slachtoffer wordt van "pesten" op het sociale netwerk. De film is zowel door het verhaal als door de sfeer spannend en de kloof tussen ouders en zoon is schokkend. Wisselend worden beelden uit de realiteit en van het internet getoond, waarbij de echte wereld in koude blauwe en grauwe tinten voorbij trekt. De ziekelijke homoromantiek over zelfdood komt zo nu en dan te puberaal over en de combinaties tussen het "gewone" acteren en animaties werken niet over de gehele linie. Maar toch is deze zogenaamde cyberthriller aan te bevelen.

Behoorlijk sterke Poolse film die hier in Nederland jammer genoeg vergeten is en maar gewoon poef op dvd is gekwakt. De poster van de film ziet er nog best vrolijk uit maar Suicide Room is alles behalve. Deze film gaat wel heel diep in het feit hoe jongeren zich zodanig kunnen beinvloeden door het sociale netwerk. Een voorbeeld daarvan is Dominik, een whizkiz die rijk is opgevoed. De ouders gaan van de ene dure gelegenheid naar de andere en Dominik heeft helemaal niks te klagen, alhoewel.... rijk zijn en alles hebben valt niet mee. Dominik gaat dus wat met zijn talent doen en laat zich beinvloeden door een gerucht over een zogenaamde second life op het internet, genaamd de zelfmoordkamer. Daar schrijft hij zich in, wat het begin is van een langzaam maar zekere afzondering van de wereld en Dominik zich in een visuele cirkel wend.

Aan de Second life/Zelfmoordkamer word ook behoorlijk wat aandacht aan besteed. De film veranderd dan ook letterlijk zelf ook in Second Life, waar het verhaal zich ook afspeeld. En dat is prachtig en kleurvol gedaan en visueel ook een lust voor het ook. Je krijgt soms ook een beetje het gevoel alsof dit een Science Fiction film is. Maargoed, Dominik geeft langzaam maar zeker zijn hele leven weg, want hij ontmoet de liefde van zijn leven in de kamer. Het depressieve emo-meisje Sylwia die al afgezonderd is en in derzelf snijd. Ook al is alles virtueel, Dominik en Sylwia voelen een sterke band voor elkaar en Dominik kan ook niet meer zonder de zelfmoordkamer. Dan komt het, door al die mooiigheid in een niet zo'n al te vrolijke plek begint ook Dominik steeds dieper in te zakken en word hij zelf ook destructief. En dit is dus de grote bekende voorbeeld van jezelf te laten opfokken op het internet. Ondertussen komt het cyberpesten er ook nog bij van zijn schoolgenoten met zijn niet zo passelijke foto's die hij in een dronken bui heeft laten maken. En dit is dus het begin van de virtuele hel.

Hoe we Dominik zien afbreken en ook bovenal manisch depressief zien worden is gewoon erg ziek. We zouden al niet meer kunnen zeggen dat dit te ver gegrepen is want het Sociale Netwerk kan je helemaal fucked up maken. Het climax is ook vrij griezelig en ook een mokerslag.

Dit is gewoon weer een van de betere films uit Oost-Europa die me nog wel zal bijblijven en ook eigenlijk wel in de categorie Benny's Video past. Ook zou ik wel kunnen zeggen dat dit wel een prima film is om op school te bekijken. Na deze film ga je wel eventjes nadenken over het internetwereldje.

4,0*

Toen ik deze film voor het eerst te zien kreeg bij een friend (Nou ja de gay kus scene) was mijn eerste indruk: "Die moet ik zien"

Helaas was er volgens hen geen ondertitels te vinden. Bij een Poolse dvd store, kocht ik gelijk de blu ray versie van (wat trouwens wazig is om te kijken, dus ik zou het bij de dvd versie houden)

Van de animatie had ik niet zoveel last van, ik heb destijds ook een spel gespeeld waar de 3d figuren net zo afgebeeld was als in deze film.

Maar ik denk dat je na deze film niet gaat nadenken over het hele internetwereldje, maar eerder om je zelfmoordgevoelens.

Dominik beseft voor zijn dood, dat hij het helemaal fout doet om toch zelfmoord te plegen. En schreeuwt hulpeloos om zijn Ouders.

De homokus scene is waarschijnlijk het meest bekend, maar na deze scene begint het heftig te worden. En schets gelijk een heel andere beeld van deze film, dan je waarschijnlijk vermoed van deze bekende scene.

Ik vind vooral dat deze film ook mag gedraaid worden als educatief matriaal. Aangezien het onderwerpen heeft als Cyberpesten, Het taboe van homosexueel zijn, en Zelfmoord.

Sylwia werd door sommige internetgebruikers dat ik had gelezen, vooral de schuld kreeg omdat ze Dominik uitdreef tot zelfmoord.

Maar juist door de sterke band, besefte Sylwia pas bij het einde dat zelfmoord geen zin had (Aangezien ze van Dominik hield en toen ze hoorde over zijn zelfmoord er ook best op heftig gereageerd had)

merkwaardig, depressief, intrigerend en bij tijd en wijle schitterend. Ik voel mij overdonderd. Wonderlijk en grimmig.

Volgens mij heeft deze film niets te maken met cyberpesten. En alles met het risico dat je door internetspelletjes het contact met de werkelijkheid verliest.
Dominik stemt onder invloed van drank in met een pikante weddenschap: twee meiden zullen zoenen als hij en Alex zoenen. Natuurlijk verschijnt daarvan een filmpje op internet, maar Dominik en Alex zien daar de humor wel van in en koketteren er zelfs mee, in de klas en op internet. Dan is er een intiem moment op school: Alex laat bij het verlaten van de klas zijn vingers wandelen over Dominiks hand. Vindt Dominik dan dat Alex verder gaat dan hij zelf wil... of vindt hij het zelf prettig..? Zijn blik in het niets geeft geen uitsluitsel.
Dominik provoceert zijn ouders met zijn eigen gedachte dat hij homo is, de curieuze scène waarin hij zoent met de buste van Michelangelo's David. Maar dan volgt de judoscène met Alex, waarin Dominik klaarkomt tijdens een intense worsteling.
Alex maakt er op internet een geintje van, met alle voorspelbare reacties. Is dat pesten? Nee. Dominik voelt zich alleen voor lul gezet, omdat Alex een geintje maakt van wat voor hemzelf een heel intiem moment was - bekijk die blik bij het klaarkomen nog maar eens.
Van zijn ouders hoefde hij al niet veel te verwachten, 'maak gewoon carrière en we zijn trots', maar nu vindt hij ook voor zijn diepste gevoelens bij zijn vrienden geen gehoor. In een chatroom vindt hij dan een lotgenote die hij begrijpt en die hem begrijpt - zo voelt dat tenminste.
Hij vlucht in haar virtuele wereld en raakt in de ban van haar suïcidale omgeving. Als hij tenslotte in het echt naar haar op zoek gaat, beseft hij te laat dat hij geen onderscheid meer kon maken tussen de schijnwereld van internet en het werkelijke leven.

Ik vond het een spannend, mooi en intrigerend drama. Effectief vormgegeven, juist ook in de animatiescènes - waarin Dominik, stel ik me voor, een soort ideaalbeeld van zichzelf wordt. Soms had ik het gevoel dat de ouders op de rand van een karikatuur balanceerden, hun zelfingenomenheid lag er wel dik genoeg bovenop. Maar ze acteerden ook met een beklemmende afstandelijkheid en dat is dan weer top.
De onmacht der psychiaters leek mij wat kort door de bocht (en zo begrijp ik de ouders weer), maar daar heb ik gelukkig weinig ervaring mee.

Wow, zware kost dit zeg. Zeer rake film. Heel mooi geschoten, gestilleerd, (niet) ingekleurd en uitermate effecief. Echt een film van deze tijd. Deed me ook een beetje aan Ben X denken.

Goed.

Komasa is een regisseur die erg goed bezig is, en me tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld. Suicide Room is echter wel de minste die ik tot nu toe van hem zie, ook al zijn het er tot nu toe pas 3 geweest. Corpus Christi is de volgende en ik denk de laatste verder. Overigens ook leuk dat ik de eerste review in 6 jaar mag schrijven.

Net als bij andere films van Komasa is Suicide Room erg strak geregisseerd en in elkaar gestoken, alhoewel die strakheid toch wel wat hapert soms. Vooral in het middenstuk van de film. Daar kakt de boel een beetje in na een sterk eerste deel. Gelukkig maakt het laatste stuk wel weer wat goed van wat het middenstuk net niet waar kon maken.

In de sequenties dat Gierszal nog op school zit is de film vlot en strak. Het wil erg boeien en Komasa kiest net als bij het redelijk vergelijkbare Hejter voor een actueel en internet gerelateerd onderwerp. Hejter is alleen een stuk strakker en beter, maar ook Suicide Room wil een aardige poging wagen met dit onderwerp.

Herkenbaar is het bij vlagen wel, al gaat alles wel een beetje te makkelijk. Ik ben echter stiekem een beetje blij dat Komasa er uiteindelijk niet voor koos om het allemaal nog langer te maken want in het middenstuk verliest hij een beetje zijn grip op de film. Eenmaal de film zich vooral in de kamer van Gierszal en de game zelf gaat afspelen kakt het in.

Het wordt uiteindelijk gewoon niet zo interessant meer en ondanks de verzorgde look kan Komasa er voor een tijd niet meer in slagen de kijker geboeid te houden. De onderhuidse spanning die redelijk aanwezig was verdwijnt ook een beetje en de relatie tussen Gierszal en Gasiorowska is net wat te haastig in elkaar gestoken. Ook de chemie ontbreekt net wat te veel tussen het duo.

Verder wordt er erg degelijk geacteerd met Gierszal in een erg sterke rol. De bijrollen doen het ook zeker redelijk, al is de chemie het onderdeel dat een beetje faalt. Verder kent de film heftige momenten en vooral de laatste scene vanuit het mobieltje is zware kost. De film lijkt redelijk modern verder, wat het ook deels is, maar het valt allemaal een stuk meer depri en zwaarder uit dan je zou denken. Goede film met een sterk eerste stuk, een zwakker middenstuk en weer een sterk einde. Bij elkaar genoeg voor een 3,5*.