Veel goede dingen over deze film gehoord. Eigenlijk al kort geleden nadat hij uitkwam. Wat zag mij zo op om hem te gaan bekijken? Vele andere titels die mijn interesse wekte? Het feit dat ik sommige films van Villeneuve echt saai vond? De speelduur? Toch is het me onlangs gelukt om hem toch te bekijken.
Ja, Prisoners is eigenlijk wel heel goed met een krachtige acteerwerk van Hugh Jackman als machteloze vader en Jake Gyllenhaal als een sarcastische agent. Opmerkelijk zijn al de settings van het bosachtige noorden van Amerika in regen, sneeuw en andere somberheden. Op zonlicht hoef je niet te rekenen.
We beginnen met het ogenschijnlijke fraaie gezinsleven van de familie Keller. Terwijl ze visite krijgen van een ander gezin gaan de kinderen onder dit gezelschap buiten spelen. Ze stuiten op een groezelige camper en hierbij weet je ook al vrijwel meteen waar het naartoe gaat. De meisjes raken vermist en de camper lijkt het enige verdachte punt te zijn. Al snel wordt deze aangehouden door het team van Loki en krijgen we hier te maken met ene Alex Jones. Het is bijna niet te vatten hoe overtuigend en hoe griezelig doch schrijnend Paul Dano deze rol neerzet. Alles lijkt erop te wijzen dat hij hoofdverdachte nummer één is. Zijn sadistische trekjes, zijn manipulatie, zijn gedrag van een basisschoolkind. Als hij wordt vrijgesproken voor gebrek aan bewijs, besluit Keller het recht in eigen hand te nemen en sleept hij zijn kennis Franklin erin mee. En dan begint het psychologische spel pas echt. En het recht in eigen hand nemen is toch niet zo simpel.
Er komt langzamerhand ook een andere verdachte in het vizier, en vanaf dit ogenblik wordt het toch ingewikkelder dan het lijkt. Het klassieke "wie is nou werkelijk de dader?" blijft niet uit. Het uitgangspunt is tamelijk verrassend en ingrijpend. Nu weet ik ook waar de film Weapons zijn mosterd vandaan heeft gehaald.
En dat voor de verandering de twee meisjes worden teruggevonden mag ook wel eens gebeuren. Maar ten koste van wie of wat?
Het open einde werkt ook goed.
Prisoners was hierdoor toch wel een sterke psychologische achtbaanrit met acteerwerk zoals je het maar amper ziet. Ik had deze toch maar veel eerder moeten aanschouwen. Maar beter laat dan nooit.
Na Longlegs lijkt ook wel. Want meteen kwam hij al met een hilarische King-verfilming en in hetzelfde jaar hebben we Keeper. Die er op papier erg standaard uitziet, maar waar er toch wel enige uitstapjes aan worden toegevoegd.
Het moet een soort fenomeen zijn van de laatste twintig jaar. Gewone nietszeggende beelden, je zou het bijna portretten of momentopnames noemen. Van gezichten, van momenten. Niets aan de hand, zou je zeggen. Maar nee, door een bepaald filtergebruik en een soort geluidskeuze voel je toch wel daadwerkelijk dat slechts die onschuldige portretten of momentopnames; of het nou wel of niet in compilaties of zelfs in een filmposter is gevormd, een wel hele onherroepelijke betekenis hebben of je gewoonweg de onheil al in je losmaken en waarbij je beter door kunt lopen of niet verder kan graven als je de waarheid niet wilt weten. Dat had ik dus, in dit geval, met de intro van de film. Met die hele reeks shots van verschillende vrouwengezichten. Waar het heen gaat dat weet je nog niet, maar dat de verrassing niet fijn zal zijn, voel je al meteen.
En dan pas komt de film en hebben we ondanks de verontrustende intro, nog steeds geen helder antwoord.
Maar het begint behoorlijk standaard. Malcolm en Liz besluiten, nu ze een jaar samen zijn, het geluk te vieren in een luxueuze boshut die Malcolm samen met zijn broer Darren (die een hut verder woont) van zijn ouders heeft ge-erft.
Als Darren op een avond aanklopt om aan te schuiven zou je je al snel achter je oren krappen als hij in gezelschap is van een apathische Albanese vrouw die slechts twee woordjes Engels kent. Maar het gaat niet helemaal die kant op.
Maar waar gaat het eigenlijk wel naartoe. Daar ben ik nog steeds niet helemaal achter. En of dat de bedoeling is van de regisseur? Ik weet het niet.
Want hij gooit hier van alles in een blender. Folklore, een wormgat, mythische wezens, hallucinaties, en dan toch nog wel een man die het helemaal niet zo goed voor met Liz lijkt te hebben... en die hiervoor ook al vele "slachtoffers" als trofee heeft verzameld... Het is in dit geval wel een beetje een warboel.
Maar toch maakt de sfeer in deze film een hele hoop goed en naarmate de film vordert, hoe meer je het gevoel hebt dat dit nog wel eens een van je bizarre nachtmerries is. De onderhuidse raakpunten zijn overal en de krankzinnigheid neemt uiteindelijk toe. Prachtige shots waaronder: die visioen van die Albanese vrouw, die "cake"-scene, de flashback-shots van die slachtoffers, die geesten, en dan ook vooral die kelderscene, waarin het alleen nog maar bizarder wordt.
Nee, ik vond Keeper echt niet slecht en het wist je toch wel de rillingen en de geniepjes te bezorgen. Misschien had Ozgood in dit geval wel de speelduur een beetje mogen verlengen om wat meer knooppunten te maken. Het gegeven dat er vrouwen nodig zijn om die demonen te voeren is duidelijk, maar het gegeven met het tijdsgeest vind ik nog een beetje te losjes. Zeker bij het einde waarbij Liz zomaar ineens 200 jaar terug in de tijd gaat om wraak te nemen op een stokoude versie van Malcolm. Geen slecht einde, maar ik mis gewoonweg een duidelijk knooppunt.
Perkins is gewoonweg weer de held als het gaat om een beklemmende sfeer. Na zijn melige bui in The Monkey is hij weer helemaal teruggekeerd en inmiddels staat er weer een nieuw project in de steigers dat iets van Lovecraft weg moet hebben. Als de Keeper minder abstract was in zijn plotloop, dan had hij een 0,5 extra gekregen.
