Begin deze maand in Pathé gezien met Clockwork72 en het was typisch weer iets wat je van een horror van die filmmaatschappij mag verwachten. Ook al blijft het bescheiden.
Ook in deze indieproductie lijkt het heden absoluut niet ten gelde te zijn en keren we naar het jaar 1990. Overduidelijk zijn we nog lang niet klaar met het afrekenen van de afgelopen consumptiemaatschappij, of de zogenaamde generatiestrijd. Centraal staan de opportunistische huis-tuin-en-keuken-spullen verkoper Clark en psychiater Mary. De film verloopt vrij soepel. In de winkel van Clark schijnt een soort wormhole te zijn naar een bizarre labyrint; waar op de ene plek de stoelen en de meubels op een wel hele rare wijze opgesteld staan, waar je ineens in een doolhof terecht komt en waar natuurlijk het kwaad op de loer ligt. Met soepel bedoel ik: Er hoeft voor Clark niet een hele proces vooraf om de buitenwereld; waaronder Mary in alle macht te willen en zullen overtuigen dat er een doorgang in de winkel is, om pas in het laatste gedeelte een beetje gelooft te worden. Nee, het loopt toch wel weer helemaal anders.
Hoe meer we van deze andere werkelijkheid gebruik maken, des te meer deze de echte werkelijkheid lijkt op te zuigen en uiteraard niets is zoals het lijkt. En hoe zieker en bizarder het vervolgens allemaal wordt.
Ik moet bij wijlen denken aan Cronenberg en Beau is Afraid. Qua licht en montage een beetje aan Primer. Aan inspiraties komt deze piepjonge Youtuber niets te kort.
Nee, Backrooms was voor mij weeral een zeer geslaagde A24-productie met een leuke cast en weet op een goedkope minimale manier de creativiteit uit te laten blinken. Dit kan er zeker mee door.
