Het Amerikaanse project van Walese/Indische Evans die al zes jaar in de aankondiging van IMDB stond. Bijna vermoedend dat de productie net als sommige andere titels maar niet van de grond komt. En enkele maanden terug verscheen hij ineens voor mijn neus. De poster van deze film en de release dat nog niet zo lang zou duren. 25 april in dit geval. Ja, ik kon niet wachten en na de hele koningennekater ben ik hem maar gaan zien?
Wat moet ik hiervan zeggen? Evans zet hier de rage, die hij samen met de Mo-brothers heeft opgezet, voort in deze politiethriller waarin Tom Hardy schittert als een gebroken politieagent die word achtervolgd door een undercovermissie die fataal uit de hand is gelopen. Maar dan begint hij opnieuw. Hij krijgt de opdracht om de zoon van de burgemeester (puik rolletje van Withaker) te vinden; die betrokken zou zijn geraakt bij een slachtpartij op een Aziatische bende. Ook de meedogenloze godmother heeft het op deze zoon voorzien. En daarnaast heb je ook nog die drugsdealers die... Ja, en hier raak je de kluts eventjes kwijt.
Waarschijnlijk waren de brute actiescenes en de productie veel belangrijker dan de samenloop; want dat is echt een rommeltje. Havoc weet wat dat betreft wel hier en daar te rammelen door het te lange verblijf in de ijskast of het werken eraan en het dan weer stil leggen. Ook de locatie is opmerkelijk; een besneeuwde Amerikaanse stad dat is opgenomen in Cardiff; waarschijnlijk een fictieve stad. En dan de onnodige kerstmis-tint erbij en de nodige scheidingsdrama. Wat de film wel hoog houdt zijn de op zijn Indonesisch gekruide actiescenes en de coole karakters van Tom Hardy; maar ook van die Godmother en die assassin-chicks. Het wil weer lekker bloederig en grof worden. Vette shotgun-kills. Messen en zwaard-gevechten. Een vette achtervolging... En zo weet Havoc nog wel prima weg te kijken. Alleen de zorgvuldigheid had de film wat steevastiger gemaakt.
Neemt niet weg dat dit weer geen film is voor watjes. En daar hou ik van.
We volgen de achtjarige Luke die uit eenzaamheid een denkbeeldig vriendje creëert die Daniël heet. Het compenseert zijn lege bestaan en hij voelt erkenning dat er in principe niet is? Of toch wel? Want Daniel is volgens mij wel meer dan slechts een denkbeeldig vriendje. Zeker nadat Luke een daad verricht waar hij de controle niet over had en zijn moeder in zijn fantasiewereld meegaat en sommeert om Daniel op te sluiten in het poppenhuis.
Maar vijftien jaar later lijkt Daniël te zijn teruggekeerd. Even oud als Luke. Maar nu lijkt Daniël wel redelijk goed van pas te komen. In beginsel als iets waarvan je zou zeggen dat het een versiercoach zou kunnen zijn. Daniël fluistert Luke van alles toe om hem wat meer succes te kunnen geven bij de crushes en het lijkt vrijwel het ego van Luke te besturen. Totdat Luke en Daniël toch beginnen te schuren en van opinies beginnen te verschillen en het grote ego eigenlijk bij Daniel zelf ligt.
De uitwerking is best interessant. Gooi Fight Club en die typische indie-romantiek... en zelfs nog wat Jacob Ladder (Wbt die demonen) achtige snufjes in de blender en je krijgt dit. Soms wil het nog wel een beetje chaotisch, rommelig en clichématig verlopen en dat is wel jammer. Toch kijkt de film lekker weg en pakt het wel op een creatieve manier uit. Het had misschien iets subtieler gemogen.
Alternatieve titel: Cyclo, 20 april 2025, 21:04 uur
Het was best moeilijk in, pak hem beet, ruim 15 jaar om deze te kunnen zien. In bedoel... vijftien jaar geleden ontdekte ik I Come With The Rain en zag ik dat Cyclo van dezelfde Vietnamese regisseur (die een overduidelijk voorliefde van Radiohead heeft) ook nog bestond en de hemel in werd geprezen. Maar destijds was hij niet op R2 dvd te vinden. Vervolgens vergeet je hem weer even en vind je een dvd die regio 4 schijnt te zijn... Dan vergeet je hem weer even en dan komt de titel weer even boven water drijven en zoek je op Youtube. Geen ondertiteling. Dan vergeet je hem weer even... en dan vind je er eindelijk eens een met ondertiteling. Tsja, mijn Vietnamees is verre van vloeiend.
Komt mijn kijkervaring overeen met de uitspraken van de andere kijkers? En wat was er hier dan zo verontrustend aan?
De hele sfeer is al een inkopper. De stinkende broeierige pauperbuurten in Saigon, waarin armoede en hiërarchie heerst. In principe nog niet zo'n vreemd plaatje, maar het blijft wel werken. Een achttienjarige wees die vecht om zijn welzijn door als fietstaxi te opereren. Ondertussen heeft hij ook schulden en wordt zijn fietstaxi daardoor in beslag genomen... en zo belandt hij, jong en naïef, steeds dieper in de put en moet hij zijn gewetensgrenzen steeds verder verleggen. Zijn bazin laat hem klussen doen voor de dichter (Tony Leung). Waar gaat dit naartoe? Helemaal nergens natuurlijk. Zoals het in de realiteit uiteindelijk ook helemaal nergens naartoe gaat. Slechts naar de afgrond.
Voordat hij het weet zit hij tot zijn schouder in de onderwereld waarin seksuele uitbuiting en drugssmokkel zijn manier van afbetaling wordt. Hij krijgt te maken met verknipte zelfs perverse figuren en absurde situaties en alles draait om het neerwaartse spiraal waarin hij verstrikt is geraakt. De kracht in deze kwestie zit hem in het realisme en de broeierige Won Kar Wai-achtige shots van de afvoerput van de stad. De mededogen en de stress is te voelen. Ook de straten zelfs leiden een eigen leven. Tot die onvergetelijke helikopter-scene en die demonstratie (wat de redding van Cyclo is) aan toe.
Cyclo is meedogenloos zonder dat je het op tijd door hebt. Zeker de laatste minuten voor de aftiteling zijn veelzeggend.
Richet; de man die achter de Mesrine-duoluik staat en in Amerika de remake van Assault on Precinct 13 en Blood Father heeft staan. De vroegere titels worden vaak zo goed als vergeten, maar internet is groot. En als je geluk hebt... Hoe pakt deze titel die bijna niet te ontcijferen valt uit?
Ik moet zeggen dat dit een prima werkje is dat zich net zoals La Haine richt op drie jongeren uit de Parijse Banlieu. De openingssequece met die (wapens dragende) swingende vrouw en de rellen op de achtergrond is al een inkopper en de hiphop soundtrack werkt al goed. De introductie met de drie jongeren in kwestie begint nog vrij gewoontjes, maar wordt wel steeds boeiender. Overeenkomsten met La Haine zijn wel vrij snel te vinden: De Banlieu, Drie jongens die de hele dag een beetje rondzwerven en rotzooi trappen (en ook de politie om de vingers weten te winden, en dan ook het uitgangspunt wat leentjebuur van het zojuist genoemde titel is.
De uitwerking is echter anders. Hierin ontpopt de film zich tot een heus actiespektakel (waar iedereen mis schiet overigens) en het daadwerkelijk moment dat aanzet tot de welbekende revolutie; dat hier nog overtuigend en goed in beeld is gebracht. Ja, daar staat Frankrijk ook al eeuwen bekend om.
Het scheelt dat de film niet zwart wit is. Wel is het een geslaagde opzet. Ik kon hier niet veel slechts in terugvinden.
