Vader Elliot en dochter Ridley liggen met elkaar in de knoop na het overlijden van vrouw en moeder. Maar toch gaan ze ter afleiding op een zakenvisite bij een ondernemersfamilie in de bergen. Onderweg rijden ze een vreemd beest aan, dat al snel een eenhoorn lijkt te zijn. In paniek verbergen ze het beest in de kofferbak om een juridische sanctie van de natuurpolitie te voorkomen. Dat vader Elliot een vrij klunzig persoon is is vanaf seconde één wel duidelijk. Denken dat het niet opvalt om met een auto waarvan de halve front is getroffen door botsschade en onafschermd een eenhoorn in het achterste gedeelte verborgen te houden gewoon doodleuk en zichtbaar op het erf van deze familie te parkeren; om dan vervolgens snel smoesjes te gaan bedenken waarom die auto ineens staat te schudden.
De familie is ook opzienbarend. We hebben de zieke maar losbandige vader Odell, zijn slijmerige huismus van een vrouw, een arrogante en sluwe zoon, maar ook voornamelijk de tamme butler Griff. In grote gedeeltes doet deze film voelen als een toneelstuk of een foute soapserie binnenshuis. Niet dat dat onprettig is, want de dialogen zijn goed getimed en de personages interessant. Dan nog iets met een laboratorium en het feit dat het bloed van de aangereden eenhoorn alle ziektes binnen een mum van tijd lijkt te kunnen bestrijden en Odell ineens van een afgetakelde aan een gasfles zittende rot veranderd naar een kerngezonde energieke man, maar dan ook toch wel dat vader en moeder eenhoorn niet zo blij zijn dat hun bloedje vast wordt gehouden.
En nee, we mogen de horror-genre wel letterlijk nemen. Het zijn geen schattige glinsterende eenhoorntjes waar Deedee van Dexter een piepstemmetje van zal op gaan zetten. Maar geef ze ook ongelijk; het zijn ouders van een kind. Het gaat er bloederig aan toe en niks wordt geschuwd. Ingewanden vliegen in het rond en ook die hoorns zelf komen goed van pas als moordwapens. Naast het feit dat de hoorns ook levens kunnen redden.
En zo krijgen we een mooie kleine horrorfilm waarin komedie, horror en ook actie zich goed afwisselen. Het einde is ook expres niet in een rechte zoetsappige lijn, zoals het bijna bedoeld had moeten zijn. We moeten reëel blijven en de belemmeringen niet uit de weg gaan. Maar... dan heb je gelukkig nog altijd de eenhoorns.
Ja, dit kon me wel bekoren. Een verfrissend horrorsprookje die de "beestjes" gewoon bij hun echte naam noemt.
En ohja... Het nummer van Cocteau Twins... Maargoed, die kans qua muziekkeuze is ook groter met A24
De man die eerst lang wachtte met het betreden van de regisseurstoel; na drie romans en vele scripts geschreven te hebben, lijkt nu wel degelijk de smaak te pakken te hebben. Drie films in drie jaar tijd. Na Civil War kiest hij nog niet het horrorpad ala Men, maar keert hij gewoonweg terug naar de oorlog. Ditmaal geen fictieve of toekomstige voorspelling. Nee, het is weer eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Geestig en ergens ook aandoenlijk; de beginshot met die clip van Follow Me; je weet wel: die hit uit 2004 van Eric Prydz. Met die pikante gymmeisjes. En dan maken we kennis met het team, die helemaal los gaat op de clip.
De bravoure zou ervan af moeten spatten en het testosteron is alvast te ruiken. Maar uiteindelijk ruik ik daar ook een hoop angst en afhankelijkheid die wordt weggelachen. Want enkelen van hen die zou weer zijn leven moeten riskeren.
Ditmaal in 2006, in een Iraakse wijk. Het team moet enkele huizen betreden en als bunker gebruiken omdat de vijand vroeg of laat zal arriveren. Het ontvouwt zich rustig en de camera zit dicht op je huid en de scenes zijn in lange takes opgenomen. De sarcasme, onrust, frustraties en spierballentaal lijken onderling de orde van de dag te zijn en hoe dichter de vijand komt, hoe meer de spanning stijgt. En natuurlijk kon het niet anders dan uit de hand lopen. Dus Warfare is alles behalve een film over Amerikaanse helden.
En dan breekt de pleuris uit en zitten de soldaten in de val en belandden we in een eindeloos slagveld dat vrijwel binnen de muren van het huis valt. Waarschijnlijk moest dit zo identiek lijken als de situaties in real life; want je hebt het gevoel alsof je er zelf bij bent. Hoogtepunt was die scene met die bominslag en zijn tunnelvisie die erop volgt, en dat één van die leden pas veel later beseft dat zijn benen in de brand staan. Een behoorlijk sterke scene waarbij je de drang tot vluchten en verstoppen zelf meevoelt. Let trouwens ook op de hele kleine onvoorziene momentjes: Die penis die zichtbaar wordt als de broekspijp van die gewonde soldaat wordt opengeknipt. Of dat iemand per ongeluk struikelt over de zwaar verwonde been. Of dat de doden die er tijdens de kogelregens vallen maar bijna op één hand te tellen lijken te zijn. De onlogica in communicatie. En dan uiteindelijk het einde; waarbij de soldaten zijn vertrokken en de "terroristen" ineens als gewone burgers op straat samen lijken te komen. Je zou het als sneertjes kunnen zien.
Maar het draait natuurlijk niet om de actie. De kogelregens en de bominslagen voelen als een totale chaos. Als een val.
En de reden van deze opzet word buiten beschouwing gelaten. Dat weten de burgers nu inmiddels ook wel; althans, hoe je het Amerikaanse leger of het motief als kijker op wilt vatten.
Dit was weer eens een van de betere oorlogsfilms. Valt me op dat men tegenwoordig wel een beetje is uitgekeken op de hele suspense en effectbejag rondom het thema. Denkend aan die tenenkrommende eerste en laatste scene uit Saving Private Ryan; of de zogenaamde "moedige" toespraken van generaals of het feit dat, daar gaan we weer, Amerika als God gezien moet worden. En dan heb ik het nog niet eens over die afschuwelijke roffelende en tetterende marsmuziek gehad. De grote Amerikaanse vlag was al vanzelfsprekend.
Deja vu van films als Lisa Frankenstein, Carrie of de type films waarin de hoofdrolspeelster de pispaal is omdat ze vast en zeker wat te maken heeft gehad met een ingrijpende gebeurtenis; dan wel niet binnen haar familie. Nu heet het meisje Lori. En de standaard zaken voor dit pakket gaan voort: Jaren 80-stereotypen en muziek, high school, een prom, slijmerige leerkrachten, gepest in de klas, de achterbakse gemene trutjes; onder de leiding van de verschrikkelijke egotripster Tiffany.
Los van dat; wat is het eigenlijk toch een pervers en seksistisch gegeven... dat hele Prom Night. Als ik even bij de tijd mag zijn.
Maar het neemt allemaal niet weg dat het lekker wegkijkt en dat het stiekemweg ook nooit bepaald verveeld op een saaie warme avond in het hoogseizoen. Natuurlijk komt er ook nog een gemaskerde moordenaar (of moordenaars) om de hoek kijken en mocht er weer creatief gedaan worden over hoe gruwelijk de moorden eruit mogen zien. En dan volgt er op het laatst ook een vrij verrassende twist.
De regisseur van de spannende Calibre weet hier wel op lager niveau te gaan, maar het is hem wel gelukt om hier iets vermakelijks van te maken. Na de drie aaneenschakelende delen borduurt de reeks toch nog voort... ofwel, het zal niet lang duren voor er weer een Fear Street-aflevering komt. Maar blijf dan niet bungelen in de jaren 80 (en eind jaren 70).
Dan is het toch maar zaak om ook Talk to Me te gaan bekijken. Ik dacht daarbij dat het om het zoveelste Exorcist-onderwerp ging.
Pleeggezinnen; er wordt er best huiverig over gedaan en zo nu en dan lees je wel eens over zaken in de kranten.
Nu lijkt zo'n voorstelling eens in een uiterst formaat te worden neergezet.
De regisseurs winden er al meteen geen doekjes om met de snuff-opening en het feit dat je al dankzij de plotomschrijving weet dat broer en zus in kwestie de val inlopen. De setting weet zich er ook bij aan te passen (in het weerbeeld) en dat was meteen al heel knap.
Het gaat hier om Andy en Piper. Getraumatiseerd na het vinden van hun vader in de douche. Zelfmoord, een hartstilstand, kanker? Dat wordt hier niet duidelijk gemaakt. Al snel wordt er een opvang voor deze broer en zus geregeld. Opmerkelijk is wel dat als je als kinderbescherming twintig jaar connectie met de pleegmoeder hebt; je je nooit af zal vragen waarom dat griezelige verlaten huis in het bos is omringt met een witte grenslijn. , maar dat terzijde.
Al vanaf seconde één dat we kennis maken met Laura merk je al dat het niet goed is; of we wisten het gewoonweg al. Het gaat nu voornamelijk om de uitwerking en langzaamaan komen we achter het daadwerkelijke geheim van deze Laura. Toch moest ik hier en daar wel een link leggen met Speak No Evil.
Ze valt meteen al op met haar onvoorspelbare trekjes en haar vreemde vorm van loyaliteit en humor. En dan zwerft er ook nog een jochie rond waar je al meteen de kriebels van krijgt. Goed, dat Andy en Piper de val in zouden lopen wisten we al vooraf, maar wat is hier aan de hand?
Daar komen we gaandeweg achter. De manipulatieve trekjes en het eerste moment dat Laura haar urine gebruikt om Andy te moeten laten bedplassen, en dan al helemaal dat hij overgehaald wordt om tijdens de uitvaart zijn dode vader een kus te geven zouden mij al het gevoel geven om toch maar af te zien van dit onderdak. Maar wacht, je bent nog minderjarig, en het duurt nog even voordat Andy zelf achttien wordt; waarbij hij onder voorwaarden voor zijn zusje mag zorgen. Dat Laura dit probeert dwars te bomen door broer en zus tegen elkaar op te zetten staat hier gerant. Dat Piper slechtziend is, werkt voor Laura ook alleen maar in het voordeel.
En ja, dan blijven we er nog altijd bij. Wie is die ene jongeman?
Zo blijft Bring her Back toch wel boeien en je in de greep houden. Het is zowel in het diepe gegooid worden als je laten verrassen door de opbouw. En dan komen we bij de psychologische gedeelte waarin Laura een verbitterde moeder blijkt te zijn nadat haar dochtertje was verdronken in het zwembad, en nu slechts een surrogaat opzoekt.
Ook dat contrast waarin we Laura's echte monsterlijkheid in die snufffilms te zien krijgen was aangrijpend. En het einde was ook sterk.
Ik was zeker te spreken over dit concept en occulte films boeien me altijd wel. En let wel; je gaat vertrekken van de pijn bij die scene waarin Ollie "wil eten".
