De film begint vrij cliché en doet meteen denken aan iets wat op Wrong Turn zou moeten lijken of iets in die geest.
Dan krijgen we te maken met een pastoor diens dochter naar een bal gaat. Ze is onderweg precies op de verkeerde plaats en tijd en wordt door ene Ram opgejaagd. Ram was als psychopaat wel behoorlijk overtuigend.
Het schuldgevoel knaagt en John Bisshop zint op wraak. Dan wordt hij benaderd door een politieagent die in beginsel van weinig weet. De uitkomst daarentegen...
...die zag ik amper aankomen. Het concept is wel sterk en goed bedacht. Zware, zij het niet te vroeg vrijgelaten criminelen zodanig geestelijk martelen tot het op zombies lijken. De uitwerking is dan weer net geen vier sterren. Het oogt allemaal wel een beetje als een stereotype B-horror met weinig subtiliteit.
Maar het staat vermaak totaal niet in de weg.
Na drie keer onder de huid gekropen te hebben, slaat Perkins nu een andere richting uit. Al is zijn zojuist genoemde sfeer nog wel aanwezig. Toch wordt het doordrenkt met een dosis gitzwarte, droge en geschifte humor. Maar dat is wat je ook wel eens kan verwachten van een Stephen King film.
Wat kan ik zeggen over het resultaat? Namelijk dat het geniaal is. Het gaat echt de goede kant op qua horrorfilms en mensen worden toch weer eens creatief. Althans... die mensen waren er altijd al geweest, maar nu lijkt het gegeven de bioscopen toch wel een beetje te bereiken.
Ik denk dat de kijkers ietwat worden misleid. Centraal staat er hier een speelgoed-aap die... niet aan het moorden slaat... maar de moorden laat gebeuren nadat hij zijn trommelsessie heeft verricht. Degene die aan het sleuteltje draait is altijd de overlever. In de openingsscene wordt het al snel duidelijk met wat voor film we te maken krijgen.
We krijgen er al meteen zin in. Wat een maffe, gestoorde en briljante opzet, en dan moet de film nog beginnen.
Een Stephen King-concept zou ook bijna geen Stephen King-concept zijn als er ook naar de nostalgie gegrepen word. In dit geval begint de film in 1999 en volgen we de twee broers Hal en Bill. Hal is een beetje de nerd van het geheel terwijl Bill een geslepen zogenaamd winnende concurrent van zijn broertje is. Hun vader is zojuist overleden en de inboedel wordt verdeeld. In de inboedel zit dus ook.... ja, een speelgoed-aap. En natuurlijk is het ook niet vreemd om automatisch aan het sleuteltje te draaien.
En dit brengt binnen en buiten de huiselijke kring een hoop ellende met zich mee en gaandeweg komen de broers er al snel achter dat het niet slechts een horrorgerucht is, maar de werkelijkheid. Iedereen die iets te dicht bij de aap is geweest sterft een wel hele bizarre dood. Sterfgevallen zoals ik die toch zelden in films heb gezien; zelfs niet na vijf delen Final Destination (deel zes heb ik nog niet gezien).
Vijfentwintig jaar later volgen we voornamelijk de volwassen Hal als student. Na de ronduit... sorry dat ik het zeg... geniale dood van zijn tante lijkt het erop dat de geschiedenis zich herhaalt. Dan duikt zijn broer ook weer eens op via de telefoon en verschijnt de aap weer in zijn leven. Het wordt tijd om een hap adem te nemen.
Nogmaals, de film pakte voor mij echt op een fantastische en voornamelijk creatieve manier uit. De sterfgevallen zijn magistraal. Met als hoogtepunt die koksmes, paarden en die Te Koop-bord scenes , de settings en het verloop gaan goed door de olie, die aap ziet er maf uit, en hier en daar zijn er ook nog wat onderhuidse momentjes. Die nachtmerrie met dat enge gezicht van moeder vond ik een goede vondst. En ik had me ook niet kunnen bedenken dat de film eindigt op een apocalyptische manier.
Daarnaast ook de wereld en zijn verknipte personages. Cheerleeders die staan te springen en te zwaaien bij een ramp. En ja, dat einde... Komt er nog een deel 2? Met deze setting zou dat fantastisch zijn.
Oz Perkins timmert goed aan de weg en lijkt Hollywood nog altijd te willen omzeilen. Ik dacht dat ik even moest wennen aan zijn omslag, maar hij heeft hier toch misschien wel zijn allerbeste werk neergezet die alle grimmig-grappige raakvlakken in je geest weet te raken.
Alternatieve titel: I Shall See, 7 juli 2025, 16:43 uur
Offtopic: Jezus Christus zeg! Was in plaats van het rookwaar de azijn soms in de aanbieding? Moralisme vormt al zo'n kankergezwel (en dan niet van het roken) hier in dit land en in dit geval laat het weer eens zien dat we weer maar al te graag zijsprongetjes maken. Moet ik maar weer degene zijn die vier maanden na de release weer eens inhoudelijk op het project reageert. Mensen mensen mensen. Braafste jongetjes van de klas. Oh er wordt hier gerookt. Er is hier een tiet te zien. Oh dit is kinderporno. Oh nu ben jij een racist/vrouwenhater etc. Oh dit is niet genderneutraal.
Zoek toch hulp en verpest de inhoud of de boodschap van een verhaal/film eens een keer niet. Stigma's en/of misplaatste beschuldigingen zijn veel schadelijker dan hoe jij op je tere zieltje wordt getrapt door dingen die zogenaamd niet meer van deze tijd zijn en jou er met de paplepel zijn ingegoten om geen diskrediet van je schapenaanhang te krijgen.
Roken in films: Oh! Wild at Heart! Die Hard! Smoke! Ga dat zien!
Of moet ik nu een heel stuk gaan schrijven over de tepels van Aiko Beemsterboer? Nou, dat werd eens een keer tijd in dit preutse impotente droogkutterige braafste landje van het westen.
Goed, nu over de film. Want die was in mijn ogen goed gelukt. Nederlandse films, je weet mijn mening er inmiddels wel over. En toch, soms maken we hier in dit land ook zo zijn interessante uitstapjes. Uitstapjes die slechts op Festivals terug te vinden zijn. In dit geval het IFFR. Pakweg twaalf dertien jaar geleden hadden we nog 170 HZ. Een film dat zich richtte op het leven van doven. De overeenkomst met deze titel is al snel gemaakt nu we ons richten op het blind zijn; maar... wat het ook mooier maakt: hoe we ermee omgaan.
Lot is een levenslustig zeventienjarig meisje. Haar introductie is eigenlijk al mooi en het werkt al meteen op je gevoelige snaar. Omdat je weet wat er gaat gebeuren. Maar nogmaals; hoe gaat ze ermee om?
Lot is een groot gedeelte van haar zicht kwijt na een vuurwerkincident. Is het leven van dit optimistische meisje daarmee in een klap voorbij? Al heel snel duidelijk wordt het van niet. Want ook al is Lot het grootste gedeelte van haar zicht kwijt: De titel zegt het al...
Natuurlijk zal het nooit meer hetzelfde worden. Toch weet deze film het gegeven krachtig en sprankelend te vertellen door Lots drijfveren en haar optimistische karakter dat blijft geloven en hopen. Daardoor lijkt het op medisch gebied alleen maar winst op te leveren. Maar helaas bevind ze zich ook in twee verschillende werelden en leert ze een heel ander beeld kennen als ze zich onder haar lotgenoten bevind. Zeker als het steeds intiemer wordt met de blinde en de wat oudere Micha. Want haar huidige vriendje is namelijk niet blind.
Wat moet ik zeggen? De film is gewoonweg knap en betoverend gemaakt en moet het ook hebben van de sfeer die je vaak helemaal meezuigt in Lots belevenissen. Het zit dicht op je huid; zowel de wanhoop als de teleurstellingen, maar ook zeker de momenten die hoop bieden. Onvergetelijk vond ik in dit laatste die scene waarin Lot haar diepste geluk weet terug te vinden door vrijwillig haar eerste nieuwe stappen in het water te zetten. Die hele scene met rondom rave was aangrijpend en de laatste shot was gewoon te mooi.
Het weer weer eens een Nederlandse film die boven al de inlandse bioscooptitels uitsteekt in mijn ogen. Abstract, ingrijpend, mooi en ergens ook hoopvol. Aiko Beemsterboer is hier toch wel weer op haar best.
