Cage is going mad again. Net zoals in Kiss of Death, 8 MM, Snake Eyes, The Matchtick Man en de recente Longleggs kunnen we de man weer eens zien wegzakken in de waanzin.
De Ierse regisseur die me nog wist te verrassen met Without Name en Vivarium lijkt Amerika over te willen slaan en in plaats daarvan in Australië een nieuwe slag te maken. Hiervoor is Cage weer geschikt voor een rol in een wereld die weer lekker absurd mag zijn.
Cage speelt The Surfer, die na jarenlang gebivakkeerd te hebben in Amerika, samen met zijn zoon terugkeert naar de Australische kust omdat hij daar zou en moet huisvesten in zijn voormalige familiehuis. Maar al heel snel lijkt er iets niet te kloppen met deze locatie. Het strand waar hij vele herinneringen aan had als surfer lijkt een verboden terrein te zijn. Behalve voor zij die het achten te bezitten; een één of andere sekte die ook iets met surfen doet. Deze figuranten worden wel griezelig overtuigend neergezet en vanaf dat ogenblik ontpopt de film tot een psychologisch spelletje waarin echt letterlijk iedereen banden heeft met deze groep en Cage er alleen voor staat en steeds door gaslighting, manipulatie en psychisch geweld constant in twijfel wordt gebracht.
De film, die zich ook voornamelijk rondom het strand en de parkeerplaats afspeelt, weet je als kijker ook mee te trekken in een broeierige machteloze tafereel. En toch mogen de zwart humoristische noten ook niet ontbreken.
En toch is het allemaal niet zoals het lijkt.
Ja, Cage wist weer een intensieve rol neer te zetten waar hij ook meer dan geschikt voor blijft. Ook die leider is sterk neergezet met zijn Australische accent en de sfeer is claustrofobisch en broeierig. Geen goede combinatie voor een goede gezondheid. Het einde was ook vrij sterk. Ook al is dit element wel vaker gebruikt.
Nicolas Cage blijft nog altijd op oude kracht. Hij bewijst het toch wel weer. En de man is ook nog lang niet van plan om gas terug te nemen lijkt wel.
Veel goede dingen over deze film gehoord. Eigenlijk al kort geleden nadat hij uitkwam. Wat zag mij zo op om hem te gaan bekijken? Vele andere titels die mijn interesse wekte? Het feit dat ik sommige films van Villeneuve echt saai vond? De speelduur? Toch is het me onlangs gelukt om hem toch te bekijken.
Ja, Prisoners is eigenlijk wel heel goed met een krachtige acteerwerk van Hugh Jackman als machteloze vader en Jake Gyllenhaal als een sarcastische agent. Opmerkelijk zijn al de settings van het bosachtige noorden van Amerika in regen, sneeuw en andere somberheden. Op zonlicht hoef je niet te rekenen.
We beginnen met het ogenschijnlijke fraaie gezinsleven van de familie Keller. Terwijl ze visite krijgen van een ander gezin gaan de kinderen onder dit gezelschap buiten spelen. Ze stuiten op een groezelige camper en hierbij weet je ook al vrijwel meteen waar het naartoe gaat. De meisjes raken vermist en de camper lijkt het enige verdachte punt te zijn. Al snel wordt deze aangehouden door het team van Loki en krijgen we hier te maken met ene Alex Jones. Het is bijna niet te vatten hoe overtuigend en hoe griezelig doch schrijnend Paul Dano deze rol neerzet. Alles lijkt erop te wijzen dat hij hoofdverdachte nummer één is. Zijn sadistische trekjes, zijn manipulatie, zijn gedrag van een basisschoolkind. Als hij wordt vrijgesproken voor gebrek aan bewijs, besluit Keller het recht in eigen hand te nemen en sleept hij zijn kennis Franklin erin mee. En dan begint het psychologische spel pas echt. En het recht in eigen hand nemen is toch niet zo simpel.
Er komt langzamerhand ook een andere verdachte in het vizier, en vanaf dit ogenblik wordt het toch ingewikkelder dan het lijkt. Het klassieke "wie is nou werkelijk de dader?" blijft niet uit. Het uitgangspunt is tamelijk verrassend en ingrijpend. Nu weet ik ook waar de film Weapons zijn mosterd vandaan heeft gehaald.
En dat voor de verandering de twee meisjes worden teruggevonden mag ook wel eens gebeuren. Maar ten koste van wie of wat?
Het open einde werkt ook goed.
Prisoners was hierdoor toch wel een sterke psychologische achtbaanrit met acteerwerk zoals je het maar amper ziet. Ik had deze toch maar veel eerder moeten aanschouwen. Maar beter laat dan nooit.
