In 2013 dan. Een van de films die ik lang op het oog had maar steeds uitstelde om het te zien. En nu is het 2025; het jaar waarin Her zich afspeelt en nu kan je het allang al geen Science Fiction meer noemen, maar vrijwel de realiteit.
We maken kennis met Theodore; een sensitieve man die moeite heeft met zijn lopende scheiding en zijn leven in een routine ziet vormen. Af en aan werkt hij zich door de door smog gehulde LA (Maar opgenomen in Shanghai), van zijn appartement naar zijn werkplaats; waar... laten we het gewoon maar met Chat GPT refereren... liefdes, dank en wenskaartjes voor anderen in elkaar flantst. Al snel laat hij zich verleiden door een advertentie op de schermen in het winkelcentrum. Er is een programma die ervoor zorgt dat je je minder eenzaam zal voelen.
Theodore aarzelt niet en koopt dit systeem. Hierin maken we kennis met Samantha. Een vrouw met een stem maar zonder lichaam of leven. Maar hoe het ook went of keert; het duurt niet lang voordat Theodore helemaal verkocht lijkt te raken door deze Samantha. En ja, wat kunnen we zeggen; volgens verontrustende nieuwsberichten, die eigenlijk al dateren vanaf 2016, lijken we eraan te moeten toegeven dat deze opzet ook al langzaam maar zeker in het dagelijkse leven sijpelt.
Wat moet je ervan vinden? Het wordt teder en vrijwel euforisch neergezet en het is voelbaar dat Theodore helemaal in de wolken is. Maar aan de andere kant zit ik absoluut niet op zo'n ontwikkeling te wachten. Hierbij kan je het nihilisme en de leegte naast zodanig voelen dat de films soms zelfs akelig wordt. Zeker bij het moment dat Theodore het tijdens het allerlaatste etentje/het tekenen van de scheidingspapieren opbiecht aan zijn ex-vrouw, en als we uiteindelijk te weten komen dat Theodore niets meer dan een nummer is voor het systeem. En dat Samantha hierin verteld dat Theodore van de 600 kandidaten een uitzondering is? Ik geloof er geen snars van. Het einde daarentegen is wel heel erg mooi.
Her is een gevoelige maar ook doorslaggevende film. Het had een waarschuwing moeten zijn, maarja, daarin lijken we te zijn gefaald. Mits het nog terug te draaien valt.
Takeshi Kitano krijgt de laatste twintig jaar maar geen licht meer in Nederland lijkt wel. Maar zijn nieuwste is toch nog te streamen op Amazon Prime. Alleen niet met NL-ondertitels.
Ja, de film is kort. Zoals de app-berichtjes tegen het einde daar al in ondersteunen, maar dan wel kort maar krachtig. Kitano is weer op oude kracht op zijn leeftijd en maakt weer eens gebruik van zijn absurde humor.
Broken Rage is eigenlijk een combinatie van zijn vanoudse gangsterfilms en zijn opzet in Takeshis'. Het omvat één verhaal, dat op twee manieren verteld wordt. In de eerste helft is Kitano een gangster op leeftijd die op de standaard wijze het verhaal doorloopt. Hij laat zijn geliefde Colt spreken; trekt dezelfde blik als hoe je die zou kennen in al zijn gangsterfilms; vervolgens gaat er is mis... enz enz enz. Een serieuze samenstelling.
In het tweede gedeelde wordt het verhaal herhaald, maar dan op een hele banale, cartooneske en absurde wijze en hebben we hier te maken met een behoorlijke klunzige gangster en zijn de personages die we hiervoor gekend hebben ook niet helemaal menselijk. Een hilarische opzet waarbij je geregeld op je lachspieren geraakt wordt en dat gewoon behoorlijk maar heerlijk fout is. Dan die nodige toet toet boing boing geluidjes die eraan zijn toegevoegd. Fenomenale scenes ook: Dat verhoor. In een dansend kringetje. De stoelendans. De verdachten die met nummers moeten verschijnen. Die verstandelijk gehandicapte in die koffer. Je zou zelfs aan nauwe banden met Miike denken.
En ja, het einde... Zo kan het ook.
Ja, ondanks de belachelijk korte speelduur heeft Kitano hier toch wel weer een klein meesterwerk afgeleverd waarbij hij de spot met zichzelf draait. Het ziet ernaar uit dat de man nog lang niet met pensioen gaat.
Het is best wel een schande dat ik als Lynch-fan The Elephant Man nog steeds op de te kijken-stapel heb liggen.
En zo ben ik met A Different Man begonnen; die een soortgelijke ziekte omschrijft. Maar dan hoe?
A Different Man kan je toch wel een beetje als concurrent van The Substance zien. Alleen dan nu van de mannelijke kant en dan toch met een andere draai. Andere stijl ook. Waar The Substance vrij hip is heeft A Different Man wel een opvallende vintage-look alsof het zich in de jaren 70 of 80 afspeelt. Qua cynisme en raakpunten zit deze film vrijwel op hetzelfde niveau.
Edward is een gedesillusioneerde verbitterde man die enigszins zijn eigenwaarde heeft opgegeven vanwege zijn aandoening. Een zwaar misvormd gezicht. Of lijkt dat zo? We leven in een maatschappij dat zich nu probeert te richten op misvormde mensen; die ook een kans te verdienen om gewoon mee te draaien in het dagelijks leven.
Die reclamespot vond ik doorslaggevend. Edward lijkt min of meer geluk te hebben om met zijn gezicht door te breken in een rol van een toneelstuk, maar eenmaal thuis zakt hij weg in de lethargie en de zelfhaat. Ook laat hij zijn dak lekken en blijft zijn huis een groezelige bende. Op een gegeven ogenblik lijkt hij een kans te krijgen om een medische procedure te ondergaan dat ervoor zorgt dat hij er weer goed uitziet. En die verandering in zijn gemoedstoestand is hierin ook groot in kaart gebracht.
Hij lijkt nu als een soort Easton Ellis-achtige slick guy de kansen aan te pakken. Opmerkelijk hierin is ook zijn buurvrouw. Ineens wil ze stomende seks met hem in plaats van dat ze slechts een zorgelijke en medelijdende rol met zich meedraagt. Maar dan komt er iemand in het midden die zijn leven overhoop doet gooien. De zekere Oswald; een man met de soortgelijke aandoening.
Vanaf dit moment wordt de film een hele bizarre en satirische ommezwaai en lijken de rollen hier drastisch om te draaien. En hoe? Kijk deze film maar.
Voor de liefhebbers van The Substance (misschien is er nu wel een nieuwe rage aan de gang) is dit een prima aanrader. Wel minder goor en heftig, maar wel treffend en duidelijk. A24 heeft hier weer een puik werkje aangeleverd. Maarja, A24 is ook New York en geen Hollywood.
Maury en Bustillo zijn terug. Althans, het is weer erg lang, en sinds hun TCM-uitstapje, dat ik weer een film van hen heb mogen zien.
Kandisha is een jongeren-in-een-Franse-getto-film gecombineerd met een spookverhaal. De legende van de Djinn.
Wat gaat dat worden.
Het is zeker niet onaardig. De drie meiden acteren goed en de grimmige sfeer van de banlieu is hier weer prominent aanwezig. Hier en daar wat knipogen naar La Haine ook (het dakterras, de verschillende etnische afkomsten van de vriendinnen). Het werkt allemaal best goed. En hoe pakt het spookverhaal uit?
Ja, op zich wel oké. Al is dit al in zoveel vormen en maten gedaan. Spookverhalen vind ik inmiddels wel een beetje achterhaald worden. Ware het niet dat de poging vrij goed was en het gelukkig ook niet soft wordt.
De manier hoe de "gekozenen" het hoekje om gaan is niet mans; maarja, wat verwacht je ook anders van dit Franse regisseursduo. Het verdere verloop wbt deze geest kan je inmiddels wel een beetje dromen.
Inmiddels vrij cliché dus, maar door de creatie en door de het acteerwerk nog vrij vermakelijk.
Laat ik het maar op een tussendoortje houden.
Een beetje een Tarantino goes horrorland. En wat voor één.
Ik had al een beetje rekening gehouden met het feit dat deze film een mindfuck ging worden. Dat wordt in het begin al vrij snel duidelijk... of toch niet. We krijgen een beginlijn met een hoop taalfouten waarin er tussen 2018 en 2020 een seriemoordenaar huishield in verschillende staten? Gebaseerd op een waargebeurd verhaal? De film wordt onderverdeeld in zes hoofdstukken, maar begint bij hoofdstuk 3. En hoofdstuk 3 is al meteen een heftige en spectaculaire kat en muis spel tussen The Lady en The Damon. Het neigt cliché te worden. Totdat we bij hoofdstuk 5 komen, enzovoort.
Ja, niets is zoals het lijkt en je wordt toch wel steeds op het verkeerde spoor gezet en eenmaal bij hoofdstuk 1 lijk je al een beetje te raden waar het allemaal naartoe zou gaan. Het roer slaat compleet om want The Lady en The Demon schenen iets met elkaar te hebben. Verlenen elkaar aan bizarre seksspelletjes waar de grenzen verlegd worden. Ga je me dan vertellen dat het zodanig ver is gegaan zoals hoofdstuk 3 dat doet vermelden? En ja, natuurlijk... gaandeweg ben je eventjes vergeten dat er aan het begin vermeld werd dat er een seriemoordenaar rondliep. Juist ja... Dat dus!
En wat heb ik toch moeten lachen om dat oude hippiestel... Corrigeer: een hippie en een biker.
Strange Darling is in mijn ogen weer een hoogtepunt uit Hollywood en vrijwel op oude kracht. Gestoord, mindfucked en het gaat niks uit de weg. Of dit ook een soort anti-woke verhaal is omdat we nog altijd in het heden leven? Ik twijfel er niet aan. IJzersterk acteerwerk van Fitzgerald en Gallner, en natuurlijk ook fraai geschoten op 35 mm, waarbij we een soort cultgehalte mogen proeven.
Maarja, we hebben het over Dimitri Verhulst. De man die al bijna 30 jaar boeken schrijft en heden een keer (en na enkele verfilmingen) zelf op de regiestoel mag zitten. En wat voor chocola ervan maakt? Juist.
Moeder/tante/oma Christine is overleden, maar dat stukje slaan we over. We beginnen met de lijkwagen en zijn depressieve bestuurder die een wasbeurt krijgt, een uitvaart (met zeer weinig gasten) dat wacht op het zojuist genoemde, en het kist met Christine die veel te laat arriveert.
Kan het nog erger? Jawel. Pas op het moment dat het kist in de kuil ligt komt de notaris tussenbeide met de boodschap dat Christine graag in Wettelen begraven wilt worden. Wettelen? Waar is dat? De begrafenisondernemer die vroeger nota bene Taxichauffeur was, weet dat dan toevallig.
Ja, dit schotelt de kijker een soort van... ja... hoe zal ik dat zeggen? Een stapsgewijze roadmovie voor. Letterlijk. Want daar waar een rouwstoet normaal een korte afstand heeft, moeten ze nu heel België doorkruizen om in de zekere Wettelen te komen. Natuurlijk komen we langs allemaal desolate en troosteloze plaatsen waar België er natuurlijk vol van zit en spelen er onderling allerlei wrijvingen en discussies en een soort van sentiment.
Natuurlijk met overspel, een sentimentele herinnering van hoe je vroeger in je broek gekakt hebt, allerlei familiegeheimen die liever onderbelicht konden blijven, een vergeten zoon, een gedesillusioneerde seksgefrustreerde middelbare vrouw die slechts meeloopt zonder zowel Christine als de nabestaanden ook maar te kennen, de lijkwagen die door de keuring moet, een trouwfeest met frikandellen en cocktails, een overnachting in een klooster. En het heeft wat. En het werkt op je lachspieren op de manier zoals alleen de Vlamingen dat kunnen doen.
En Wettelen is niet zomaar een plaats. Nee. Vanaf dat moment neigen we zelfs een beetje de Science Fiction-kant op te gaan.
Verhulst heeft met zijn debuut hulp gehad van Koen Mortier en de familie Warmerdam (niet Alex) en ook die bijdrage is hierin te zien. Wat is het resultaat? Gewoonweg een zalige, foute en zwartgallig stukje onderbroekenlol waar de spot met de dood uiteraard niet geschuwd wordt. Hierin is de romanschrijver zeker in geslaagd.
En ja, als kijker vraag je je aan het eind nog steeds af: Waarom Wettelen?
Alternatieve titel: Prisons, 9 februari 2025, 19:11 uur
Niemand gezien natuurlijk. Is onder de naam Carnage op het internet te vinden. Wel met om de tien minuten een reclameblok.
Begin vorig jaar viel deze in mijn oog. Een film uit Finland met een hoog Raid-gehalte? Nee het lijkt volgens omschrijvingen zelfs verder te gaan. Maar natuurlijk is de kans weer groot dat deze geen makkelijke release krijgt en dat je het qua streamingsdiensten die niet door de regionale keuring komen wel kan vergeten. Je weet hoe dat gaat. En toch was ik wel erg benieuwd naar deze.
Uit Finland komen vele zwarte komedies en ook met dit land ben ik al redelijk bekend met de cinema. Zo werd ik meer dan tien jaar geleden verrast door Frozen Land en had ik onlangs nog Rendel onder ogen gezien; deze was vrij minimaal. Maar wat brengt (Pri)sons?
Het begint allemaal een beetje traag en standaard en ook de soundtrack wil nog wel eens een doorn in het oog zijn. Maar dat verdwijnt wel geleidelijk en je blijft kijken omdat je weet wat er misschien komt. We bevinden ons in een villa dat is aangebouwd aan een gevangenis dat inmiddels jaren buiten werking is. Wat al overduidelijk is is dat we hier wel een hele bizarre wereld treden die he hoogstwaarschijnlijk in de krochten van het darknet terug kan vinden. Bovengronds vinden er elitaire feestjes plaats; ondergronds worden er, om het vanouds te zeggen, snufffilms gemaakt. Een hele club die zich doelbewust hiermee bezighoudt. Je zou het bijna met Hostel kunnen vergelijken. Er vormt zich al gauw een driehoeksverhouding. We hebben undercovers, we hebben de clubleden... en op den duur arriveert er een leger Ierse huurmoordenaars; met de meedogenloze frontman die uit is op wraak omdat zijn broer één van de slachtoffers is geworden. Vanaf dit moment lijken goed en kwaad slechts een vaag begrip te zijn en continu doorgegeven te worden.
Dit verloopt ook niet zonder een serie fraaie en verrassende actie en gore scenes die hier fantastisch in beeld zijn gebracht. Mensen worden aan gort gestoken, koppen worden eraf geschoten, de martelingen zijn gruwelijk, bloederige man tot man (of vrouw) gevechten, botbrekerij, de mesbladen gaan door lichamen heen, de kogels die in het rond vliegen. Zowel voor de horror als actiefreak valt er in dit vergeten Finse werkje een hoop te beleven. De vergelijking met The Raid is helemaal nog niet zo misplaatst nee. Behalve dan dat het horrorgehalte hier hoger ligt.
Deze verdiend lokaal wel wat meer aandacht. Een zeer geslaagd werkje uit Scandinavië. Zou de regisseur niet gewoon de remake van The Raid op zijn naam moeten nemen?
