Nu al de beste film van 2025; zo werd dat benoemd. De afgelopen zaterdag wou ik er een mannenweekend van maken, maar het regende. Dus, gingen we maar een film reserveren bij Pathé... en dat was deze. Uiteraard deze.
Want kinderfilms zoals de zoveelste Mission Impossible, Jurassic Park, Marvel of Fast & Furious-gimmick... daar pas ik de laatste tien jaar voor.
Qua inhoud had Sinners zo vijf sterren kunnen krijgen, maar daar komen toch wel weer wat belemmeringen voor in de plaats. Allereerst vind ik de setting helemaal geweldig en sfeervol naar de tijd. Het begin van de jaren 30, in het zuiden van Amerika tijdens de drooglegging. Een droom voor een conservatieveling, een nachtmerrie voor een kleurling. Smoke en Stack (nota bene een dubbelrol van Michael B Jordan) keren terug naar hun geboortedorp na een paar roerige jaren in Chicago. De dorpelingen prijzen hen de hemel in omdat ze natuurlijk niet met lege handen zijn teruggekomen; in dit geval drank. Dat betekend een mooie gelegenheid voor een feest.
Iedereen verzameld zich in een schuur en het wordt een waar bluesfestijn, waar de drank vloeit en waar niemand zich wat aantrekt tegen de onderdrukking van het zwaar christelijke bewind die het niet zo op kleurlingen heeft.
Maar toch staan er dan toch zomaar ineens enkele blanken... Ieren in dit geval... voor de deur en willen zij meedoen. Maar al snel wordt de situatie behoorlijk verdacht. En ja... Drie keer raden.
Sinners doet uiteindelijk aan als een soort From Dusk Till Dawn en het metafoor is goed bedacht. KKK en Vampieren. Juist.
Het thema is natuurlijk al door de eeuwen heen vaak gebruikt en nu komen wel de belemmeringen. De film laat het een en ander aan subtiliteit liggen waardoor de legende en de geschiedenis in deze kwestie erg van de hak op de tak willen gaan en de structuur op losse schroeven staat. Het wil niet echt een subject of uitgangspunt kiezen.
Dat actie-einde hadden ze toch net zo goed in de nacht kunnen plaatsen. Hoe fijn we het ook vinden om actie te mogen aanschouwen, nu voelde het een beetje overbodig aan.
De mid-credits-scene was daarentegen wel weer behoorlijk interessant.
Ja, het vampierenthema was goed gekozen, maar staat niet echt op vaste schroeven. Wel is het acteerwerk, de spanning, de decors en ook de oneliners goed op zijn plaats. Bij wijlen moest ik bij die feestscene ook soms een beetje denken aan Mother! Ook de opzet waarin de nadruk op blues wordt gelegd en we ineens van allerlei muzikale tijdsbestekken geslingerd worden vond ik een ludieke opzet.
Indrukwekkende vroegere film van Araki. Een soort Thelma & Louise maar dan met homo-jongens.... die dus beide besmet zijn met AIDS.
Indrukwekkend omdat... Ten eerste: Je mag de titel serieus nemen want in 1992 was er nog geen remedie voor Aids en betekende deze besmetting gewoon dat je mocht aftellen naar je dood. Mits je het jaar 1996 haalde, toen de remmers tegen deze ziekte werden uitgevonden. Maar zover was dat nog niet. Ten tweede; om even heel politiek en actueel te doen: er was nog geen woke en geen tergende nadruk op dat LGBTHi-gehalte, dus The Living End kan en mag GEWOON een film zijn en Araki was ook gewoon een regisseur van cultfilms en niet van Gay-cinema. De geaardheden mogen gewoon nog bijzaak zijn. De situatie in de film is veel belangrijker. En dat was ook met My Own Private Idaho. Ja, er zijn homoseksuele figuranten. So what?
Ik kon me prima storten op de situatie, dat echt verre van rooskleurig is. Luke is een jongeman die te horen krijgt dat hij seropositief is. Een scene nog net zo ongemakkelijk als die van Kids. Het is gewoonweg einde oefening. Je leven ligt overhoop en je weet dat je de toekomst wel kan vergeten.
Hij zwerft rond, op zoek naar een doel en weet ook nog op een ludieke manier een gestoord stelletje te omzeilen en hen het pistool te ontnemen. Dan loopt hij Jon tegen het lijf en lijkt zijn wereld niet meer zo klein te zijn. Ook hij is seropositief. Dit lijkt een mooi moment te zijn om je samen met je lotgenoot uit te schrijven voor het leven door nog samen alle kicks uit het leven te halen en dat natuurlijk te combineren met een roadtrip.
Humor is weinig te bekennen en de sfeer lijkt; ondanks de mooie plaatjes, in het teken te staan van de uitzichtloze toekomstscenario. Vrijwel een rit naar de afgrond zelf, terwijl de gemoederen soms ook hoog oplopen, om dan vervolgens het besef te hebben dat de jongens alleen elkaar nog hebben, of lijken te hebben.
Kenmerkend aan Araki is nog altijd de broeierige sfeer en uiteraard een hele playlist aan muziek dat niet in de toplijsten staat. Titel is ook vernoemd naar een nummer van The Jesus and Mary Chain. The Living End was voor mij een indrukwekkende kijkervaring. Ik mis deze tijd.
Art the Clown is weer terug van weggeweest en gaat hier weer op een olijke wijze onschuldige slachtoffers te lijf.
Dat Damian Leone er nu weer een extra schepje bovenop doet; als is het maar een voorzichtig beetje, bewijst al de openingsscene. En gaandeweg zullen dit ook niet de de eerste kinderen zijn die ook tot zijn categorie mogen vallen. Daarnaast wordt het hier wel een stukje bovennatuurlijker, of valt het subject iets meer op.
Art the Clown heeft er weer een partner bij; namelijk de zwaar verminkte Victoria Hayes die we in Terrifier 2 nog in de post-credits zagen. Ze zijn beide herstelt (en hoe), en besluiten om erop uit te trekken.
Het doelwit is weer Sienna Shaw. Inmiddels runt ze een podcast en kampt ze met een PTSS waardoor ze zo nu en dan wordt geconfronteerd met afschuwelijke wanen. Toch blijft ze haar poten stijf op de grond houden en vindt ze voor de aankomende kerst een onderdak bij haar oom, tante en nichtje en haalt ze haar banden weer aan met haar studerende broertje, die samen met Cole en Mia in een studentenflat woont. Ondertussen is Art the Clown back in Town en laat hij zijn diepste rancune en cynisme samen vormen tot de meest gruwelijkste moorden en verminkingen die hij weer eens achterlaat. Ook voegt hij daar vooraf wat hinderlijke gedragingen bij. Zijn aandacht staat weer centraal wanneer hij een kerstpak steelt en vervolgens "cadeautjes" uitdeelt aan kinderen in het winkelcentrum.
Ja, Terrifier 3 is weer behoorlijk over de top en houdt wederom nergens rekening mee. Af en toe zeg je weer eens binnensmonds "man man man man". Wat soms een beetje stoort zijn de oeverloze raamvertellingen die tussendoor plaatsvinden die soms een beetje soapy aanvoelen. Deze mochten wat dat betreft wat korter.
En aan het einde lijkt de film, juist door de bovennatuurlijke thema een hele andere switch te krijgen. Het element is wel weer honderden keren eerder gebruikt, maar het is natuurlijk ook weer logisch dat er een deel 4 gaat komen.
Alternatieve titel: Poor Boy, 18 mei 2025, 14:07 uur
Bijna een droom van een (Nederlandse) film.
Persoonlijk omdat 's-Hertogenbosch door omstandigheden voor mij hoog in de rang staat als de mooiste stad van Nederland. Dat was al een verrassend pluspunt na een lange vraag en na zo nu en dan zoeken of de stad ook eens in een film is gebruikt. Deze film is er een ode aan. En blijkbaar ook niet voor niks. Want het verhaal moet lonken naar Jeroen Bosch. Het levert een prijzenpakket op die je maar weer eens zelden tot nooit in Nederlandse films mag treffen. Of waar weer vele jaren overheen gaan totdat het weer eens boven tafel gehaald wordt. Want nee, normaal is Sisyphus at Work absoluut niet. En daar zat ik op te wachten.
Boy Talma is een man op leeftijd die na jaren in Amerika gezeten te hebben, terugkeert naar 's-Hertogenbosch.
Hij wil zijn toneelthema's weer herpakken en besluit om een stuk te maken over Sisyphus. Maar dan krijgt hij ook te horen dat hij nog maar negen maanden te leven heeft maar besluit dit voor zijn gezin en voor iedereen verborgen te houden. Althans, hij probeert zijn toneelstuk te gebruiken om het boodschap wel over te brengen; zodat mensen denken dat het slechts een script is.
Maar hoe langer je naar de film kijkt; hoe meer je wordt meegezogen in een wel hele opmerkelijke wereld dat hier wordt neergezet. Op den duur krijgen de toneelstukken en de werkelijkheid en zelfs fantasie een vage scheidslijn. Hierin gaat de regisseur volop aan de haal met een fantastische vorm van surrealisme dat tegen het Lynchiaanse aanloopt, knotsgekke verknipte personages en schuwt hij totaal niks. De decors en de gekte in de toneelstukken zijn om van te smullen en de werkelijkheid (als ik niet over iets heengekeken heb) vormt een soort leegte in het bestaan. De film gaat alle kanten op. Ook de flashbacks zijn een mooie toevoeging; zeker wanneer hij er in het heden achter komt dat hij al die tijd een affaire met zijn dochter heeft gehad Uiteindelijk is de roadtrip met die dochter van die aan een ziekte overleden homo-figurant ook een onvergetelijk moment waarmee hij het leven wilt afsluiten.
Ja, ik had ook verwacht dat dit weer zo'n typische Nederlandse brave arty farty gimmick zou gaan worden, maar uiteindelijk is er wel een verschil tussen 's-Hertogenbosch en het spruitjesluchtstreek en het Zuidas. Weet ik toevallig, gezien mijn halve familie daar is gesticht.
Maar ik ben bang dat hij niet is aan te bevelen aan het publiek. Dus moet ik de bewondering maar weer voor mezelf houden.
Merkwaardige en bizarre film uit Ierland; een land dat toch wel veel creatiever is dan zijn buureiland Engeland.
De titel is enkele keren voorbijgekomen in de algoritmes op Facebook en naar aanleiding van het verschijnen van The Surfer besloot ik deze titel maar eens te Googlen met "Full Movie" eraan toegevoegd.
Het begint vrij normaal. Jesse Eisenberg is naar Ierland gekomen om een rol als tuinman aan te nemen, terwijl Poots de rol als lerares op zich neemt. Ze besluiten een nieuw leven op te starten in een veelbelovende wijk genaamd Yonder. Meteen bij het met de auto betreden van deze wijk gaat je hoofd al tollen. Is dit daadwerkelijk met blokkendozen in elkaar gezet of is het een computeranimatie? Vooral het amateuristische bewerking maakt het er alleen maar vreemder op. Yonder is vrijwel een karikaturale vorm van een burgerlijke woonwijk. Vanuit vogelvlucht lijkt het een compleet metropool te zijn. Alleen zijn letterlijk alle huizen hetzelfde en lijken deze nota bene onbewoond te zijn. Totdat Tom en Gemma hun intrede doen. Toch schijnt er wel eens een postbode te komen en zo krijgen ze een doos met een pasgeboren baby erin.
Het wordt steeds vreemder wanneer deze baby in plaats van in jaren, in dagen groeit. Dat niet alleen; het jong heeft zeer primitieve, akelige en ziekelijke gedragspatronen terwijl Tom en Gemma geen raad weten met het ouderschap. Ze hebben het kind immers niet zelf op de wereld gezet; het is hen gewoon in de handen gedrukt.
En zo ontpopt Vivarium tot een wel hele buitengewone trip of zelfs hallucinatie en staat dit hele onaardse decor centraal voor een psychologisch machtspelletje dat met de dagen (en de groei van deze jongen) steeds geniepender en vernietigender wordt. Ik zie elementen ala Haneke, Lanthimos en Warmerdam voorbij komen. Een snufje van dat toneel-gedeelte van Beau is Afraid. Iets met horrorfilms over behekste kinderen. Maar hoe langer Vivarium duurt, hoe groter de mindfuck en de verrassing dat erop volgt. Wellicht met een dikke knipoog.
Ja, ik ben aangenaam verrast door dit werkje dat je moet zien om te kunnen geloven. Knap in elkaar gepuzzeld waarbij het dito-gehalte niet eens meer opvalt.
Alternatieve titel: Infested, 16 mei 2025, 10:40 uur
Nou het was me weer even een paar keer ademhalen. Want als ik ergens fobisch voor ben zijn het spinnen; althans, hoe groter ze zijn, hoe meer er iets gaat kortsluiten in mijn zenuwgestel. En in films kunnen ze dat soort zaken zo groot maken als ze willen, Dat geldt ook voor tentakels. Jezelf behoeden dat je er teveel aan deze twee dingen denkt. Bijvoorbeeld bij het plassen, douchen, zwemmen of slapen. En toch heb ik het wel weer keer op keer overleeft. Films als IT (grote spin), The Mist (een combinatie van beide), Possession, Stranger Things....
En dan komt Frankrijk weer eens met een horrorfilm. Ja, daar wil je het liefst niets van overslaan. Maar dan een horrorfilm over spinnen? Stel maar uit! Totdat ik recent in de headlines had gelezen dat deze regisseur de nieuwe Evil Dead gaat regisseren en daarmee eigenlijk in zijn thuisland een fraaie voorsprong en een lonk naar Amerika maakt. (Terwijl Amerika het rijk allang niet meer is)
Nou vooruit dan...
En natuurlijk, het was in het begin even wennen, maar voor je het weet zit je er middenin en blijkt het weer mee te vallen. Je knijpt je ogen niet samen en gelukkig blijven de jump scares ook uit. En al met al is Vermines (vertaald als ongedierte) nog best wel een stevige film.
Een uitgekookte maar niet zo slimme Kaleb is helemaal into het verzamelen van insecten en weet via een handelaar een giftige spin voor de collectie te bemachtigen. Hij is alleen zo dom om hem in een schoenendoos te doen van de schoenenwaar voor zijn vriend. Er is hem al vier keer verteld dat de schoenendoos aan waterschade leidt. En inderdaad. In Kalebs afwezigheid weet het spinnetje via het gat naar buiten te kruipen en... in een razend tempo voort te planten in de banlieuflat waarin Kaleb zich huist.
En binnen een mum van tijd kruipen de beestjes overal vandaan en in zwermen weten ze iemand in pure gekte om het hoekje te helpen en de overgebleven overlevers moeten zich nu een weg naar buiten zien te vinden. Maar de situatie was al bekend en de flat is in quarantaine gesteld door de politie. En het worden er steeds meer, en ze worden steeds groter. De schrale troost is dat je ze kunt weerhouden met geluid en licht.
En dat levert hier wel een toffe survival horror op met een donker en benauwend sfeertje en best wel goed en intens acteerwerk. Opmerkelijk blijft ook dat ze voor een banlieu hebben gekozen en dat de Franse hiphop en zijn onderwereldfiguren hierin het milieu bepaalt. Tegen het einde wordt het wel wat meer actiegericht.
En de laatste scene... Tsja.
Nee, toch een meevaller. Ik moet toch maar eens weer meer gaan durven.
Precies twintig jaar geleden hadden we Off Screen van Pieter Kuipers. (een domper dat deze man is gestopt met regisseren) Los van het feit dat ik qua getallen enig verband zie (Gijzeling Rembrandttoren in 2002; film in 2005... en in deze kwestie: gijzeling in de Applestore in 2022 en de verfilming in 2025) wist Off Screen hier een rauwe vertoning neer te zetten van de man in kwestie (prachtige rol van Jan Decleir) diens leven aan het afbrokkelen was.
Een knappe schets om heden en verleden met elkaar af te wisselen. iHostage behandeld nu opnieuw een waargebeurd gijzelingsdrama en hoe verloopt die?
Het zou vrijwel wel identiek gereconstrueerd zijn gezien de gijzelnemer in werkelijkheid ook nog een bodycam bij zich droeg. De blikjes Red Bull kloppen. Het wapentype klopt en waarschijnlijk zou het script ook zeker overgeschreven zijn met wat de bodycam opving. Toch rook ik wel soms iets te veel suspense. Iets wat Off Screen totaal niet heeft.
Ik zou de krantberichten grotendeels gaan overschrijven in deze recensie. Een Syrische man heeft dienst met zijn AH-bezorgbus, maar verkiest de Apple Store als bestemming. Niet veel later stapt hij naar binnen en trekt hij zijn wapen en schijnt hij ook bekleed te zijn met explosieven. Dan is de vraag: Wat wil deze man? Naast een limousine en een paar ton aan cryptomunten? Dat maakt het altijd interessant.
Ondertussen wordt het net rond de Applestore getrokken en moet het hele politieteam voorzichtig blijven. De film richt zich op de vier mensen die zich in de kast hebben verstopt, een commissaris die zojuist door zijn gezin is afgezet, de mensen en de onderhandelaar in het callcenter en natuurlijk de gijzelaar. Maar centraal staat ook zeker die Bulgaarse toerist die toevallig in de winkel was en maar besluit enkele oortjes stiekem in zijn zak te steken.
De onderhandelscenes met zowel die vrouw als die Bulgaar vond ik nog wel de sterkste punten in de film. Het motief van de gijzelnemer wordt hier ook op een abstracte manier verwerkt. Hij voelt zich slachtoffer van de staat en je weet in eerste instantie wel of niet in welke subjecten je hem hierin moet steunen. We weten dat men niet zo leuk om kan gaan met immigranten, maar als je op internet nader onderzoek doet naar deze kerel, was het ook zeker geen fris figuur.
Er blijft slechts over dat het suspence/popcorn-gehalte wat minder had gemogen, want de uitwerking zelf komt nog redelijk goed uit de verf. Het oogt een beetje veel als een film waar Amerika zo een remake van zal gaan maken. Maar vond er daar ook een gijzeling in een Applestore plaats?
