Na een poos geleden Vivarium te hebben gezien wist ik deze debuutspeelfilm op het grote internet te vinden.
Ik blijf het nogmaals zeggen: De Ieren kunnen betere films maken dan de Engelsen; gezien ze vaak alles uit de kast halen. In dit geval neemt Without Name, net zoals Vivarium al enkele interessante loopjes met de werkelijkheid; ook al is het budget nog schaars. Eric is een huisvader uit Dublin die enkele dagen per week zijn gezin achterlaat om te werk te gaan in de Ierse bossen door landmetingen te doen. In de avonduren drinkt en skypt hij in zijn boshut of gaat hij voor de verandering naar de lokale kroeg, waar hij de buitennissige nomade Devoy ontmoet. Ondertussen leidt hij ook een dubbelleven als hij een veel jongere medewerkster treft en daarmee een overspelige relatie mee hanteert.
De film is een slowburner en het wordt nergens echt bepaald duidelijk waar de onheil inzit. Hebben de bomen iets onnatuurlijks of begint Eric gewoonweg gek te worden? De hallucinatiescenes zijn daarbij ook vrij sterk. De sfeer heeft iets weg van Under the Skin en het tactiek van Noé. Wat misschien in mijn geval wel een beetje tegenzat was het ontbreken van de ondertiteling waardoor sommige dingen een beetje vaag bleven. Was die ene jonge vrouw nou werkelijk de dochter van Eric, en is er hier spraken van een incestueus thema?
Alternatieve titel: Yakuza Demon, 13 september 2025, 15:45 uur
Zo, dat was vorige week een zeer leuke wederzien van Miike in duo met Riki Takeuchi.
Miike's nieuwere films First Love en Lumberjack waren nog de recente die ik heb gezien; maar deze misten toch nog wel de pit die ik van Miike's voormalige werk ken. Qua personages en opzet. Zo vond ik First Love toch net iets te braaf en had ik te hoge verwachtingen over de hoofdrolspeler van Lumberjack; dat toch wel een beetje een softie bleek te zijn. Yakuza's Law; destijds niet op R2 dvd te vinden om in je collectie op te nemen. Maar nu is het internet makkelijk en groot genoeg om eens een gok op Google te wagen met "Full Movie" in het zoekresultaat.
En voila. Het was weer vanouds genieten zoals de keren hoe ik in mijn jonge jaren Takeshi Miike aanbad. Je zou zelfs denken dat dit nog wel eens een vierde deel van Dead or Alive kan zijn.
Het verhaal is eigenlijk wel een beetje hetzelfde en Miike vormt er slechts kleine aanpassingen aan. Riki Takeuchi is met zijn robuuste norse uitstraling ook weer het visitekaartje en de hele samenloop kabbelt lekker voort.
Riki Takeuchi speelt hierin Seiji; een bendelid die slechts met zijn andere "aniki" Yoshifumi een groep vormen; terwijl vader/leider in de gevangenis zit. De rest van zijn bende is uitgemoord en ze zweren op wraak op de tegenstanders... En dan weet je wel wat ervan terecht komt in de Yakuza-wereld.
En die kunst is me altijd bijgebleven. De sociale situaties en de bijzaken en de nodige humor en snauwende Yakuza's afwisselen met heerlijke vlotte rauwdauwende actiescenes die we nog uit Dead or Alive kennen (een shot wordt zelfs gekopieerd en geplakt) en zelfs iets grootser uitpakken en laten ook iets minder lang op zich wachten. Riki Takeuchi zwierend met een shotgun; het blijven toch gouden momenten. Opmerkelijk is wel dat zijn relatie met zijn vrouw wel erg op de achtergrond blijft. De film focust op een vrij sterke manier de invloeden van zijn acties op het privéleven. Het levert wel een fenomenale en realistische eindshot op. Kenmerkend zijn ook de regendruppels op de camera.
Sommige dingen uit je jeugd vervagen qua interesse naarmate je ouder wordt, maar hier is toch wel het bewijs dat ik als mid-dertiger nog vanouds en sierlijk kan genieten van mijn toenmalige hobby. Heerlijke Miike! Ik ga zoeken naar meer.
In eerste instantie had ik deze film overgeslagen. Ook al was hij van A24. De gedachte dat je dit soort thema's al kan dromen en door de 10.000en andere Exorcist-filmpjes in dezelfde stroom van je aandacht verdwijnen.
Toen kwamen de best wel interessante reacties op Bring her Back; die ik ook al snel heb gezien. Dat was een stevige horrorfilm, dus besloot ik Talk to Me toch maar een kans te geven.
Het standaardverhaaltje rondom vervloeking en dergelijke krijgt hierin toch ook weer een andere draai. We volgen enkele jongeren in Australië en in de vrijwel dito openingsscene op dat feest hoef je niet lang te zoeken. Het incident echter lijkt minder belangrijk te zijn dan de hype die op social media rondgaat; een soort stenen hand die je moet schudden om met doden in contact te komen. Omdat het zo'n rage is; zeker in groepsnormen, besluiten een groep vrienden deze hand eens te proberen. Een bevreemdend begin, maar naderhand lijkt dit spel zelfs net zo gezellig te zijn als een potje Hitster. Totdat Riley, het jongste broertje van Jade de hand schudt en ineens niet meer uit de entiteit komt; zichzelf verwond e.d.
Wie hier alles op haar bordje krijgt is Mia. Ze meent met haar overleden moeder te kunnen praten en wordt ondertussen verantwoordelijk gesteld voor het incident van Riley en uiteindelijk daarom overal uitgekotst.
Wat wel knap in deze film is is dat je de machteloosheid wel kan voelen en dat het bovennatuurlijke gedeelte een fraaie combinatie maakt met een uit de hand gelopen groepsspel. In plaats van dat drugs daar vaak het onderwerp in is is het nu dus... ja, die hand.
En zo is Talk to Me toch nog wel een film die ik wel eerder had kunnen zien. Maar wat had je ook met A24 verwacht. Het is een geslaagde machteloze trip en de sfeer is lekker herfstachtig en donker. Het acteerwerk is het piekpunt, want die is intens en je voelt met de personages mee. Toch ook zeker wel met Mia, ook al mag je niet op genade rekenen.
Eens kijken of dat met deel 2 toch wel wat zonlicht zou brengen.
