Alternatieve titel: Demon City, 17 maart 2025, 18:36 uur
De rage rondom The Raid en John Wick breidt zich nog altijd voort. Ditmaal doet Japan eens een duit in de zak.
Het concept is interessant en eigenlijk ook best verontrustend als je het zo bedenkt. Maar ergens is er ook niet veel nieuws onder de zon. Kenmerkend is in deze kwestie dat de inspiraties van de beide filmcombinaties het altijd zoeken in een politieke sector. Dat we weten dat er rotte appels tussen zitten; die door hun slinksheid en hun macht nog altijd als eetbaar door hun loopbaan gaan is me nu wel duidelijk. Er wordt in deze film niet gesproken over de Yakuza.
Sakata is een huurmoordenaar die de opdracht krijgt om een elitegroep in mootjes te hakken. Dit echter zonder gevolgen, want een gemaskerde eenheid heeft op een dag zijn vrouw en dochtertje in gijzeling. De rest hoef ik niet in te vullen.
12 jaar later komt Sakata half hersendood uit de gevangenis omdat deze elitemensen zo slim waren om de schuld in Sakata's schoenen te schuiven en moet hij weer revalideren. De revalideringsproces lijkt in een vingerknip te gebeuren door flashbacks enzovoort. Tijd om wraak te nemen. Ergens moest ik hier wel een beetje denken aan Steven Seagals Hard to Kill.
Ja, en dan komen de actiescenes. Heel onderhoudend allemaal, maar qua spektakel gaat het toch wel weer over op de automatische piloot. Je krijgt er niet echt een kick van als bijvoorbeeld in een film als The Night Comes For Us (die ik zelfs nog beter vind dan The Raid) of Polar (die ik zelfs nog beter vindt dan John Wick). Het hele gebeuren rond Sakata's dochter vond ik dan weer wel interessant.
Het is een aardig wegkijkertje maar het had beter gekund.
Alternatieve titel: MalS, 15 maart 2025, 14:59 uur
Het is me niet eens opgevallen dat deze film in één take is opgenomen.
David Moreau; inderdaad. Dat was de man die samen met Palaud jaren... meer dan een decennium geleden nog de uitstekende en beklemmende film Ils maakte. In het tijdperk dat Aziatische horror ook zo'n hype was en de remakes ervan niet weg te denken waren, namen ze samen twee jaar plaats op de Amerikaanse regisseursstoel om de remake van The Eye te maken. Daarna was het stil. Ik zie dat de wegen tussen die twee regisseurs gescheiden is. Ik zie zo'n romcom en kinder/jeugdfilms... een misdaadthriller. En nu is het Mareau die zijn oude horrorkunsten terughaalt. De kloof tussen zijn beginwerk en deze is al erg zichtbaar. Zeker qua technologie.
En natuurlijk... Waarom slaat Nederland deze titel weer eens over en moet je weer naar de ondergrondse pindakaasfabriek om hem te kunnen zien?
In het begin weet je eigenlijk niet echt wat voor film MadS gaat worden. Ook de titel doet me al meteen erg denken aan de fenomenale Deense acteur. We beginnen in een rurale setting ergens in Frankrijk waar ene Romain net zijn tripje heeft gehaald in een één of andere bunker. Onderweg treft hij een verloren jongedame, waarbij je al meteen te zien krijgt dat het totaal niet aan de haak is. In eerste instantie denk je nog aan een slachtoffer die op de vlucht is voor een groep pooiers of een darkweb-gang, maar die vraag blijft voorlopig nog onbeantwoord. Maar uiteindelijk sluipt het proces er wel in en inderdaad... Welk oud thema heeft nu weer een nieuw jasje gekregen? Vampiers? Zombies?
De progressie van deze film is ijzersterk en verrassend en focust zich ook heel goed op de paniek, wanhoop en frustraties van de hoofdrolspelers. Dat laatste vooral met die AI-teksten bij de (hulp)lijnen. Gevormd in een hallucinante broeierige samenloop dat inderdaad wel erg naar Noe leunt. De transformatiescenes zijn heel beklemmend en ook is er ruimte voor actie. En voor dat je het weet, terwijl je het eigenlijk al wel ergens weet, is de ultieme apocalypse-scenario (met die sirenes) ook ondenkbaar.
Ook goed neergezet is het feit dat het niet om één hoofdpersoon draait maar dat de rollen worden doorgegeven.
De eindshot is ook fenomenaal en haast symbolisch. Deed me ook een beetje denken aan het einde van Fight Club.
Altijd wel mooi om te zien hoe thema's die al eeuwenoud waren steeds realistischer en met zo weinig mogelijk suspense worden neergezet. Ik moest naast Noe ook aan REC denken. Alsof je er zelf bij bent. Dit was weer één van de vele Franse horrorparels die door mogen gaan. Het verbaast me wel dat er zo'n kloof in de Franse horrorcatagorie is ontstaan sinds titels als Inside en Martyrs. Wat maakt het ernaar om op dat tijdperk terug te grijpen?
In verhouding voor mij toch de minste van Jarmusch.
Ik had deze dvd nog lang onder het stof liggen en onlangs had ik Ghost Dog nog eens een herkijkbeurt gegeven; zonder meer een klassieker. Dat Jarmusch nu ook wat uitstapjes doet in de horror-categorie wist hij te bewijzen met het fenomenale The Dead Don't Die. Daarvoor deed hij ook iets met vampieren. En hoe pakt dat uit?
Op papier is het wel te behapstukken, de horror blijft achterwege en de personages zetten wel degelijk hun rol neer.
Hiddleston als een verveelde depressieve vampier die zijn partner Eve (Swindon) als lichtpuntje ziet nadat deze uit Marokko naar zijn huis is gevlogen. De rol van Mia Wasikowska zorgt ook voor een speels tintje. Maar daar blijft het bij.
Jarmush heeft in het verleden bewezen dat trage films nog goed te pruimen zijn. Only Lovers Left lijkt hierdoor zo zijn enige gebreken te hebben waardoor de traagheid toch echt vaak neigt naar een lange zit. Het bestaat uit fragmenten van verveelde vampiers (waarvan je slechts enkele keren de puntige hoektanden en de dorst naar bloed van krijgt te zien), waarvan de mythe grotendeels achterwege wordt gehouden waarbij de vampiers bijna gewoon een deel vormen aan de maatschappij (en dat er ook zelfs een televisiezender voor deze ras in de lucht is). Behoorlijk leuk gevonden, maar zat Jarmusch dan op dat moment ook in een fikse dip, waarbij zijn humor, subtiliteit en zijn knipogen die we van hem zijn gewend ook amper van de grond leken te komen tijdens het verwerken van het script?
Hier en daar natuurlijk wel wat leuke vondsten, maar de meerderheid vormt zich toch wel een onnavolgbare leegte dat niet echt de leegte laat voelen voor de kijker. Wel mooie locaties van Detroit en Tangier en een mooie poging.
Vandaar dat ik deze film ook niet helemaal ga afrekenen.
