Je kan al zien dat er behoorlijk wat tijd verstreken is. De remake van de Hong Kongse actieklassieker van John Woo met zijn fenomenale rollen van Chow Yun Fat en Danny Lee stond halverwege de jaren 90 al in de planning, maar werd continu uitgesteld. De kans zou dan groot geweest zijn dat er absoluut geen sprake was van een vrouwelijke huurmoordenares. Maar nu zijn we decennia en tientallen uitstellingen verder. De remake zou een lange tijd zelfs niet door John Woo worden gemaakt. Maar op zijn oude dag lijkt hij de actiegenre weer te hebben opgepakt en zelfs aangepast te hebben aan de John Wick-achtige technieken. Met Violent Night maakte hij een kleine comeback.
Want de Bullet Time en de ongelimiteerde magazijnen van twee Beretta 92's in iedere hand lijkt hij een beetje achter zich gelaten te hebben. Hij heeft de smaak wel te pakken en besluit een jaar later de remake op zijn eigen film maar zelf in handen te hebben. En ja, nogmaals... ondanks het verhaal op hetzelfde neerkomt zijn de verschillen qua bijvoorbeeld tijdskloof zichtbaarder dan ooit. En toch is er ook een hoop sentiment in te bespeuren.
Waar het origineel uit 1989 nog een rauwe schets was van een huurmoordenaar die langzaamaan in waanzin verkeerde, neigt de remake zelfs hier en daar een beetje naar de komedie en de feelgood te gaan. De groezelige locaties in Hong Kong worden vervangen door de frisse kiekjes en ansichten in Parijs. Enigszins wel logisch, want door het nieuwe Chinese bewind moeten we erop rekenen dat de tijd dat Hong Kong nog een geliefd filmdecor was misschien wel tot het verleden gaat behoren. En ja, ik hoor het al: Moet er nu weer gespeeld worden met genders en kleuren?
Whatever wat betreft dat laatste. Laat ik het er maar gewoon op houden dat het thema in een fris jasje wordt gestoken. We volgen de huurmoordenares Zee (sterk neergezet door Nathalie Emmanuelle). Finn is haar opdrachtgever die weinig informatie verstrekt. Het gaat om de klus zelf. Zo komt Zee terecht in een situatie dat draait om gestolen heroïne, corrupte schurken en inderdaad, een jonge zangeres dat optreed voor de maffia en door een ongeluk blind raakt. Dit gaat aan Zee's geweten zitten en ze kan haar niet vermoorden. In plaats daarvan verleent ze haar onderdak, en dan komt er toch nog hulp uit een onverwachte hoek.
Zo komen we bij de sarcastische doch optimistische droogkloot Sey (Weer een fijne rol van Omar Sy en natuurlijk, qua locatie, ook prima gecast) als politieagent. Hij vormt al snel een link als hij betrokken is geraakt met dezelfde mensen die op Zee's hitlist stonden. Hoe dat allemaal gaat verlopen? Nouja, dat moet je zelf maar zien. Over naar het volgende...
Zoals gezegd zijn de actie en de pief paf poef-scenes wel sterk geminimaliseerd als je het vergelijkt met de kogelregens uit Woo's oudere films. Het is wat meer tactischer, maar wel strak en modern gefilmd. En soms mag daar ook nog wel eens een samuraizwaard van te pas komen. Het leuke blijft toch dat de overeenkomsten tussen origineel en remake heel anders aanvoelen, maar er toch wel zijn. Maar ook dat er hele kleine elementjes zijn opgepoetst uit bijvoorbeeld Hard Boiled... en zelfs Ghost Dog: The Way to the Samurai. Je komt er snel achter welke scene ik met dat laatste bedoel.
Deze opgepoetste opzet van John Woo kon er zeker mee door. Goed en fris acteerwerk en om heel eerlijk te zijn vormt de blinde karakter hierin een stukken mindere irritante aanwezigheid dan dezelfde karakter in het origineel.
Hier kon ik wel wat mee. En ja, laat er dan in dit geval ook maar een happy end zijn.
Alleen is de titel niet zo gunstig omdat Fincher al voor was.
We hebben weer eens te maken met een regisseuse die in deze Woke-tijden en doorgeschoten MeToo-acties laat zien wat feminisme wel zou moeten zijn. Juist, door de kunstzin te gebruiken en het er lekker in te wrijven. En hoe?
Coralie Fargaet. Ja, dat is inderdaad die vrouw die achter de no nonsense wraakfilm Revenge (titel zei al genoeg) zit. Een homage aan de rape and revenge films waarin het om de vrouw draait. 7 jaar later komt ze met The Substance. Technisch gezien gebruikt ze dezelfde opzet, maar qua budget, maatschappijkritiek en zelfs nog veel meer is het niveau aardig opgeschroefd. Maar de opzet blijft hetzelfde; en deze raakt je nog veel harder dan Revenge, maar dat hoeft niet vertelt te worden.
We krijgen te maken met Elisabeth; al zou je haar de eerste minuten nog niet (helemaal) zien. Slechts een glimp van een succes, ergens in het verre verleden; waar zelfs een hele huldigingsster voor in een tegel is gegrafeerd.
Voor dat ene moment waarin de paparazzi, de fans en de eer voor degene die op de ster stond. Maar dan verstrijkt de tijd en lijkt die ster; ondanks hij er nog zichtbaar bijligt, inmiddels zo goed als vergeten te zijn.
De eerste scheuren komen al, duizenden mensen lopen er in het dagelijkse leven overheen, dan is het ondergedompeld met sneeuw, dan morst er iemand nog zijn hamburger overheen... Tsja, daar had dus ooit iemand op een zeer monumentale dag gestaan. Ooit...
Ooit ja... Want na deze behoorlijke cynische opening die je al aardig op je lachspieren gaat werken maken we kennis met de heldin in kwestie. Elisabeth zelf. Een rol van Demi Moore's leven lijkt wel. Die op haar vijftigste, of zestigste... nog dagelijks haar best doet om bij te draaien met die Tell Sell-achtige fitnesssessies. Dat ze het allang al niet meer voor zichzelf doet is al duidelijk, maar blijkbaar lijkt eigen wil en een wet binnen een schoonheidsindustrie een vaag contrast in stand te houden. Het wordt al snel duidelijk; ze is te oud en het bedrijf is toe aan verversing. Wie bepaalt dat? Juist! Ene Harvey (natuurlijk, die naam. Op wie zou die gebaseerd zijn?).
Een seksistische, maniakale boomer die vanaf een afstand nog de gladde egotripper uitstraalt, maar eenmaal dichtbij, vallen die vieze tanden, zijn gerook, het eten van garnalen etc nog wel meer op. Niet bepaald schoonheid, voor iemand die een schoonheidsbureau runt. Maarja, mannen met veel geld... Een fenomenale rol van Dennis Quaid.
Let wel dat deze rol voor Ray Liotta bedoeld was. Maar die kwam voor de opnames te overlijden.
En voor je het weet gebeurt het ook. Elizabeth ligt er na 40 jaar succes uit. Ze moet er via een advertentie, waarin er nieuwe jonge kipjes gezocht worden, achter komen. Maar er lijkt niet helemaal nood aan de man te zijn. Er gaat namelijk zo'n bepaalde drugs in de omloop. Iets wat zich adverteert als een middel dat het echte uit jezelf doet halen. (er wordt dus nog om het cruciale heengedraaid)
Elizabeth denkt er niet lang over na en vraagt het aan. Ze verplaatst zich vervolgens naar een groezelig steegje, waar een ingang naar een chique kleedkamer schuilt en waar haar bestelling in een kluis op haar wacht.
Ik had het eerlijk gezegd nog niet helemaal kunnen zien aankomen wat er precies zou gaan gebeuren nadat ze het hele stappenplan van de substantie ondergaat. Maar inderdaad.... Heel logisch natuurlijk ook. We richten ons op ene Sue, die hier ook eveneens fantastisch is vertolkt door Qualley. Ik moest bij haar rol zelfs een beetje denken aan Mia Goth in MaXXXine. Sue is in ieder geval het jonge blaadje waar het bedrijf op zit te wachten en daar waar Elizabeth rust, stapt Sue het bedrijf binnen, wordt ze meteen geadoreerd door Harvey (al krijgt ze geen greintje Empathie als ze over haar zieke moeder begint. Ze zijn natuurlijk maar om één ding belangrijk) en is ze binnen no time een nieuw succes.
Maar dan komen de switchen. Alles lijkt in het begin nog op rolletjes te gaan. Zolang je de substantie maar op de juiste manier en volgens de richtlijnen gebruikt. En na verloop van tijd wil daar natuurlijk wel iets in misgaan.
Vergeten misschien? Of eigenwijsheid? Of och... dat moet toch wel gewoon kunnen?
Natuurlijk... Maar dan zullen we het niet over de gevolgen hebben.
Want vanaf dat moment is de film een afdaling naar de hel. Je moet begrijpen dat de "gevolgen" in een breed begrip worden vertoond. Dat de procesweken geestelijk steeds ondraaglijker worden, dat jaloezie, schaamte, zelfhaat en mutaties er ongenadigd door heen sijpelen. En dan moeten we het nog eens over het huishouden hebben van het appartement. En kan het nog gekker? Ja, dat kan zeker. Heel zeker! Het werkt ook mooi de 150 minuten door.
En het is ook maar dat ik al het een en ander aan stills heb gezien, maar gelukkig kon mijn maag het wel aan.
Maar poe poe poe... Het is wel echt heel heel heeeeel ranzig. Zo onherroepelijk fucked up en bizar. Alhoewel het lang niet nieuw is. We kennen Cronenberg nog wel. Neem dat maar letterlijk. Maar je went er al wel snel aan.
Ik had daarnaast het woord "Freakshow" op de poster niet al te letterlijk genomen. Ik zat er flink naast. Met name wanneer we ook nog eens worden getrakteerd op een heus bloedbad dat zo uit een jaren 80-horror had kunnen komen. En ja, dat einde met die ster... Tsja. Het gezicht is er nog wel.
Ik begrijp er niks van trouwens. Ik had gisteravond niet veel gegeten en ben net bekomen van een griep. Na de film zette ik nog maar even de frituurpan aan en heb best nog wel even een goede aanvulling op een karige avondmaaltijd kunnen verwerken. Hoe dan! Hoe kon ik dit geweest zijn? Misschien moet ik nog even mijn recensie bij Kuso; de film van Flying Lotus die ik onlangs gezien heb, nalezen om het nog een keertje van mezelf te begrijpen.
Ja, Fargaet heeft hier een Cronenberg-inspiratie neergezet die zijn weerga niet kent. Maar het draait natuurlijk allang niet om de ranzigheid. Het draait om het feit waar je met je neus op word gedrukt. De kijker die dat niet begrijpt of dat weglacht of wuift is degene die met een probleem zit. Wie weet hetzelfde probleem als waar de film nou juist om draait. En dat probleem is maatschappelijk. Of komt er na een film als deze toch nog een andere era? Het is wel te hopen. Laten we maar weer eens "normaal doen, dan doen we gek genoeg!"
Degelijke actiefilm uit Finland. Superheld? Min of meer, maar dan wel zonder superkrachten.
Hoe pakt dat uit? Het is best nog wel goed te doen, al had het wel iets stijlvoller gekund. Voor de rest aardig vermaak waarbij de nodige actiescenes en de vanoudse samenzweringen niet mochten ontbreken. Typische karakters uit de onderwereld (van de Finse stad Mikelli). Voor originaliteit moet je deze film niet gaan kijken.
De transformatie naar Rendel en hoe dat is ontstaan kwam wel redelijk goed uit de verf. Ook al is het niets meer dan een simpel wraakonderwerp.
Was vermakelijk, maar geen hoogvlieger. Deel 2 ga ik niet zien omdat daar alle Finnen Engels spreken. Ben ik een beetje allergisch voor. Spreek gewoon je eigen taal.
Alternatieve titel: Siren, 15 januari 2025, 23:12 uur
Bijzonder...
Ja, ik herinner me haar nog wel. Dat ene vage wijf uit dat segment van de eerste VHS die met het moment alleen nog maar creepier begon te worden. Maar dat is alweer 12 jaar geleden. Nu ik een bepaalde pindakaasfabriek heb betreden en me weer eens ben gaan verdiepen in de resterende VHS-producten en films die in Nederland maar nergens op internet eruit te persen zijn ben ik op SiREN gestuit. Een side-project. Ditmaal niet door David Bruckner geregisseerd maar Gregg Bisshop. Ik zag de negatieve reviews... Oei.
Maar nee. Ik heb nog altijd zo mijn zintuigen die al het beetje interessants uit een film wilt halen en wat dat betreft is dat SiREN best wel gelukt. Alleen klopt de titel niet, want we hebben het hier nu niet over een zeemeermin, maar een Lilith. Mag wel even vermeld worden.
Het opent inderdaad een beetje als een Hangover-film. We volgen vier mid dertigers die, voordat het volwassen huis-tuin-en-keuken leven er echt aan zit te komen en voordat één van hen in het huwelijksbootje gaat stappen, besluiten om nog eens voor een avondje erop uit te trekken om helemaal los te gaan. Een nee wordt niet getolereerd. Je moet profijt maken van wat de avond aan drank, drugs en meiden van plezier te bieden heeft.
Ze belanden in een club die erg saai is en besluiten maar eens verder te zoeken.
En zo komen ze terecht in een wel heel surreëel en bizar seksclub; eentje die bijna niet op de landkaart te vinden is, maar dat maakt niet uit. Want er is genoeg tieten en kont... en drankjes met een worm erin. En ja, al dat lugubere uitschot met die emotieloze maskers en die excentrieke strippers die moet je maar voor lief nemen.
De tent wordt gerund door zo'n elitaire redneck Mr Nyx. Voor hem zijn de vier vrienden wel erg interessant en de zekere Jonah mag voor zijn huwelijk nog een keertje een lapdance ondergaan. Los van het feit dat er in de tent zelf het een en ander mis gaat, krijgt Jonah wat in zijn smiezen in de kelder.
Vanaf dit punt gaan alle remmen los. Jongens moeten ontsnappen en krijgen de bende van de club achter zich aan. Maar niet alleen de bende. De rest hoef ik niet uit te leggen.
Maar cliché is het toch net weer niet, gezien die ene Lilith (letterlijk in de hele film is ze spiernaakt, ook al is ze niet bepaald sexy als ze die buien heeft) achter Jonah aanzit. En drie keer raden waarom. Ergens is dit uitgangspunt ook best wel hilarisch.
En dat maakt van SiREN toch nog wel een erg leuke film waarin alles uit de kast lijkt te worden getrokken en werkelijkheid en onwerkelijkheid hier drastisch door elkaar lopen. Je zou het eigenlijk zelf moeten zien... maar ik denk dat ik door de vele negatieve reviews niet meer overtuigend ben.
Fijne film van Scott Derrickson; alwaar ik eigenlijk alleen nog The Exorcism of Emily Rose en Sinister van heb gezien,,, en zijn kortfilm Dreamkill op VHS 85. De laatste kortfilm was ook een aanleiding geweest om deze maar eens te kijken, gezien Dreamkill en The Black Phone een link met elkaar hadden.
The Black Phone is een van de vele films (geweest) die momenteel vaak bij mij op de stapel belanden. Er zijn diverse dingen gaande; aan de ene kant ben ik erg aan het schiften. De andere kant moet mijn gemoed zijn geweest.
Maar toch ben ik wel blij dat ik deze maar even had aangeklikt op Pathé thuis. Inmiddels al voor een lagere prijs omdat het hier inmiddels al niet echt meer om een nieuwe film gaat.
The Black Phone heeft in het breed wel wat weg van Stranger Things; althans als ik de hele school/coming of age-gehalte mag bespreken. Want dit is zeker een visitekaartje van de film. We bevinden ons in Denver in de herfst van 1978. De vintage-sfeer is hierin verzorgd neergezet onder een waterig herfstzonnetje en de karakters zijn in beginsel al meeslepend. Centraal staat de schuchtere Finney Blake. Hij lijkt het buitenbeentje te zijn dus trekt hij voornamelijk op met zijn stoere anarchistische zusje Gwen. Natuurlijk is Finney interessant voor een groepje rotjongens (Natuurlijk zijn deze weer met zijn drieën, zoals rotjongens vaak wel een paar van drie vormen in een film), maar heeft hij ook wel een positieve indruk weten te maken bij een plaatselijke honkbalvereniging waar hij op zit. Thuis is de situatie behoorlijk grimmig met zijn verbitterde, alcoholistische vader diens vrouw/moeder van Finney en Gwen is opgenomen in een inrichting en vervolgens zelfmoord heeft gepleegd.
Nu lijkt Gwen dezelfde trekjes van moeders te hebben en is dit meteen de reden waarom zusterlief ook interessant is voor de lokale politie.
Al snel krijgen we ook te maken met The Grabber. Zeer overtuigend vertolkt door Ethan Hawke. Een voor één lijken er kinderen vermist te raken en wordt het dus echt menens als de eerste naasten van Finnley beginnen te verdwijnen. Waarom Gwen zo interessant is? Ze lijkt elke nacht te dromen over de ontvoerder en de daden; deze komen ook daadwerkelijk uit. En op een dag is Finnley aan de beurt.
De scenes in de kelder met Finnley zijn, ondanks vele schoonheidsfoutjes, vrij sterk en het idee rondom de telefoon waarin hij met de vorige slachtoffers communiceert is helemaal nog niet zo slecht gevonden.
Natuurlijk snap ik de teleurstellingen van de fans; de film wil niet bepaald eng worden, maar blijft in mijn optiek behoorlijk interessant door het sterke acteerwerk, de ontsnappingsplannen en strategieën, de communicaties (zeker wanneer Finnley aan de praat raakt met zijn vriend/beschermer Robin en de wanhoop in de omgeving. Maar ook zeker de kracht die de eerst nog zo gevoelige Finnley lijkt op te bouwen in de hoop om The Grabber te kunnen trotseren.
Van begin tot eind heb ik geboeid zitten kijken. Zoals gezegd; je moet deze niet kijken voor de jumpscares en om het griezelen, maar wel voor de spanning en het zogenaamde kat en muisspelletje. Maar ook voor de sfeer en het krachtige acteerwerk. Ondanks Finnley een bijzonder karakter vormt, stelen Gwen en Robin hierin regelmatig de show.
En ja het einde... Viel voor mij helemaal niet zo verkeerd. Zeker nadat ik onlangs getuige mocht zijn van een zeer pijnlijk einde van de serie Squid Game. Laat de kracht maar weer eens voor de verandering spreken, om het vervolgens af te doen met een overwinnelijkheid in broeder en zusterliefde... en uiteindelijk de totaal andere karakter waarmee je op school terugkeert. Bij deze ben ik helemaal klaar voor deel 2.
Na kort geleden 99 gezien te hebben, maakte ik gebruik van het feit dat in de pindakaas-fabriek de hele reeks vertoonbaar was. Dus heb ik deze ook meegepikt. Na twee delen die zich moeten situeren in de jaren 90, keren we nu verder terug in de tijd naar het jaar 1985. Toen de VHS nog maar enkele jaren bestond, maar hoe men ook ijverig gebruik maakte van de eerste homecamera's. Natuurlijk nog vrij grote kasten die je op je schouder moest dragen.
Maar niet alles is home made. VHS weet een mooie afwisseling te maken in documentaire, journalistiek en zelfs cabaret. Natuurlijk met de korte reclamespotjes en enkele nietszeggende fragmenten ertussenin. Ook de variatie aan genres zorgen ervoor dat het concept gaat als een trein.
De kwaliteit hebben we denk ik wel te danken aan het feit dat er nu wel vrij bekende regisseurs zijn geselecteerd.
Het doorlopende verhaal Total Copy is van David Bruckner. De man achter het geweldige Ritual, maar achter de teleurstellende remake van Hellraiser. Overduidelijk dat dit de tweede helft van de jaren 80 is; waarin de institutionalisering steeds commerciëler werd. Centraal hierin staat een zondeling die door een medische organisatie als proefkonijn wordt gebruikt. Wat ook heel belangrijk is zijn de tv-programma's waarnaar hij dient te krijgen. Dat die vreemdeling dat gymprogramma ging spiegelen voelde wel aan als een sneer naar het schoonheidsideaal dat in die tijd zijn begin maakte. Het uitgangspunt was fantastisch. (4,0*)
We beginnen ondertussen bij No Wake. Krijgen we weer zo'n standaard kampeerfilm te zien? Misschien wel.
Of toch niet helemaal. Nee, het wordt in beginsel eigenlijk vrij simpel gehouden met een scherpschutter die het op de jongeren heeft voorzien, die op dat moment in een plaatselijke meer willen surfen. De gekte en de paniek wordt hier realistisch in beeld gebracht. De onverwachte stop was ook zeker niet misplaatst. (4,0*)
God of Death. We gaan nu naar Mexico City, waar een vrouw op een zonnige dag bezig is om een stadsprogramma te maken. Dit wordt soms belemmerd door arrogante straatmuzikanten of een struikelblok. De studio observeert alles, maar dan begint het te rommelen en krijgen we te maken met een aardbeving die natuurlijk ook daadwerkelijk in 1985 in Mexico City heeft plaatsgevonden. Wordt dit uiteindelijk een survivalfilmpje? Nee, VHS zou VHS natuurlijk niet zijn als er weer eens zo'n mythische kwaad op de loer ligt, in dit geval in de schuilkelder. Was prima te doen, maar toch was het hier en daar wel iets te hysterisch en knullig en natuurlijk ook cliché. Misschien hadden ze het inderdaad beter bij een concept moeten houden waarin de journalisten en de reddingsbrigade geen kant meer op zou kunnen. Had misschien meer effect. (3,0*)
TKNOGD. Cabaret en science fiction lijken hierin een fraaie combinatie te maken. Een vrouwelijke cabaretier waarbij je in eerste instantie zou denken dat ze christelijk is en een afweer heeft tegen de technologie dat destijds zijn snelle innovatie maakte, maakt nu eens zelf gebruik van een Virtual Reality machine. De bezoekers kunnen via een scherm meegenieten met wat ze ziet. Het levert een bedwelmende en tof schouwspel op met een TRON-achtige wereld, maar ook met veel verwijzingen naar deze tijd.. maar die toen al in de kinderschoenen stonden (Hoorde ik daar nou Iphone? (ik heb de film zonder ondertiteling gekeken). Het wordt alleen maar beter als we ook de horrorkant op gaan. Natuurlijk... (4,0*)
Ambrosia is de spin off van No Wake. Hierin krijgen we het van een andere kant te zien, maar volgen we in dit geval een grote familie, of moet ik zeggen een sekte. Deze houden er een een traditie op na om in een heel gezelschap de videotaps te bekijken waarop de moorden staan die ze pleegden en een jongedame heeft goed werk geleverd. Dan staat er een hele mobiele eenheid voor de deur en krijgen we te maken met een stevig knalfestijn. Tof! (4,0*)
Dreamkill. Wow! Wat was dit fantastisch! Bedenkend dat de homecamera niet alleen maar voor familiefeestjes was gemaakt; zoals ik al vaker had benadrukt. Een lens zal altijd zwijgen. In dit geval krijgen we hier een point of view van een seriemoordenaar die 's nachts huizen binnendringt om, voornamelijk vrouwen van de bovenklasse, te vermoorden. Dit is niet alleen realistisch en donker in beeld gebracht, de twist maakt het alleen maar interessanter. De witgeschminkte dader zet hier ook een sterke vertolking neer op het politiebureau. Alhoewel, dader? De titel zegt het al. En ja, met de regisseur van Sinister achter de camera; iemand die al 20 jaar ervaring heeft met filmen. Dan moet het niet misgaan. Het wordt nu wel hoog tijd om The Black Phone te zien, want daar schijnt dit segment een link mee te hebben. (4,5*)
Ja, dit was een zeer gelukte samenstelling, waarin creativiteit vooraan lijkt te staan en er wel wat meer zin en enthousiasme in gestoken is dan in bijvoorbeeld de vorige retro-afleveringen. Zoals gezegd vond ik de variatie aan genres en stijlen de visitekaartjes. Alsof de makers tussen het amateurwerk in ook de nadruk wilde leggen op de stijlen die destijds in de films, docu's en waargebeurde zaken werden gebruikt.
Nee, dit was een zeer geslaagde samenstelling en de reeks lijkt ook volgens Shrudder vrolijk verder te gaan.
Ik hoop wel dat ze na Beyond nog een paar keer terug in de tijd zullen keren. Maar tot hoever eigenlijk? De VHS is uitgevonden aan het einde van de jaren 70 en halverwege de 2000 was het zo goed als dood. Zouden ze de titel dan nu niet in DVD of Cam moeten veranderen.
Alternatieve titel: Enforcement, 12 januari 2025, 12:55 uur
Knappe Deense politiefilm dat een beetje ademt als Training Day of End of Watch en zelfs La Haine.
Een getto in Kopenhagen lijkt code oranje te krijgen. De openingshot met die helicopter doet je bijna vermoeden dat je een oorlogsfilm gaat zien. Dan krijgen twee collega's van de politiemacht de opdracht om deze fictieve getto te betreden na aanleiding van een racistische mishandeling binnen het politienetwerk. Wat volgt is een fraaie rollercoaster tussen de Arabische bevolking die de politie nu wel liever ziet gaan dan komen. Onderwijl arresteren ze een jongeman, en lopen de gemoederen onder de twee collega's naderhand hoog op.
Shorta is knap gemaakt en lijkt te willen lonken naar de Amerikaanse werken. Ook qua camerawerk en natuurlijk de actiescenes op het einde. Het verhaal zelf is dan nog wel vrij standaard, maar het verloopt blijft zeer boeiend en het acteerwerk is sterk. Ik kon hier wel wat mee.
Leuk Duits cultwerkje. Het moest dus lonken naar Possession en het is best geestig om te zien dat de Chileense hoofdrolspeelster vrijwel wat weg heeft van Isabelle Adjani.
De film valt meteen op met de stijl. Het is op een zodanige wijze gefilmd dat het, de soundtrack meegerekend, op een jaren 80 film moet lijken. Volgens mij vindt deze film ook in dat tijdsbestek plaats van de smartphones ontbreken en de psycholoog in kwestie wordt opgeroepen met een pieper. En hoe is de uitwerking?
Het scenario was boeiend, maar de uitwerking is soms wel wat magertjes. Maar misschien moest er ook rekening gehouden worden met een klein budget. De film wordt weergeven in lange shots, de ene boeiender dan de andere. Die reconstructiescene was wel sterk. Al wordt er in het begin al vrij veel weggegeven en bereikt hij dat ene element/verrassing dat Possession zou moeten hebben nou net niet.
Desondanks heb ik me wel vermaakt. Speelduur was in orde en de regisseur heeft er wel al zijn plezier in gestoken om wellicht verder aan de weg te timmeren. Eerdaags daarom eens kijken hoe Cuckoo uitpakt.
Eindelijk kunnen opsnorren, nadat ik al lang geleden twee andere VHS titels heb mogen bewonderen. VHS 99 gaat in principe verder met waar vrijwel steeds meer makers binnen een film en muziekwereld mee bezighouden. Retro. Denken we wat ik denk? Willen we nu toch echt allemaal zo graag per tijdmachine terug in de tijd om het kleurloze en door de technologie en AI opgeslokte heden te ontvluchten?
Ja, de VHS reeks neigt nu wel steeds meer de komedie-kant op te gaan, maar dat neemt nog niet weg dat de creativiteit erdoor minder is. We keren zoals de titel doet vermoeden terug naar het jaar 1999, en ik moet zeggen; qua setting, muziek, gedrag, personages en stijlen is dat voor dit kleine filmpje aardig geslaagd.
Centraal staat dit keer zo'n mallotige speelgoedsoldaatjes setting. Dat men druk in de weer was met de homecamera's diens uitvinden nog aardig in de kinderschoenen stond (en waar je wel zeven krantenwijkjes voor moest kortsluiten om zo'n ding in huis te halen) kan je ook wel zien aan het feit dat elk nutteloze gebeurtenis al cool was omdat het werd vastgelegd. Maar ook grenzeloos... Of onwaarschijnlijk.
Shredding:
Met Shredding volgen we een groepje losgeslagen skaterpunkers die zich met Jackass-achtige taferelen bezighouden en eens besluiten om een studio te bezoeken van een girlband. Maar alle leden van deze band zijn onder vreemde omstandigheden overleden. En ach... Je weet waar het naartoe gaat. Zombiesplatter. Of toch ook ergens wel een knipoog naar de commerciële muziekindustrie dat indertijd zo liep te geilen op jonge vrouwelijke talenten? (3,5*)
Suicide Bid
Van de regisseur van The Strangers 2. Een simpele studentenontgroening waarbij de hoofdpersonage in kwestie zichzelf levend laat begraven. Natuurlijk loopt dit slecht af. Voor wie eigenlijk? (4,0*)
Ozzy's Dungeon
Hiervoor heb ik van de week speciaal Kuso gekeken. Een smerig experimentele potpoerie. Hierin lijkt Flying Lotus wel weer wat gas teruggenomen te hebben en het iets "normaler" aan te pakken. Alles begint bij een soort kinderprogramma en zo'n blaaskaak van een presentator. Waar het verder heengaat... Ja, dat moet je zelf aanschouwen. Best wel gek om dit segment te zien terwijl ik bijna een uur daarvoor nog de zesde aflevering van het tweede seizoen van Squid Game heb zitten kijken. Aan het einde gaan we toch wel weer een beetje de Kuso-kant op. (3,5*)
The Gawkers
Ja, we waren nog ver voor de tijd van MeToo en je buurmeisje begluren met de videocamera in de hoop om tieten vast te leggen hoorde er voor de jongeren nog een beetje bij. Het lijkt standaard. Totdat we een straaltje Griekse Mythologie toegediend krijgen. Dat maakt het wel weer interessant. (3,5*)
To Hell and Back
Beetje een chaotische en verwarrende rit door de hel. Werkte niet bepaald lekker. Erg povere setting, vage samenloop en veel geschreeuw. Minste van de reeks. 2,5*
Conclusie: Het was een fijne probeerseltje in een retro-jasje, maar niet de beste van de reeks. Maar dan ook zeker niet slecht. Het idee erachter blijft voor mij altijd wel werken. Eens kijken wat 85 in petto heeft.
Steven Ellison aka Flying Lotus, ik heb vrijwel al zijn reguliere cd's in mijn kast staan.
Flying Lotus is een man die overduidelijk qua geluid erg geïnspireerd is door de klanken van die vage improviserende Jazzrock uit de jaren 70 en Frank Zappa. Dat het een vreemde vogel was met een bepaalde graad zwarte fantasie was me ergens al een beetje duidelijk. Nu eens kijken wat er visueel in de brein van deze man schuilt.
Achja, het is in principe wat iedereen kan. We hebben gelukkig allemaal beschermmechanismen. Om bijvoorbeeld nog normaal te kunnen eten en te drinken, terwijl ons brein toch ook wel steevast de weet en ideeën hebben die erg goor zijn. Wie weet heb je het zelf ervaren, gezien, (en tegenwoordig met die fucked up Instagram-reels waar de kruipende ongedierte, gemuteerde vissen, of kakkerlak-achtige dingen in haren of op iemands huid gewoon tussen de food-reels ziet kronkelen), sommigen zullen Jeroen Elswijk ook wel kennen (en daarmee bedoel ik niet de violenmaker uit Amstelveen), en ja... je weet... Als je die mechanismen niet hebt (en nota bete ook weet wat er allemaal in je eten zou kunnen zitten) dan kan je zo verdergaan als anorexiapatiënt. De mechanismen kan je bijvoorbeeld ook even uitzetten als je tijdens een kater je maag niet leeg kan krijgen... etc etc.
Maar ze zitten er. De meest goorste voorstellingen die je gewoon helemaal uit kan zetten in je gedachten.
Maar Flying Lotus lijkt wel hele sterke mechanismen te hebben en laat zichzelf gaan, gooit het eruit, kom maar, toe maar. Wat zou de meest smerigste grap zijn die je kan verzinnen? Is het wel grappig bedoeld? Nee, het is echt gewoon een hele brei aan ranzigheid en sick minds. Ik moest qua opzet wel een beetje denken aan Flesh of the Void (slechts het willen shockeren) en Slaughtered Vomit Dolls (waarin alles draait om uitwerpselen). Nu weergeven in een sketcherige en klei animatie-achtige setting dat zich af moet spelen in een L.A. na een aardbeving en tijdens een pandemie. Alle mensen hebben een soort virus opgelopen waarbij de blaasjes op het gezicht staan. Het draait hier om diverse personages met een soort van verhaal (als je het een verhaal kan noemen). Een stel dat inmiddels geilt op elkaars zweren en wonden (en dan het uiteindelijke moment ), een misvormde jongeman die in een sekte leeft en elke ochtend zo'n zwarte drab moet eten, een junkenvrouw met twee van die Sesamstraat-achtige computergezichten, een Aziatische vrouw, een schijtende psycholoog. hier en daar wat animaties, en korte intermezzo's met muziek en vage geplakte beelden van de man zelf.
En heel veel stront, aambeien, anussen, scheten, rollercoasters door verrotte darmkanalen, maar ook wormen en kakkerlakken (soms ook nog in combinatie van).
Ja, er is geen touw aan vast te knopen, maar het is wel een hele bizarre trip die je maar net moet zien te vatten of moet kunnen ondergaan. (al had ik mijn zak chips wel dichtgelaten dit keer) Met wat voor intentie Flying Lotus dit deed valt niet echt in te vullen. Hij moest er zijn doelgroep wel voor in oog gehad hebben.
In Nederland moet je steeds vaker naar de pindakaasboer (of "vinden is houden"-wegen) lopen om bepaalde films te zien. Waar vele landen nog wel eens geloven in het festival en cultpubliek heeft Nederland nog altijd die kwalijke gedachtegang dat alles draait om de hoeveelheid cijfers en bezoekers. The Void heeft hier een kleine release gehad en In A Violent Nature lijkt zo goed als vergeten als verbannen te worden binnen het Nederlandse netwerk en regioverkeer.
In A Violent Nature is weer een film die de bezoekers liet flauwvallen; aldus de headlines. Dan raak ik toch altijd wel benieuwd. Van Chris Nash herinner ik me nog de fantastische The Void en met In a Violent Nature lijkt hij het budget wat omlaag geschroefd te hebben omdat er nu niet veel anders nodig was dan een bos, een dwalende gevaarlijke zondeling en wat jonge kampeerders. Klinkt al aardig cliché.
In principe is dat het ook. Een groep jongeren vindt een amulet en neemt het mee. En zo krijgen ze een type serial killer achter hem aan. Of deze killer dood, levend of überhaupt menselijk is blijft vooralsnog onduidelijk. Dat de kills wel lekker goor en pijnlijk zijn; met name dat dat hoofd van die jonge dame door het opengereten gat in de romp wordt getrokken is een feit. Het is allemaal vrij standaard; maar het fraaie camerawerk, een realistische samenloop zonder al te veel toevallen, filtergebruik, de natuurplaatjes, het acteerwerk en ook de soundtracks houden deze film in balans. En natuurlijk heeft de protagonist zo zijn achtergrondverhaal en schijnt hij al bekender te zijn in de streek dan je denkt.
En zo is de film een fraaie arthouse-horror en een iets kleinere productie van Nash. Misleidend was wel: ik kreeg geen last van de kwalen die enkele festivalbezoekers volgens de recensies zouden moeten hebben. Dat zal wel weer geen goed teken zijn.
Maar ik hoop dat mijn eerste stem dit jaar geen werkelijkheid hoeft te worden. Met name in Europa. Al is het contrast tussen Science Fiction en realiteit hier steeds dunner geworden.
Alex Garland heeft de afgelopen tien jaar op terugwerkende kracht flink aan de weg getimmerd. In de jaren 90 schreef hij zijn debuutroman en in de jaren 2000 hield hij zich slechts nog bezig met scriptschrijven. Waarom de man al vijftien a twintig jaar eerder niet gewoon plaatsnam op de regiestoel is me altijd nog ontgaan. Maargoed, beter laat dan nooit. Hij wist met zijn debuut Ex-Machina een prima debuut klaar te stomen, om vervolgens met Anahillation een surrealistisch Stalker-achtig uitstapje te maken, om dan weer, vanuit zijn thuisland, een onderhuidse en mythische horrorfilm Men te bereidden. En nog geen twee jaar later waagt hij het erop om zijn vingers te branden over een serieuze toekomstige oorlogsfilm.
Toekomstige oorlogsfilm. Ik ken er eigenlijk bijzonder weinig. We hebben wel de actieblockbusters die na veertig jaar toch wel besproken worden (Terminator), maar er is bijvoorbeeld ook nooit echt een film gemaakt dat zich plaatsvind in de derde wereldoorlog. We hebben dan nog wel een hele rits films die draaien om de nasleep (The Postman, The Book of Eli, The Road) van "iets" wat de wereld aardig naar de klote heeft geholpen. Maar echt concreet richten op een toekomstig oorlogsscenario.... Nee.
Garland doet dat met Civil War en zet hierin een wel hele sterke schets neer van een uiteenvallend Amerika. Hoogstwaarschijnlijk moest Trump een inspiratiebron zijn geweest die er echt toe deed. Al blijft Civil War nog wel volledig neutraal, maar kan je als kijker wel al raden wie er democratisch en republikeins is.
In het begin wordt je al volledig meegezogen in de scene in de Bronx. De anarchie heeft de overhand genomen en het politiegeweld lijkt door deze regelloze samenleving getolereerd te worden. We volgen een groepje nieuwsmakers die de opdracht krijgen om van New York naar Washington te gaan.
Per auto, want al het trein en vliegverkeer staat natuurlijk stil. De vastberaden Ellie (prachtige rol van Kristen Dunst), de koppige Joel, het naïeve groentje Jessie en de knorrige oude veteraan Sammy. De opdracht is duidelijk; ze moeten een confrontatie met de president vastleggen en wereldwijd verspreiden.
De film ontpopt zich al snel in een roadmovie door het verwoeste Amerikaanse landschap waar vrijwel niemand te vertrouwen lijkt te zijn en waarbij het contrast tussen stad en platteland wel heel groot is. Ze moeten door het platteland; waar rednecks (met of zonder uniform) vrij spel hebben en waar schutters op alles schieten wat maar beweegt. De decors zijn verbazingwekkend. De dorpjes, de wegen (veelal met verlaten auto's), de kleine stadjes) Ironisch gezien is dat de journalisten zich onbewust als een vis in het water voelen op het moment dat ze zich in een slagveld begeven. Er kan maar niet genoeg op camera vastgelegd worden. Zeker Jessie lijkt na een hoop tegenstribbelingen de smaak te pakken te krijgen om zichzelf als groentje te bewijzen en wordt steeds roekelozer. Kristen Dunst daarentegen lijkt steeds meer uitgeteld te raken.
Die scene met die Jesse Plemons als soldaat/oorlogsmisdadiger vond ik een uitschieter. Iemand die ook al meteen dat beetje feelgood op het moment dat de journalisten worden ingehaald door oude Aziatische vrienden, compleet weg doet blazen. In geen tijden meer zo'n ijskoude figurant mogen treffen. Vooral die hele theorie van "What Kind of American?" doet je de kippenvel oprijzen. En het is duidelijk; alleen de conservatieve staten ziet hij als Amerika. De rest is buitenland en dient in een massagraf te eindigen.
Het einde in het oorlogsgebied in Washington DC is ook fenomenaal. De kogels vliegen je om de oren en de mindfucks zijn ineens overal. Alsof er zelfs types van de overheid zijn die het op de president hebben voorzien. Ook de link naar de bestorming van het Capitool kon ik hierin al voelen. En ja, het einde... Had daar wel een foto van gemaakt mogen worden?
Alex Garland heeft goed uitgepakt en schetst ons hier op een uitmuntende manier een doemscenario voor, waar misschien maar enkele druppels voor nodig zijn om het voor elkaar te krijgen. Voor mij meteen een inkopper en een eyeopener, gecombineerd met prachtige maar aangetaste kiekjes van het Amerikaanse land en sterk acteerwerk. En nee, durf het geen blockbuster te noemen want dat is Civil War zeker niet!
Ik hoop dat er ook eens een Europees land met zo'n opzet komt qua film.
), een misvormde jongeman die in een sekte leeft en elke ochtend zo'n zwarte drab moet eten, een junkenvrouw met twee van die Sesamstraat-achtige computergezichten, een Aziatische vrouw, een schijtende psycholoog. hier en daar wat animaties, en korte intermezzo's met muziek en vage geplakte beelden van de man zelf. 
