V/H/S/99 (2022)

Alle VHS'en waren goed tot uitstekend. Toch wel uitkijken dus naar dit vervolg!

Ik vond de andere VHS films wel oke, maar dit is ver weg de slechtste. Ik zag onlangs V/H/S/94 ook, maar die vind ik toch wel stukken beter. V/H/S/99 is er één om beter links te laten liggen. Hij haalt het niveau van de vorige bij lange na niet.

V/H/S/99

Weer een prima VHS film. Wederom 5 verhalen waarbij ik het 1e verhaal (Shredding) wel duidelijk de minst leuke vond. Ook de camerabeelden waren in het 1e deel het meest vervelende om naar te kijken. De rest vond ik prima te doen. Echt eng waren ze niet, maar ze keken lekker weg. Overigens vond ik het realistisch overkomen dat het 'zogenaamd' allemaal in 1999 gefilmd was.

Deze geef ik 3 sterren.

Wel een vette poster.

De eerste V/H/S films waren nog echt eng, 94 en 99 gaan de comedy kant op helaas.

In 2012 debuteerde de eerste V/H/S-film en is vervolgens uitgegroeid tot een populaire franchise van horror-anthologies. Het concept is simpel; je kijkt naar gevonden beelden die zijn opgenomen op een VHS-band (al is dat niet altijd het geval) Deze nieuwste aflevering heeft als overkoepelend idee, dat de specifieke band keer op keer is opgenomen, waardoor er stukjes oud beeldmateriaal zijn blijven opstaan. So far, so good want dit maakt de film wel één geheel! Na een flauw filmpje met plastic speelgoedsoldaatjes start de film;

Het eerste segment "Shredding" komt van Maggie Levin (deze Blumhouse- protege heeft een episode; (My Valentine (2020) in de Into the Dark serie en mocht in het tweede stoeltje zitten bij The Black Phone) Skaterpunks R.A.C.K (eerste letter van de naam van elk lid) gaan naar een ondergrondse club waar de leden van punkband, Bitch Cat zijn omgekomen. Veel snippers van skateboarden en stunts in Jackass-stijl maar wanneer de horror in zet is dit onduidelijk en lam. Het begin is direct de zwakste, geen goed begin dus!

Het tweede segment "Suicide Bid" is van Johannes Roberts (de twee 47 Meters Down, The Other Side of the Door, The Strangers: Prey at Night, Resident Evil: Welcome to Raccoon City) Van alle regisseurs is hij denk ik wel het langste bezig en de bekendste. Het vertelt over Lily die graag bij studentenvereniging Beta Sigma Eta (BSE, euh gekke koeienziekte? ) wil. Als ontgroening moet ze overnachten in een doodkist dat gaat natuurlijk helemaal verkeerd. Met beelden van binnen en buiten de kist, blijkt dit één van betere en verontrustende filmpjes.

Het derde segment "Ozzy's Dungeon" komt van Flying Lotus (het beruchte Kuso) Laat een soort gewelddadige Nickelodeon tv-wedstrijdshow voor kinderen met zogenaamd onmogelijke uitdagingen zien. Win je toch, dan wordt je wens ingewilligd door Ozzy. Misschien kwam het doordat ik geen kind van de jaren '90 ben maar die show-en after-show- gimmick ging een beetje te lang door! Hierdoor kwam waarschijnlijk het einde in tijdsnood en werd erg vaag...

Tussen de filmpjes waren nog steeds de speelgoedsoldaatjes en zelfs een sok-popmonster te zien, bij het vierde segment "The Gawkers" werd dit opeens onderbroken. Verantwoordelijke voor stop-motion-legerpoppetjes en dit filmpje was regisseur Tyler MacIntyre (Tragedy Girls) Hij komt met een filmpje over een soort American Pie voorstedelijke gierende tienerhormonen. Gluren (en cyberspyware) naar de buurvrouw in de hoop een glimp van wat ontblote huid. Ze worden beloont, de oplettende kijker weet met wat! Bonuspunten voor het monster maar echt goed was dit niet echt! '

Laatste en vijfde filmpje "To Hell And Back" van Vanessa & Joseph Winter (van het verrassend goede Deadstream (2022) Doet eigenlijk niets anders dan wat de titel belooft Twee jongens worden per ongeluk naar de ingewanden van de hel gestuurd, waar ze een dollende ziel Mabel (Deadstream-ster Melanie Stone) tegenkomen die helpt hen terug naar het Aardse rijk te komen. De locatie van de hel en praktische schepseleffecten maken van dit beslist het hoogtepunt!

Met voor mij twee mindere en één middelmatig was dit voor mij dus niet de beste in de serie. Zelfs erg middelmatig. Gelukkig zijn er nog wel de claustrofobische tweede en gave (met lichte humor) van de vijfde die maken nog veel goed! En ach geen nood, want na deze jaren negentig komt volgend jaar V/H/S/85 uit bij Shudder.

Helaas beduidend slechter dan de rest van de reeks. Eigenlijk een blamage voor de franchise. Het eerste verhaaltje is complete bagger en ook het tweede stelt weinig voor. Daarna wordt het beter, maar het blijft middelmaat. Jammer!

Na 15min reeds uitgezet, zalm nog wel eens kans proberen geven, maar voor nu ff niet.

Pure bagger. Tijd dat deze reeks stopt, want het is al jaren niet veel meer. Beroerd camerawerk, belabberde acteerprestaties, slechte effecten en bijna constant een gebrek aan spanning. Alleen met de doodskist was wel aardig, maar werd te lang uitgerekt en dat geldt ook voor met die bloederige tv-show. Leuk idee, maar er volgt geen hoogtepunt. Deze film duurt dan ook veel te lang, minuut of 80 was genoeg geweest als ze eens goed de boel hadden bewerkt.

1,5*

Beduidend minder.

V/H/S is een reeks die nooit heel hoog voor me heeft gestaan, niettemin vond ik drie van de vier delen nog wel entertainend. Vooral het tweede deel viel op. Leuk dat de reeks ook echt degelijke namen kan bemachtigen om een filmpje op te pakken. Dit deel heeft dat ook, maar kwalitatief doet het sterk ten onder aan de andere delen.

Shredding (2,0*). De opening van V/H/S99 valt vooral op door de inhoudsloze aanpak. Levin kiest om een flinterdun concept op te bouwen en alleen maar datzelfde concept uit te werken. Niets wordt dus in principe verdiept. Dat is in een kortfilm als deze een logische keuze, maar dat betekent meteen dat je voor een stuk of 15 minuten tegen ongeremde en uiterst vervelende tieners aankijkt. Leuk dat de spectaculaire en bloederige finale wat leven in de brouwerij brengt, maar alles wat voor die finale komt is niet om aan te zien.

Suicide Bid (2,5*). Johannes Roberts is de winnaar van deze anthologiefilm. Niet onlogisch, hij was al een langere tijd op weg om leuke horrorfilms te maken. Begon ooit als B-regisseur, maar ondertussen heeft hij best aardige werkjes neergezet. Dit stukje is alleraardigst, vooral omdat het behoorlijk vermakelijk is. De angst die ermee verkregen kan worden wordt niet helemaal benut en de uitkomst ziet er soms melig uit, maar het stukje kijkt best goed weg en dat er constant wat aan de hand is draagt alleen maar bij aan het vermaak. Klein maar fijn.

Ozzy's Dungeon (1,5*). Wat Flying Lotus hier bij V/H/S kwam doen is me een compleet raadsel, maar zijn hand is overduidelijk te herkennen. Waar het stukje nog lekker excentriek begint en enkele degelijke twists kent vervalt het uiteindelijk in een compleet onlogische mix van alles en nog wat. Flying Lotus heeft duidelijk een rem nodig, want als hij te ver doordraaft in zijn eigen ideeën is het resultaat niet te doen. Lollige effecten ten spijt.

The Gawkers (2,0*). Erg simpel opgezet. Tieners lopen tegen een monster aan. Daar is uiteraard niets mis mee, ik geef MacIntyre groot gelijk zelfs. Je moet iets leuks doen binnen een korte tijd, The Gawkers mikt ook daadwerkelijk daarop. Het probleem is echter dat het monster niet erg origineel of cool is en de vlotte finale daardoor wat eigenzinnigheid mist. Daarnaast denk ik ook dat ze een grote kans hebben laten liggen op het vlak van spanning.

To Hell and Back (1,0*). Niet doorheen te komen. Volstrekt belachelijke personages en een omgeving die cool had moeten zijn maar vooral aanvoelt als een roodkleurige vuilnisbelt. Ik heb slechte toevoegingen aan een anthologiefilm als deze gezien, maar dit sloeg echt alles. Een hoop potentie, dat wel, maar een oersaaie uitwerking. Regisseurs Winter hebben er alles aan gedaan om het spannend, gevarieerd en vermakelijk te maken, maar het resultaat is een rommelig, spanningsloos eindstuk die de film vooral met een bittere nasmaak afsluit.

Het gemiddelde komt uit op een 1,80*, afgerond naar een 2,0*.

De eerste drie gezien met scores van 3, 2 en 1,5 stemmen waarbij de tweede nog het kijken waard is. V/H/S/94 niet gezien en deze nu wel....maar ik ga niet stemmen want na een half uur heb ik de film afgezet want ik niet snel doe. Gewoon vreselijk slecht en eigenlijk heb ik het met dit soort films gehad.

Eindelijk kunnen opsnorren, nadat ik al lang geleden twee andere VHS titels heb mogen bewonderen. VHS 99 gaat in principe verder met waar vrijwel steeds meer makers binnen een film en muziekwereld mee bezighouden. Retro. Denken we wat ik denk? Willen we nu toch echt allemaal zo graag per tijdmachine terug in de tijd om het kleurloze en door de technologie en AI opgeslokte heden te ontvluchten?

Ja, de VHS reeks neigt nu wel steeds meer de komedie-kant op te gaan, maar dat neemt nog niet weg dat de creativiteit erdoor minder is. We keren zoals de titel doet vermoeden terug naar het jaar 1999, en ik moet zeggen; qua setting, muziek, gedrag, personages en stijlen is dat voor dit kleine filmpje aardig geslaagd.

Centraal staat dit keer zo'n mallotige speelgoedsoldaatjes setting. Dat men druk in de weer was met de homecamera's diens uitvinden nog aardig in de kinderschoenen stond (en waar je wel zeven krantenwijkjes voor moest kortsluiten om zo'n ding in huis te halen) kan je ook wel zien aan het feit dat elk nutteloze gebeurtenis al cool was omdat het werd vastgelegd. Maar ook grenzeloos... Of onwaarschijnlijk.

Shredding:

Met Shredding volgen we een groepje losgeslagen skaterpunkers die zich met Jackass-achtige taferelen bezighouden en eens besluiten om een studio te bezoeken van een girlband. Maar alle leden van deze band zijn onder vreemde omstandigheden overleden. En ach... Je weet waar het naartoe gaat. Zombiesplatter. Of toch ook ergens wel een knipoog naar de commerciële muziekindustrie dat indertijd zo liep te geilen op jonge vrouwelijke talenten? (3,5*)


Suicide Bid

Van de regisseur van The Strangers 2. Een simpele studentenontgroening waarbij de hoofdpersonage in kwestie zichzelf levend laat begraven. Natuurlijk loopt dit slecht af. Voor wie eigenlijk? (4,0*)

Ozzy's Dungeon

Hiervoor heb ik van de week speciaal Kuso gekeken. Een smerig experimentele potpoerie. Hierin lijkt Flying Lotus wel weer wat gas teruggenomen te hebben en het iets "normaler" aan te pakken. Alles begint bij een soort kinderprogramma en zo'n blaaskaak van een presentator. Waar het verder heengaat... Ja, dat moet je zelf aanschouwen. Best wel gek om dit segment te zien terwijl ik bijna een uur daarvoor nog de zesde aflevering van het tweede seizoen van Squid Game heb zitten kijken. Aan het einde gaan we toch wel weer een beetje de Kuso-kant op. (3,5*)

The Gawkers

Ja, we waren nog ver voor de tijd van MeToo en je buurmeisje begluren met de videocamera in de hoop om tieten vast te leggen hoorde er voor de jongeren nog een beetje bij. Het lijkt standaard. Totdat we een straaltje Griekse Mythologie toegediend krijgen. Dat maakt het wel weer interessant. (3,5*)

To Hell and Back

Beetje een chaotische en verwarrende rit door de hel. Werkte niet bepaald lekker. Erg povere setting, vage samenloop en veel geschreeuw. Minste van de reeks. 2,5*

Conclusie: Het was een fijne probeerseltje in een retro-jasje, maar niet de beste van de reeks. Maar dan ook zeker niet slecht. Het idee erachter blijft voor mij altijd wel werken. Eens kijken wat 85 in petto heeft.

3,5*