Vraag me niet hoe het komt. Ik ben voorheen erg enthousiast zijn films gaan volgen. Het psychologische vroegere werk, tot Batman in een volwassener jasje, tot Inception. Zelfs naar de bioscoop gegaan voor Inception, The Dark Knight Rises en Interstellar. En daarna zijn zijn volgende titels vanaf Dunkirk spontaan aan me voorbij gegaan.
Het moest tijdsnood of concentratie zijn; gezien de films van Nolan bijna drie uur duren. Of ik begon toch een beetje uitgekeken te raken op die gigantische Hollywood-epossen. Zat ik gisteren in de trein naar Amsterdam, kreeg ik een belletje van mijn buurman die me op de tropische dag uitnodigde om in The Movies deze Nolan te gaan zien. Ik twijfelde een beetje. Moest nog douchen, wou in het park met een boek zitten, is er dan nog wel tijd genoeg gezien deze om drie uur 's middags zou aanvangen. Maar ik was ruim op tijd en ik ging toch maar op de uitnodiging in.
Dat Nolan de laatste tijd de geschiedenisboeken uitpluist was al duidelijk. Nu keert hij helemaal naar de tijd van de Grieken en mag de inmiddels grijze Matt Damon de rol van Odysseus op zich nemen. En Nolan zou Nolan niet zijn als hij er nog een handjevol andere beroemde acteurs in zou gooien. Wel haalde ik Tom Holland en Timothee Chalamet. En was Euryloches nou Dev Patel? Nee, blijkbaar was dat zijn broer.
In deze 172 durende sensatie volgen we het Griekse leger dat huiswaarts keert na de val van Troje. We mogen zeker weer niet klagen over de beelden, decoratie en montage, want daar weet Nolan toch wel weer heel zorgvuldig in te zijn. Ook bouwt het mooi op van een historische oorlogsfilm, naar de daadwerkelijke mythes en maken we gaandeweg kennis met de wezens, monsters en het kwaad dat steeds op de loer ligt (en natuurlijk het leven van enkele soldaten inneemt; behalve de hoofdpersonages zelf). Komisch en luchtig vond ik wel die scene met die heks die de manschap in varkens veranderd.
Uiteraard worden daar ook de spectaculaire slagvelden en zwaard en pijl en booggevechten bij aangekaart om je de popcorn sneller te doen laten knagen. Gecombineerd met tragiek gevormd in denkbeelden over de verloren dochter (gespeeld door Zendaya) en is ook de raamvertelling omtrent Odysseus vrouw en zoon (en de nodige machocultuur in die eetzaal) vrij fraai weergeven.
Na zowel de filmhobby een beetje verwaarloosd te hebben en de epossen en Hollywood-sensatie links te hebben laten liggen, was dit toch helemaal niet zo slecht. Uiteraard overwint het Amerikaanse het van het Griekse origine, maar wie denkt daar ook in deze kwestie bij na?
