Meningen

Na de eerste film van Edel (Christiana F) nu de laatste van hem gezien (deze dus)

BMK had een mooie schets over het facisme en het Berlijn dat zelfs 20 jaar na de oorlog nog steeds een zooitje was. Natuurlijk wil Edel hier wat leerzaams tonen maar het lijkt er ook wel op alsof Edel eerst zijn aandacht besteden aan de vele actiescenes alsof die voor gaan. De actiescenes zagen der wel mooi uit daarintegen. Ook word er goed in geacteerd, door acteurs waar ik eigenlijk vreemdweg nog niet van gehoord heb. (behalve Ganz dan) en het word ook netjes in een tijdlijn verteld. Het sfeer van de Berlijn in de jaren 70 zit ook goed in elkaar. Uitwerking is dan wel weer een beetje teveel effectbejag maar ok.

Gewoon een boeiende film met een leerzaam verhaal, maar die het lijkt te moeten hebben van de actiescenes.

4,0*

Arne Toonen doet het weer...

Ja, we kennen hem nog van Black Out, waarin hij ervoor zorgde dat Nederland toch wel veel meer in zijn mars had. Dezelfde technieken gebruikt hij ook hierbij; een flink aangepaste en opgepoetste versie van Baantjer.

Flink opgepoetst ja. Waar Baantjer jaren bekend stond als een vrij oubollige en op de automatische piloot verlopende serie met de ouwe Cock, lonkt het hier weer, net als Black Out, naar de Amerikaanse misdaadfilms. Ohja, met hier en daar zuurstok-tinten, om bij de tijd te blijven.

Jurre de Cock wordt hier overtuigend neergezet door Waldermar Torenstra. De Cock is hierin een vrij lompe maar toch vastberaden personage. Hij wordt op de zaak gezet met de cynische Tonnie, waarbij Tygo de rol op zich mag nemen. Dat Tygo een dagje ouder wordt is al snel duidelijk; zijn verrimpelde voorhoofd, zijn warrige bos haar... en dan nu flink in de rol met een scherp Amsterdams accent.

Verder ook mooie bijrollen van een ander slag BN-ers. Lisa Smit ken ik nog uit TBS, maar hier is ze een stukje ouder geworden. Ruben van der Meer en Horace Cohen doen het goed als rechercheurs... en de (Vlaamse) badguys mogen op de rekening genomen worden door Robert de Hoog en Fredja van Huet.

Meteen leer je ook een stukje geschiedenis. Namelijk rond de hele krakerswereld in Amsterdam, dat in 1980 wel op het kookpunt stond. Tonnie en de Cock moeten hierin infiltreren en ervoor zorgen dat de boel op Koninginnedag niet escaleert. Dan laat de Cock zich verleiden door een jonge kraakster; nota bene de zus van Tonnie en is er ook nog een drugsmilieu actief... maar die is op dat moment tot 1 mei niet zo belangrijk.

De uitwerking is lekker rouw en komt met de minuut goed uit de verf. De jaren 80 sfeer en zijn geschiedenis is hier huiveringwekkend realistisch neergezet. De punkscene, de kleding, de kapsels, de verpaupering. Die Kroonlantaarns (na 2008) ipv Ritterlantaarns (die uitgefaseerd worden in de hoofdstad) langs de grachten blijven wel storend bij zo'n vertelling. Zie je tegenwoordig wel vaker bij films die zich in de jaren 80 of 90 in Amsterdam afspelen. Maar voor de rest lijk je wel in de tijd te worden meegesleurd. De openingsscene met die ontruiming is geweldig; geheel met slow-motion... Ook de rellen zijn realistisch neergezet en er lijkt met het moment alleen maar meer te komen. Ook de actie-scenes mochten niet vergeten worden. De sfeer is lekker rauw, eindelijk... Zo wil ik een Hollandse misdaadfilm ook graag zien.

Ja, ik ben hier aangenaam door verrast. Hier lijkt Baantjer, na ruim een halve eeuw aan boekjes en series met de ouwe Piet Römer, een totaal ander gezicht en stijl te krijgen.

4,5*

Spannende Australische horror, maar helaas iets teveel leentjebuur.

Psychologische horror, daar hou ik wel van. We krijgen hier te maken met de achtjarige Samuel die samen met zijn moeder leeft na de dood van vaders. Samuel is, op eerste gezicht best wel een twisted jochie, of kan je beter zeggen dat je als 8 jarige niet beter weet als je wordt gekleineerd en onbegrepen op je school? De film weet daar ook prima over te nuanceren en Samuel zou nog wel eens de jonge Will Hunting kunnen wezen. De relatie met de moeder verloopt moeizaam, en Samuel lijkt echt helemaal in zichzelf gekeerd te zijn. Hij houd van sadistische grappen, maar ondertussen is hij ook heel sensitief. Dat komt naarboven als moeders voorleest uit het boek The Babadook, een weer zo'n eeuwenoud bedenkseltje over een zwarte gedaante die je ontvoerd of je 's nachts laat schrikken e.d. Ondanks het feit dat de uitwerking goed is gedaan en de spanning nog vaak wil snijden, wil het al meteen erg voorspelbaar en onorgineel de hoek uit komen, en dat is erg jammer, want dit was verder wel een erg goed concept. En ja, dat die geest een asociatie is van de overleden vader, en bezit neemt van de moeder... tsja, in welke van de 100 films heb ik dat wel eens eerder gezien? Het is niet erg om dingen her te gebruiken, maar hier word van het hergebruik net iets te weinig gedaan. Die stem van The Babadook was ook eerder komisch dan eng. Het einde was wel weer een treffer, maar helaas ook net iets te onduidelijk. En over het algemeen, zag ik niet hier en daar wat van The Conjuring terugkomen?

Erg jammer, want de regisseur wist wel creatief te zijn en een prima psychologisch verhaal neer te schetsen. Maar dat wil niet zeggen dat het een slechte film is. De sfeer is regelmatig lekker donker en beklemmend, en het is ook maar goed dat de soundtrackkeuze ook prima meewerkt en schaars aanwezig is. Af en toe zit je nog wel eens met een halve hand voor je ogen te kijken. En toegegeven, ook al is het vaak genoeg gebruikt; van die moeder kreeg ik af en toe wel echt rillingen.

Conclusie; de film weet nog wel voldoening te geven voor een avondje huiveren. Jammer dat het thema zelf vrij overbodig uit de hoek komt.

3,5*

Was er vroeger helemaal gek van. Gewoon leuk(Heb wel de nederlands gesynchroniseerde versie gezien met de stemmen van oa Wim T Schippers) Maar gewoon leuk voor jong en oud. Maar heb hem al viif jaar niet meer gezien.

4,0 als ik me nog herriner

Goede film, Hij is net zo leuk als babe 1

maar heb hem ook al sinds 2002 niet meer gezien

4,0

Schitterende film dat eigenlijk alleen maar draait om een geweer, en wat voor consequenties het heeft. Het verhaallijn is om te beginnen zo ongelofelijk goed en uitgebreid in elkaar gezet, de locaties zijn om te smullen en het acteerwerk is uiterst realistisch. Het is ook vooral erg bijzonder om van maar 1 geweer zo even 3 verhalen te maken, ook verhalen die op het eerste gezicht niks te maken hebben met het thema van dat geweer maar uiteindelijk komt het geheim steeds dichterbij. Het word allemaal zo mooi stukje bij beetje verteld.

Het begint allemaal erg onschuldig, 2 jongens mogen het nieuwe geweer van hun vader uittesten. Maar laten we dan ook zo dom zijn om even voor de lol op een aankomende bus te testen, waarbij de Susan (Blanchet) van Richard (Brad Pitt) word geraakt. En vanaf dat moment gaan de stoppen los: Dan krijgen we de 3 verhalen doormekaar tezien: van Richard die wanhopig bezig is zijn beschoten vrouw staande te houden, en dan schakelen we ook over naar de kinderen van de Jones, die inmiddels in Amerika zitten en op weg zijn naar een bruiloft van een kennis en met de Mexicaanse oppas (moeder en zoon) naar Mexico gaan daarvoor, en naar Tokyo, naar de dove Japanse schoolmeid Cheiko. Dat laatste zit je dan eerst te denken van: Wat heeft dit te maken met het incident? Dit lijkt net een normale schoolvertelling over een eenzame dove pubermeid (wel een verdomd interesant verhaal) dat er een beetje buitenstaat. Maar toch, en dat is juist leuk bij dit soort films, schijnt er toch wel iets gemeen te zijn met dat incident in Marokko. Om te beginnen vond ik het hele verhaal over de eenzaamheid en onzekerheid van Cheiko fantastisch. Zo prachtig verteld en meeslepend. Zo kom je ook bij de waarheid van dat dat geweer eerst van de vader van Cheiko was en hem verkocht aan die Marokkaanse vader. Maar dan word het nog interesanter aangezien we aan het einde dan ook meer te weten te komen over de zelfmoord van de moeder van Cheiko. Heel mooi.

En het verhaal Mexico/Amerika valt een klein beetje buiten het geweer maar heeft wel een hoop te maken met het incident zelf. Eerst krijgen we te maken met het bruidsfeest, en het hele ellende begint als de Mexicaanse zoon (Santiago) en moeder (Lucia) met de oppas kinderen terug naar Amerika gaan: Natuurlijk weten we al dat ook deze film ook duidelijk maakt dat de Amerikanen eigenlijk een hekel hebben aan Mexicanen. En dat zal je maar zien dat je bij de grens onterecht word beschuldigt vanwege oversmokkelen van kinderen. Die onsnapping was ook erg spannend en ook dat moment dat Santiago zijn moeder Lucia en de twee kinderen van Jones in de woestijn achterlaat en even later dat de Lucia met de oppas kinderen word opgepakt. En dan bij die scene in het verhoorkamer kan je toch echt wel zien dat er ongelovelijke smeerlappen bij de Amerikaanse politie zitten. Lucia is natuurlijk een oppas maar alleen omdat ze Mexicaans is word ze op een beestelijke manier behandeld en gebrandmerkt als kindersmokkelaar. Hele gemene scene was dat!

En natuurlijk waren die scenes in Marokko met Richard natuurlijk gewoon een aflopende zaak. In een vreemd dorp waar niemand Engels kan, aangezien de bus met de rest van de passagiers gewoon wegrijd en Richard laat barsten. Ook natuurlijk het deel van die vader en die 2 kinderen en de doorverkoper. En natuurlijk zie je ook al dat de Marokkaanse politie eerder schiet of slaat dan spreekt.

Babel was voor mij toch een hele bijzondere en aangrijpende filmervaring. Het raakt je behoorlijk en het is altijd prachtig om scenes aan elkaar te puzzelen. Ook het muziekgebruik was erg mooi. Vooral dat zwevende Japanse electronische deuntje dat gedraaid word als Cheiko met haar vriendinnen en nieuwe vrienden aan het spelen is is heel mooi en blijft zeker in je hoofd zitten. Het acteerwerk een regie was ook buitengewoon prachtig. En ook een heerlijk straaltje kritiek dat de film geeft. Gewoon goud waard deze film!

5,0*

Hele leuke Franse culthorror.

En ook "gewoon" te bekijken op Netflix. Ik had allereerst een soort rauwe ranzige horrorfilm verwacht, maar dat valt wat eerste betreft reuze mee. Yanka is een jonge circusartieste die onder de duim ligt van haar agressieve echtgenoot. Op een dag gebeurd er iets geks op het circusterrein; een panter is helemaal aan gort geblazen en iedereen staat voor een raadsel. Al snel blijkt dit het werk te zijn van een parasiet, die zijn uitweg heeft gevonden in Yanka. Niet veel later, na enige buikkrampen en rare symptomen besluit Yanka naar Parijs te vluchten en blijkt er wel iets heel vreemds aan de hand te zijn. Ze kan met haar ongeboren kind praten.

En dit ongeboren kind wil gevoed worden met bloed, en ja, dan wordt een Baby Blood een soort serial killer on the road. Yanka komt de meest absurdistische en typische mannen (en vrouwen) tegen en het moorden gaat makkelijker af dan gedacht. De moorden zien er zo fout en over de top uit; bijna alsof het gaandeweg steeds gewoner lijkt te worden. En het bloed spat je rond je oren.

Hillarische hoogdepunten: Die bloedbank-bus, en vooral die ambulancescene.. Ook het resultaat aan sich houdt het lekker mysterieus. Wat is dat kind nou precies geworden?

Nee, ik heb me reuze vermaakt met deze heerlijke foute prent die de nadruk gelukkig wat meer op de humor en ironie legt. Een beetje in de trent La Meute, La Horde en Goal of the Dead... Wel een bewijs dat in 1990 ook qua horror in Frankrijk nog iets moois te beleven was. De actrice was een mooie jongedame en acteerde goed.

Ik heb ervan genoten... en gelachen.

4,0* (maar leunt tegen een 4,5* aan)

Geen slechte film van Theo van Gogh.

Inderdaad ook een beetje Hitchcockiaans. We bevinden ons in een nieuwbouwwijk van Almere en volgen een typisch Nederlands stelletje, waarbij Roeland Fernhout zijn betere kanten wederom laat zien. En dan hebben we ook dat Engelse stel dat tegenover ze komt wonen. En het uiteindelijke geheim van Peter blijkt toevallig ook het uiteindelijke geheim van Marjan te zijn.... evenals die van de Woods.

De film weet nog altijd wel overeind te staan. Mede ook door enkele fraaie shots, die bijrolletjes van Najib Amhali en Jack Wouterse, enkele geinige dialogen en de hele mysterie die gevormd wordt. Ook wanneer we achter de fraudetrucs van Peter komen en het feit dat Ron en Laura Wood vader en dochter blijken te zijn.

Prima tussendoortje.

3,5*

Het begin van deze film is geweldig. De middenstukken ook. Alles is echt heel mooi gemaakt, decors zijn echt erg mooi en kleurrijk en de cyberpunk sfeer zit er hier en daar echt goed in. Van het grauwe Oostblok met post acopalypische armoedige omgeving tot de schitterend mooie weergegeven futuristische New York die kwa sfeer ook erg aan Blade Runner, Minority Report of Childeren of the Man enz doet denken. Met mooie neon verlichte straten en reclame. Verder vond ik Vin Diesel ook goed spelen met die twee dames op sleeptouw. Ook de bijrol van Gerard Depardieu was fantastisch. Maar helaas is het inderdaad zoals hierboven gezegt hier en daar een rommeltje. Het verhaal is natuurlijk niks maar dat maakt verder ook niet uit. Het einde vond ik helaas wel tenenkrommend en het lijkt ook net alsof de film zo is afgelopen. Voor de rest is het nog wel eens een warrige prikprak dat alle kanten op ketst.

Maar ondanks die minpunten heb ik me toch wel zeer vermaakt met deze film. De beelden waren iig om van te smullen en het acteerwerk vond ik ook goed. Verder zaten er ook voldoende mooie actiescenes in.

Toch een uitstekend tussendoortje.

3,5*

Laatste stem dit jaar...

Ander soort film over een tiener die niet lang meer te leven heb. Wat er in deze kwestie opvalt is dat het nergens melodramatisch of tranentrekkend wordt. Maar de afstandelijkheid had dan wel iets minder gemogen.

Over een ziekte word in de eerste helft niks verteld. Dit onderwerp sluipt er, of de kijker het wel of niet wilt geloven, gaandeweg binnen. Het draait om Milla, die dagelijks met haar situatie om moet gaan, maar licht aan de horizon lijkt te zien als ze de wat oudere Moses op het station te lijf loopt. Ze wordt verliefd en stelt hem voor aan haar ouders. Naast het leeftijdsverschil (wat ik nog wel acceptabel vindt) lijkt het feit dat Moses een drugsdealer is ook behoorlijke beroering te bezorgen. Maar ook een spiegel voor te houden.

Milla is een dochter van ouders die vrijwel op elkaar botsen. Haar vader is een psycholoog die naast het liefhebben, zijn vrouw ook nog moet uithoren. Om elke poep of scheet heeft hij wel een medicijn waardoor de hechtenis en vertrouwen in het gezin continu wankelt en afhankelijk is. En terwijl Milla nog van de liefde in haar laatste levenstijden wil genieten moet zij zichzelf en Moses zien te bewijzen tussen een vader die vrijwel een binnenvetter lijkt en een moeder die manisch depressief en impulsief is. En ja, ook Moses heeft een grote rugzak.

Geen koeteldekoet dus. Maar op vele vlakken wil het nog wel afstandelijk werken waarbij de film me niet wil raken op de momenten dat het zou moeten raken. Maar dat is ook niet blijvend. De scenes waarin Milla zich in de muziek gaat verdiepen, en dan vooral het feest waren wel een mooie toevoeging. Dat climax op het strand als mosterd na de maaltijd. Ook de beelden waren mooi en sfeervol.

Milla en Moses zijn uiteindelijk voor elkaar gemaakt, maar dat gaat niet zonder kleerscheuren. Knappe prestatie ondanks de afstandelijkheid.

4,0*

Leuk!

Armipour, ja die ken ik nog wel van When a Girl walks to home at night die ik inmiddels alweer jaren geleden op het IFFR gezien heb. Niet zo veel later heeft ze deze prent gemaakt.

Dit speelt zich af in een deel van Amerika wat ooit Amerika is geweest, maar nu slechts gerouleerd wordt door twee barbaarse groepen. Suki Waterhouse is de knappe verschoppeling Arlen, die in Texas net is vrijgelaten en haar weg door het stateloze niemandsland maakt. Al snel raakt ze in de greep van een groep kannibalen die zowel haar arm als haar been opeisen. Maar niet getreurd, met de ledematen die ze nog heeft weet ze te ontsnappen en ook voor het nodige dood en verderf te zorgen.

Nee, deze gemeenschap is het hem dus niet, dus ze trekt verder... om vervolgens in een soort christelijke utopie terecht te komen waar vrede heerst... en de bewoners daar niet zonder een hallucinante drugs kunnen. Ondertussen maakt de opperkannibaal jacht op haar... omdat ze ook nog het dochtertje heeft meegenomen.

Maar de dingen lopen toch anders...

The Bad Batch was totaal niet verkeerd of saai. Het was een fraaie nieuwe insteek van een apocalyptische woestijn decor waarin de creaties centraal stonden (met name de drugstrips). Ook een leuk kort rolletje van Keanu Reeves komt erin voor. Verwacht geen actieknaller als Mad Max. Maar de sfeer en de creatieve insteek houden deze film prima overeind.

4,0*

Gisteren weer es op dvd herzien.

Hij is na een tweede herkijkbeurt beter geworden. Smithe en Lawrence spelen gewoon leuk als twee kinderachtige cops. Die gangsters zijn af en toe ook kinderachtig.

Gewoon heerlijke verfrissende film met veel actie en humor. Tchecky Karyo speelde natuurlijk weer een meedogenloze gangster net als in Kiss Of The Dragon.

Die schietpartij op het vliegveld was ook echt cool in beeld gebracht. Mensen die alleen deze nog gezien hebben kan ik sterk Bad Boys 2 aanraden. Die is nog beter.

Ik verhoog deze naar: 4 *en.

Het heeft erg lang geduurd en hij zou er elk moment komen; een derde deel van Bad Boys. Een review van Bad Boys 2 in een MovieMax-krantje van mijn voormalige plaatselijke videotheek zat nog in mijn achterhoofd. Will Smith die wou stoppen met spelen in actiefilms als hij 40 is... maar hij wou zeker nog wel spelen in Bad Boys 3. Het artikel dateert al uit 2004, Will Smith is inmiddels al de 50 gepasseerd, en met dit erg late Bad Boys-deel heeft hij zijn belofte nog lang niet nagestreefd. Ik was 13 dat ik deze toekomstvisie onder ogen kreeg en nu op mijn 30ste kan ik, sinds mijn pubertijd, weer getrakteerd worden op dit nieuwe deel.

En zijn deze beide heren zelf inmiddels al volwassen geworden?

De regie zou nog in handen genomen worden door Joe Carnahan, maar dat ging niet door. Toen besloot het Belgische duo dat achter Patser zat naar Amerika te verplaatsen om hun potentie die ze in hun blitse laatst genoemde film erin te steken. En dat is ze toch wel aardig gelukt. Dat er een tijdssprong is tussen 2003 en 2020 is ook al heel goed te merken. Marcus vindt dat het tijd is om het wilde leven als smeris achter zich te laten en zich te richten in de religie, de rust en natuurlijk ook zijn leven als opa; gezien zijn kleinkind is geboren. Maar Mike moet nog helemaal niks van zo'n leven hebben. Hij verft zijn grijswordende baardje, is nog altijd vrijgezel en zijn hoofd wil nog altijd gevoed worden met adrenaline... maar of zijn lichaam dat wel wil.

Nu krijgen ze te maken met een schietgrage zoon van een Mexicaanse senorita die in zwarte magie geloofd. Een reeks moorden onder rechters, advocaten en politici en ook Mike staat op de zwarte lijst en overleefd ternauwenood een aanslag. Zijn ego is geschaad en hij zal diegene ervoor opdraaien, maar nog steeds lijkt Marcus niet overhaalbaar te zijn... daarnaast is er een team die Mike een beetje onder de duim wilt houden, maar naarmate het menens wordt, lijkt er geen andere optie meer te zijn om gesamenlijk nog één keer tot keiharde actie te overgaan.... om vervolgens achter een geheim van Mike te komen.

En ook Howard heeft hier weer een leuke bijdrage. Alleen dit keer zonder wooosaaaah. En ook erg spijtig dat hij het loodje legt.

Wat moet ik samenvatten: Miami oogt weer exotisch en kleurrijk, de dames lopen in bikini over straat, palmbomen, overvolle stranden, een nieuwe Porsche voor Mike... als je de tijdsprong niet zou meerekenen is er nog vrij weinig veranderd. De lompe puberale grappen en grollen en intieme dialogen tussen Mike en Marcus zijn weer terug van weggeweest en de actie is lekker over de top, zij het soms net iets te overdreven afgewerkt in de eindscene. Ook een leuke bijdrage van Vanessa Hudges en Paola Nunez en natuurlijk weer zo'n verfrissend einde.

En een vierde deel is niet weg te denken.

Dit was ouderwets vermaak, met vele moderne elementen.

4,0*

Heerlijk vervolg is dit. Deze was ook beter dan deel 1. Wilson en Lawrence lijken echt een stel kleuters af en toe en dat vind ik mooi.

De actiescenes zijn ook erg spectaculair en humoristisch bv die achtervolging waar de auto's en een boot in het ronde vliegen. Waar ik ook om moest lachen is dat Mike en Marcus in die fikse schietpartij op straat met van die oeroude H&k machine geweren iedereen te lijf gaan, en die dingen werken ook nog prima Die schietpartij op straat voor die achtervolging deed me trouwens sterk denken aan Heat. Maar dan wat humoristischer. Wat ik ook erg geinig vond is die scene in die tv winkel en Marcus en Mike als verdelgers:

Marcus Burnett: [on seeing a rat] Oh, shit. These ain't normal rats.
Mike Lowery: What my partner means is that these are a special breed called umm...
Marcus Burnett: Big motherfuckers

Ook die scene dat Marcus per ongeluk XTC doorslikt.

Het einde (die Cuba-scene) vond ik ook fantastisch. Vooral die achtervolging met die Hummer en die schietpartij in die villa.

Volgens mij moest het een dure grap zijn om deze film op te nemen, wat een schade word hierin aangericht.

En sinds waneer heten onze telefooncellen 'Dutch Telecom' ?????

Gewoon een geweldige film. Echt er is niks mis met deze film. Alles zit erin: Keiharde actie en vlijmscherpe humor. Deze moet je gewoon gezien hebben. Ik snap ook echt niet waarom dit beschouwt word als een flop. Die mensen Hebben waarschijnlijk geen gevoel voor humor.


KKK Member #1: WHITE POWER!
KKK Member #2: WHITE POWER!
[Two of the guys in hoods whip them off, revealing Mike and Marcus, pointing guns at the Klan]
Mike Lowery: Blue power, motherfuckers! Miami PD!
Marcus Burnett: Aw, damn! It's the niggras!


Mijn stem: omdat ik een grote liefhebber ben van Keiharde actie en vlijmscherpe humor ineen, verdiend ie welterecht een:

Moesjaaaaaaa....

5,0*

Kom maar op met deel 3.

Deel vier alweer?

Bad Boys 3 heeft zich na twee legendarische top actiefilms bijna 20 jaar op zich laten wachten. Al zat er ook een kloof van 8 jaar tussen de eerste twee. Na vele pogingen heeft het Belgische regisseursduo van Patser de script op zich genomen om er vlak voor de corona nog een toffe comeback van te maken waarin de spot al snel gemaakt werd op de ouderdom van de beide heren van de MIPD. Dat er nog een deel 4 zou komen nam ik met een korreltje zout... en ineens was hij er. Zag ik heel plotseling een trailer op Facebook en fronste mijn wenkbrauwen. Nouja, misschien kan dit nog wel een leuke mannenweekend worden met mijn vrienden om de zondag mee af te sluiten.

De mannenweekend liep schots en scheef door elkaar en werd door een nare omstandigheid in een zondag gepropt, het weer was slecht en voordat we tickets gingen reserveren bij de eerste de beste Pathé, droop de helft al af... en de film zelf...

Ja, een hippe titel rijker in het oevre van zowel de Belgische broers als Will Smith en Martin Lawrence. Alleen zijn we nu vier jaar verschoven en moest er in die vier jaar waarschijnlijk alle trossen los gaan om er nog een blockbuster van te maken. Mike lijkt wat volwassener te zijn geworden terwijl Marcus op het rand staat om een onverschillige cynische oude zak te worden. Enkele freewheeltrucjes met de Porsche terwijl de twee weer eens ruzie hebben, een lokale supermarktscene die nog even opgepoetst moest worden, de bad guys die te prominent worden voorgesteld, het gezinsleven en pak de wapens maar weer want we moeten aan de slag.

Waar deel 3 nog een frisse comeback was, loopt deel 4 over van de clichés en losse eindjes en is de automatische piloot hier (net als met die vliegtuigscene) zichtbaarder dan ooit. Interessant en modern is wel dat die dode Whoosaaa-gast nu tot leven is gewekt door deep fake en heb ik ook wel kunnen lachen om die Rednecks en vond ik die drugsdealer de rollen stelen. Maar blijkbaar was de deadline voor deze film te groot en moest er binnen een korte tijd perse een deel vier komen. De humor en de actiescenes komen hierdoor geforceerd over en de oneliners zijn daarmee ook uitgekauwd. Wel weer fijne tropische beelden van Miami, dat al snel veranderd in de saaie junglelocaties. Het einde kan je natuurlijk ook wel dromen.

Bad Boys Ride or Die is hierbij een film die je als je bak met popcorn weghapt, maar niet het niveau haalt van de vorige drie films. En nu willen ze ook nog een deel vijf maken. Laten de Bilal-broers zich nu maar in hun thuisland grondig gaan richten op de nieuwe Patser-film.

2,5*

Heerlijke foute actiefilm met Anthony Hopkins die de hele tijd die Chris Rock op sleeptouw heeft. Natuurlijk is dit weer zo'n soort film waar het enkel alleen maar gaat om het schieten en de flauwe humor en er evengoed wel miljoenen dollars tegenaan zijn gekwakt. Maar Bad Company vond ik toch wel weer even uiterst vermakelijk vanwege de vele onzin, die bijdehandte Chris Rock en de lekkere actiescenes. De Praag-locaties waren btw ook mooi. Verhaal heeft Bad Company niet, maar wat verwacht je met dit soort films. Anthony Hopkins speelde ook best goed en had zo te merken wel wat centen nodig. Voor de verder rest is dit gewoon puur heerlijk hersenloos vermaak.

3,5*

Werd toch ook eens tijd dat ik deze ging zien. Had nogal vaak gelezen en gehoord dat dit een keiharde film moest zijn. En dat was het ook best wel ja. Harvey Keitel speelde fantastisch als The Lieutenant: een zwaar corupte politieman die met behulp van zijn badge gewoon legaal kan dealen, geweld gebruiken enz enz. Het verhaaltje eromheen was ook erg aangrijpend en speelt zich allemaal af tegen het rauwe kille achtergrond van het New Yorkse Bronx. Keitel kwam als The Lieutenant ook keihard en meedogenloos over. Wat ik een vunzige scene vond was dat hij meiden die hij aanhoud vanwege een kapot achterlicht chanteerd doordat die meiden hem een beetje moeten opgeilen waardoor hij voor die raam een beetje staat te wanken. Leuke politieagent ben je dan. Ook was die verkrachting van die non ook erg hard.

Maar dit was weer een prachtwerk van Ferarra met een ijzelijke rol van keitel derin. Ferarra heeft ook iets met shockeren of sex, geweld en natuurlijk veeeeel drank en drugs. Dat zie je ook vaak genoeg in zijn verdere films. Maar dit was er ook weer een van hem. Hard en meedogenloos. Gewoon een prachtige samenwerking.

4,0*

Opzich een geslaagde nieuwe verhaal van Bad Lieutanant. Echt veel hebben deze en de versie uit 1992 niet met elkaar gemeen, behalve dan dat de bijde figuranten corupte scheinheilige smerissen zijn. Dit is totaal geen remake of reboot of vervolg, ook geen zoon van Harvey Keitels personage. Gewoon een hele andere film met dezelfte naam en er iets bijgevoegd.

Ik had eerlijk gezegt wel verwacht dat deze even rauw en hard zou zijn als het orgineel. Maar dat viel nog best wel tegen. Maar dat verwachte ik al toen mij opviel dat deze film maar een 12+ leeftijdsicoon op de hoes had staan. Het verhaaltje is opzich wel goed en Nicolas Cage is weer lekker Bad Ass als invalide cop die drugs steelt/gebruikt om zijn pijn te stillen en zich ook bezighoud met de drugsmisdaad en ondertussen wel boeven vangt. Hij vloekt, tierd en scheld er ook weer lekker doorheen en ook Val Kilmer heeft een leuke aanwezigheid. Wat actie en hardheid verder betreft viel deze wel weer tegen. Dit is nog vergeleken met het orgineel wel een aflevering Loney Tunes. Kom op, een beetje pit mag wel!

Maar dat maakt de film echt niet slecht. Het is gewoon weer een beetje vermaak en Nicolas Cage is altijd wel leuk om te zien natuurlijk. En het verhaallijn en de logica's zaten goed inmekaar. Toch nog geslaagd.

3,5*

He, eindelijk op de site. Eindelijk kan ik mijn frustreerende kritiek kwijt dat nog van Juni vorig jaar is.

Natuurlijk was er al niet veel te verwachten van deze film maar het word pas erger als je deze baggerzooi nog gezien hebt. Wat een ongelofelijke slechte film met ongelofelijke slechte van straat gehaalde acteurs. Acteren kunnen ze al helemaal niet. Daarnaast is alles ook zo spotgoedkoop en slecht gefilmd. Het werpen van die tennisballetjes naar de enemy's ziet er ook behoorlijk nep uit. Gevechten zijn versneld opgenomen en alles is gewoon voor een ei gemaakt.

Een drol van een film. Dat deze nog voor 16 jaar en ouder is. Zelfs een kind van 2 zal hier om lachen.

Klote-film

0,5*

Een erg interessante indie-western (niet te letterlijk nemen) waarbij de zanderige, broeierige, kale shots van dat dorpje in New-Mexico al meteen opvalt. Erg opmerkelijk concept ook.

Deze film lift mee met regisseurs als Gus van Sant en daarin is ie ook zeker niet mislukt. We krijgen een verhaal voorgeschoteld over 2 uiterst verveelde vrienden die voornamellijk de hele dag een beetje zitten blowen en stoer proberen te doen om de verveling tegen te gaan, vooral Trey, want Flo loopt er vooral een beetje in mee. Uiteindelijk krijgt de film ook een wel heel simpel gedacht, maar toch wel treffend concept; Trey die uit baldadigheid een auto wil stelen van een meid die hem gepikeerd heeft, maar ondertussen valt Flo ervoor als een blok, maar de daad is al gedaan. Dit veranderd in een wispelturige band in deze vriendschap, dat er ook niet al te dik op wordt gelegt, maar langzaamaan doorsuddert en verder experimenteerd tot het eind. Trey die alleen maar het mannetje is, terwijl Flo maar een manier probeert te bedenken om zijn/het hele issue op te lossen. Iets wat ik ook graag zie in dit soort films.

Voor mij prima geslaagd. Interessante beelden en plaatjes van het dorpje, al zou ik er voor geen goud willen wonen en het blijft lekker subtiel. Prima!

4,0*

Eindelijk maar eens gezien na steeds weer uitstellen en inderdaad, dit was toch een lekkere foute film dat voor een drol is gemaakt met een simpel en cliche verhaal dat oh zo gestoord en leuk is uitgewerkt. Ja, Nieuw Zeeland is aangevallen door aliens vermomd als mensen (makkelijk, hoef je geen extra geld te betalen) en willen zoveel mogelijk mensenvlees scoren voor hun buitenaardse Burger Kings. Het hele gehucht waar ze geland zijn is uitgemoord, op een paar overlevende na. Het AIDS team, die niet echt bepaald veel hersenen hebben en echt op de meest lompste manier die aliens te lijf gaan. En dat gaat er gewoonweg hillarisch, stom, en ook vooral behoorlijk bloederig en smerig aan toe. Ook de onliners en de film bevat ook gewoonweg een tal van memorabele momenten, die kerel in die stoofpot, die kotsdrink scene , die generaal. en uiteraard nog een erg langdurige shootout tegen het einde. Die Giles vond ik nog wel het leukste van allemaal.

En zo zie je maar weer dat Peter Jackson waarschijnlijk begon met een studenten project en zo uiteindelijk is uitgegroeid tot een blockbuster regisseur. Met weinig geld en met weinig kwaliteit heeft ie toch een klassieker uitgebracht die gewoon zo fout is dat ie goed word. Gewoonweg om te gillen. Ik ga maar eens achter Braindead aan.

4,0*

Wel een onderhoudend niemendalletje dat je zo nu en dan de nodige glimlach op je gezicht laat verschijnen, maar voor de rest is het allemaal een beetje een net te flauwe bedoening, over een zwaar gefrustreerde lerares die zich meer drukmaakt om haar borstvergroting en haar issues dan over alle leerlingen, wat daar ook al meteen ten koste van gaat. Een hele brutale juf dus waar de gemiddelde leerplichtambtenaar nachtmerries van krijgt. Helaas is het nog allemaal net iets te flauw en irritant uitgewerkt en Diaz is ook behoorlijk geforceerd op dreef. Net niet.

2,5*

Het is alweer een aantal jaren geleden dat de regisseur me verraste met Cabin in the Woods. Het zou toch niet zijn eerste en zijn laatste film blijven toch? Nee hoor... Hij grabbelt weer in de creatiemolen.

Echter vind ik BTatER niet zo'n gigantische vooruitgang in vergelijking met zijn debuut. We worden wel overspoeld door talloze inspiraties, de jaren 60/70 settings lagen er dik bovenop, de soundtracks waren daarbij toepasselijk, de dialogen, het acteerwerk, het decor.... en dan zeker de onvergetelijke scene waarbij die soulzangeres het geluid probeert te dempen wanneer Bridges die vloer openbreekt voor die tas met geld.

...dat waren de vele fantastische elementen die de regisseur bij elkaar wist te rijgen. Maarja... hoe nu verder?

Jeff Bridges, die soulzangeres en die gelovige jongeman weten hier zoals vermeld, uitstekende prestaties op te leggen. Die gang achter de hotelkamers deed een beetje denken aan dezelfde opzet van Vacancy en ook de flashbacks wisten de boel te bejubelen. Van een overval, tot de jungles in Vietnam, tot een typisch momentje op een strand. Maar dan komen we bij de samenloop, dat toch wel erg van de hak op de tak gaat en net iets teveel een ode is aan Tarantino en de Coen-brothers. En hier weet de film te struikelen.

Want wanneer Chris Hemsworth op komt wordt het soms allemaal net iets te geforceerd en te stereotyp. De actiescenes zijn daarentegen wel goed te doen, maar het is wel overduidelijk dat de regisseur zich iets te veel op de elementen had gericht en erg weinig op de rest. Wellicht was een speelduur van 90 minuten een betere optie geweest. Wat dan wel weer zo blijft is dat de hele verzameling elementen wel de film in stand houden... maar de subtiliteit mocht wel wat vaker gebruikt worden. Want dat geheim had veel beter uit de verf kunnen komen.

Al met al toch nog wel een ruim voldoende voor het plaatje zelf.

3,5*

Doorsnee filmpje waar het sfeer in eerste opzicht nog wel erg goed in orde is, en John Cussack's rol is ook weer eens zeker niet verkeerd, maar je weet haast al wel ruim van te voren hoe bepaalde dingen in elkaar gaan steken. Dit is weer zo'n stereotype filmnoir waarin het draait om een duister spelletje in een Motel (toepasselijke locatie ook weer) en uiteraard, bizarre bijpersonage's (de eigenaar, die gangster-liliputter etc..) en daarmee weet De Tas Man nog best wel in te slagen, maar tegen de laatste 20 minuten wordt dat weer een stuk minder en gaan de twisten inene alle kanten op. Robert deNiro acteert ook alsof ie op het moment even geld te kort kwam.

Redelijk.

3,0*

Tja, de plan opzich is best goed. Op een een of andere manier wou de vrouwelijke regiseur met deze film laten zien dat ze boos was. Al vond ik het maar tegenvallen. De film opzich is best wel hard maar vaak lijkt het alsof je naar een een of andere pornofilm zit te kijken. De Piemels die in monden of kutjes worden gestoken krijg je gewoon zo ingezoomt te zien en niks is gecensuureerd. Natuurlijk voor een paar keer niet erg maar het gaat vrijwel bijna de hele film zo door. Die verkrachtingscene was trouwens ook best hard. Film oogt ook erg goedkoop en ik denk dat het wel met een home-camera is opgenomen. Muziek is trouwens wel goed. De twee dames spelen wel redelijk. Zijn Btw ook porno actrices.

De moeite waard voor een keer maar voor het echte fraaie werk met een echt boodschap zou ik eerst voor Irreversible gaan.

2,5*

B-film, maar toch wel goed te doen.

Het plot is simpel. 2 dames worden lekker gemaakt door een een of andere zakenman om een groot bedrag over te nemen. Wat ze niet weten is dat die aanname van dat bedrag een val is.

Dan zien we wat voorbeelden van zo'n bullebak van een deurwaarder die tot het uiterste gaat om aan het geld te komen? Welk geld? Het zelfde soort geld dat deze twee dames hebben aangenomen nadat ze er zijn ingepraat.

Tsja, resultaat... een enkeltje hel is begonnen. En het gaat er allemaal ver aan toe.

Best een aardig filmpje is het erdoor geworden. Wel een beetje op de niemendal-status, maar voor grof geweld zit je hier ook wel goed.

3,0*

Park Chan Wook slaat hier even een hele andere kant uit.

Dit keer met een film over een priester die dus na een mislukt experiment rare symptonen begint te krijgen en al snel vermoed dat hij een vampier is. Je zou nu haast denken dat dit weer een typische horrorfilm word maar dat is het op een een of andere manier toch niet. Dit is weer zo'n typische film van de regisseur waarin hij zich nu verdiept in de psychologie van een vampier en laat dus zien dat het leven als vampier niet altijd even leuk is. Of soms ook wel, want de komische momenten die soms op een parodie lijken komen ook vaak om de hoek kijken. Naast het hele psychologische aspecten krijgen we ook genoeg romantiek voorgeschoteld dat eerst een beetje oogt als Twilight. En de hek natuurlijk van de dam is als hij der voor zorgt dat zijn geliefde ook een vampier word. Wat wel soms storend is aan de film is dat het te lang duurt en dat het daardoor langdradig wil worden.

Dat einde met die zonsopgang zat er natuurlijk al aan te komen, maar het werd wel erg mooi weergeven.

Kijkbare aparte vampierenfilm met heel weinig horror.

3,5*

Erg vette Spaanse film met verschillende knipogen (waaronder naar dat hele commotie met Franco) Om te beginnen vond ik de kleurenfilter en de stijl hoe deze film is gemaakt en gemonteerd echt behoorlijk goed en is een lust voor het oog. Het verhaal is ook lekker absurd, bizar en het wil nog wel eens extreem geweldadig zijn. We volgen 2 clowns genaamd Javier en Sergio die min of meer een succes zijn in het plaatselijke circus in de groezelige achterbuurten van Madrid in 1973. Javier is een getraumatiseerde jongeman die nog steeds met de beelden van de gruwelen van de Spaanse burgeroorlog zit en zijn vader is verloren. Hij komt ook erg over als een loserige nobody met ondertussen weer wel een hoop medeleven en sympathie. Zijn collega Sergio is een alcohollistische losgeslagen dolle hond die zijn vrouw Natalia zo nu en dan eens helemaal in elkaar slaat als hij weer eens in een slechte bui is. Natalia is zo sub assertief om het toe te laten en ziet die Javier, die verliefd op der is geworden en het maar vreselijk vind dat ze zo word mishandeld, echt niet zitten. Waar bemoeit die loser zich mee?

Maar wanneer er toch iets lijkt te bouwen tussen die 2 word het van kwaad tot erger. Wat ons promt meeneemt in een bloederig en waanzinnig festijn waar de krankzinnigheid naar de top stijgt. Met heel veel bloed en geweld voeren de 2 clowns zo oorlog met elkaar en de film gaat nog wel eens de horrorkant op, vooral met dat zelfverminking.

Verder bevat de film ook een paar erg vette actiescenes die meer dan toepasselijk zijn en dat alles gebeurd rond de tijd van Franco (en die aanslag, dat die Javier er toevallig bij was). Het vormt toch wel een interesant gegeven. Het finalegevecht is ook erg fraai.

En dat maakt het tot een kunstig Spaans werkje dat bijna alle genres wel in huis heeft.

4,0*

Ach, gewoon weer zo'n heerlijke onzin-actie film met ongelofelijk veel explosieven, kogels en over de top actie en eeeerrrrrgggg weinig verhaal. Banderas en Lui deden het samen voor deze film best goed. Heb gewoon genoten van de onzinnigheid en de overdrevenheid wat zo nu en dan nog wel kan.

Natuurlijk slaat dit ook absoluut nergens op, maar ach, de film is toch wel leuk niet?

3,5*

Niet echt een hoogvliegertje van Bruce Willis. Maar wel een erg leuk tussendoortje met een grappige bijrol van Thornton. Toch evengoed wel 2 uur lekker vermaak.

3,5