Logboek

Toch wel een originele tech thriller. Voor de cinematografie moet je het niet bekijken maar wel wordt je binnengetrokken in een realistische digitale setting. Ik zou niet aanraden om deze te bekijken op groot scherm - de laptop is om evidente redenen een veel beter geschikt medium. Hoewel de film intussen enkele jaren oud is, voelt hij niet gedateerd aan, hij is goed verouderd. Goed script en goeie acteerprestaties.

Briljante film die eerder gezien moet worden als een fictionele docu dan als louter horror. Men heeft jaren aan deze film voorbereid. Al wat hier gebeurt, is gebaseerd op documenten uit de 17e eeuw waarin vermeld stond hoe hekserij in zijn werk ging (verslagen van rechtzaken e.d.). We krijgen als het ware een inkijk in de calvinistisch religieuze en magische denkwereld van de Amerikaanse kolonisten van toen. Wat dan opvalt is dat er heel veel angst was in de calvinistische denkwijze - angst om in de hel terecht te komen als nummer één.

Voeg daarbij nog de uiterst realistische settings - wat je wel mag verwachten van dergelijke producties - met ook nog eens het gebruik van archaïsch Engels uit de tijd van toen door de personages. Het draagt alleen maar bij aan het creepy gevoel bij deze film. Heel mooi in beeld gebracht zonder dat er een ‘shockeren om te shockeren’ in zit. De suggestie speelt dan ook nog een grote rol waarbij je als kijker één en ander zelf mag invullen.

Voor mij de meest ge(s)laagde horror die ik afgelopen jaren gezien heb.

Een goeie sfeervolle giallo die Agatha Christie combineert met een bovennatuurlijk element. Het verhaal speelt zich volledig af in een prachtig theatercomplex waarvan de vele hoeken en kanten zich uitstekend lenen voor het kat-en-muisspel tussen moordenaar en geviseerden. Ik heb de film bekeken in het Italiaans zonder ondertitels maar nietttemin was het toch vrij goed te volgen dankzij de visuele aanpak. Van deze film bestaan verschillende versies die al of niet gecensureerd zijn. In mijn geval heb ik de niet gecensureerde versie gezien waarin de meeste vrouwen wel een keer uit de kleren gaan. Dat is een welkome afwisseling en bovendien duurt het ook kort genoeg om de vaart niet uit de film te halen zodat het wel degelijk een thriller blijft.

Best wel een vermakelijke Hammer productie. Met Christopher Lee in de rol van de zwijgende mummie al horen we hem wel praten in de flashback momenten. Het is een film met veel uitleg over de geschiedenis van de mummie waardoor het tempo eerder gezapig kabbelt. Het bevat enkele goeie aha momenten - wanneer Lee als mummie in actie is - maar deze zijn eerder schaars. Verder wel weer een heerlijke aankleding qua decors, kostumering, muziek … Hammer is fun en dat geldt ook voor de iets minder geslaagde films.

Goeie wraakfilm op zijn Frans. Eentje met veel overspel en meer dan genoeg dialoog. Ook een tijdcapsule naar hoe het leven er eind jaren ‘60 gemiddeld uitzag. Al is dat natuurlijk op zich geen verdienste. Goeie acteerprestaties en een goeie plot die op het verkeerde been weet te zetten. Variatie op vlak van locaties met mooi camerawerk. Zeer geslaagde film.

Wat een over de top horror/slasher. Het is alsof de makers willen bewijzen dat Grand Guignol een Franse uitvinding is. Wel, mij hebben ze weten te overtuigen (dat het een Franse uitvinding is). Het geweld en de bloederige uitspattingen gaan er zodanig over dat ik het zeker niet serieus kon nemen. Meest spannende moment was voor mij het moment waarbij de killer (de eerste keer) aanstalten maakt om de buik van de zwangere vrouw open te snijden. Toen heb ik het even stilgelegd en me afgevraagd of ik verder zou kijken. Dat was echt een moment van geslaagde suspense. En dan heb ik verder gekeken. Wat volgde, ging veel verder dan ik ooit verwacht had dus. De hemel voor splatter liefhebbers vermoed ik. Een kermis van ingewanden en bloedfonteinen. Een freakshow. Wel de moeite om een keer gezien te hebben, als je er tegen kan. Eigenlijk een film die schreeuwt om herzieining met jolig gezelschap.

Naar normen van Truffaut een vrij conventionele film, zij het met een origineel verhaal gebaseerd op ware feiten. De keuze voor zwartwit past wel bij het verhaal dat zich afspeelt eind 18e eeuw. Het creëert wel meteen afstand. Het verhaal wordt goed gebracht met een straight forward narratief en dat geldt dan ook voor de visuele aanpak. Naast de jongen wordt de hoofdrol (als leraar van de jongen) vertolkt door Truffaut zelf en hij doet het heel geloofwaardig. Acteren kon hij dus ook.

Het verhaal van de jongen die als een dier opgroeit en dan in de beschaving wordt geplaatst is zoals gezegd biografisch en gebaseerd op geschriften van meer dan 200 j geleden. Als semi-biografisch verhaal heeft het een boeiende kern - de confrontatie tussen de jongen en de beschaving - waarbij het an sich voortkabbelt tot het einde zonder grote uitschieters. Het is toch wel een verhaal dat op zich tot de verbeelding spreekt. En zeker ook in de tijd waarin het zich afspeelt. Het is de tijd van de Franse revolutie, de grote idealen, het geloof in rede en wetenschap, het geloof in de vooruitgang en maakbaarheid van de samenleving. Er was ook interesse in wat een mens nu onderscheidt van een dier. In dat licht was er bijzondere interesse voor die enkele gevallen van kinderen die in isolement overleefden in de vrije natuur, waaronder de case van Victor die hier verfilmd is. De film heeft een documentaire feel wat voor die tijd misschien vernieuwend was. Knap werk.

In mijn ronde van de giallo’s ben ik aanbeland in 1973 bij dit vehikel. Het bevat enkele goeie elementen: knappe dames die zich van hun beste kanten tonen, mooie setting met vervallen kasteel /landhuis (gefilmd in Italië hoewel het zich afspeelt in Engeland), en een prima soundtrack van Daniele Patucchi. Interessant ook dat Camille Keaton - die zich later onsterfelijk zou maken met haar hoofdrol in de ultieme wraakmovieI Spit On Your Grave - hier een rolletje heeft.

Maar daarmee hebben we het ongeveer gehad. Het verhaaltje hangt te veel met haken en ogen aan mekaar hoewel men de indruk wil geven van een Agatha Christie mystery. Het maakt zich nooit waar. De acteerprestaties zijn van de ‘wooden’ soort - wat we wel meer zien bij giallo’s - maar hier stoorde het mij wel wat omdat het verhaal ook al niet veel voorstelt. Ondanks een veelbelovend begin met het sterfbed van Thomas Hilton. De potentieel spannende scenes zijn slecht opgebouwd waardoor de spanning ontbreekt. De regisseur wist precies niet hoe het moest. Daarmee wordt ook geen optimaal gebruik gemaakt van de op zich prima soundtrack die echter te pas en te onpas opduikt: ze verbrodden op die manier de sterkte van de muziek. Het tempo van de film wordt last but not least omlaag getrokken door semi-erotische scenes. Ik heb er niets op tegen dat er een keer iemand in zijn nakie staat, maar hier was het bij de (schaam)haren getrokken, duidelijk met de intentie om iets teweeg te brengen bij de kijker. Iets met verwachtingen die niet ingelost worden.

Hiervan heb ik onlangs de soundtrack op vinyl in huis gehaald; een persing op 1000 ex. in black&brown. Deze is van Charles Bernstein - vooral gekend voor zijn onvergetelijke muziek voor de originele Nightmare on Elm Street. Dus werd het hoog tijd dat ik deze Cujo zou bekijken, uit de tijd dat ik zelf nog een kind was, 1983. Ik had er een goed oog op en de verwachtingen werden helemaal ingelost. Echt een goeie flick met spanning, een verhaaltje dat niet te veel in de weg zit, Jaws aan land als het ware (er zit trouwens een directe verwijzing naar Jaws in één van de scenes alsook in een bepaald motief van de soundtrack). Het is zoals horrorfilms gemaakt werden in de eighties: men neemt zijn tijd voor de opbouw. Vandaag zou dat misschien een bron van ergernis kunnen zijn voor sommigen - oei de bodycount ligt niet hoog genoeg - maar voor mij werkt dit wel mits vakkundig aangepakt zoals in deze film.

Nu ik eraan denk heb ik ook wel het boek van Stephen King gelezen en dat vond ik ook heel goed. Het is te lang geleden om de vergelijking te maken en misschien is dat maar goed ook waardoor ik de film als stand alone kan beoordelen.

Goeie ouwe jaren ‘80 horror flick. Mijn verwachtingen lagen redelijk in lijn met voorganger Re-Animator die eveneens geregisseerd en geproduced werd door respectievelijk Stuart Gordon en Brian Yuzna. Het verhaal zou gebaseerd zijn op H.P. Lovecraft die ik misschien toch een keer moet lezen ooit. Verder spektakelrijk, goeie effects, hier en daar leuke humor of komische effecten, en een bijzondere semi-erotische touch. Last but not least wordt het ondersteund door een prima soundtrack van Richard Band. Kan zo in de herziening.

stem geplaatst

stem geplaatst

Na La Mariée était en Noire is dit opnieuw een Truffaut gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich. Het eerste uur is echte (neo-)noir. Goed verhaal, gebracht door twee topacteurs van de Franse cinema en speelt zich ook deels af in de prachtige omgeving van La Réunion ten oosten van Madagascar. Nadien kent het verhaal een verrassende ontwikkeling die me weinig geloofwaardig overkwam. Anderzijds is het een statement van Truffaut over de liefde en ‘liefde maakt blind’. De titel geeft het eigenlijk ook wel weg: in de Griekse mythologie was een sirene een vrouw/mythisch wezen op zee waaraan mannen niet konden weerstaan en die zorgden voor menige schipbreuk. Hier is dat dus ook het geval met Deneuve in de rol van de sirene. In een interview bij mijn blu ray vertelde Truffaut daarbij ook dat hij gekozen heeft voor een inversie van rollen. In dit geval is Deneuve aan de buitenkant een typische knappe dame, maar ze heeft innerlijk veel meer levenservaring dan het personage van Belmondo. Ze neemt eigenlijk een rol aan die in de cinema altijd was weggelegd voor de man. Belmondo daarentegen komt zeer naïef over, maagdelijk qua echte levenservaring, een rol die normaal gezien aan vrouwen werd gegeven in films. Hier wordt dat omgekeerd. Het zorgt er bijkomend voor dat de plot een beetje artificieel overkomt, de pastiche neemt de bovenhand. Dat maakte dat ik niet in de film zat maar wel naar de film keek. Dat was op zich niet onaangenaam omdat er genoeg te bekijken viel. Sowieso een film met een originele insteek en zal zeker verfrissend geweest zijn in die tijd.

Het laatste deel van de German Trilogy na Gotterdämmerung en Death in Venice. En wat een meesterwerk. Helmut Berger speelt ongetwijfeld de rol van zijn leven als de getormenteerde Ludwig. De film speelt zich af in luisterrijke kastelen ten tijde van de hoog-romantiek. De muziek is ook uit die tijd, met Wagner voorop om evidente redenen. Berger speelt op briljante wijze een mens die afglijdt naar een geestelijke afgrond.

Ik heb de langste cut bekeken waarin ook enkele Italiaans gedubde stukken zitten. Het is bijna opgebouwd als een opera - waarin Visconti ook ervaring had - met de opkomst en neergang van het centrale personage als rode draad. Na het bekijken van de film heb ik zin gekregen om de kastelen van Ludwig in Beieren eens te bezoeken op een geschikt moment.

Toch wel een originele slasher. Niets is wat het lijkt en als kijker wordt je op het verkeerde been gezet. Het is daarbij ook een film die speelt met de emotie van de kijker en diens sympathie voor het hoofdpersonage. Enige waar ik misschien een beetje een probleem mee had, was het gebrek aan realisme in het algemeen. Verschillende situaties kwamen nogal dik aangezet over, ook als het ging om de gewone interacties tussen de personages. Dat staat voor mij een echte topscore in de weg.

Leuke eighties horror. Een echte low budget movie met toch wel leuke creepy monsters. Het hele opzet - creepy monsters in de riolen van NYC - en een bepaalde aanpak doet vermoeden dat CHUD één van de inspiratiebronnen is geweest van Netflixer Stranger Things. En dat geldt zeker ook voor de electrosoundtrack van CHUD. Deze werd gecomponeerd en ingespeeld door Martin Cooper en David A. Hughes - beiden betrokken of betrokken geweest bij synthpop band OMD - in Liverpool. Overdag was de studio bezet door New Order en ‘s nachts speelden de heren de soundtrack van CHUD in. Deze geluiden hoor je ook terug in Stranger Things. Maar verder houdt de vergelijking wel op. CHUD is een charmante culthorrorflick die gemaakt werd met de weinige middelen die ter beschikking waren. Er zou nadien nog een vervolg komen wat de status van het origineel onderschrijft.

Een giallo met alle elementen die je van een giallo verwacht. Whodunit, aantrekkelijke dames, suspense, typische soundtrack. Het zicht op Rome in de seventies krijg je er hier ook bij. Leuk verhaal en waar de film dan vooral goed scoort is de opbouw van de suspense wanneer de moordenaar aan het werk gaat. Suspense opbouw vraagt wel wat skills van het filmteam en is toch ook niet altijd aanwezig in andere giallo's.

Wonderlijk filmpje uit de riolen van de Italiaanse cinema. Veel plot valt er niet te rapen maar draait het ook helemaal niet om. Net zoals in latere Lucio Fulci heeft het script de logica van een nachtmerrie. Het narratief is een opeenvolging van anekdotische gebeurtenissen waarbij naderhand dan toch één en ander duidelijker dreigt te worden voor de hoofdrollen Rita Calderoni en Stelio Candelli.

De originele film is gecut in opdracht van de Italiaanse censuurcommissie - onder meer hadden ze commentaar op de lesbische scenes en moest dat ingeperkt worden. De versie die ik heb gezien, is echter een latere cut waarbij ze nog enkele pornografische scenes hebben ingevoegd bovenop de brave erotiek van de originele movie. Het is duidelijk dat ze niet passen in de sfeer van de film met een verschillend gebruik van kleuren en uiteraard de inzet van body doubles. Het haalt vaart uit de film en geeft onnodige afleiding - maar zo ging dat in die tijd om de winsten te maximaliseren bij de release van dergelijke films.

Wat ik sterk vind aan de originele film - zonder pornografische inserts - is de gothic setting, gebruik van de camera op een creatieve manier en vooral ook de experimentele muziekscore van Alberto Baldan Bembo. De acteerprestaties zijn helemaal niet slecht. En met Rita Calderoni hebben we een actrice waar de camera verliefd op is. De scene met de reuzespin is natuurlijk camp en hilarisch, en draagt alleen maar bij aan de nachtmerrie en het kijkplezier.

Mijn score geldt voor de film zonder porno inserts.

Na Camp On Blood Island een tweede sterk oorlogsdrama uit de stal van Hammer. Dat konden ze dus ook naast hun gekende gothic horror. Opnieuw is Val Guest te gast als regisseur. De film heeft een goed verhaal met veel aandacht voor psychologie en heeft ook wel wat spannende momenten. Goede acteerprestaties met Stanley Baker voorop in de rol van onbuigzame kapitein. Vooral applaus voor het set design van Bernard Robinson. Deze film is geschoten op locatie onder meer in de Bray Studio’s nabij Londen maar de kijker waant zich wel in de jungle. Met minimale middelen heeft men er alles uitgehaald. Ook een goede keuze om geen gebruik te maken van een conventionele soundtrack maar wel de ‘natuurlijke’ jungle geluiden te laten spelen. Dat draagt bij aan het realistische karakter.

De laatste film van de veel te jong gestorven regisseur. En wat voor één. Een neo-noir van de zuiverste soort. Heel mooi gefilmd met een kil kleurenpalet. Onderkoelde - en gepaste - acteerprestaties van de protagonisten. Een verhaal over de strijd tussen politie en misdaad waarbij de lijnen regelmatig overschreden worden. Zoals het een noir betaamt is het verschil tussen goed en kwaad niet altijd even duidelijk. De flik, gespeeld door Alain Delon, worstelt met een persoonlijke crisis, lijkt het. Zo van het noirachtige existentialistische type. Waarom doet hij wat hij doet? Verder spiegelen criminelen en de flik mekaar in opportunisme en professionele aanpak. De heist op de trein is super gedaan, one of a kind, typische Melville ook. De muziek van Michel Colombier past de film als een handschoen: dreigend en op de achtergrond.

Deze film van midden jaren ‘60 heeft een verhaal dat draait rond LSD en de impact ervan. Het is het begin van de hippiebeweging en counterculture. LSD is the newest thing op dat moment. Dat levert een wat trage film die aan de positieve kant wel een tijdsbeeld geeft van de Greenwich community in NYC. Qua cinema bevat het ook enkele groovy LSD tripscenes helaas in b&w net zoals de rest van de film. Het verhaal is simpel en breed uitgesmeerd ook al duurt de film maar 75 m. De soundtrack bestaat uit jazz wat ook wel aansluit bij de Beat beweging en hun interesses.

Leuk weetje. Regisseur Durston heeft ter voorbereiding van deze film LSD trips ondernomen onder dokters toezicht om één en ander zelf uit te vogelen en in de film te verwerken.
Voor die tijd zal deze film wel gewaagd geweest zijn en hij had ook best wat succes (de investering werd er 3 keer uitgehaald).

Deze film was me aangeraden door een Italiaanse vriend die erg gek is op de films van Brian Yuzna. Hij is er zo gek op dat hij zijn band er naar genoemd heeft: Yuzna. Van de regisseur had ik eerder al Re-Animator gezien dus ik wist al ergens waar de lat zou liggen. Het horror & comedy gehalte van The Dentist verraste me dus niet in dat opzicht. Het is lekker over the top uitgewerkt. A great sick movie, zoals ik mijn Italiaanse vriend liet weten. Corbin Bernsen schittert als de geesteszieke tandarts. De gore is van die aard dat het toch wel dicht in de buurt komt van onze eigen wereld omdat we allemaal wel ervaringen hebben met tandartsen (maar gelukkig niet met het type in deze film).
Dit alles zorgt voor een hele vlotte nineties movie waar het allemaal met een knipoog wordt uitgesmeerd. Het idee om de tandarts te laten excelleren op de muziek van Puccini is mogelijks geïnspireerd op wat Kubrick deed met Beethoven in A Clockwork Orange.

Klassiekeralert. Het is een musical en dan ligt de lat altijd anders dan bij spoken movies. In dit geval valt er héél wat te beleven. De diverse karakters vormen een kleurrijk en amusant geheel. Het verhaal is warrig maar doet er niet zoveel toe. De humor mag er zijn. De sfeer is decadent/extravagant: alle remmen los. De muziek is catchy met leuke silly lyrics. Het is hoofdzakelijk een mix van retro jaren ‘50 rock’n roll en de toen gangbare glamrock. David Bowie en Marc Bolan zijn bij momenten niet ver weg. En natuurlijk is Meat Loaf ook niet ver weg. Hij zorgt voor één van de leukste muzikale en verhaaltechnische intermezzo’s als pizzaman. De muziek die hij later met veel succes zou uitbrengen lijkt ook heel hard op het genre dat we hier horen in deze film. Paradise by Dashboard Lights had zo in deze film gepast.
De acteerprestaties zijn in orde binnen het extravagante sfeertje. Mijn favoriet was de butler: hilarische man.
Het verhaal speelt zich af in zo’n typische Engels kasteel/landhuis en is ook grotendeels gefilmd in de Bray Studio’s. Vandaar dat men hier ook gebruik heeft gemaakt van props en decors die voorheen te zien waren in sommige Hammerproducties. De watertank waarin Rocky rust is degene die we ook zien in Revenge of Frankenstein.

Bekeken op een niet al te beste print. Ook het verhaal komt een beetje cheap over maar is toch ook weer vermakelijk. De finale is op zich verrassend. De lesbische onderwaterscene met frontaal naakt maakt deze film dan weer memorabel. Waarschijnlijk het enige wat vele kijkers zich nadien nog zullen blijven herinneren.

De acteerprestaties zijn best ok voor dit soort crimi-melodrama. Gianni Garko zet een geloofwaardige getormenteerde arts neer. De vrouwen zijn mooi en de flik doet zijn best zonder dat hij veel in de pap heeft te brokken.

De regie is adequaat en de muziek mag er zijn.

Deze Hammerproductie heeft het in de loop der tijd moeten afleggen tegen meer illustere producties als Dracula, De Frankensteins en de Quatermasses van toen. En ik zie ook wel waarom. De vonk slaat nooit helemaal over in het verhaal. Anton Diffring, als de man die de dood bedriegt, heeft de hoofdrol maar is ook de schurk van dienst. Het is niet dat je sympathie voor hem voelt, maar je moet het als kijker wel met hem doen. Christopher Lee is van de partij als good guy - hij had toen ook nog niet de status die hij later zou krijgen. Hij doet het prima maar heeft ook een wel wat saai personage. Dan blijft nog over: de bevallige Hazel Court. Misschien is het een pittig detail dat zij 2000 pond extra betaald kreeg om een topless scene - poseren voor beeldhouwer Diffring - te doen. Deze scene was enkel te zien in de filmprints die bestemd waren voor de Europese (niet-Britse) markt. Vandaag de dag is die scene echter verloren gegaan, tenzij het nog ergens een keer opduikt in één of ander archief.

Aan de positieve kant zit het weer snor met de decors, kostumering en props van het verhaal dat zich afspeelt in Parijs eind 19e eeuw. Het oog wil wat en dat krijgt het ook.

Heerlijke psychopatenfilm die doet terugdenken aan The Hitcher en dan ook nog een focus heeft op retro eighties muziek. Het is een film die zichzelf serieus neemt en toch ook weer niet. De opbouw is perfect, waarbij gradueel de ware (zieke) persoonlijkheid van Dan Stevens naar boven komt. Het is voor de kijker een soort fun om dit gade te slaan. Vanaf minuut 70 gaan dan alle remmen los met een schietpartij waarin de flikken worden afgeslacht door hem. Hun manier van aanpakken komt nogal ongeloofwaardig over … en de dialoog tussen Stevens en de moeder heeft veel weg van black comedy. Nadien volgt dan weer een ouderwets kat en muisspel tussen de psychopaat en de kids die hij opjaagt. Dit stuk had van mij nog wat langer mogen duren. Ook dit stuk heeft een vibe waarvan je je afvraagt of het een parodie is of wat. De eightiesmuziek, de dampmachine die rook jaagt over de dansvloer, de choreografie tussen moordenaars en slachtoffers. En dan de dood van Dan Stevens: hij zijgt neer in een Halloweendecor van de highschool, te midden van een fake kerkhof met wit kruis en een grafsteen naast hem. Het heeft veel weg van een spoof en toch gaan ze er qua toon net niet over. Een zelden geziene balans in dergelijke films. Ook de verklaring voor het gedrag van Dan Stevens is bijzonder: zijn psychopathie is het gevolg van de experimenten van de US Army. Hij is dus eigenlijk zelf een slachtoffer en de schuld ligt dan ook bij de overheid. De laatste scene had dan weer geknipt kunnen zijn uit een eightiesfilm en is ook weer op de rand van parodie: de dood gewaande moordenaar stapt weg vermomd als brandweerman.

Een heel leuke dark fantasy comedy zoals het dan heet. Deze productie van Charles Band werd geregisseerd door John Carl Buechler die ook instond voor de special effects met de trollen. De trollen stelen dan ook de show op een prettige manier, als een soort kwaadaardige oempa loempa’s (de vergelijking schiet te binnen omdat de trollen samen een lied vertolken in de film). Troll heeft een origineel verhaal - appartement wordt sprookjesuniversum - dat tot het einde weet te boeien met talrijke sprankelende scenes. Waaronder eentje met Sonny Bono die een mislukte playboy mag spelen. Lekker tongue in cheek.

Werkelijk bijzonder is de naam van het hoofdpersonage; Harry Potter die de strijd aanbindt met de trollen in een magische wereld. En daarbij wordt geholpen door een personage die qua uiterlijk en presence heel hard lijkt op professor Minerva McGonagall uit de latere wereldberoemde Harry Potter boeken en films. Maar we hebben het hier over een film uit 1986 op een moment dat auteur JK Rowlings nog de eindjes aan mekaar moest knopen. Kan dit toeval zijn? Kan het? Een magisch toeval? Of heeft JK Rowling zich laten inspireren door Troll. Zij zelf beweert alleszins van niet en zegt deze low budget movie nooit gezien te hebben. Hmmm. Onwaarschijnlijk. De makers van deze Troll hebben in elk geval nooit een zaak aangespannen tegen JK Rowling.

Deze film verdient het om op eigen merites beoordeeld te worden. Zalig filmpje voor volwassenen die nog jong van hart zijn, en hun kinderen.

Deze low budget wilde inspelen op het succes van Gremlins en was zelf de eerste van haar eigen serie. Net zoals de Gremlins zien we hier kleine vervelende monstertjes hun ding doen al komt er wel heel wat meer magie aan te pas. Qua sfeer heeft het veel meer weg van een kruising tussen slasher en satanic movie. Het deeltje slasher bouwt voort op de gouden slasher periode die de Amerikaanse filmindustrie net achter de rug had. Op dit punt - midden in de jaren ‘80 - werd het genre niet meer serieus genomen en was het allemaal nogal tongue in cheek geworden. Zo ook in deze Ghoulies. En dat zorgt dan ook voor een lach bij de kijker, net zoals ook het geval is bij de meer satanisch gerichte scenes overigens. Ja, nu ik er zo over nadenk, is deze movie op geen enkel moment serieus te nemen. Leuk vermaak.