Logboek

Na Götterdammerung was het tijd voor deel twee van de Visconti’s trilogie. Wat een film. Ik kan er moeilijk woorden op plakken. Het verhaal speelt zich af tijdens de fin de siècle in een aristocratisch milieu. Het is een wereld in ondergang aan de vooravond van de Grote Oorlog. Het speelt zich dan ook nog af in Venetië, de prachtige stad die ook letterlijk wegzinkt. De perfecte achtergrond voor het (fictieve) verhaal van componist Gustav von Aschenbach - schitterend vertolkt door Dirk Bogarde - die zelf fysiek, moreel en artistiek ten onder gaat te midden van een schouwspel van schoonheid en verval. Het hele schouwspel - het aantrekken en afstoten tussen von Aschenbach en de jongen - in het historische decor wordt onderbouwd met zwaarmoedige muziek van Gustav Mahler. In de dagen na de kijkbeurt bleven de beelden mét muziek zich in mijn hoofd afspelen. Grandioze cinema.

Deze film zag ik vier dagen voor het bekendmaken van het overlijden van Björn Andrése die de rol heeft van de mooie jongen. De dag van zijn overlijden besprak ik nog deze film met mijn familie. Bijzondere timing.

Nouvelle vague meets Alfred Hitchcock. En dat levert een dromerige film op ondanks dat het ook gaat om een wraakfilm. François Truffaut was een Hitchcock fanaat en zou ook de legacy van en met Hitchcock bespreken in zijn beroemde interviews waarin elke film van Hitchcock aan bod kwam. La Mariée était en Noir is gebaseerd op een verhaal van Cornel Woolrich die op zich al gelinkt kan worden aan enkele Hitchcock movies. Visueel doet de film me denken aan sixties Hitchcock - Marnie schiet me te binnen - met de stijlvolle Jeanne Moureau in de hoofdrol als - vrij letterlijk te nemen - femme fatale. Vooral hangt er toch een artificieel waas over de film - het droomachtige. Dat heeft te maken met de onwerkelijkheid van het verhaal - mooie dame blijkt een seriemoordenaar - maar zeker ook met de muziek van Bernard Herrmann die erover gesmeerd is. Herrmann was op dat moment al aan de deur gezet door Hitchcock en werd vervolgens druk gesolliciteerd door Hitchcock bewonderaars (Scorsese, De Palma e.a.). Bij deze Truffaut doet hij ook zijn ding. Zijn muziek levert in dit geval geen spanning op maar lijkt eerder te benadrukken dat het gaat om een soort nachtmerrie - waaronder zij spielerei met de bruiloftsmars van Mendelssohn die overgaat in dissonanten als leidmotief.

Het is Hitchcock en het is geen Hitchcock. Het lijkt op een Hitchcock movie die gedagdroomd is door de meester zelf - in het Frans dan nog wel - maar zonder de kenmerkende suspense. Dat laatste geeft niet want er valt genoeg te genieten. Het is een intrigerend gevalletje zoals je regelmatig ziet als de nouvelle vague als ze zich gaan verdiepen in Amerikaanse noir.

Het is een langzaam opbouwende film waarvan ik in begin niet goed wist wat ervan te denken. Er zat humor in … het leek meer op een zwarte komedie dan op horror of wat dan ook. Langzaamaan - en met het nodige geduld - werd ik er dan toch ingezogen. Horrorfilms uit Azië - laat staan Zuid-Korea - zijn voor mij redelijk onbekend terrein (enkele Japanse daargelaten) en dan is het toch ook weer verfrissend om hun invalshoek op horror mee te nemen. Wat start als een film noir met zwarte humor evolueert gaandeweg naar een creepy horror story met een einde dat er knal opzit.

Prachtig werk en wat mij betreft een meesterwerk. Het is een familiekroniek van de Essenbecks, gebaseerd op de Krupps tijdens het nazitijdperk. Het start met een heuglijke gebeurtenis, de verjaardag van grootvader Essenbeck, maar al meteen wordt er een andere toon gezet met het bruut binnenkomende nieuws dat de Reichtstag in Berlijn in brand is gestoken. De invloedrijke adellijke familie en haar staalbedrijf worden meegezogen in de loop der politieke gebeurtenissen die een dramatische impact hebben op de onderlinge familierelaties. Dit is The Godfather in de jaren ‘30, of het is ook te vergelijken met grootse opera uit de Italiaanse traditie.
We zijn als publiek (meestal) op de hoogte van de wandaden van de nazi’s maar als je de bruutheid verfilmd ziet, heeft dat zeker een impact via de kijkervaring. Zo is er de boekverbranding, en zien we een enscenering van de nacht van de lange messen. Er is het raamwerk van de politieke gebeurtenissen maar daarbinnen komen allerlei persoonlijke tragedies naar voren. Dat maakt dit stukje fascinerende en gruwelijke geschiedenis heel menselijk.
De acteurs zijn top, prachtige productie met gepast weelderige decors en prima regie. De score van Maurice Jarre is functioneel en vrij onopvallend eigenlijk. Dat is prima zo.

Speciaal filmpje. Het narratief heeft iets weg van een film noir / whodunit met spannende momenten. Het is gefilmd in docustijl met beweeglijke camera wat een realistisch karakter geeft. Tegelijk is het ook een heel trippy druggy en wazige film met wazige scenes en overgoten met een soundtrack die uit de koker van seventies Miles Davis lijkt te komen (maar ingespeeld door Italiaanse jazzmusici). Rosemary Dexter speelt met brio de hoofdrol en is ook nog aardig om te zien. Alsof dat alles nog niet volstaat bevat de film fruitige onthoofdingsmomenten. Het snijdende mes in de hals klinkt alsof iemand te keer ging bij het snijden van sappig fruit, afdeling special effects. Toch wel een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in undergroundachtige cinema en niet vies zijn van een stukje horror.

Herziening. Had ik bij mijn eerste watch nog wat reserves … ga ik er deze keer helemaal in mee. Het is een Hammer masterpiece punt andere lijn. Het is gothic, het is sexy, het is bij momenten grappig, het heeft een fantastische soundtrack van James Bernard, het is een krachtmeting tussen twee giganten van de horror: Cushing en Lee. Het verhaal zelf is een short cut van de originele roman om het allemaal verteld te krijgen op korte tijd en met een beperkt budget. Het was wel in deze Dracula dat de graaf cinematisch voor het eerst werd voorgesteld als een seksueel roofdier. En het was de eerste Dracula in kleur. Een technicolor nachtmerrie werd het omschreven in één van de reviews bij release. Beter zou ik het niet kunnen omschrijven. Maximale score.

Jack Nicholson is waarschijnlijk de belangrijkste reden om deze film te bekijken. Hier loopt hij rond met een paardenstaart als leider van een hippieband die zich verplaatst in een psychedelisch beschilderd volkswagen busje. Al snel vergeet je Nicholson als aanleiding - zelfs al speelt hij de hoofdrol - en wordt je meegezogen in de tijdcapsule die Psych-Out is. Je komt helemaal in de vibe van San Francisco ‘68. Turn on, tune in, drop out. Heavy trip man … De plot stelt niet veel voor maar dat is prima omdat de focus ligt op de kleurrijke scene en kaleidsocopische imagery. Er komen daarbij enkele heuse pov good en bad trips langs. Dialogen in hippiestijl. En dan is er nog de fantastische soundtrack die wordt aangeleverd door Strawberry Alarm Clock en The Seeds, die sommigen onder ons kennen van de legendarische Nuggest compilaties. Voor wie er niet bij was in de jaren ‘60 - zelf was ik nog niet geboren - is dit soort films wel een goeie insteek om de vibe mee te krijgen van wat het hoogtepunt van de toenmalige counterculture was. Wie dat niet interesseert, kan beter iets anders bekijken.

Mooi en beklijvend drama dat geïnspireerd is op ware feiten. Paul Newman intrigeert als de enigmatische Luke die ten onder gaat met de glimlach. Het is een film die inzoomt op het harde leven in de gevangenis in het zuiden van de USA en de kameraadschap die er is onder de gevangenen. De uitzichtloosheid, de humor, de wrede aanpak van de bewaking, … er valt altijd wat te beleven. Heel mooi geregisseerd en mooie fotografie. De soundtrack van Lalo Schifrin is top op vlak van melodie en balans.

Deze heb ik bekeken omdat het een Hammer is maar zonder me op voorhand in te lezen. Ik zag een film die focuste op een Japans concentratiekamp met Britten, dat gebaseerd zou zijn op een waar gebeurd verhaal. Als een film van die tijd lag de nadruk meer op het drama en de interactie tussen Japanse bewakers en hun gevangenen dan op de gruwel. Al is de gruwel ook aanwezig met wrede executies. Het eerste uur van de film is het dan toch vooral een dialogenfilm met volle actie in de laatste 20 m. De actie is goed gebracht en levert spannende momenten op.

Nadien lees ik dat deze film bij release volop ter discussie stond omdat het naar de normen van toen een exploitatiefilm over WO II was. Dan zie je ook hoe tijden veranderd zijn. Voor een hedendaagse kijker is dit een net gebrachte film zonder uitspattingen. Hammers reputatie had echter te lijden onder de kritiek. Nadien zouden ze zich dan meer gaan richten op het fantasygenre. The Camp heeft dus een aardig historisch staartje gekregen en is vandaag toch een minder gekende film lijkt me. Hij is bovendien heel lang niet vertoond geweest op tv en het heeft ook tot 2009 geduurd eer hij een dvd release kreeg.

Vandaag heeft het niets shockerend meer maar blijft er een degelijk gemaakte low budget film over met enkele spannende momenten en in het algemeen goeie acteerprestaties.

Een giallo uit het boekje. Te onthouden is de prima regie van Martino en de fotografie die het verhaal kundig en met spanning in beeld brengen. Het script is van Ernesto Gastaldi, één van de spilfiguren in het genre. Het is een verhaal zoals je van hem mag verwachten en weer eentje dat refereert naar Les Diaboliques, blueprint voor vele gialli. Verder goeie acteerprestaties waarbij de actrices ook mooi om zien zijn. Uiteindelijk vond ik het best een film met spannende momenten én het was entertainend. Dus missie geslaagd.

Debuutfilm van Claude Chabrol en dat is er helemaal niet aan te zien. Hij heeft het allemaal mooi in beeld gebracht met veel gevoel voor balans (bv. enkele close-ups waar hij spaarzaam mee omspringt maar die een prima effect teweegbrengen).
Het is een dorpsdrama dat zich afspeelt in lang vervlogen tijden. Het vraagt dus wel wat inlevingsvermogen. De uitgesproken personages zijn natuurlijk wel dankbaar om het interessant te houden.

Meesterwerk. Het is een mix van sociaal realisme - waar de Italianen zo goed in waren - en (melo)drama. Met een snuif misdaad - zie de rol van de mensensmokkelaar. Het gaat om een universeel herkenbaar verhaal van mensen die wegtrekken uit hun geboortestreek op zoek naar werk en een beter bestaan. De film speelt zich af aan het begin van de jaren ‘50 en dat is ook ongeveer het begin van de Italiaanse migratiestromen richting West-Europa. Vinger aan de pols heet dat. En toch blijft de film niet hangen in een sociaal-politieke sfeer maar zoomt het in op mensen van vlees en bloed, hun verlangens en angsten. De tocht van de Sicilianen naar Frankrijk is de rode draad waaronder zich zijplotjes ontwikkelen die in mekaar overlopen. En steeds weer komt dan het hoofdthema - de reis naar een betere toekomst - naar voren. Dit alles met prachtige (landschaps)fotografie en een prima score.

cento film italiani da salvare #14

Misdaadfilm die de onmiskenbare signatuur van Melville draagt (wanneer ik terugdenk aan Samurai). Het volgt de lotgevallen van drie criminelen en een flik die hen opjaagt. De film heeft een zeer fatalistische kille inslag. Het begint al met de opening waarin Melville een zelfverzonnen citaat toeschrijft aan Rama Krishna met een verklaring van de titel van de film. Le Cercle Rouge wijst op de onafwendbaarheid van de gebeurtenissen. Die onafwendbaarheid zit ook gevat in de hele film: de haast berustende manier waarop de personages omgaan met de gebeurtenissen. Op klinische wijze helpt Delon een voortvluchtige crimineel, op klinische wijze doden ze twee andere criminelen, op klinische wijze plegen ze de meesterlijk voorbereide heist.

Goed en kwaad lopen ook een beetje door elkaar. De gevallen flik Yves Montand blijkt over een soort eergevoel te beschikken en doet het niet voor het geld. Wel kijkt hij neer op het systeem waar hij ooit zelf deel van uitmaakte. Alain Delon neemt grote risico’s om een onbekende opgejaagde crimineel te helpen. Flik Bourvil van zijn kant maakt gebruik van chantage om zijn informanten in het milieu onder druk te zetten. Zijn baas haalt zijn basisfilosofie aan - als rode draad in de film - dat niemand onschuldig is. Vandaar dat hij zelf een dossier aanlegt over Bourvil omdat hij zijn eigen werknemer niet blijkt te vertrouwen.

Dit alles wordt visueel mooi gebracht met veel clair obscur. Zo wordt het inhoudelijk en visueel een echte film noir.

Eerste watch als voorbereiding op de vertoning op het Filmfestival Gent. Het betere splatterwerk. Veel logica moet er niet gezocht worden in het verhaal. Hoewel het een duidelijke premisse heeft - hotel gebouwd op een poort naar de hel - gaat het toch vooral om de droomachtige sfeer. Fulci wist wel degelijk hoe hij een scenario moest schrijven - en is zijn carrière daarmee gestart - maar liet het plotgegeven intentioneel vallen bij zijn horrormovies, heb ik ergens gelezen.
The Beyond is dan wel zeer geslaagd in het scheppen van een grimmige donkere sfeer zonder een streepje hoop. ore. De visuals zijn indrukwekkend en creepy. Ondanks de losse verhaalstructuur slaagt Fulci erin om de film een waardig einde te geven. Het begin en het einde van de film zijn sterk, en wat daartussen komt mag er ook zijn.

En dan de tweede watch in de viernulvier op 11 oktober in Gent. De film wordt getoond met de soundtrack live gespeeld door niemand minder dan Fabio Frizzi zelf, samen met zijn Frizzi 2 Fulci Band. Ze toeren al enkele jaren de wereld rond om het publiek te vergasten op hun slice muziek bij de films van Fulci. Ze brengen de originele muziek maar met aanvullingen/aanpassingen … het gaat om een zogenaamde composer’s cut en dat wordt ook zo aangekondigd door Fabio, en geprojecteerd bij de start van de film. Ik denk dat hij sowieso wel muziek gespeeld heeft op stukken die in de film geen muziek hebben. Fair enough voor deze vertoning. Het klinkt alleszins perfect passend allemaal … strakke band en synchroon tot op de seconde met de film. Na de film spelen ze nog stukken uit andere films … Manhattan Baby … The Psychic … A Cat in The Brain e.a. Super!
De man - 75 intussen - krijgt er een staande ovatie voor. Fabio deed ook nog de moeite om na de voorstelling de fans te woord te staan, te poseren, signeren … hij is een heel vriendelijke joviale kerel. En hij is een echte legend die we aan het werk gezien hebben. Zelf liet ik hem een meegebrachte LP (Manhattan Baby) en de ter plekke gekochte composers’ cut van The Beyond (dus niet de originele soundtrack maar opnieuw opgenomen) signeren.

Naar beoordeling toe zit ik met een bias na deze bijzondere screening. Maar dat geeft niet en ik geef de maximumscore.

Gary Oldman en Chloe Webb schitteren als Sid Vicious en Nancy Spungen. Ze trekken ons volledig mee in het intrieste verhaal van twee junkies die ondergaan in een spiraal van zelfdestructie, drugs en geweld. De background van het verhaal is de opkomst en neergang van de legendarische punkband Sex Pistols. Het is background maar natuurlijk ook een factor die heeft bijgedragen aan de ondergang van Sid Vicious. Zoals frontman John Lydon zelf later aangaf in interviews kon Sid het niet aan om mee te draaien in het circus dat Sex Pistols was, geleid door een manager (Malcolm McLaren) die om opportunistische redenen het imago van Sid als zelfdestructieve punker graag als uithangbord meenam. De bekendste highlights van de Pistols zie je passeren tijdens de film: de beruchte boottocht op de Thames, de Amerikaanse tour en de onvergetelijke My Way performance van Sid.

De onderdompeling in de punk van eind jaren ‘70 heeft ook iets komisch. Het lijkt bij momenten wel op een lang gerekte aflevering van The Young Ones: eigendommen worden vernield, scheten worden gelaten, nihilistische dialogen. Maar het wordt uiteindelijk almaar treuriger en zieliger. Nadien heb ik er nog even de wiki pagina van Sid Vicious bijgehaald en als je dan naleest over zijn jeugdjaren (die niet aan bod komen in de film) besef je des te meer wat een vogel voor de kat hij was, opgevoed door een alleenstaande heroïneverslaafde moeder die hem op zijn zestiende zonder pardon aan de deur zette.

Goed geacteerde, gescripte en geregisseerde film. Een must see voor rockliefhebbers omdat het een geweldig tijdsbeeld meegeeft en een inzicht biedt in het leven van dit beruchte punkkoppel.

Op mijn 15e - intussen ook alweer 35 jaar geleden - kocht ik de cd met de soundtrack van deze film. Ik was geïnteresseerd in punk maar vond dit toen een rare plaat met een allegaartje aan nummers tot zelfs klassiek georkestreerde stuff (Who Killed Bambi?). Nu ik eindelijk de film gezien heb en erover gelezen heb, begint het wat meer te dagen waarover het gaat. Als soundtrack is het een allegaartje maar daarom past het ook uitstekend bij de film die eveneens een (bewust conceptueel) allegaartje is. Het is sowieso een tijdcapsule die je met de ogen van toen moet bekijken en dan ook rekening houden dat het een zelfbewuste mockumentary van Sex Pistols manager Malcolm McLaren is. Wat is waar en wat is niet waar? Het is in elk geval waar dat John Lydon niets met de film te maken wou hebben en voordien reeds uit de Pistols was gestapt. Dat is natuurlijk een probleem als je een film wil maken rond een band waarvan de zanger uitgestapt is. Als workaround werkte McLaren met verschillende zangers: bassist Sid Vicious, gitarist Steve Jones en drummer Paul Cook als de resterende leden van de Pistols plus nog enkele gastzangers waaronder niemand minder dan de beruchte crimineel Ronnie Biggs en McLaren zelf. John Lydon zelf is echter ook nog aanwezig omdat McLaren een repetitie tape van de Pistols uit het verleden - met Lydon - een upgrade gaf om alsnog te gebruiken voor diverse stukjes muziek in de film. Ook qua muziek gaat het alle kanten uit. Naast punkrock horen we orkestrale muziek, een musette versie van Anarchy In The UK, disco versies van The Pistols en cabaret achtige zaken. De soundtrack is nadien in verschillende versies uitgebracht, waaronder een dubbel LP. Op mijn cd ontbreken onder meer de discostukken.

De verhaallijn is een niemendalletje. Het gaat over de manager - Malcolm McLaren - die uit de doeken doet hoe je een band opricht en er geld mee opschept - en de wereld een neus zet. Steve Jones komt ook regelmatig in beeld als de film noir detective die Malcolm McLaren achtervolgt om de waarheid over de band te achterhalen. Het is ook een beetje een meta gebeuren. Op een bepaald ogenblik zit Steve in de cinema naar zichzelf als detective te kijken.

Het werkt toch vooral als een tijdsdocument dat weergeeft waar het bij punk om draait: shock value. We zien Sid rondlopen met een hakenkruis op zijn shirt, de Pistols vormen een team met notoire crimineel Biggs in Brazilië, geweld loert om de hoek (om het dan niet te hebben over de gewelddadige finale waarin Sid tekeer gaat). Het nihilisme spat van het scherm, maar evenzeer het opportunisme om er een flinke stuiver aan te verdienen.

Goed om deze gezien te hebben uiteindelijk. Grappig detail: voor het eerst merk ik dat op de hoes van de soundtrack een dwerg te zien is. Dat was me nooit eerder opgevallen, maar ik kan er nu niet meer naast kijken omdat deze dwerg heel wat schermtijd krijgt in de film.

De muzikale hoogtepunten van de film zijn wat mij betreft dan toch de bijdragen van Sid Vicious. Hij was berucht omwille van zijn attitude en gebrek aan echt musicianship op de basgitaar. Maar als zanger van Something Else, C’mon Everybody en zijn onsterfelijke versie van My Way doet hij het heel goed. Dus als performer had hij wel degelijk talent.

In mijn beleving blijft het een chaotische soundtrack en ik weet nu dat er ook een chaotische film achter schuilt.

Ik ben de films van Tati in chronologische volgorde aan het bekijken. Daardoor was ik wel al wat voorbereid op wat ik te zien zou krijgen. Toch ben ik verbaasd over het detail in deze film en hoe Tati het allemaal uitwerkt. Het is moelijk om zijn films te vergelijken met werk van andere cineasten. Hij is hoogst origineel. Ik zou zijn filmwerk nog durven vergelijken met een muziekstuk. Tati bouwt de film op met verschillende motieven die mekaar doorkruisen (het personage Hulot, de groep Amerikaanse toeristen, de werknemer op zoek naar Hulot), waarbij telkens laagjes worden toegevoegd. Het orkest zwelt in omvang aan, en het blijft allemaal synchroon lopen, met leuke verrassingen erop en eraan. Als komedie vind ik het op zich ook bijzonder omdat de verhaallijn er écht niet toe doet. Het is bijzaak, het gaat om de aaneenschakeling van komische gebeurtenissen.
Ik sluit me helemaal aan bij de meningen dat dit ook weer een film is die wint bij herbekijken.

Fijne film in de herkenbare stijl van Tati. Het is een soort aaneenschakeling van vignettes van het Oncle personage. Hier speelt hij de rol van de schoonbroer van een bourgeois figuur. De humor draait rond de tegenstelling van de volkse Tati en de intrede van het modernisme, gesymboliseerd door de ultramoderne villa van zijn zus en schoonbroer. Het is een film van 1958 en dan is het wel interessant om te zien wat er toen mogelijk was aan domotica. Deze film lijkt me ook wel wat Tati’s versie van Modern Times van zijn held Charlie Chaplin. Het is verder ook een film die heel hard z’n tijd neemt. Dat zijn we niet meer gewend. Dit is pure onthaasting.

Eén van die giallo’s waar de focus ligt op een dier. Zwaar geïnspireerd door het werk van Dario Argento en er zit ook een voor die tijd zeer nasty ode aan Hitchcock in verwerkt. De actie speelt zich af in Kopenhagen - internationale producties zien we wel vaker in dit genre. Maar verder heeft dit alles wat een giallo nodig heeft: mysterie, decadentie, een onderkoelde moordenaar, een goeie soundtrack, seventiesdesign (op zich geen verdienste maar soit), sfeervolle opbouw en enkele gore momenten. De scene op de bouwwerf springt eruit. Geslaagde film.

Een psychedelische trip met veel kleurtjes en filters op het scherm. Verder enorm trrrraaagggg … Het is pulp maar van de slechte soort. Het is erover dat dit verhaaltje 2 uur van het leven van de kijker in beslag moet nemen. Het is een horrorfilm maar het wordt nergens spannend, I couldn’t care less what happened to Mandy. Het is fijn dat het zich afspeelt in 1983 maar de horrorpulp van toen was van een veel hoger niveau en ook geloofwaardiger in zijn ongeloofwaardigheid. Van deze Mandy geloof ik geen bal. Nochtans geeft Cage best een goeie performance, dus aan hem ligt het niet. Het is het geheel dat niet werkt voor mij. Het beste moment vond ik dan nog de opening credits met de song van King Crimson eronder.

De opening is redelijk smakeloos: beelden van een stierengevecht in Spanje waarbij een stier het ontgeldt. Jammer dat Lenzi en andere filmmakers toen meenden op die manier aandacht te moeten trekken. De symboliek ervan is ook met de haren getrokken in deze film. Na deze slechte start wordt het gelukkig beter. De rest van de film kent een goede sfeervolle opbouw waarin niets is wat het lijkt. Voor een giallo leunt het eerder aan bij Agatha Christie dan een slasher. Dat had ik niet zo verwacht rekening houdend met de reputatie van Lenzi. Niettemin is het een entertainend stuk. Stilistisch is het Lenzi met zijn kenmerkende zooms. De muziek is van ene Marcello Giombini. Het maakt bij momenten indruk omdat hij synthesizers gebruikt. We hebben het hier over 1972 dus dit is echt wel pionieren op vlak van filmsoundtracks. Jammer dat hij zijn score niet volledig electro gemaakt heeft, zonder orkestrale stukken. Dan was het mogelijks een cultscore geworden.