Logboek

Een minder gekende Hammerproductie die focust op de gebeurtenissen in een real life dorpje in Canada eind jaren ‘50. Voor een keer gaat het niet over vampieren of andere levende doden maar ligt de focus op een pedofiel in het dorp. Een zeer delicaat onderwerp en - wellicht tot mijn verbazing - wordt het heel gebalanceerd en toch ook cru genoeg gebracht in dit oudje. De film was geen kassucces wat ook te maken had met de gothic reputatie van Hammer, en wat vloekte met het verwachtingspatroon van haar publiek en bepaalde critici. Jammer omdat Hammer hier bewees een delicaat thema op overtuigende wijze in een film te gieten. De acteerprestaties zijn héél goed en het verhaal zit goed in mekaar. Het is en blijft een Hammer, en er zitten dan toch enkele - voor die tijd - ijzingwekkende scenes in. Maar ze voelen zeer gepast aan.

Onverwacht één van de beste Hammers die ik reeds gezien heb al moet ik er nog heel wat zien.

Ok we kunnen er niet naast kijken dat dit een film is van Cronenberg Junior. De regisseur is de zoon van zijn vader, niet alleen in naam, maar het ademt ook uit in het onderwerp en aanpak van de film. Dit is pure body horror. Het verhaal zit ingenieus in mekaar en het is duidelijk een productie waarvoor een degelijk budget beschikbaar was. Goeie acteerprestaties ook. En toch mist het iets: hart. Wat natuurlijk ironisch is voor bodyhorror. Het mankeert aan een point of connection voor mij als kijker. We volgen een huurmoordenaar die van in begin een kille huurmoordenaar is en enkel nog gradueel zal evolueren. Moeilijk om connectie te voelen met dergelijk personage. Helaas zijn de andere personages evenmin sympathiek of krijgen ze te weinig schermtijd om als kijker een vorm van empathie mee op te bouwen. En zo blijft het een kille afstandelijke kijkbeurt, net zoals de huurmoordenaar haar job aanziet. Een film met kwaliteiten zeker en vast, maar ook met een duidelijk gebrek.

Indrukwekkend werkje. We volgen Jean-Luc Godard bij de realisatie van zijn eerste en meteen revolutionaire feature movie. En krijgen en passant een snapshot van de hele nouvelle vague. Heel wat namen passeren de revue, sommige kende ik, sommige niet. De acteurs die de rol van Belmondo, Seberg, Godard en Truffaut spelen, zijn geweldig. Ze lijken er fysiek op en brengen ook de spirit goed over.
De film in zijn geheel brengt de spirit van Godard goed over. Na het bekijken van deze film begrijp je al wat meer hoe A Bout de Souffle tot stand gekomen is. Het is dan wel ironisch dat de manier waarop deze hommage wordt gefilmd allesbehalve een hommage is aan de stijl van Godard. Het is allemaal erg smooth gebracht waardoor je als kijker wél helemaal in het verhaal zit. Zin gekregen om A Bout de Souffle nog een keer te bekijken.

Als je dit ziet … dan mogen we best wel wat trotser zijn op Europese cinema. Drie jaar voor The Godfather maakten ze in Frankrijk dit verhaal over een uitgeweken Siciliaanse familie met Jean Gabin in de rol van een Don Corleone. Prima verhaal wat wordt neergezet door een stel topacteurs waartussen de chemie borrelt. Mooi in beeld gebracht. De score van Morricone is klassiek en is er onlosmakelijk mee verbonden zoals in alle beste films. Top misdaadfilm die decennia later helemaal overeind blijft.

Een exotische avonturenfilm die naar Hammertraditie toch ook weer inzet op horror. Waarbij ogen worden uitgerukt en handen afgehakt, al gebeurt dat voornamelijk off screen. Niettemin een broeierig verhaal dat de aandacht weet vast te houden.

De film zou eerst gemaakt worden in kleur maar uiteindelijk heeft men dan toch geopteerd voor zwartwit. Een kostenbesparing en men dacht ook dat het zou bijdragen aan het documentaire karakter van de ‘echt gebeurde’ gruwel. In tegenstelling tot bij ‘realistische’ films als Camp on Blood Island en Yesterday’s Enemy uit de Hammerstal mis ik hier dan toch wel de kleur van het kleurrijke India.

Binnen het horrorgenre van Hammer is dit één van de buitenbeentjes. Goed om een keer gezien te hebben.

Dit was de laatste film van Clouzot die ik nog te zien had. Het is echte en film van zijn tijd. Een rechtbank/misdaaddrama is het en wel eentje die focust op de clash tussen de oude (bourgeois) wereld en de nieuwe tijden. Bardot en haar clubje behoren tot de bohemiens van de Franse samenleving met duidelijke verwijzingen naar de existentialisten. Zo wordt Bardot ervan beschuldigd om in haar schooltijd een boek van Simone de Beauvoir meegenomen te hebben naar de schoolbanken. Niet toevallig was SdB het boegbeeld van de intellectuele en seksuele bevrijding in die tijd. Ook het geflirt met zelfdoding kan gelinkt worden aan de filosofieën van Camus en Sartre. Ironisch genoeg zou Bardot in het echte leven rond die periode zelf een poging doen om uit het leven te stappen waarmee de grenzen tussen fictie en realiteit vervaagden.

De oude wereld wordt vertegenwoordigd door de heren rechters, advocaten, jury, het publiek in de rechtszaal en ook ook de vermoorde Gilbert. En de kijker van toen? Gilbert is rechtlijnig, en oefent zijn job uit als dirigent in de klassieke muziek. Dit staat tegenover het vrijgevochten - sletterige - imago van BB die functioneert in een jazzy milieu. Een liefde van tegenpolen is altijd wel interessant.

Het verhaal is mooi in beeld gebracht door Clouzot met behulp van een reeks flashbacks die gekaderd worden in de rechtszaal. Zelf vind ik La Vérité goed overeind blijven en een interessant tijdsbeeld meegeven door de ogen van een ‘meester op leeftijd’.

Wat de film dan weer visueel onvergetelijk maakt, is voor mij de wulpse scene waarin Bardot haar love interest voor het eerst ontmoet. Het was dan wel een serieuze dramarol voor Bardot maar voor dit soort scenes bekijk je haar films toch ook.

Voor mij minder dan het origineel. Er is wel meer actie - denk ik - maar het verhaal spreekt me wat minder aan. En de muziek is ook minder. Het eerste deel had een toffe blend van nineties electronica en een originele gothic score. Dit deel moet het doen met klassieke bombastische Hollywood actiegenre muziek.

De cgi is nog even slecht als in het vorige deel maar er zitten wel leuke practical effects in verwerkt (de muilen van de reapers bvb.). In dit deel zitten eigenlijk geen normale menselijke personages wat je wel nog had in deel 1. Dat maakt de afstand nog groter met wat op het scherm gebeurt. We moeten als kijker dan maar sympathie voelen voor sommige vampiers met menselijke trekjes die aan de kant van Blade staan - zoals zijn potentiële love interest .
De reapers ogen qua look als de old school Nosferatu van Murnau uit 1922. Creeps will be creeps.

Naar het schijnt is het derde deel het slechtste deel dus dan ga ik het hierbij laten.

Een klassieker in het actiegenre die ik dan toch een keer moest gezien hebben. Als cartoon werkt dit wel goed. De vechtscenes/choreografieën zijn goed uitgewerkt en spectaculair. Ook een spectaculaire openingsscene waarmee de toon goed wordt gezet. Blade zelf ziet er ubercool uit en prima neergezet door Snipes. Fijne bijdrage van Kristofferson die een stukje authenticiteit geeft aan het gebeuren.
Het is een superheldenfilm natuurlijk, en daar moet je willen in meegaan. De verhaallijn is wat het is. De personages zijn ééndimensionaal zoals dat hoort in dergelijke films. Tot onze verbazing ontpopt de dokter/hematologist zich tot een specialist in martial arts in één van de scenes.

Wat echter het meest afbreuk deed aan de inleving in de film is de cgi die blijkbaar ook al ter discussie stond bij release van de film. Het ziet er fake uit en is een stap achteruit t.a.v. de practical effects die voordien gangbaar waren.
Pluspunt is de soundtrack met de blend van de nineties electro en de originele score van Mark Isham.

Heerlijke zombiefilm/satire. Met de typische Britse humor kon dit ook alleen maar gemaakt zijn in de UK. Is helemaal mijn ding. Een echte feel good horror met een opeenvolging van gags én quasi spannende momenten - die nooit ernstig genomen kunnen worden. Het lijkt beïnvloed door de Brian Yuzna producties van weleer en natuurlijk zit er ook een letterlijk te nemen knipoog in naar Fulci (die blijkbaar een restaurant openhoudt).

Prima acteerprestaties met een stel cartooneske karakters die weggelopen lijken uit Scooby-Doo. De regie en montage is spot on. Excellent script. Wat mij betreft een absolute topper in het horror comedy genre.

Na de recent bekeken Duitse trilogie is dit alweer een meesterwerk van Visconti. Hij is toch wel heel goed in films die het einde van een tijdperk weergeven. In dit geval gaat het om een scharniermoment in de Italiaanse natievorming en over de gevolgen hiervan op Sicilië meer bepaald. De oude adel gaat langzaam ten onder en maakt deels plaats voor de bourgeoisie. Het evolueert van een eeuwenoude standenmaatschappij naar een kapitalistische democratie.

De film heeft grandeur à la opera met de rijkelijke decors van de paleizen waarin het zich afspeelt. De cinematografie focust verder op de prachtige landschappen. Prima acteerprestaties van een internationale cast met enkel grote namen. Burt Lancaster verrast me aangenaam als Siciliaanse prins moet ik bekennen.

Het verhaal is verfilmd met een heel goede pacing en boeiende dialogen. Zowel de intiemere scenes als de massascenes (gevechten en bal) zijn indringend gebracht. Het neemt zijn tijd en dat is ook wel nodig om dergelijk episch verhaal grond te laten vinden.

Deze film maakt deel uit van de ‘100 film italiani da salvare’ - de Italiaanse filmcanon.

Het equivalent van aanspoelen op een onbewoond eiland is deze film over een vliegtuigcrash in de woestijn. het verhaal draait rond overleven en de psychologische strijd tussen de overlevenden. Het schurende zand en de hitte laat de naakte kern van elke persoon naar boven komen. De maskers vallen. Ook leading man James Stewart - die in real life een verleden als oorlogspiloot tijden WO II had - ziet zijn tekortkomingen onder ogen. Het blijkt cruciaal om zich als team te kunnen redden. Hardy Krüger vormt het contrapunt van de cast. Als Duitser speelt hij ook de typische Duitser: rigide, punctueel, overtuigd van het eigen gelijk en met dominante kantjes. Tel daar nog zijn Arische uiterlijk bij op en de schaduw van de oorlog is niet ver weg - en er wordt ook op gealludeerd.

Prima acteerprestaties en regie. Het is wel een film die zijn tijd neemt maar dankzij de indringende psychologische portrettering van de diverse personages blijft het boeien.

Van Rob Zombie heb ik al enkele films gezien maar hij heeft me nog nooit echt kunnen inpakken en hier is dat evenmin het geval. Ik zie de invloeden van andere films (Rosemary’s Baby, The Shining, Altered States) en de inspanning die RZ levert. Maar het blijft in deze film een samenraapsel zonder pakkende lijm. Het personage van Sheri Moon draagt de film maar komt me ook al niet overtuigend over. De spuuglelijke inrichting van het appartement, het rastafari gedoe en dan is er nog de link met haar drugsgebruik. Dat laatste moet zorgen voor een dubbele bodem/verklaring van de film maar je ziet het al van mijlenver aankomen so why bother? Dat soort intriges werkt alleen maar bij een subtiele opbouw en laat dat nu net niet de sterkste kant van RZ zijn. Het ergste van al is dat de heksen, zowel die van de 17e eeuw als de huidige in het appartement, nooit angstaanjagend zijn. Het is geen saaie film maar stijgt helaas niet boven de middelmaat ondanks alle intenties.

Ik ben al een tijdje bezig met het opscharrelen van Franse films/klassiekers. Deze heb ik gekozen omdat het past in het seizoen met een plot die draait rond Kerstavond. Voor deze film moet je wel je bril opzetten van het tijdvak waarin hij gemaakt is. Het katholieke personage dat uitstekend vertolkt wordt door Trintignant is vandaag allesbehalve doorsnee. De kerken in Frankrijk en West-Europa zijn intussen ook helemaal leeggelopen. Maar soit. Los daarvan is de aanloop van de film ook erg intellectueel op vlak van de filosofische dialogen. Kopje bijhouden. En dan vroeg ik me nadien toch af wat de conversaties over Pascal hebben bijgebracht. Voor mij had hier gerust in geknipt mogen worden. De eerste drie kwartier vragen dus wel wat doorzettingsvermogen maar nadien volgt alsnog de beloning met de plot rond de intrigerende driehoeksverhouding en verrassende twists.

Deze film heb ik sinds de release ervan altijd al willen zien en nu - 28 j later - is het er dan toch nog van gekomen. En het heeft allesbehalve teleurgesteld deze biopic over de golden age of porn en de ondergang ervan. Prima scenario - naar verluidt gebaseerd op het leven van John Holmes - met een sterke Mark Wahlberg in de rol van pornoster. Het is een movie die de twee kanten van de scene toont: de glamour en de levensverwoestende verslavende substanties die de ronde doen. Het is een tijdcapsule naar een bijzonder korte periode van de porno industrie - de porno chic - die haar einde zou kennen door de opkomst van de videotape wat een ware technologische revolutie betekende in de jaren ‘80. Prachtig gemonteerd en in beeld gebracht door Anderson en co. Met een vette soundtrack.