Het equivalent van aanspoelen op een onbewoond eiland is deze film over een vliegtuigcrash in de woestijn. het verhaal draait rond overleven en de psychologische strijd tussen de overlevenden. Het schurende zand en de hitte laat de naakte kern van elke persoon naar boven komen. De maskers vallen. Ook leading man James Stewart - die in real life een verleden als oorlogspiloot tijden WO II had - ziet zijn tekortkomingen onder ogen. Het blijkt cruciaal om zich als team te kunnen redden. Hardy Krüger vormt het contrapunt van de cast. Als Duitser speelt hij ook de typische Duitser: rigide, punctueel, overtuigd van het eigen gelijk en met dominante kantjes. Tel daar nog zijn Arische uiterlijk bij op en de schaduw van de oorlog is niet ver weg - en er wordt ook op gealludeerd.
Prima acteerprestaties en regie. Het is wel een film die zijn tijd neemt maar dankzij de indringende psychologische portrettering van de diverse personages blijft het boeien.
Van Rob Zombie heb ik al enkele films gezien maar hij heeft me nog nooit echt kunnen inpakken en hier is dat evenmin het geval. Ik zie de invloeden van andere films (Rosemary’s Baby, The Shining, Altered States) en de inspanning die RZ levert. Maar het blijft in deze film een samenraapsel zonder pakkende lijm. Het personage van Sheri Moon draagt de film maar komt me ook al niet overtuigend over. De spuuglelijke inrichting van het appartement, het rastafari gedoe en dan is er nog de link met haar drugsgebruik. Dat laatste moet zorgen voor een dubbele bodem/verklaring van de film maar je ziet het al van mijlenver aankomen so why bother? Dat soort intriges werkt alleen maar bij een subtiele opbouw en laat dat nu net niet de sterkste kant van RZ zijn. Het ergste van al is dat de heksen, zowel die van de 17e eeuw als de huidige in het appartement, nooit angstaanjagend zijn. Het is geen saaie film maar stijgt helaas niet boven de middelmaat ondanks alle intenties.
Alternatieve titel: My Night at Maud's, 1 januari, 22:09 uur
Ik ben al een tijdje bezig met het opscharrelen van Franse films/klassiekers. Deze heb ik gekozen omdat het past in het seizoen met een plot die draait rond Kerstavond. Voor deze film moet je wel je bril opzetten van het tijdvak waarin hij gemaakt is. Het katholieke personage dat uitstekend vertolkt wordt door Trintignant is vandaag allesbehalve doorsnee. De kerken in Frankrijk en West-Europa zijn intussen ook helemaal leeggelopen. Maar soit. Los daarvan is de aanloop van de film ook erg intellectueel op vlak van de filosofische dialogen. Kopje bijhouden. En dan vroeg ik me nadien toch af wat de conversaties over Pascal hebben bijgebracht. Voor mij had hier gerust in geknipt mogen worden. De eerste drie kwartier vragen dus wel wat doorzettingsvermogen maar nadien volgt alsnog de beloning met de plot rond de intrigerende driehoeksverhouding en verrassende twists.
Deze film heb ik sinds de release ervan altijd al willen zien en nu - 28 j later - is het er dan toch nog van gekomen. En het heeft allesbehalve teleurgesteld deze biopic over de golden age of porn en de ondergang ervan. Prima scenario - naar verluidt gebaseerd op het leven van John Holmes - met een sterke Mark Wahlberg in de rol van pornoster. Het is een movie die de twee kanten van de scene toont: de glamour en de levensverwoestende verslavende substanties die de ronde doen. Het is een tijdcapsule naar een bijzonder korte periode van de porno industrie - de porno chic - die haar einde zou kennen door de opkomst van de videotape wat een ware technologische revolutie betekende in de jaren ‘80. Prachtig gemonteerd en in beeld gebracht door Anderson en co. Met een vette soundtrack.
