Le Clan des Siciliens (1969)

Prachtige verfilming van het boek van Auguste Le Breton (Rififi), een meester in het schrijven van misdaadromans. Subliem acteerwerk van het gouden trio Jean Gabin (die stem erken je uit duizenden), Lino Ventura en Alain Delon en een opnieuw fraaie soundtrack van Ennio Morricone.

Tijdloos vermaak.

mooie aanbieding nu bij amazon de

The Sicilian Clan bluray

Franse audio en Engelse subs

Boven de 20E gratis verzending..

Drie grootheden in één film

Toen ik zowat interesse begon te krijgen in film, ongeveer rond dezelfde periode dat ik me inschreef op MovieMeter, zei mijn vader altijd dat Le Clan des Siciliens een must-buy was. Hij had de film ooit zelf als tiener gezien en was er bijzonder door gecharmeerd. Het duurde een tijdje vooraleer ik dit eigenlijk überhaupt wat betaalbaar op DVD vond, maar gisteren dan eindelijk toch eens opgezet. De verwachtingen waren groot in ieder geval, al moest ik wel bekennen dat ik tot nu toe nog niet zo'n fan was van Henri Verneuil.

Althans toch niet van de films die ik tot nu toe heb gezien. Cent Mille Dollars au Soleil, Mélodie en Sous-Sol en L'Ennemi Public No 1 zijn niet meteen slechte films, staan allemaal op 3*, maar klassiekers zijn het niet. Gelukkig is Le Clan des Siciliens een stuk beter dan het overige van dat ik tot nu toe van het oeuvre van de regisseur heb gezien. Het is echter toch ook geen Jean-Pierre Melville's Le Samouraï, om maar eens een soortgelijke film te noemen. Grootste stoorzender blijkt zowaar de soundtrack te zijn. Ondertussen al genoeg muziek van Ennio Morricone gehoord om vast te stellen dat het niet mijn favoriete componist is (geef mij maar Nino Rota) en dat continue springveertje (?) dat je doorheen de film hoort is gewoon belachelijk. Zonde, want voor de rest wel een degelijke muzikale score maar dit haalde me eigenlijk regelmatig uit de sfeer. Wat jammer is, want Verneuil maakt hier wel een interessante film. Een krachtmeting tussen drie legendes en daar neem je dan zelfs het ietwat kale verhaaltje voor lief bij.

Jean Gabin, Alain Delon en Lino Ventura dus. Een trio acteurs die een film met enkel één van hen al een aanschaf waard maakt en hier komen ze zowaar tezamen. Dat moet knetteren en dat doet het ook, al blijf ik het jammer vinden dat de interactie tussen Ventura en Delon niet zo aanwezig is. Gabin is de katalysator en die deelt dan ook een aantal geweldige scènes met beide acteurs. Sowieso zijn ze alledrie van een hoog genoeg niveau om eender welke scène naar omhoog te tillen. Zelfs in die mate dat je moeite hebt om te herinneren wie er nu eigenlijk nog in de film meespeelde. Amedeo Nazzari als de gladde Tony Nicosia, dat is ook nog een heerlijke figuur trouwens.

Sowieso wel het beste dat ik tot nu toe van Verneuil heb gezien, maar ik had misschien nog net iets te hoge verwachtingen. Een must-see vanwege de aanwezigheid van drie Franse legendes en verder oogt het soms narratief ietwat pover. Is dat erg? Neen, want dit is zo één van die films die iets anders uitstraalt. Iets dat je moeilijk kunt definiëren, maar boeien doet het in ieder geval wel.

4*

Vorige week de Franse blu ray/dvd combo ontvangen en deze is van zeer goede kwaliteit.

Zowel de originele Franse versie als de gelijktijdig opgenomen Engelse versie staan er op. Verder een interessante docu van een uur, alles met o.a. Engelse ondertitels. Uitgebracht in een hardcover boekje. Aanrader!

Klassieker die ik weer eens wilde zien om de cast en met name Alain Delon. Onmiskenbaar Ennio Morricone tijdens de intro, je waant je bijna dat je de verkeerde film hebt gestart, een western gaat door het hoofd. Niet elke film waarin Delon speelt vind ik goed, maar toch een fiks aantal van de gast wel. Deze prent mag niet gemist worden als je Delon's films af wilt werken.

Maar het is niet alleen maar Delon, nee een cast waar je van kunt smullen om hem heen. Oude style, kamertjes vol rook en geharde agenten en bandieten, koele blikken en droge taal. Een heerlijk begin met een gewaagde ontsnapping, je bent meteen verkocht. De oude goede Franse misdaadfilm, dat is wat het ademt en voor de liefhebber is dit een lekkere wegkijkert. Afstandelijk op een manier en toch kun je perfect inleven in de personages, een kwaliteit te noemen.

Mee eens, en de uiteindelijke roof lijkt me in praktijk volkomen onuitvoerbaar. Melville heeft ze sterker gemaakt.

Een topper in zijn genre en in zijn tijd, m.a.w. destijds een formidabel kassucces, niet vreemd aan de aanwezigheid van drie bijzonder populaire Franse sterren.

Het slot stelt een beetje teleur, maar het blijft in zijn geheel een knappe verfilming van een boeiend werk.

Gabin + Delon + Ventura + Muziek van Morricone = Must See!

Goede heistfilm maar voor geen van de drie Franse topacteurs hun beste film. Ik verwachtte me eerder aan een mafiafilm met deze titel. Delon speelt Sartet, een zware crimineel die aan de politie weet te ontsnappen en een juwelenroof organiseert met behulp van enkele Italiaanse mafiosi, de clan Manalese. De peetvader is alweer overtuigend gespeeld door een ijzige Gabin. Ventura is de politieagent Le Goff, die Sartet achterna zit. Leuk is dat zijn rookgedrag gebruikt wordt om zijn gemoedsstemming uit te drukken. Veel "poing" geluidjes in de soundtrack van Morricone die hier in zijn beste jaren zit. Het hele gedoe in de luchthaven en in het vliegtuig vond ik wat lang uitvallen, en het is zeker niet zo intens en onvergetelijk als een misdaadfilm van Melville. Toch vind ik deze Franse subtopper niet te missen.

Genieten geblazen met Le Clan des Sciciliens. Werkelijk elk shot is stijlvol, de pakken, de voertuigen, de zonnebril, de champagne, de kleuren, de vrouwen. Elk shot begint ook met een actie, Delon doet zijn zonnebril af, persoon wandelt binnen, auto rijdt aan, constant dit cadans en dan optimaal gebruik maken van het shot. Snel knippen maar alleen waar nodig. Verneuil benut zijn regisseurs kunsten tot in perfectie.

Op voorhand dacht ik naar een film te gaan kijken zoals Le Samouraï, Un Flic of Le Cercle Rouge, maar deze Le Clan des Siciliens heeft mij aangenaam weten te verrassen en schat ik hoger in dan die 3 andere films. Niet dat die slecht zijn, maar deze film is minder grijs en kil, er zit meer tempo in, heeft een interessanter plot en we krijgen de fantastische muziek van Morricone er bovenop. Ik had regelmatig het gevoel naar een western te kijken en de muziek is alom tegenwoordig om de scènes kracht bij te zetten.

Alain Delon is een stuk spraakzamer dan ik van hem gewend ben en eerlijk gezegd is dit een pak beter. Hij geeft zijn personage toch een bepaalde schwung en flair mee dat ik wel kan appreciëren i.t.t. het zwijgzame type dat ik hem al een aantal keren heb zien spelen. Ook Jean Gabin en Lino Ventura vind ik hier sterk voor de dag komen. Vooral Lino Ventura die als commissaris Le Goff achter Sartet zit, maakt hier een erg sterke indruk.

Sterke film en toch één van de betere Franse misdaadfilms die ik tot nu toe gezien heb.

4*

Als je dit ziet … dan mogen we best wel wat trotser zijn op Europese cinema. Drie jaar voor The Godfather maakten ze in Frankrijk dit verhaal over een uitgeweken Siciliaanse familie met Jean Gabin in de rol van een Don Corleone. Prima verhaal wat wordt neergezet door een stel topacteurs waartussen de chemie borrelt. Mooi in beeld gebracht. De score van Morricone is klassiek en is er onlosmakelijk mee verbonden zoals in alle beste films. Top misdaadfilm die decennia later helemaal overeind blijft.

Voor de Belgen hier, gratis beschikbaar op VRT MAX

Sorry, meer ik ben echt niet mee hoor… Een film zonder echt centrale figuur. Delon lijkt het te worden, maar die moet dan noodgedwongen onderduiken, ook uit het script. Komt daar nog een (ik ben nog mild) 'onwaarschijnlijke heist bij, waarbij geen enkel passagier lijkt te merken dat ze niet op de luchthaven gaan landen… . Maar het ergste van alles: het wordt nergens ook maar een beetje… spannend. Vrouwen zijn er in hoofdzaak om met tieten en kont voor de camera te wapperen.
Ondanks dat toch leuk om vast te stellen hoe ontzettend alles veranderd is, sinds een tijd die ik zelf nog (als kind uiteraard) heb meegemaakt, zonder dat je dan alles echt ziét veranderen. Gabin doet bijna niks en weet zo uiteindelijk nog het meest te imponeren…

Leuke heist-film die qua plot niet zo veel voorstelt maar qua cast natuurlijk des te meer. De drie toppers spelen rollen waarvoor ze niet heel diep in hun technische bagage zullen hebben hoeven tasten, maar in feite staan hun personae er al dankzij hun uitstraling èn dankzij hun filmverleden waardoor het werk al half gedaan is. Heel erg sixties, niet alleen door klederdracht en set-design vol oranje-bruin, maar ook in filmtechnisch opzicht met de meebewegende camera en het inzoomen tot close-up, maar gelukkig hindert dat nergens. Sommige gebruikers hier storen zich aan Delons eenvoudige ontsnapping van het begin en/of aan de teleurstellende afwikkeling van de vliegtuigkaping, maar zelf had ik aanzienlijk meer moeite met de absurde naïviteit van Delon die denkt dat het een goed idee is om op een afgelegen plek af te spreken met de man die zijn geld heeft achtergehouden. Ennio Morricone's score is soms bijna een parodie op zijn Dollars-muziek met die melige mondharp, maar wanneer Vittorio en Tony de uitgestalde juwelen in ogenschouw komen nemen klinkt er dan juist stemmige muziek die absoluut niet bij de scène lijkt te passen en die de voorbereiding op de roof daardoor des te spannender maakt. Al met al is dit een onderhoudende film die wat mij betreft noch qua plot noch qua sfeer voldoet aan de (hoge) verwachtingen die door zijn reputatie zijn geschapen, maar die voor de liefhebber toch onmisbaar is vanwege het prima tempo en natuurlijk de geweldige cast.

Zo maken ze ze niet meer, meneer...

Oude franse misdaadfilm uit 1961 met Alain Delon.
Zeker onderhoudend en bleef boeien, maar niettemin waren er enige gaten in het plot/verhaal (vooral de grote roof zelf imho). wat gebeurde nu juist met Evans, jammer dat ze dit niet eens toonden, had hij de sieraden bijzich in die koffer? Het is nogal onduidelijk imho en laat veel over aan de verbeelding van de kijker. Iets teveel over aan de verbeelding imho
3,5 sterren