Le Clan des Siciliens (1969)

Goede Franse misdaadfilm, met uitstekend acteerwerk van de drie sterren.

Toch wanneer je de film louter op zijn verhaal beoordeeld is het allemaal toch vrij doorsnee en soms wel heel simpel voorgesteld (ontsnapping van Delon aan het begin vd film is niet echt realistisch te noemen).

Het is vooral de sublieme muziek van Morricone die de film naar een hoger plan trekt, zou je deze film zonder de muziek bekijken, dan zou ie meteen stukken minder zijn.

Des al niet te min: toch een aanrader.
Zeker 4 sterren waard, zeker en vast!

Lino Ventura en Alain Delon samen in een film, wat wil je nog meer...!
Ik heb genoten van de sfeer en van de acteurs. Ennio Morricone had waarschijnlijk nog wat muziek liggen van een western, want het klinkt veelal als westernmuziek. Maar het past en het is mooi.
Het begin is erg sterk. Ook het kat-en-muis spel met Ventura is goed.
De uiteindelijke 'roof' valt wat tegen. Het einde is wrang en wat onbevredigend.
Hoe dom kun je zijn na zo'n geslaagde roof.... Misdaad loont niet, maar dat wisten we al.
Grootste minpunt vind ik dat het zelden echt spannend is.
Desalniettemin een unieke film die je wederom doet terugverlangen naar de hoogtijdagen van de Franse misdaadfilm. Zo jammer dat er bijzonder weinig in NL op dvd verschenen is.
Le Clan des Siciliens is trouwens van dezelfde schrijver als Du Rififi Chez les Hommes.

Gracieuze gangsterfilm met heel wat acteerkracht. Film opent ijzersterk met een ontsnapping en rolt gestaag voort met de opzet naar de roof en de jacht van de politie op Sartet. Heel aardig vanwege de verwevenheid en de draadjes die Le Goff onbewust oppikt. Een bevlogen inspecteur met een sigaret als extra tegenstander; leuke rol van Ventura.

Eigenlijk valt er bijzonder weinig op aan te merken totdat het plot ineens een wat slap konijntje uit de hoge hoed tovert. Jammer dat het nietige onderonsje op het strand het slot kleurt, want de rest is oerdegelijk misdaadwerk met een internationaal tintje en Morricone's timbre.

Erg goede misdaadfilm, maar ik zie er nergens echt het meesterwerk in dat velen er in lijken te zien. In de handen van Jean Pierre Melville was dat wel anders geweest denk ik. De score is natuurlijk erg sterk, maar valt wat te vaak in herhaling. Desalniettemin wel een sterke misdaadfilm.

3,5*

Prachtige verfilming van het boek van Auguste Le Breton (Rififi), een meester in het schrijven van misdaadromans. Subliem acteerwerk van het gouden trio Jean Gabin (die stem erken je uit duizenden), Lino Ventura en Alain Delon en een opnieuw fraaie soundtrack van Ennio Morricone.

Tijdloos vermaak.

Drie grootheden in één film

Toen ik zowat interesse begon te krijgen in film, ongeveer rond dezelfde periode dat ik me inschreef op MovieMeter, zei mijn vader altijd dat Le Clan des Siciliens een must-buy was. Hij had de film ooit zelf als tiener gezien en was er bijzonder door gecharmeerd. Het duurde een tijdje vooraleer ik dit eigenlijk überhaupt wat betaalbaar op DVD vond, maar gisteren dan eindelijk toch eens opgezet. De verwachtingen waren groot in ieder geval, al moest ik wel bekennen dat ik tot nu toe nog niet zo'n fan was van Henri Verneuil.

Althans toch niet van de films die ik tot nu toe heb gezien. Cent Mille Dollars au Soleil, Mélodie en Sous-Sol en L'Ennemi Public No 1 zijn niet meteen slechte films, staan allemaal op 3*, maar klassiekers zijn het niet. Gelukkig is Le Clan des Siciliens een stuk beter dan het overige van dat ik tot nu toe van het oeuvre van de regisseur heb gezien. Het is echter toch ook geen Jean-Pierre Melville's Le Samouraï, om maar eens een soortgelijke film te noemen. Grootste stoorzender blijkt zowaar de soundtrack te zijn. Ondertussen al genoeg muziek van Ennio Morricone gehoord om vast te stellen dat het niet mijn favoriete componist is (geef mij maar Nino Rota) en dat continue springveertje (?) dat je doorheen de film hoort is gewoon belachelijk. Zonde, want voor de rest wel een degelijke muzikale score maar dit haalde me eigenlijk regelmatig uit de sfeer. Wat jammer is, want Verneuil maakt hier wel een interessante film. Een krachtmeting tussen drie legendes en daar neem je dan zelfs het ietwat kale verhaaltje voor lief bij.

Jean Gabin, Alain Delon en Lino Ventura dus. Een trio acteurs die een film met enkel één van hen al een aanschaf waard maakt en hier komen ze zowaar tezamen. Dat moet knetteren en dat doet het ook, al blijf ik het jammer vinden dat de interactie tussen Ventura en Delon niet zo aanwezig is. Gabin is de katalysator en die deelt dan ook een aantal geweldige scènes met beide acteurs. Sowieso zijn ze alledrie van een hoog genoeg niveau om eender welke scène naar omhoog te tillen. Zelfs in die mate dat je moeite hebt om te herinneren wie er nu eigenlijk nog in de film meespeelde. Amedeo Nazzari als de gladde Tony Nicosia, dat is ook nog een heerlijke figuur trouwens.

Sowieso wel het beste dat ik tot nu toe van Verneuil heb gezien, maar ik had misschien nog net iets te hoge verwachtingen. Een must-see vanwege de aanwezigheid van drie Franse legendes en verder oogt het soms narratief ietwat pover. Is dat erg? Neen, want dit is zo één van die films die iets anders uitstraalt. Iets dat je moeilijk kunt definiëren, maar boeien doet het in ieder geval wel.

4*

Een topper in zijn genre en in zijn tijd, m.a.w. destijds een formidabel kassucces, niet vreemd aan de aanwezigheid van drie bijzonder populaire Franse sterren.

Het slot stelt een beetje teleur, maar het blijft in zijn geheel een knappe verfilming van een boeiend werk.

Gabin + Delon + Ventura + Muziek van Morricone = Must See!

Goede heistfilm maar voor geen van de drie Franse topacteurs hun beste film. Ik verwachtte me eerder aan een mafiafilm met deze titel. Delon speelt Sartet, een zware crimineel die aan de politie weet te ontsnappen en een juwelenroof organiseert met behulp van enkele Italiaanse mafiosi, de clan Manalese. De peetvader is alweer overtuigend gespeeld door een ijzige Gabin. Ventura is de politieagent Le Goff, die Sartet achterna zit. Leuk is dat zijn rookgedrag gebruikt wordt om zijn gemoedsstemming uit te drukken. Veel "poing" geluidjes in de soundtrack van Morricone die hier in zijn beste jaren zit. Het hele gedoe in de luchthaven en in het vliegtuig vond ik wat lang uitvallen, en het is zeker niet zo intens en onvergetelijk als een misdaadfilm van Melville. Toch vind ik deze Franse subtopper niet te missen.

Op voorhand dacht ik naar een film te gaan kijken zoals Le Samouraï, Un Flic of Le Cercle Rouge, maar deze Le Clan des Siciliens heeft mij aangenaam weten te verrassen en schat ik hoger in dan die 3 andere films. Niet dat die slecht zijn, maar deze film is minder grijs en kil, er zit meer tempo in, heeft een interessanter plot en we krijgen de fantastische muziek van Morricone er bovenop. Ik had regelmatig het gevoel naar een western te kijken en de muziek is alom tegenwoordig om de scènes kracht bij te zetten.

Alain Delon is een stuk spraakzamer dan ik van hem gewend ben en eerlijk gezegd is dit een pak beter. Hij geeft zijn personage toch een bepaalde schwung en flair mee dat ik wel kan appreciëren i.t.t. het zwijgzame type dat ik hem al een aantal keren heb zien spelen. Ook Jean Gabin en Lino Ventura vind ik hier sterk voor de dag komen. Vooral Lino Ventura die als commissaris Le Goff achter Sartet zit, maakt hier een erg sterke indruk.

Sterke film en toch één van de betere Franse misdaadfilms die ik tot nu toe gezien heb.

4*

Als je dit ziet … dan mogen we best wel wat trotser zijn op Europese cinema. Drie jaar voor The Godfather maakten ze in Frankrijk dit verhaal over een uitgeweken Siciliaanse familie met Jean Gabin in de rol van een Don Corleone. Prima verhaal wat wordt neergezet door een stel topacteurs waartussen de chemie borrelt. Mooi in beeld gebracht. De score van Morricone is klassiek en is er onlosmakelijk mee verbonden zoals in alle beste films. Top misdaadfilm die decennia later helemaal overeind blijft.

Leuke heist-film die qua plot niet zo veel voorstelt maar qua cast natuurlijk des te meer. De drie toppers spelen rollen waarvoor ze niet heel diep in hun technische bagage zullen hebben hoeven tasten, maar in feite staan hun personae er al dankzij hun uitstraling èn dankzij hun filmverleden waardoor het werk al half gedaan is. Heel erg sixties, niet alleen door klederdracht en set-design vol oranje-bruin, maar ook in filmtechnisch opzicht met de meebewegende camera en het inzoomen tot close-up, maar gelukkig hindert dat nergens. Sommige gebruikers hier storen zich aan Delons eenvoudige ontsnapping van het begin en/of aan de teleurstellende afwikkeling van de vliegtuigkaping, maar zelf had ik aanzienlijk meer moeite met de absurde naïviteit van Delon die denkt dat het een goed idee is om op een afgelegen plek af te spreken met de man die zijn geld heeft achtergehouden. Ennio Morricone's score is soms bijna een parodie op zijn Dollars-muziek met die melige mondharp, maar wanneer Vittorio en Tony de uitgestalde juwelen in ogenschouw komen nemen klinkt er dan juist stemmige muziek die absoluut niet bij de scène lijkt te passen en die de voorbereiding op de roof daardoor des te spannender maakt. Al met al is dit een onderhoudende film die wat mij betreft noch qua plot noch qua sfeer voldoet aan de (hoge) verwachtingen die door zijn reputatie zijn geschapen, maar die voor de liefhebber toch onmisbaar is vanwege het prima tempo en natuurlijk de geweldige cast.